Komentet dhe opinionet [Arkiva] - Faqja 2

Nosh

10-04-2012, 20:37

Liri s’ka në veri

12:32 / 10.04.2012

http://www.telegrafi.com/fo/opinione/f.0410123249131_m.gif
Ramiz Bojaj
Terrori serb kundër shqiptarëve vazhdon. Akti terrorist i vrasjes së Selver Haradinajt dhe i plagosjes së katër fëmijëve në shtëpinë e tij në veriun e Mitrovicës, nuk është as i pari e as i fundit që bandat kriminale serbe po demonstrojnë kundër qytetarëve shqiptarë në këtë zonë të trazuar.
Sulmi fatal për familjen Haradinaj, nuk ishte i papritur, ngase kërcënimet kundër shqiptarëve në veri janë të përditshme dhe nga më të ndryshmet. Mungesa e dorës së shtetit e të ligjit, bëri qe Selver Haradinaj të bëhet dëshmori i ri i rrugës sonë për liri.
Në 13 vitet e lirisë së Kosovës (dëbimi i makinerisë pushtuese serbe), kaq vjet shqiptarët e veriut të Mitrovicës jetojnë nën ethe, nën sulmet e kërcënimet e vazhdueshme të mbeturinave millosheviqiane të njohura si struktura paralele. Sulm terrorist ishte edhe dëbimi i shqiptarëve nga vendbanimet e veta në veri, edhe vrasja e policit Enver Zymberit, edhe bllokimi i rrugëve e shumë sulme tjera kundër autoriteteve shtetërore të Kosovës, KFOR-it, Policisë, EULEX-it etj.
Mungesa e shtrirjes së ligjit në veri si dhe paaftësia e institucioneve shtetërore për të vepruar në këtë pjesë delikate të shtetit tonë, mund ta shndërrojë veriun e Mitrovicës në një çerdhe të terrorizmit ballkanik. Shqiptarët në veri të Kosovës i janë nënshtruar terrorit të egër nga elementet e paligjshme të instrumentalizuara nga Serbia, me qëllim të ndjekjes edhe të atyre pak familjeve shqiptare qe kanë mbetur në këtë pjesë të vendit tonë.
Familja Haradinaj shquhej për qëndrimet e pathyeshme të saj, për të jetuar në pronën e vet të shenjtë në këtë pjesë të vendit, përkundër tendencave e kërcënimeve të vazhdueshme për t’i larguar nga pronat e tyre në veri. Ky akt tregon notën më të lartë të dështimit të institucioneve qeveritare në mbrojtjen e jetës së lirë qytetare.
Këtu ka dështuar EULEX-i, KFOR-i dhe Policia e Kosovës, të cilat nuk po arrijnë t’i zhbëjnë strukturat qe vijnë e “mrizojnë” nga shteti fqinj Serbia. Edhe pse popullata shqiptare në veri vazhdimisht ka kërkuar ndihmë dhe mbrojtje nga institucionet tona shtetërore, një gjë e tillë nuk është ofruar asnjëherë. Reagimi i Presidentes sonë, Qeverisë, MPB-së dhe institucioneve ndërkombëtare, nuk ka qenë aspak në shkallën e duhur të veprimit. Akterët e sulmeve duhet të kapen e të ndëshkohen, jo vetëm të dënohen me retorika boshe.
Në raste të tilla çdo shtet normal do të mobilizohej dhe do të ngrinte shkallën e sigurisë së lartë kombëtare, do t’i mobilizonte njësitet antiterror, e jo siç ndodh zakonisht tek ne qe sulmet e vrasjet të dënohen nga kafenetë a zyrat e buta të ndërtesave qeveritare.
Mos efikasiteti dhe paaftësia e institucioneve tona për kontrollin e tërësisë territoriale do të përcillet me probleme të mëdha rreth sigurisë qytetare, por edhe për vet autoritetet policore, doganat etj.
Agresioni i xhandarmërisë serbe në kufirin verior, atentati vdekjeprurës dhe bllokimi i rrugëve, janë sinjale se në të armen jo shumë të largët mund të kemi përballje edhe me uniformat e policisë dhe ushtrisë serbe. Kjo kërkon masa urgjente, ndaj duken absurde deklaratat e kreut të MPB-së, Bajram Rexhepi, kur thotë se “akti kriminal i sulmit kundër familjes Haradinaj, mund të tensionojë situatën në veri”. Ku ka tensionim më të madh se kur ta ndalojnë lirinë e lëvizjes (bllokimi i rrugëve)!
Nëse një udhëheqës nuk jeton me ndjenjat e çdo qytetari të vet, ai njeri nuk meriton të mbajë atë post.
Kryetari i Mitrovicës, Avni Kastrati, nxjerr në pah nevojën urgjente që strukturat e sigurisë, Policia e Kosovës, EULEX-i dhe KFOR-i, etj., të izolojnë strukturat kriminale serbe që po terrorizojnë qytetarët shqiptarë në veri. Kjo thirrje duhet të vlejë për qeveritarët tanë të cilët më tepër se administratorë nuk po tregojnë menaxhim të duhur të elementeve kyçe të shtetit.
Gjithashtu, edhe thirrja për gjakftohtësi është pothuajse shabllon. Ku ka gjakftohtësi më të madhe se sa të qëndrosh në shtëpinë tënde, pranë familjes së shenjtë dhe pronës qe e ke siguruar me mund e sakrificë.
Reagimi i Presidentes sonë është pa asnjë pikë reference për kapërcimin e situatës. “Zyra e Presidentes së Republikës së Kosovës kërkon nga institucionet përgjegjëse që të kapin autorët e këtij incidenti dhe t’i vënë ata përpara drejtësisë. Ato pengojnë përpjekjet e vazhdueshme për vendosjen e rendit dhe të qetësisë në gjithë Republikën së Kosovës”.
Akti terrorist nuk është incident, e as prishje e rendit dhe qetësisë, por është vrasje e lirisë, e cila është e mbrojtur me të gjitha konventat ndërkombëtare. Autorët e krimit e kanë çerdhen e vet. Unë nuk e di se ku mendon presidentja jonë qe të ndiqen ata, nëse nuk kapen në çerdhen e tyre!
Edhe reagimi nga Qeveria e Kosovës, pavarësisht tonit më të nxehtë, serish nuk përkon me realitetin. Qeveria duhet të veprojë, jo të deklarojë rastin. “Ky akt i drejtuar ndaj jetës, lirisë dhe pronës së qytetarëve, është një akt kriminal dhe terrorist, ndaj të cilit Qeveria e Kosovës shpreh indinjatë dhe angazhohet që ndriçimi i tij, kapja e akterëve dhe dënimi i tyre të bëhet sa më shpejt”.
Reagimi i kryeministrit Thaçi ngjanë me reagimin e ndonjë zyre diplomatike a ambasade në Republikën e Kosovës. Kreu i Qeverisë është dashur ta thërret kabinetin e tij qeveritar, udhëheqësit e MPB-së e PK-së, për të ngritur gjendjen e jashtëzakonshme, ngase ky akt terrorist është vrasje edhe për institucionet shtetërore të Kosovës, shpërfillje ndaj aktit juridik e kushtetues, dhe atentat ndaj lirisë qytetare e njerëzore. Vetëm fjalët nuk kanë kuptim në këtë rast.
Terrorizimi i vazhdueshëm i shqiptarëve të veriut, mund të çoj deri tek konflikti etnik. Kjo për faktin se shqiptarët nuk mund të bëhen gjithmonë “kurban”. Nëse Qeveria e Kosovës dështon në krijimin e sigurisë qytetare për të gjithë dhe nuk merr masa të duhura për zhbërjen e strukturave paralele serbe në veri, situata lehtësisht mund të merr dimensione të paparashikueshme.
Qytetarët shqiptarë kërkojnë nga institucionet e shtetit të Kosovës të veprojnë me urgjencë për vendosjen e kontrollit policor dhe kushtetues edhe në ato pjesë të veriut ku jetojnë shqiptarët, në mënyrë qe të mbrohet jeta e tyre. Ndryshe, t’i lënë dënimet deklarative e boshe, ngase të qeverisësh shtetin nuk është vetëm luks, por edhe sakrificë dhe përgjegjësi.
Akti terrorist i sulmit mbi familjen Haradinaj është pasqyrë e realitetit të hidhur qe mbretëron tash e 13 vjet në veriun e vendit. Qeveria jonë në vend qe të merr masa efikase për kapjen e atentatorëve vrasës dhe zhbërjen e bandave kriminale të Serbisë, vazhdon plane nënshtruese ndaj shtetit serb, kinse për pajtim historik.
Me këtë politikë udhëheqësit tanë jo vetëm se veriun do t’ia dorëzojnë pa kushte Serbisë , por edhe pjesën tjetër me shumicë shqiptare do ta bëjnë të varur ekonomikisht dhe politikisht nga Beogradi.

Nosh

10-04-2012, 21:03

Qeveria është bandite. Turp
http://www.botasot.info/mesme/gazmend_islami.jpg

Gazmend Islami
Politika e udhëhequr nga Hashim Thaçi po poshtëron jo vetëm Kosovën, por të tërë kombin shqiptar. Këtë duhet në mënyrë imperative ta nxjerrim nga politika si shkak i prirjes për të bërë punë, jo në dobi të vendit, ky njeri po qëndron në turbullimet e qarkullimit të gjakut,ka çrregullime funksionale të trurit. Ky ka ngatërruar mekanizmin e ndërtimit të shtetit funksional dhe demokratik. Ky në vend që të angazhohet në diskutime me qytetarin,,ky po funksionon mbi parimin e sistemit diktatorial. E vetmja gjë që mund të themi për të në pikëpamje psikopatologjike është se favorizon korrupsionin, shpëlarjen e parasë, burgosjen e shokëve, ndarjen e vendit, kontrollin mbi gjyqësorin. Ky tregon për prepotencën e tij që është virtyt i të pafuqishmit, që ka një karakter të dobët dhe mundohet ta mbulojë duke u bërë gjoja i pushtetshëm. Dikush si fëmije fiton aftësinë e fuqishme për armiqësi ,më vonë kultura e fituar e mëson që nuk është mirë të përdorësh sharje dhe dhunë, atëherë kur ke luftë brenda vetvetes. Nuk ka gjë më të keqe sesa të vriten njerëzit në vend, në baza etnike. Qeveria struket si macja nën tërves dhe bënë sehir me deklaratat e saj të poshtëruara se dënon sulmin terrorist. Kjo QEVERI, e cila është aq e mjerë dhe e pa zonja për të udhëhequr më një vend që tash ka dalur nga lufta, e po qon drejt një të reja me politikat antikombëtare. Këta e vodhën, plaçkitën, vranë, dhunuan Kosovën. Nuk ndryshojnë asgjë ma ata që udhëhoqën për 50 vite nën Jugosllavi. Kidnapimi i policëve brenda Kosovës dhe shkelja e uniformës se Shtetit nuk i bënte përshtypje Kirurgut Rexhepi. Nuk u turpërua dhe as që mendoj që duhet largohet me një dorëheqje morale...E ku të jap dorëheqje morale ku te ai mungon morali. Në jetën tonë politike mund te gjesh politikan sa të duash, që për çdo dite bëjnë gabime që dëmtojë partitë e veta, por edhe vendin por kurrë një herë nuk mendojnë të tërhiqen apo të japin dorëheqje. Botëkuptimi i politikës si intelekt apo shkencë në funksion të interesave të caktuara mbështetet mbi funksionin e politikës si shkencë që në fillim të konstituimit të saj, e ardhmja paraqitet si obligim qytetarë dhe njerëzorë në mbrojtje te politikës dhe frymës demokratike për tu përballuar me sfida dhe situata të ndryshme. Kryeministri, i cili diti të vjedh vlerat e UÇK-së, diti të burgos, e të bëjë pazare për tokat tona, nga ai nuk pritet se mund të ketë edhe ndjenja kombëtare e morale. Vrasja e të riut në Mitrovicë është kulmi i kësaj qeverie të pistë, e cila përpos deklaratave të pista nuk bëri asgjë. Kjo Qeveri është banditeske ..... nuk meriton të jetë pjesë e jona. Lojërat e saj me Kuvendin, me ligjet, me Gjykatën Kushtetuese, me prokurorinë, na kujton Irakun e Sadam Huseinit, Libinë e Gadafit, Egjiptin e Mubarakut.
Kosova një vend i vogël që mezi e gjen në Atlas, nuk ka diçka të veçantë, që të tjerët të na kujtojnë? Dikur na thuhej si fëmijë, se krejt bota e njeh pasurinë e Kosovës, e tash e shoh se atë nuk e njohin as vendet përreth. Dikur na thuhej se po vidhet rryma nga serbët e tash e shoh se ne e vjedhim vetveten. Dikur pasuritë tokësore e nëntokësore eksploatoheshin nga Beogradi, e tash ne nuk jemi të zotët as t’i menaxhojmë ato. Politikat tona janë çoroditëse të dëmshme për shoqërinë tonë. Sa ti hapim sytë.. Mëngjesin e fillojmë me gënjeshtra? Kur dëgjojmë lajmet janë gënjeshtra, kur dalim në kuluarë dëgjon gënjeshtra. Kur flet me dikë dëgjon gënjeshtra... Kur dëgjon politikanët tanë dëgjon gënjeshtra.... me një fjalë krejt çka shihet me sy dhe dëgjon me vesh është gënjeshtër. Asnjëri nga ne kur zgjohet në mëngjes, nuk zgjohet me realitetin se jemi shteti më i varfër në Evropë. Se jemi shteti që vjedh veten më së shumti. Nuk zgjohemi me realitetin se kemi vendin e ndarë dhe të coptuar. Se kemi Qeverinë më antidemokratike në Evropë. Tensioni është bërë pothuajse i padurueshëm. Ndryshuesit gjithashtu po i dallojnë vetëtimat prapa reve. Por, ata ngurrojnë të sulmojnë njeriun më të fuqishëm në Kosovë, njeriun më të pushtetshëm, që i ka marr të gjitha frenat në duart e veta. Ndryshuesit nuk ndihen ende të sigurt, ende janë të paktë në numër, ende jo aq të vendosur, jo aq të guximshëm sa të përleshen me të vërtetën. Ndryshuesit e thurur me aq vështirësi, rrezikohen edhe të shkatërrohen. Ata duhet ndihmuar dhe përkrahur.
Nuk ka shtete në Evropë që do të mund të jetonte me 80 përqind papunësi dhe me çmime astronomike. Askush nuk do të mund të përballonte jetën me 87 cent në ditë përveç neve që gënjehemi me vetveten. Asnjëri nga ne nuk mendon se natyra jonë është më e ndotura në rajon. Nuk mendojmë që kemi shkallën më të lartë të sëmundjeve kancerogjene dhe me hipertension dhe diabet. Politikat tona afatshkurtër dhe afatmesëm nuk i sjellin vendit tonë ndonjë të mirë. Tash së fundmi qytetarë të dashur ka filluar edhe një betejë e re politike me Serbinë, e cila qysh në fillim ishte e dështuar për ne. Në këto bisedime nuk kemi koncept, nuk kemi transparencë, nuk kemi vizion. As për të tashmen e as për të ardhmen. Klasa politike fëmijëve tanë po ju lë një barrë të rënd mbi supet e tyre. Vendosni si të doni, por vendi ka nevojë për ndryshime.
Autori është analist politik dhe gazetar

Bota Sot

Nosh

10-04-2012, 21:05

Mallkimi i atdheuthttp://www.botasot.info/mesme/idriz-morina.jpg

Shkruan: Idriz Morina
Shqiptarët do të vazhdojnë të numërojnë viktimat apo të jenë të numëruar si viktima edhe për shumë kohë. Ky është dështimi më i madh që po e njeh politika shqiptare në Kosovë. Dhe ajo që është më e keqja Shqipëria tregohet indiferente për viktimat kombëtare. Edhe në rast se vrasja e një shqiptari do të mund të ishte e dyshimtë situata në veri nuk lejon thuaja asnjë perceptim tjetër, veç atij se kur vritet një shqiptarë në Veri në shtëpinë e tij apo në rrugën e tij, është viktimë e dhunës serbe, nisur jo vetëm nga fakti se shqiptarët atje janë pakicë, por se shqiptarët nuk kanë liri të lëvizjes dhe liri të jetës atje.
Mohimi i lirisë
Pra, mohimi i të drejtë për lëvizur lirshëmdhe për ta gëzuar pronën paqësisht, dy konceptet fundamentale të demokracisë dhe kulturës evrperëndimore, nënkuptojnë edhe pamundësinë e jetës. Rasti më tipik është vrasja në shtëpi me mjete shpërthyese e viktimës së fundit shqiptare nga dhuna serbe, të Selver Haradinajt.
Pra, sot në Kosovë, në veri të saj jo vetëm që mund të vritesh dhe vrasësit mbase edhe të mos gjinden kurrë sepse mund t’ia kenë mbathur me ndihmën e shërbimeve inteligjente në Serbi, por vdekja juaj do të jetë e përbuzur nga shteti, për të cilin ju keni zgjedhur të vetëflijoheni për të siguruar ekzistencën dhe vazhdimin e saj.
Atëherë çfarë duhet të bëjnë shqiptarët që të ndjehen jo vetëm krenarë për atë që kanë bërë për atë, por edhe të jenë të vlerësuar nga ky shtet, jo vetëm pas vdekjes dhe pas vite e vitesh të kaluara, nëse ekziston ende kujtimi për ju apo ka kush ua nxjerrë emrin tuaj nga harresa.
Haradinaj u vra dhe vdiq sepse ai ishte harruar nga shteti. Republika e Kosovës u tregua e dobët, e pafuqishme për të vepruar edhe kur serbët ia vranë në detyrë policin, tani hero i Kosovës, Enver Zymberi. Por, pushtetarët ‘për të treguar respekt’ u ngutën ta hyjnizojnë e ta shpallin ‘hero’ viktimën, për të mbuluar turpin dhe marrëzinë e vet.
Qeveria në korrikun e shkuar jo vetëm që nuk arriti rivendosjen e rendit dhe ligjit, por nuk ia arriti as që të merrte hakun për vrasjen e nëpunësit të saj shtetëror, mbrojtësit të rendit dhe ligjit, dhe për më keq, as gati një vit pas nuk ka as të arrestuar, pasi të dyshuarit kryesor, EULEX-i i liroi ata që vetë i arrestoi si të dyshuar.
Pra, kjo ishte humbja e parë bindëse e Qeverisë së Kosovës pas luftës. Ndërsa, para kësaj humbje të turpshme, janë edhe rreth 20 viktima shqiptarë, të vrarë nga serbët në trazirat e marsit të 2004-ës, që si atëherë edhe tani, situata po provokohet nga serbët, në mënyrë që t’i jepet shans ripozicionimitgjeopolitik dhe akterëve politikë të përfshirë në çështjen e Kosovës.
Shqiptarët dhe para së gjithash institucionet tona duhet t’i kujtojnë me bezdi dhe në vazhdimësi humbjet që ua solli ajo pamaturi e përfshirjes në protesta popullore, ajo situatë e daljes jashtë kontrollit shtetëror, por e vënies së gjërave dhe proceseve politike nën kontrollin e të tjerëve, (në këtë rast pa fajësuar vende apo figura) të politikave antishqiptare.
Pra, duhet të dallojnë qartë se një krizë politike dhe për më tepër një trazirë popullore, përderisa është shfrim emocional për popullin, për të tjerët janë si hapa vallëzimi, ku valltarët nuk mund të lëvizin thuaja asgjë jashtë koreografisë.
Shqiptarët protestonin gjithandej më 2004, përfshirë Çagllavicën, e cila u kthye në mburojën e mitit serb, (fakt që thuaja të gjithë po e anashkalojnë dhe harrojnë), dhe nga ai shesh beteje, ku shqiptarët gjuanin me gurë nga rruga e asfaltuar, sipër barrikadave me autoblinda të KFOR-it, kryesisht suedez, sot autostrada e Shkupit, ndërsa serbët vrisnin me automatikë dhe shiheshin qartë teksa ndërronin pozicionet dhe shtinin ndaj nesh, protestuesve, gazetarëve dhe po nga aty në mbrëmje do të orkestrohej turma për të djegur ca kishëza serbe.
Tjetërsimi
Pra, shqiptarët jo vetëm që nuk morën shpagimin duke arrestuar vrasësit e dhjetëra shqiptarëve, ndërsa sulmuesit pra dihen dhe njihen botërisht, por për më keq ata vriteshin dhe po vriten pa mëshirshëm edhe pas 8 viteve nga ngjarjet tragjike. Dhe ne shqiptarët po shndërrohemi në viktima të dyfishta, fizike dhe kulturore. Ato vrasje nuk shërbyen për të forcuar identitetin shqiptarë, por përkundrazi që atëherë ne nuk njihemi më si shqiptarë, por si kosovar, dhe po ashtu trashëgimia jonë historike, kulturore dhe fetare nga krishterimi e këndej iu dorëzua në pronësi serbëve.
Barrikadat serbe u toleruan jashtë çdo kufiri politikë. Derisa Qeveria e Kosovës u detyrua të tërhiqej, faktorët ndërkombëtarë, sidomos KFOR-i me gjithë prezencën e shtuar dështoi të vendos rendin, ndërsa policia e EULEX-it përndiqej si një grup fëmijësh, të paarmatosur si duhet, pa mjete dhe pa një komandë të vërtetë qendrore, ia mbathën në çdo situatë tensioni, sikurse bën, kur u dogj pika kufitare në Jarinë.
Ndërkohë, Qeveria e Kosovës dhe institucionet tona vazhdojnë që me reagime të mefshta të shpresojnë në vendosjen e kushtetutshmërisë.
Dhe serbët kishin zgjedhur sulmin vrastar terrorist, pikërisht në ditën e Kushtetutës së vendit, e cila si dokument e njeh unitetin e vendit. Por, deklarimet e tilla, ndërsa që serbët ende nuk lejojnë as të vendoset një pikë policore në veri, kërkesë kjo e bërë prej shumë kohësh nga shqiptarët atje, i ngjasojnë atyre, që me të vërtetë shqiptarët i shohin me shqetësim si ‘luftëra apo beteja virtuale’, sikurse ngjet edhe sot e kësaj dite, sidomos në mesin e shqiptarëve në mërgim, por edhe në Kosovë, nga ata që kryesisht e kanë parë me rezerva angazhimin në luftë të Kryeministrit aktual dhe të miqve apo grupit të tij. “Na lodhët ... me keto denime nga hotelet sikur deklaratat gjate luftes nga Tirana, shtrengojeni njehere prapanicen, ... dhe shko ku duhet atje ne veri ose mbylle gojen...”, thotë njëri nga komentuesit e ngjarjeve në Veri në vebsajtin e “Bota sot” duke shprehur pakënaqësinë ndaj qeveritarëve.
Kjo tregon edhe pikën e mosdurimit të shqiptarëve ndaj drejtuesve të shtetit, imazhi i të cilëve është gjithnjë e më i rrënuar, dhe në këtë rrënim të mbetesh idealist, besnik i atdheut, të duket se mallkimin e ki më pranë se asnjëherë.

Bota Sot

Nosh

10-04-2012, 21:13

IT: Kosova e zhytur thellë në baltën e korrupsionithttp://www.botasot.info/mesme/corruption.jpg

“Irish Times”
Gjatë drekës në njërin nga restorantet më të njohura të Prishtinës, Artani e merr një bllok dhe një laps dhe fillon e vizatojë disa rrathë me ngjyrë të kuqe për të ilustruar se sa thellë korrupsioni dhe kushërinjtë e tij të parë, nepotizmi dhe kronizmi, udhëheqin shtetin e dytë më të ri në botë.
Artani(nuk është emri i tij i vërtetë) në të 30-at, punon për të përmirësuar qeverisjen lokale në Kosovë.
Zemërimi i tij për korrupsionin është i qartë, përderisa e pasqyron se si ai prek shumë aspekte të jetës këtu- që nga diplomimi i një studenti, e deri te bizneset e mëdha, nga korridoret e pushtetit deri të fshatrat- duke krijuar një përzierje helmuese që e ka njollosur emrin e shtetit.
Artani reagon ndaj komenteve publike të ambasadorit amerikan në Prishtinë, që deklaroi se Kosova po “zhytet” në korrupsion.
“Ne të gjithë e dimë se problemi ekziston, por deklaratat e tilla, japin përshtypjen se secili duhet fajësuar, dhe kjo nuk është korrekte”, thotë Artani.
“Ka shumë njerëz, si unë, që duan të që kjo çështje të adresohet urgjentisht”.
Në katër vjetët, që kur Kosova shpalli pavarësinë njëanshëm nga Serbia në vitin 2008, shteti ka bërë përparim të ngadaltë vetëm në vendosjen e sundimit të ligjit.
Sfidat tjera, si krimi i organizuar, korrupsioni, trafikimi me drogë dhe spastrimi i parave po pllakosin shtetin.
Presidentja e Kosovës, ish komandante e policisë, Atifete Jahjaga, e di shumë mirë se sa vështirë është që t’i kundërvihet perceptimeve se ky është një shtet i zhytur në ryshfet dhe se sa dëmtues është një reputacion i tillë kur është fjala për joshjen e investimeve të huaja në ekonominë e çalë të Kosovës, investime këto për të cilat ka dëshpërimisht nevojë.
“Zero tolerancë kundër korrupsionit, ky është prioriteti im si presidente”, thotë Jahjaga nga zyra e saj në qendër të Prishtinës.
“Nuk do të lejoj që korrupsioni të mbajë peng të ardhmen e shtetit tim dhe të ardhmen dhe mirëqenien e qytetarëve të tij”.
Fjalë të tilla të ashpra vijnë derisa tërë vëmendja është përqendruar në arrestimin e shefit të task forcës anti korrupsion të Kosovës, nën akuzat për korrupsion.
Nazmi Mustafi, që ka udhëhequr njësinë e krijuar brenda Zyrës së Prokurorit Special nga ana e kryeministrit Hashim Thaçi në vitin 2010, është arrestuar si pjesë e hetimeve për dyshimet se ka marrë të holla për të hedhur poshtë akuzat për korrupsion kundër individëve të caktuar.
“S’mund të bëjnë asgjë”, shprehet me hidhërim një banor i Prishtinës.
Hetimi ndaj Mustafit po kryhet nga misioni i BE-së për sundim të ligjit, EULEX. Ky ka kompetenca për t’u marrë me rastet që konsiderohen si shumë të ndjeshme për gjyqësinë vendore.
Gazeta kryesore e Kosovës, Koha Ditore raportoi se Mustafi “është marrë me raste të korrpusionit të profilit të lartë, shumica e të cilave ka dështuar, ose ka përfunduar me pezullim të dënimeve”.
Thuhet se rasti më i madh i Mustafit ka qenë i koncentruar te Hashim Rexhepi, ish guvernatori i Bankës Qendrore të Kosovës. Rasti u mbyll në dhjetor, kur gjykata hodhi poshtë aktakuzën kundër tij në mungesë të provave.
Në një rast tjetër, Koha Ditore citoi një biznesmen, që pretendon t’i ketë dhënë ryshfet prej dhjetëra mijëra eurosh Mustafit për t’i ikur një hetimi.
Grupet e shoqërisë civile thonë se skandali i Mustafit ka rritur edhe më shumë dyshimet në publik në lidhje me shkallën e korrupsionit në establishmentin kosovar si dhe ka minuar përpjekjet që të sundojë ligji.
Instituti Demokratik i Kosovë tha se arrestimi tregon se “super-mekanizmat” e krijuar nga qeveria “janë vetëm sa për sy e faqe dhe për konsum politik vendor” dhe jo që të merren seriozisht me luftimin e korrupsionit.
Disa organizata ndërkombëtare kanë përsëritur se Prishtinës i mungon vullneti politik për të luftuar korrupsionin. Thashethemet e vazhdueshme për përfshirje të nivelit të lartë kanë çuar disa në përfundimin se problemi është drejt e në krye.
Në fillim të këtij viti, katër zyrtarë të Ministrisë së Shëndetësisë janë arrestuar nën dyshimin e keqpërdorimit të detyrave zyrtare, për evazion fiskal, spastrim parash dhe krim të organizuar në lidhje me tenderët.
Në një raport të vitit të kaluar, Transparency International theksoi se faktorët që pengojnë përpjekjet për të luftuar këtë çështje, përfshijnë mungesën e efikasitetit në drejtësisë dhe mungesën e kapaciteteve brenda trupave qeveritare.
Në të thuhet: “shërbyesit civilë janë pak të trajaaur. Ndërhyrja politike në procesin e rekrutimit është e shfrenuar dhe pagat e ulëta funksionojnë si shkurajim për të joshur personelin e kualifikuar.
“Për më tepër mungesa e transparencës në prokurimin publik, ka rritur dyshime mbi korrupsionin në një numër kontratash së fundmi”.
Agjencia Kosovare e Anti Korrupsionit, një trup i pavarur, e obliguar që të zbatojë politikat për të luftuar dhe penguar korrupsionin, së fundi ka publikuar raportin vjetor, në të cilin thuhet se ka marrë informacione në lidhje me 121 persona për të cilët thuhet se kanë qenë të përfshirë në marrjen e ryshfetit në vitin e kaluar.
Shefi i agjencisë, Hasan Preteni, zbulon se aty përfshihen pesë kryetarë dhe ish kryetarë komunash të Kosovës si dhe zyrtarë të tjerë.
Ai tha se korrupsioni vlerësohet se i kushton Kosovës, një vendi me vetëm 2 milionë banorë, më shumë se 10 milionë euro në vit. Të tjerët thonë se dëmi është tepër më i madh.
“Cilat janë pasojat?”, pyet Piter Feith, diplomati holandez, që ka kaluar disa vjet në Kosovë si shef i Zyrës Civile Ndërkombëtare, trupi kryesor ndërkombëtar mbikëqyrës për shtetin e sapolindur.
“Ekonomia nuk mund të zhvillohet, sepse nuk do të ketë investime direkte. Nëse një vend ka reputacion të keq, nuk do të ketë investime”, ka thënë Feith.
“Ekziston problemi për normat dhe vlerat për të cilat njerëzit e këtushëm ndjehen të lidhur. Kjo vjen nga vitet e shtypjes, vitet e diskriminimit dhe vitet e dhunës që kanë përjetuar në të kaluarën kosovarët. Njerëzit nuk janë mësuar që të pranojnë se duhet të ketë sundim të ligjit dhe se rregulloret, ligjet duhet të respektohen, sepse përndryshe nuk mund të funksionojë si duhet shoqëria”, është cituar të ketë thënë Feith.
“Kjo nuk është unike për Kosovën, kjo mund të shihet gjithandej në Ballkan dhe më gjerë në rajon. Është një fenomen i cili do të marrë kohë derisa të zhduket tërësisht”, ka thënë Faith.

Bota Sot

Nosh

10-04-2012, 22:46

Kush na ka faj?http://www.kohaditore.com/repository/image.php?source=journalists/05_06_11_134251_flaka_0506111858_5_1.jpg&x_=1&y_=0Flaka Surroi

Publikuar: 08.04.2012 - 19:49Dalim në zgjedhje, na i vjedhin votat: ne heshtim. Na vjedhin për çdo ditë: ne heshtim. Tallen me demokracinë dhe me shtetin: ne heshtim. Represionin serb e kemi duruar stoikisht, por nuk kemi heshtur. Kjo që ndodh sot është shumë e dhimbshme, sepse po ta shkakton i yti: pse heshtim si kolektivitet?
Pamja mahnitëse e ditës së djeshme ishte ajo që erdhi nga Sarajeva: 11.541 karriget e kuqe, të vendosura në rrugën kryesore të qytetit, në shenjë kujtimi për të gjitha viktimat civile të metropolit që e mbijetoi barbarinë serbe të udhëhequr nga Ratko Mlladiq dhe Radovan Karaxhiq. Nga ata dy të akuzuarit për krime lufte që u ruajtën nga Serbia me vite e vite – nga po ajo Serbi, për kandidimin e së cilës për anëtarësim në Evropë ne e hëngrëm fusnotën.

Është pamje e cila u shfaq disa ditë pas botimit në gazetë të fotografive për të dymbëdhjetën herë me radhë për të shënuar 13-vjetorin e masakrimit të familjeve të tëra në Gjakovë, ku viktima më e re sot do t’i kishte pesëmbëdhjetë vjet. Ja, këta ishin “terroristët”, të cilët i luftonte Serbia, sikurse që ishin edhe ata që prisnin në rend për të blerë ushqim në Merkale të Sarajevës... Ja kjo është jeta dhe politika e menaxhuar keq, e cila e la Bosnjën shtet të ndarë e ku shpërbleu serbët për pushtimet e bëra me dhunë e vrasje, si dhe që është nisur ta lërë Kosovën shtet të papërfunduar e me fusnotë... me shumë gjasa për ta humbur një të katërtën e territorit në negociatat që na imponohen me çdo kusht, përderisa udhëhiqemi nga një strukturë e korruptuar, servile ndaj diplomatëve të huaj dhe me një popull që është mësuar të jetojë i përvuajtur në heshtje.

Dhe kaloi edhe një javë, jo me ndonjë ngjarje që do të na linte pa fjalë – tashmë as gjërat më absurde nuk na lënë përshtypje, ngase absurdi është bërë pjesë e përditshmërisë sonë. Por ajo që më ra në sy, më mirë thënë në vesh, gjatë kësaj jave ishte se kurrë më parë nuk na kishte bërë vaki që brenda një edicioni lajmesh të kishte së paku dy a tri lajme që përmbanin citate të neneve të Kodit të Procedurës Penale apo të Kodit Penal. Dhe këto kryesisht u referoheshin rasteve tashmë në proces (paditë kundër gazetarëve, rasti “Kleçka” dhe tash edhe arrestimi i shefit të luftës kundër korrupsionit), gjë që në shikim të parë do të duhej të ishte lajm i mirë. Por edhe e mira te ne është relative.

Kështu, ishte një lajm i cili e meritoi të cilësohej lajmi i javës/muajit/vitit – për mënyrën se si u plasua dhe për absurden që mban në vete. Me një komunikim pompoz, Dogana e Kosovës na tha kështu: “...në rajonin e Mitrovicës Dogana e Kosovës ka ndaluar një automjet të dyshuar për kontrabandë. Automjeti i llojit BMW me targa të Kosovës është ndalur dhe pas kontrollit është gjetur një sasi e madhe e produkte të qumështit të kontrabanduara (jogurt, ajkë, qumësht) me origjinë nga Serbia. Kjo edhe është sasia më e madhe e zbuluar e produkteve të qumështit të cilat transportoheshin me automjet të udhëtarëve, produktet ishin futur në të gjitha hapësirat e zbrazëta të automjetit gjithashtu edhe në pjesën e përparme tek motori i automjetit. Pas përfundimit të numërimit në automjet gjendeshim mbi 300 litra jogurt, 100 litra qumësht, 100 kg ajkë, 25 litra qumësht me çokollatë”.

Ai shoferi ishte dëshmuar përnjëmend “shumë i aftë”, sepse i kishte paketuar pakot në secilën hapësirë që kishte pasur në dispozicion të veturës. Ama, esenca e krejt këtij aksioni është se vlera e mallit që sillej kontrabandë ishte 466 euro (sic!). Nëse kalkulojmë se për këto produkte duhet paguar doganë dhe TVSH (26%), atëherë do të dilte se buxheti i Kosovës do të dëmtohej për 121,60 euro. Kjo shumë është madje më pak se gjysma e mëditjes, e cila u paguhet zyrtarëve tanë kur të shkojnë në Amerikë.

Sinqerisht, zyrtarët e Doganave të Kosovës do të duhej të turpëroheshin nga postimi dhe publikimi i një lajmi të këtillë, përderisa para hundëve iu kalojnë “shleperë” e cisterna me mallra që do të duhej ta mbushnin arkën shtetërore. Kjo për shkak se e dimë shumë mirë se ne prodhim nuk kemi dhe se pjesën më të madhe të buxhetit e krijojmë nga taksat për mallrat e importuara. Arsyeja tjetër se pse varemi kaq shumë nga dogana është se, sipas një ankete të realizuar nga instituti “Riinvest” për skanimin e bizneseve kosovare, evazioni fiskal në Kosovë është astronomik. Kështu e ka shpjeguar miku im Lumiri para dy javësh në kolumnen e tij të rregullt: “Po shprehja një habi të madhe rreth numrit 40 sa herë që shikoja të dhënat e anketës së fundit nga ‘Riinvest’ mbi skanimin e gjendjes së bizneseve kosovare. Ky 40 sikur përsëritej më shpesh sesa një probabilitet i thjeshtë mund ta përsëriste dhe për më tepër dukuritë në të cilat përsëritej kishin një numërues të përbashkët: mosbindjen ndaj kërkesave të sistemit shoqëror. Për shembull, rreth 40% e pagave të fuqisë punëtore në sektorin privat fshiheshin nga punëdhënësit, ose rreth 40% e bizneseve kosovare nuk kishin ide për pagën minimale, ose 40% e bizneseve nuk kishin dëgjuar fare për Ligjin e punës apo për beneficionet ndaj punëtorëve. Ky 40% ishte gjithandej dhe për ta bërë storjen më interesante e dramatike, rreth 40% e shitjeve të bizneseve kosovare nuk raportoheshin fare për qëllime të administratës tatimore; pra evazioni fiskal në Kosovë arrinte plot 40%”.

Nuk kam si ta mohoj se asociacioni i parë që m’u ngjall ndaj të dyja lajmeve – ai i kapjes mahnitëse të gjithë asaj sasie qumështi dhe shmangies së tatimit ishte ajo reklama idiote e ATK-së për “kërkoje kuponin fiskal”. Nuk e di cili është numri i arkave fiskale që janë vendosur nëpër biznese, por atë që e di me siguri është se nuk i gjen në të gjitha pompat e benzinës. E benzinën, e ky është sekret publik, e kontrollojnë rryma të caktuara politike me shumë pushtet, të ndara sipas ndikimit në territorin e origjinës.

Pra, nëse kemi pompa (për t’i mos quajtur firma karburantesh) që importojnë karburante, për të cilat nuk paguajnë as doganë, as akcizë, e as TVSH; e nëse kemi duhanxhinj kronikë (për t’i mos quajtur kompani duhani) që fusin duhan në treg pa paguar doganë, akcizë, e TVSH dhe që për këtë të mos dënohen e as të ndiqen, qysh n’hamam atëherë mendohet të formohet buxheti “i cili do të na sjellë mirëqenie”?

Ajo që ndodh tash në Kosovë është se paguesit e rregullt vazhdojnë të funksionojnë me ndërgjegje, kurse ata që i shmangen tatimit vazhdojnë të funksionojnë me “ku po ma ndien me pagu tatim”, për shkak se ajo që ka ndodhur shumë shpesh ka qenë që firmat që nuk kanë paguar as nuk janë prekur, sepse e kanë falimentuar veten. Ato që nuk iu kanë qasur bankrotit për t’u ikur tatimeve, ndoshta edhe janë dënuar për mospagesë, por në fund e kanë paguar vetëm dënimin e jo edhe borxhin mbi të cilin është kalkuluar dënimi. Po të mos ishte kështu, jo që nuk do të kishte evazion, por madje do të kishte edhe tejkalim plani, sikur në kohë të socializmit.

Nëse kjo shoqëri është në gjendje që t’i mbledhë rreth 1.2 miliardë euro në vit, do të thotë se madje 480 milionë të tjerë i fsheh, duke e lënë shpenzuesin më të madh, Qeverinë, pa para të mjaftueshme në qarkullim dhe, për pasojë, duke e lënë edhe tregun pa para, për ta ngulfatur edhe atë pak ekonomi që është e pavarur nga bosët e parave të mëdha dhe të pista.

Po ato para që shërbejnë për t’i blerë heshtjen dhe mosveprimin e atyre që e kanë detyrë të merren me ndjekjen e së keqes. Edhe pse ende nën hetime dhe i dyshimtë se ka mundur të merrte para për t’i mbyllur rastet me mosveprim, duket se kështu ka bërë prokurori special, shef i Task Forcës së krijuar me nismën e Qeverisë, për ta luftuar krimin. Akuzohet për zhvatjen e milionave (thuhet se tarifa është sjellë ndërmjet 30 mijë dhe 500 mijë euro) nga klientët “e nxehtë”, që gjithashtu janë akuzuar për shpërdorim milionash, e të cilët pak a shumë janë liruar nga ndjekja e mëtejme, apo se do të shpëtojnë me dënime të lehta për vepra banale. Por, po qe se vërtetohet se ky njeri ka vepruar kështu, pa fije etike dhe në kundërshtim të plotë me ligjin që është bërë leckë që shkelet e shqyhet qysh dhe kujt t’i teket, kjo do të thotë se ata që janë përpjekur ta blejnë lirinë e tyre do të mund ta humbin për një kohë shumë të gjatë, sepse tash mund të ngarkohen edhe me dhënie të ryshfetit.

Por kjo do të ndodhë vetëm nëse do të ketë njerëz që vërtet besojnë në punën që e kryejnë dhe janë të bindur se drejtësia nuk është punë që blihet me para. Sepse nëse edhe ky do të jetë njëri nga ato procese me shumë zhurmë dhe pa rezultat, atëherë cili është qëllimi i ekzistencës së sistemit gjyqësor në këtë shtet ku dikush si Nazim Bllaca, vrasës i vetëdeklaruar, bëhet hero, sepse e tregon se kush janë porositësit dhe vrasësit e tjerë. Pak ka rëndësi që ky këtë e bën, sepse i kishin mbetur para borxh. Kjo me siguri nuk është ajo për të cilën i kanë humbur jetët fytyrat e njoma nga fotografitë nga fillimi i këtij teksti.

E as heronjtë e Koshares, të cilët sivjet mbetën pa iu shënuar dita e tyre, ngase Presidenca u deklarua se nuk ka para për organizimin e tillë. Nuk e di se cila është kostoja e atij manifestimi, por cilado që të ketë qenë, e ka merituar të përkrahej. Më pak mëditje shëtitjeje nëpër botë, do ta mundësonin financimin e ngjarjes, fundja këto shpenzime dalin nga linja e njëjtë buxhetore. Pra, nëse kjo kryetare beson se nuk duhet përkrahur këto aktivitete, atëherë gjithsesi do të duhej ta propozonte miratimin e një ligji që do ta rregullonte çështjen e organizimit të manifestimeve të tilla dhe do ta siguronte buxhetin përkatës. Ashtu siç do të duhej menduar për formën institucionale të zgjidhjes së ndërtimit të një memoriali për këta dëshmorë – diçka e ngjashme me memorialin e Reçakut, ta zëmë, me fytyra, e emra dhe mbiemra... sepse ata nuk kanë luftuar për vete... dhe gjithsesi ua kemi borxh një respekt të veçantë... e posaçërisht kur e dimë se sa parja shkon kot, e që kush nuk e merr vesh as përse.

Larg të gjitha këtyre ngjarjeve këtë javë na ishte kryeministri, i cili u nis në udhëtim për në Amerikë që nga e premtja e shkuar, me paralajmërimin se ftesa i kishte ardhur nga Shtëpia e Bardhë. E huqi edhe arrestimin e Mustafit, që tash kërkon ndërhyrjen e Thaçit në procesin e tij, por e huqi edhe një letër-qarkore nga ministri i tij i Shëndetësisë, i cili kërkon nga drejtori i QKUK-së që gratë me shamia të kontrollohen në Gjinekologji vetëm nga mjeket femra. Nuk e di nëse kërkesa përfshiu edhe klinikat e tjera, por një kërkesë e këtillë do të thotë se nesër do të na lajmërohet me kërkesën që të gjithë pacientët që bartin “trifërtalka” të kontrollohen nga mjekë që bartin tesha identike, dhe që natyrisht të jenë vetëm të gjinisë mashkullore.

Kësaj, në botën bashkëkohore i thonë diskriminim “me mend në kry”. Sërish vijmë në situatën kur dikush tjetër, në këtë rast një mashkull, flet në emër të grave, për ta kërkuar “realizimin e të drejtave të tyre”. Kërkesa si kjo, e ardhur nga një mjek, në fakt paraqet shkeljen e etikës mjekësore, si dhe shtytje që të shkelet Betimi i Hipokratit – sepse secili mjek duhet t’i japë ndihmë pacientit pavarësisht kush është dhe ku është. Dreqi e marrtë, madje edhe në luftë, mjeku i shikon njerëzit si pacientë e jo si armiq apo kategori që nuk duhet prekur. Është tejet dëshpëruese që në kohën kur sistemi shëndetësor është në kolaps, për shkak të organizimit të keq dhe abuzimit me ligjin e dykuptimtë, që preokupim të jetë ky, e që të meritojë një letër-qarkore të këtij lloji.

Mbase pas PHOTO-OP-it* të dështuar me Obaman dhe vizitës relativisht të kotë në Amerikë, në përcjellje edhe të ministres së Integrimeve Evropiane (mbase do t’i integrojë amerikanët në Evropë, edhe këta me ndonjë fusnotë speciale), kryeministri do të ketë kohë t’u kushtohet këtyre problemeve “të imëta”, që mbase nuk kanë ndonjë rëndësi për të, por që popullit ia ngufasin frymën. Popull i cili ende nuk dorëzohet dhe vazhdon të heshtë, ani që këtë që po e përjeton është shumë më e dhimbshme se shumëçka, sepse dhimbjen po ta shkakton i yti

Nosh

12-04-2012, 10:10

Kurti letër NATO: Shqiptarët e Mitrovicës të pasigurtë, KFOR të marrë masa (http://www.sot.com.al/index.php?option=com_content&view=article&id=28886:kurti-leter-nato-shqiptare-e-mitrovices-te-pasigurite-kfor-te-marre-masa&catid=234:3-lajmet-kryesore-rajoni&Itemid=484)

Publikuar te Merkuren, 11 Prill 2012 Shkruar nga SOT NEWS

http://www.sot.com.al/cache/multithumb_thumbs/b_115_98_16777215_0___images_4RAJON_albin-kurti-fotto.jpg (http://www.sot.com.al/images/4RAJON/albin-kurti-fotto.jpg)

Pas ngjarjeve të fundit në Mitrovicë, kryetari i Lëvizjes Vetëvendosje Albin Kurti, i ka dërguar një letër Sekretarit të përgjithshëm të NATO-s, Anders Fogh Rasmussen dhe Komandantit të Përgjithshëm të KFOR-it, gjeneral Erhard Dreës. Ndër të tjera në letër Kurti thekson se populli i Kosovës është shumë i shqetësuar nga përkeqësimi drastik i situatës së sigurisë. “Ata janë pa mbrojtje institucionale dhe nën mëshirën e strukturave ilegale të Beogradit, të cilat vazhdojnë të përdorin forcën për të frikësuar shqiptarët që t’i braktisin shtëpitë e tyre”, shprehet kreu i lëvizjes Vetëvendosje në letër.
Letra e plotë e Albin Kurtit:
Të shtunën mbrëma, në zonën e Tre Rrokaqiejve në veri të Mitrovicës, Selver Haradinaj (38 vjeç), u vra në një sulm terrorist me bombë në shtëpinë e tij, me ç’rast mbetën të plagosur edhe gruaja dhe katër fëmijët e tij.

Gjatë javëve të fundit, Serbia ka arrestuar arbitrarisht përfaqësues të sindikatës së pavarur të metalurgëve të Kosovës, ka ekstraduar një ish-ushtar të UÇK-së nga Zvicra, dhe javën e kaluar xhandarmëria serbe ka kidnapuar dhe poshtëruar dy policë të Kosovës, brenda kufirit tonë. Policët u liruan – pasi që u lanë dy ditë pa ushqim dhe pasi armët e tyre dhe shenjat identifikuese të Policisë së Kosovës u ishin hequr.

Populli i Kosovës është shumë i shqetësuar nga përkeqësimi drastik i situatës së sigurisë. Nga ne kërkohet të qëndrojmë "të qetë", por ne nuk mund të jemi të qetë, duke qenë në dijeni të cenueshmërisë së skajshme të shqiptarëve që jetojnë në veri të Mitrovicës.

Ata janë pa mbrojtje institucionale dhe nën mëshirën e strukturave ilegale të Beogradit, të cilat vazhdojnë të përdorin forcën për të frikësuar shqiptarët që t’i braktisin shtëpitë e tyre. Shumica e tyre janë larguar që nga viti 1999, ndërkaq pas sulmit të fundit terrorist shumë nga ata që kanë mbetur janë duke menduar për ta bërë një gjë të tillë. Strategjia e strukturave ilegale të Serbisë e cila ka filluar që nga periudha e luftës, është për të ndryshuar përbërjen e popullsisë që jeton në veri të Mitrovicës, duke krijuar një realitet të ri në terren. Prandaj incidentet ka gjasa të vazhdojnë, për të ndërtuar një de-facto situatë atje, para fillimit të bisedimeve të paralajmëruara për veriun e Kosovës.

Strategjia e hapur e strukturave kriminale e të paligjshme për të spastruar veriun nga popullsia joserbe vetëm sa është inkurajuar nga heshtja dhe mosveprimi i institucioneve përgjegjëse të sigurisë në Republikën e Kosovës.

KFOR-i është akoma përgjegjës për ofrimin e një mjedisi të sigurt për të gjithë popullin e Kosovës. Prandaj me anë të kësaj letre ju kërkoj që të merrni masa të menjëhershme për t’i vendosur forcat e KFOR-it për të parandaluar incidentet e mëtutjeshme që mund të ndodhin. Është jetike të veprohet tani, për të ofruar siguri për të gjithë, dhe për të bërë të mundur që Kosova të jetë një shtet i së drejtës.

Strukturat ilegale dhe kriminale të Serbisë nuk duhet të lejohen që të lënë akoma jetimë në Mitrovicë apo kudo tjetër në Kosovë.

Nosh

12-04-2012, 10:15

Ish ambasadori amerikan ne Shqiperi Withers, letër shqiptarëve
Nga Korresp. 24-ore.com (http://24-ore.com/index.php/author/maqo/) 10/04/2012 08:12:00

http://24-ore.com/thumbnail.php?file=Bota/Amerika/uithers_41_904252725.jpg&size=article_medium

Ish-ambasadori Amerikan John Withers i drejtohet sërish shqiptarëve me një tjetër letër të hapur përmes Top Channel. Withers shprehet dakord me pesë pikat e deklaratës se Departamentit të Shtetit, por shton se ajo deklaratë nuk preku thelbin e shqetësimeve të tij, gërryerjen e demokracisë dhe keqqeverisjen.

Më poshtë letra e plotë e zotit Withers për publikun shqiptar:

Të dashur miq!

Po ju shkruaj për të komentuar mbi një deklaratë të Departamentit të Shtetit të disa ditëve më parë, e cila mund të ketë shkaktuar disa keqperceptime lidhur me pikëpamjet e mia për Shqipërinë. Unë vetë nuk kam marrë ndonjë njoftim formal lidhur me deklaratën dhe për pasojë më duhet të përdor informacion që e kam marrë tërthorazi.
http://top-channel.tv/images/thonjeza.png
A besoni se qeveria juaj është vërtet demokratike? A besoni se ajo vepron në interesin tuaj? A besoni se ju thotë të vërtetën? A besoni se gjykatat japin drejtësi për të gjithë?...

John L. Withers II
Ish-ambasador i SHBA-së në Tiranë

Edhe pse deklarata ofron vetëm informacion që tashmë është publikisht shumë i mirënjohur, dëshiroj të sigurohem që asnjë prej jush të mos besojë gabimisht se unë kam qëndrime që në fakt, nuk i kam apo që paskam thënë gjëra që unë në fakt nuk i kam thënë.

Deklarata e Departmamentit ngre pesë pika. Dëshiroj ta trajtoj secilën prej tyre me radhë. Deklarata pohon që:

• Pikëpamjet e mia janë të një qytetari privat: kjo është absolutisht e vërtetë, siç e kam bërë gjithmonë të qartë, si në fjalët e mia drejtuar medias shqiptare ashtu edhe në fjalimet që mbaj këtu në Amerikë.

• Pikëpamjet e Ambasadorit Arvizu përfaqësojnë pozicionet zyrtare të qeverisë së SHBA: edhe kjo është absolutisht e vërtetë. Alexander Arvizu është Ambasadori Amerikan në Shqipëri. Është ai që flet në emër të qeverisë amerikane.

• SHBA mbështesin fort Shqipërinë si anëtare e NATO-s: Po kështu edhe unë. Në fakt, gjatë qëndrimit tim si ambasador në Shqipëri, nuk ka pasur asnjë çast më të mrekullueshëm se sa ditën kur Shqipëria u ftua në aleancën e NATO-s. Sot, heroizmi i ushtarëve shqiptarë në operacionet e NATO-s - ashtu si trimëria e Kapitenit Vogli dhe Nëntetarit Peci në Afganistan – më bën shumë krenar.

• SHBA mbështesin fort aspiratat e Shqipërisë për në BE: Unë besoj vendosmërisht që hyrja e Shqipërisë më në fund në BE do të ishte një arritje e jashtëzakonshme për vendin tuaj dhe për Europën. Pikërisht për këtë arsye, raporti i fundit i progresit i BE-së për Shqipërinë ishte aq zhgënjyes dhe pse ka rëndësi jetësore që Shqipëria t’ia ripërkushtojë veten përmbushjes së kritereve të BE-së.

• Qeveria dhe opozita duhet të punojnë në mënyrë bashkëpunuese dhe të përgjegjshme për të zgjidhur mosmarrëveshjet e tyre politike dhe për të qeverisur në interesin kombëtar: Unë mendoj se ka rëndësi kritike që udhëheqja juaj politike të kapërcejë, këtu po citoj intervistën time të fundit, “ndasia që mbizotëron aktualisht mes dy partive kryesore politike – një ndasi aq e hidhur sa e ka bërë qeverisjen, për të mos përmendur reformat për të cilat vendi ka aq shumë nevojë - thuajse të ndalojnë.”

Në përmbledhje, unë nuk kam problem me asnjë prej çështjeve të ngritura në deklaratën e Departamentit. Në fakt, jam në një mendje me të pesta pikat. Megjithatë, deklarata nuk trajton pikën qëndrore të shqetësimit tim, atë mbi të cilën edhe kam përqendruar fjalët e mia në të kaluarën: gërryerja e demokracisë në Shqipëri. E thënë thjesht, frika ime është që në pak duar po përqendrohet tepër pushtet; që, nën trysninë e paepur të qeverisë, institucionet e pavarura që janë kyçe për të ruajtur praktikat demokratike, sundimin e ligjit, madje edhe zgjedhjet e ndershme, janë dobësuar seriozisht; që lufta për të ruajtur pushtetin e ka eklipsuar qeverisjen si përparësi të qeverisë; dhe që, nëse vazhdojnë prirjet e tanishme, Shqipëria ka rrezik të bjerë në atë lloj sundimi të të fortit që ka qenë edhe tragjedia e rajonit të Ballkanit gjatë gjithë historisë së tij.

Këto janë pikëpamjet e mia – dhe më lejoni të ritheksoj, janë pikëpamjet e mia si një qytetar privat amerikan. Por, në një perspektivë më të gjerë, pikëpamjet e mia – dhe, në fakt, ato të cilitdo vëzhguesi të huaj, zyrtar apo jo – as nuk i afrohen për nga rëndësia pikëpamjeve tuaja, pikëpamjeve të popullit shqiptar.

A besoni se qeveria juaj është vërtet demokratike? A besoni se ajo vepron në interesin tuaj? A besoni se ju thotë të vërtetën? A besoni se gjykatat japin drejtësi për të gjithë? A besoni që qeveria i merr vendimet tregtare dhe ekonomike në mënyrë transparente? A besoni se po e lufton seriozisht korrupsionin dhe nepotizmin? A besoni se po miraton politika që do t’ju sjellin vende pune dhe do të krijojnë mundësi për fëmijët tuaj? A shihni nga e ardhmja me shpresë dhe optimizëm apo me pesimizëm dhe dëshpërim?

Këto janë vetëm disa prej pyetjeve që shtrohen përpara jush dhe të cilave mund t’iu përgjigjeni vetëm ju.

E vlerësoj këtë mundësi për të ndarë pikëpamjet e mia me ju, miqtë e mi shqiptarë. Edhe pse disa mund të mos jenë në një mendje me sinqeritetin tim, ju premtoj që do të them gjithmonë të vërtetën ashtu siç e shoh.

Përshëndetjet më të përzemërta për të gjithë ju!

Miku juaj,

John L. Withers, II

Nosh

12-04-2012, 21:13

Lufta shqiptaro – serbe , armëpushim një shekullor i pa shpallur

Ja faza e parë zgjdhjes së çështjes të pazgjidhur në mesë të neve shiptarëve dhe serbëve : *** Së pari Beogradi ta njoh Kosovën si shtetë sovran , i pavarur duke respektuar integritetin territorial dhe në këto kufinjë sikur që jan dhe tek pastaj të fillojn bisedimet që jan të pashmangshme shqiptaro-serbe jo si dy popuj më të mdhenjë në këtë pjesë të ballkanit por për shkakë që ishim më shumë se një shekull në një luftë herë të shpallur , herë ta pa shpallur por që realisht ku këtë na vërtetojn fakte që ka egzisituar kjo luftë .Ne shqiptarët kemi bërë shumë aksione dhe kemi organizuar shumë beteja kundër mbretërive , carëvë por edhe ushtarëvë , xhandarëve serbë dhe aparatit shtetëror që ka ushtruer dhun kundër neve shqiptarëve . Por dihen dhe dallohen botërisht që ne shqiptarët kemi bërë dy lufta nga dy ushtri të armatosura kundër forcave serbe të Beogradit . si ; - Lufta e Armatosur e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dhe - Lufta e Armatosur e Ushtrisë për Çlirimin e Medvegjës , Bujanocit dhe Preshevës . Deri më sot , dihen dhe pranohen këto bisedime të niveli më të lartë nën organizimin dhe monitorimin e ndërkombëtarëve , si - Bisedimet në Rambuje , në dy ruande ,
- Bisedimet në Vjen , e .. . në disa runde për gjetjen e statusit përfundimtar të kosovës ,
- Marrëveshja e Konçulit ,
- Kurse Marrëveshja ushtarako - teknike e Kumanovës ishte mbajtur , por pa prezencën e shqiptarëve por ishte organizuar dhe lidhur për dhe në interes të neve shqiptarëve .

Por , marrëveshja e radhës duhet të quhet - marrëveshja miqësore shqiptaro – serbe . Mendojm se kjo marrëveshje nuk duhet të zgjatet edhe më tej , por të pregaditet dhe mbahet para vitit 2020 . Kështu kemi pengesa serioze të shumta .

Kështu ne shqiptarët dhe serbët në radhë të parë , se jemi duke e penguar njëri tjetrin por edhe popujt nga ish –ngrehina artificial e quajtur Jogosllavi , Ballkanin dhe Europën .

Serbia duhet të kushtëzohet që së pari të bëj marrëvshjë paqësore me ne shqiptarët e pastaj të marrë ftesën për në Europ .
- Por pasi Beogradi ta njoh Kosovën shtetë dhe Republika e Kosovës të pranohen në OKB , mendojm që bisedimet të vazdojn për arritjen e një marrëvshje historike në mesë të dy popujve më të mdhenjë . Nëse arrijn kompromise , koncenzus , si : - Për shkëmbim poullate , apo - Për shkëmbim territorri , kjo mundë të bëhet jo me forma të luftës , presioneve e formave tjera të shekujve të kaluar por në ujdi dhe dakordim të përbashkët . Por Beogradi , duhet :

-

Të kërkoj falje publike dhe deklarim me shkrim , si : - Nga qeveria e Serbisë , - Nga parlamenti i Serbisë , - Nga shoqata e shkrimtarëve dhe organizmave tjer që nxitën dhe thurrën të pavërteta kundër neve shqiptarëve , - Nga Akademia e shkencës dhe arteve dhe - Nga kisha ortodokse serbe . Po ashtu , - Të paguaj dëmet e kuftë dhe shkatrrimet dhe për gjenocidin dhe dëbimin që ka ushtruar kundër neve shqiptarëve për më shumë se një shekull , - T”ua njohë të drejtat individuale dhe kolektive shqiptarëve në Medvegjë , Bujanoc , Preshevë - Të mosë shtirret Serbia si shtet i dëmtuar por si shtet agresor dhe fajtor në ish federatën e jugosllavisë - Pronat e shqiptarëve që kan mbetur vakëf si në Vranjë , Leskoc , Toplicë e Nishë tua kthej pronarëve të ligjëshëm - Të ndalohet përvestimi dhe nacionalizimi i pronave , pasurisë së shqiptarëve pas luftës së dytë botërore si në qytete Beograd , Nish , Toplicë , Leskoc - Beogradi të pranoj të ngriten dy përmendore të larta , ai formë të pllakës përkujtimore një afër Nishit dhe një në Vranjë kushtuar të gjithë të rënëve , të dëbuarve të dhunës si të shpërngulurtshqiptarë të detyruar nga këto pjesë . Pllaka e mermerit apo granitit të lejohet të ngritet në vende publike /shtetërore që këto vende të jen të mbrojtura edhe nga institucione ndërkombëtare të monumenteve kulturoro-historike që mbrohen dhe jan nënë përkujdesje të tyre . Këtë do ta kërkonte me shkrim për momentin Tirana zyrtare pasi ka në Beograd ambasadorin fuqiplotë të akredituar . Serbët duke mos lejuar që Republika e Kosovës të shtri ligjin , kushtetutën , ndikimin , autoritetin , integritetin dhe sovranitetin territorial në dy pika kufitare në pikën një dhe tridhjetë e një . Kjo situatë që rrugët mbesin të barrikaduara. Me të lajmëruar në media të shkruara dhe elektronike të lideritë të minoritetit serbë të Mitrovicës Oliver Ivanoviq për shpalljen e pavarësis së veriut . Në opinionin e hapsirave tona shqiptare sikur u ngutën me deklarata bombastike që ne shqiptarët nga Komuna e Medvegjës , Bujanocit dhe Preshevës duhet t’ju përgjigjemi dhe të ngutemi dhe të shpallim pavarësin . Jan të dëmshme dhe të papërgjegjshme , disa deklarata kohët e fundit të disa subjekteve dhe deputetëve . U ngutën dhe harruan shumë që ne shqiptarët kemi të mbajtur referendumin para dy dekadash . Deri më tash janë katër elemente , veprime që kanë peshë edhe me aktet më të larta ndërkombëtare që ne shqiptarët nga Komuna e Medvegjës , Bujanocit dhe Preshevës kemi bërë dhe po bëjm përpjekje të vazhdueshme që të dallohemi , të fomojmë një identitet të veqantë ton , si : - Referendumi i mbajtur më 1 e 2 mars 1992 ,
- Me organizimin dhe formimin e UÇPMB-së ,
- Marrëveshjen e Konçulit dhe
- Disa seanca të përbashkëtë të gjithë këshilltarëve Komunal të të tri kuvendeve komunale , ku kan nxjerrë deklarata dhe platformë të përbashkët politike .
***
Ne shqiptarët nga kjo krahinë jemi përcaktuar që para njëzet viteve , që as disa popuj konstituiv të RSFJ-së nuk kishin as ide , koncept , platforme e strategji për vetën e tyre si që jan Malaziasët dhe Maqedonët . Por edhe hungarezët në Vojvodinë , Boshnjakët në Sangjak , Bullgarët në Timokun Lindor . Në momentin historik kur është organizuar me suksese referendumi ne kishim shumë më herët se disa komunitete . Ne shqiptarë jemi në tokat tona ku 1246 kilometra katror të tri komunave është territor që përbën ky rajon .

28.11.2011

Nosh

12-04-2012, 21:27

TERRORI KOMUNIST MBASI PUSHTUAN SHQIPËRINË MË 1945 MBAS LUFTËS CIVILE

Nga Bedri Blloshmi
http://news.albemigrant.com/cutenews/data/upimages/libri_blloshmit.jpgAutori është autori i librit "Fabrikimi i vdekjes"

Partizanët dhe ballistët bënë një marrëveshje që të bashkërendonin luftimet e tyre kundër armikut të përbashkët. Më 18 prill 1943 për këtë qëllim në sopat të Bërseshtës përfaqësues nga të dyja palët zhvilluan një takim të përbashkët. Në këtë takim morë pjesë Tuk Jakova, Kadri Hoxha, Luto Leka etj. Ndërsa si përfaqësues të Ballit Kombëtar ishin përfaqësuar nga Haki Blloshmi, Nezir Muzhaqi, Hasan Bej velçani etj. Kjo marrëveshje me komunistët u kthye në luftë civile dhe më 7 mars 1944 u vra pabesisht nga terroristët komunist komandanti i çetës Haki Blloshmi bashkë me të vëllanë dhe tre Blloshmë të tjerë. Aty në atë masakër u vranë 37 burra nacionalist. Ndërsa më vonë, në kohën kur komunistët pushtuan Shqipërinë, në fillimet e vitit 1945, filluan terrorin mbi nacionalistët e mbetur gjallë.
Ja dhe një fakt nga komunistët se si i dënonin.
Lexoni vendimin për dënimin me vdekje (pushkatim) të komandantit të Ballit që mbante gradën e majorit Nezir Muzhaqit.

GJYKATA E NALTË USHTARAKE
Nr. i Vendimit 200

P R O C E S – V E R B A L
Gjykata e Naltë Ushtarake e formueme prej:
N/Kolonel Gaqo Fkoqi K r y e t a r
Major Frederik Nosi A n t a r
Kapiten I-rë Veledin Zejneli A n t a r
Në prezencën e Prokurorit pranë kësaj Gjykate, Major Myftar Tares dhe me asistencën e Sekretarit Aspirant Thoma Rinos, sot më datë 26/VII/1945, mori në shqyrtim aktet e padis penale kundër të dënuarit NEZIR MEHMET MUZHAQI dhe i Hatixhes, vjeç 26 lindur e banues në katundin Polis, i cili në akt gjykimi Nr.79 datë 20 qershor 1945 të Këshillit Gjyqësue Ushtarak pranë Komandës së Qarkut T’Elbasanit është dënuar ME VDEKJE dhe konfiskimin e pasurisë së tij të lujtshme e të pa lujtshme në bazë të neneve 14, 15 e 18 të ligjës Nr. 41 datë 14 janar 1945, mbi organizimin e funksionimin e Gjykatave Ushtarake, mbasi është cilësue si kriminel lufte dhe armik i popullit.
G j y k a t a:
Mbasi shqyrtoj process-verbalin e mbajtur prej Komisionit Hetues për zbulimin e krimeve të luftës dhe armiqve të popullit;
Mbasi studjoj deponimet e dëshmitarëve e të dëmtuarve që kanë bërë sin ë hetuesi dhe para Gjykatës së Faktit;
Mbasi shqyrtoj proves-verbalin mbi rrjedhimin e Gjykimit para Gjykatës së Faktit si dhe gjithë shkresat, deklaratat që ndodhen në dosje;
Mbasi mori mendimin e Prokurorit të saj, i cili kërkon të vendoset aprovimi I akt-gjykimit të sipërme si me vend dhe I bazuem në ligjë;
Mbasi studjoj çështjen nga pikpamja e faktit dhe e së drejtës:
O b s e r v o:
NË FAKTË:
NEZIR MEHMET MUZHAQIN ish një nga inspironjësit dhe organizatorët e organizatës tradhëtare të Ballit Kombëtar, me anë prapagande dhe agjitacioni, është përpjekut të futi popullsinë e katundeve të ndryshme të rajonit të tij në radhët mercenare të Ballit dhe t’i largojë nga Lëvizja Nacional Çlirimtare duke i hethur në luftë kundra saj.
Si personalitet dhe eksponent i Ballit u bë komandant mercenarësh, dhe ka patur nën komandën e tij 250-300 vetë duke qënë njëkohësisht i propozuar të mbajë gradën Major; Ka marrë pjesë në shumë luftime kundra forcave të lëvizjes në bashkëpunim me ushtrinë naziste dhe në këso rastesh ka provokuar vjedhje, grabitje, plaçkitje e djegëje në katunde të ndryshme duke tmeruar popullsinë me vepra terroristike që bënte.
Është provokator i vrajses së 5 Partizanëve të Brigatës së I-rë në Çermenikë. Në Qershorin e vitit 1944 ka vrarë me dorën e tij Alush Agon së bashku me dy djemtë e tij asllan e Gjysh nga katundi Velç Mokër; Gjithashtu ka vrarë në Librazhd Kasapin Tushi Koci Ambon nga Pogradeci.
Ka vrarë katër veta të tjerë duke ekzekutuar dy veta me dorën e tij dhe dy Gjindarmi i tij që kishte me vete, për të vetmin shkak se formoj bindje se këta ishin njerëz të Lëvizjes.
I ka bërë pritje një Batalioni të Brigadës së III më 12 Dhjetor 1943, kur ky Batalion është hedhur në Polis, dhe në luftimet që janë zhvilluar ndërmjet fuqive të Lëvizjes dhe mercenarve ballista që komandoheshin prej këtij e që kishin zënë pozicione të favorshme; luftim ky që zgjati 18 orë rresht, u shkaktua vrasja e 39 vetëve nga ana e fuqive të Lëvizjes dhe 38 veta janë zënë robë dhe u janë dorëzuar Gjermanëve.
Në muajin maj të vitit 1944 së bashku me kriminelat Shefki Kreka nga Goliku i Mokrës, Xhevdet Blloshmin nga Bërzeshta, Aziz Biçakun nga Letmi, Adem Velçanin nga Velçani i Mokrës dhe Haki Sadikun nga Trebinja ka marrë pjesë në operacionin që është bërë në katunde të ndryshme duke shkuar në katundin Llenge kanë vrarë 30 e ca burra të gjithë prindër e vëllezër Partizanësh dhe pjestarë dhe simpatizuesa të Lëvizjes dhe midis tyre dhe babën e Partizanit Dhimitri Marko të quajturin Marko Pleshishti.
Ka bërë kontrollime e arestime te ndryshme në qytetin e Elbasanit dhe i ka dorëzuar Gjermanëve shumë persona që I ka arestuar si pjestarë ose simpatizuesa të Lëvizjes, të cilët janë internuar në fusha të ndryshme përqëndrimi.
Me një fjalë ka kryer mjaft vepra kriminale kundra popullsisë dhe pjestarëve të Lëvizjes, ka luftuar vazhdimisht kundër Ushtrisë Nacional Çlirimtare, është përpjekur të mashtrojë popullsinë katundeve për ta larguar prej Lëvizjes dhe për t’i hedhur në rradhët tradhëtare të Ballit, duke i shërbyer kështu me plot vullnet dhe koshiencë tradhëtarëvet dhe okupatorit nazist.
Fajet dhe veprat kriminale që u sipër-mendën janë provuar plotësisht e në mënyrë bindëse nga procedimenti hetimuer i zhvilluar prej Komisionit hetues për zbulimin e kriminelëv të luftës dhe armiqëve të popullit; nga deponimet e dëshmitarëve dhe të ankuesavet Koçi Ambos, Kristaq Koçi Ambos, Neki Alush Agos, Nezir Qemal Qyrkut, Bajram Myslimit, Sefer Mahmutit, Demir Lekës, Isuf Vaskut, Jonuz Bishtogut, Veli Gjymengës, Dyle Elezit, Shahin Vlashit, Osman Allës e shumë të tjerë; nga ankesat deklaratat dhe akt-akuzat e ndodhura në dosje dhe qe janë dhe që janë paraqitur nga të dëmtuarit; nga rrjedhimi I gjykimit para Gjykatës së faktit dhe nga pohimet e pjesëshme të bëra prej tij.
NË LIGJE:
Akt gjykimi i Gjykatës së faktit është i konformuar në dispozitat ligjore përkatëse; gjithashtu dhe ndëshkimi i caktuar kundra të dënuarit është me vend edhe në proporcion me fajet dhe veprat kriminale të kryera prej tij.
P r a n d a j :
Gjykata e Naltë në bazë të nenit 31 të Ligjit Nr. 41 dat 14 Janar 1945 (të Ligjit Nr.41 dhuhen katër fjalë) mbi organizimin dhe funksionimin e Gjykatave ushtarake duke pranuar dhe mendimin e çfaqur prej Prokurorit.
V e n d o s i :
Aprovimin e akt-gjykimit Nr.79 Dat. 20 Qershor 1945 të Këshillit Gjyqësor Ushtarak pranë Komandës së Qarkut Elbasan, me të cilin është vendosur ndëshkimi ME VDEKJE i të pandehurit NEZIR MEHMET MUZHAQIT, nga katundi Polis t’Elbasanit, humbjen e të drejtave të tij qytetare e politike dhe konfiskimin e pasuris së lujtshme e të palujtshme në bazë të dispozitavet ligjore në fuqi.

Tiranë, më 23/VII/1945.

S E K R E T A R I: A N T A R: A N T A R: K R Y E T A R I
Firma firma firma firma

Nosh

12-04-2012, 21:29

Kryeministri me gjak turk ndër vena

Nga Ardian Ndreca Publikuar në MAPO et kosova tek AlbEmigrant

http://kosova.albemigrant.com/wp-content/uploads/2012/04/ardian_ndreca.jpgJemi mësue me dokrrat senile të kryeministrit Berisha, i cili mbasi e ka çue vendin në buzë të humnerës, mbasi ka shkatrrue administratën dhe vetë themelet e shtetit shqiptar me partinë e tij tashma të privatizueme, ka luksin me na dhanë jo vetëm leksione për boronicat dhe kamomilin, por edhe për origjinën e popullit shqiptar dhe për përqindjet e gjakut turk në atë shqiptar dhe anasjelltas. Prej vizitës së fundit në Turqi u pa se Berisha e ndien veten nji turk europian, prandaj edhe dështimi total i integrimit tonë në Europë duhet pa si pjesë e nji projekt-angazhimi me nji tjetër të përjashtueme të famshme prej Europës: me Turqinë. Ka vite tashma që tre-katër intelektualë të frustruem i fryjnë bulshive tue na tregue se otomanët nuk kanë qenë pushtues por administrues të Shqipnisë, se s’na i kishin fajet ata për të zezat tona, se në fund të fundit duhet të kthehemi, si biri plangprishës, në prehnin e tyne. Ky mitizim i marrdhanjeve mes shqiptarëve dhe turqve i ka padyshim rranjët te vetëdija që shumë banorë të Republikës së Shqipërisë kanë për përqindjen e gjakut turk në venat e tyne. Asht e kuptueshme se shekujt e pushtimit otoman në Shqipni s’kanë lanë vetëm turqizma, bejte dhe do rrënoja pa vlerë, por edhe disa rrënoja morale të lyeme me varak europian. Nji prej përfaqsuesve ma në zâ asht shkrimtari turko-shqiptar Kasam Trebeshina, i cili në nji libër të titulluem Mekami (Prishtinë 1992, 1994), që për ne shqiptarët asht po aq i ndytë se Mein Kampf-i apo Veprat e E. Hoxhës, i thur lavde Turkut që erdhi para pesë shekujsh për me na qytetnue e me na ba njerëz. Mekami asht nji libër i ndërtuem në rasën thirrore, ku i blatohen lavde e panegjirikë “turkut të panjohur” që banon thellë në terrin e nënvetëdijes së Trebeshinës. Në atë libër arbnorët dalin injoranta e të paqytetnuem, të pazotët me u zhvillue pa ndihmën e turkut. Në ato rreshta të pështirë, ku retorika e Sigurimsit përzihet me mllefin e turkoshakut, lufta kundër turkut quhet faj (f.84), shqiptari thirret “qen i pabesë shqiptar!” (f.74), kurse Kastrioti quhet “rebeli i pabesë” (f.94) apo: “Ai vagabondi që bredh si laraska gardh më gardh! Ai qeni i Kastriotëve!” (f.84). Për çudi aradha e pafundme e kritikëve tanë logorroikë, që zhgrehen dhe ngazëllehen edhe për nji të teshtitun poetike, ka heshtë për ketë libër, nuk asht prekë aspak prej artit që autori ka derdhë në ato faqe ku vokativi përdëllyes “Turku im” të ban efektin e nji shirupi emetik apo bari dyndës! Mos të harrojmë pra se këto janë veprat që u paraprijnë shpirtnisht vizitave të politikanëve tanë në Turqi. Tue lanë mënjianë çdo lloj përbuzjet etnike, racizmit apo urrejtjet për nji komb si ai turk, ideja se në venat tona mund të sillet gjak asisojit nuk asht aspak entuziazmuese. Otomanëve duhet t’u dijmë për nderë izolimin qindravjeçar prej Europës. Në fakt, perpara së ata të vinin me na qytetnue prej fushave të Anadollit, tue pru me vete daulle dhe çadra, bollgur dhe salep, ne kishim nji kulturë që na bashkonte me Europën. Prej trysnisë mbytëse otomane për shekuj rresht gjuha jonë mbeti e palavrueme, monumentet e saja humbën, e ajo vetë u bdar e u bastardue. Qytetet antike u shpërbane, mermeri i statujave dhe tempujve u dogj për me ba gelqere për feudalët, deri gurët e rrugës Egnatia u zhgulën për me ndërtue saraje bejlerësh, mbi të gjitha shqiptarët u përçanë, koha u ndal në muzg, dhe asnji gja të mirë nuk mund t’i kujtojmë asaj nate të gjatë pesëshekullore. Kur Portën e Naltë filloi me e hangër dreqi në Plevnë, ajo s’ngurroi me i pague fqinjëve tanë damtimet e luftës në Kongresin e Berlinit me Ulqinin, Plavën e Gucinë. Madje, si për ironi të fatit delegati i Portës së Naltë në atë Kongres, përposë Sadullah Pashës, ishte greku Aleksandër Karatheodoris. Kurrnji pushtim nuk qe ma fatkeq për ne sesa ai otoman. Mundena me thanë se në nandor të vitit 1912 ne po dilnim prej Mesjetet, të lodhun e të drobitun e tue pasë mes nesh njerëz me mendësi skllevnish, të mësuem prej shekujsh me i puth mangën dhe kambën pushtuesit. Kurrkush ma mirë se Faik Konica nuk e ka vu në dukje ketë cungim shpirtnor. Megjithëketë fatkeqsinat tona me Turqinë, zemrën e ish-Perandorisë, nuk kishin të sosun. Sapo morën vesht se Arnautlliku kishte dalë në vedi, nji mori funksionarësh të naltë e të ulët nxituen prej shkretinave të Anadollit me u kthye në Shqipni e me kapë ndonji copë tokë a zyre me mexhidet e turkut në brandavekë. Këta qenë për dekada rresht pjesa ma negative e politikës dhe e administratës së shtetit të sapolindun. Fatkeqsia tjetër lidhet me Traktatin e Lozanës (1923), i cili nxiti shpërnguljen e popullsisë çame dhe të shqiptarëve musliman të Maqedonisë drejt Turqisë. Edhe në Kosovë punët nuk ecën ma mirë. Mbas Luftës së Parë Botnore, Mbretnia jugosllave detyroi me u shpërngulë drejt Turqisë nji numër të madh banorësh shqiptarë. Nji marrveshtje e dytë e nënshkrueme në vitin 1938 mes Beogradit dhe Stambollit lejoi shpërnguljen drejt Anadollit të ma shumë se 300 mijë shqiptarëve. Ndërkaq në gjysmën e viteve ’30 shumë familje shqiptare tue mos pranue reformat e Zogut për heqjen e ferexheve u shpërngulën drejt Turqisë dhe Sirisë, tue vu kështu besimin përpara kombit. Në vitet ’50 politika e Rankoviqit në Kosovë dhe Maqedoni do të shpërngulte drejt Turqisë, falë traktatit të nënshkruem me qeverinë turke në vitin 1953, ma shumë se 250 mijë shqiptarë të kamufluem si turq. Flitet se si pasojë e mërgimeve, shpërnguljeve masive, emigrimeve ekonomike në Turqi ka rreth 5 milionë turq që dikur kanë qenë shqiptarë, por falë përqafimit fatal me Turqinë kanë humbë çdo karakter kombtar dhe janë shpërbâ. Në gjithë këto shpërngulje ka luejt nji rol thellësisht antikombtar nji pjesë e klerit musliman të Kosovës, i cili në vitet ’50-’60 nxiste shqiptarët me u shpallë turq dhe me u shpërngulë në Anadoll. Jam i sigurt se Berisha i din mjaft mirë të gjitha këto fakte, pse asnji faj apo gabim i tiji politik nuk varen prej padijes. Po pse shpraz atëherë këto palavina diplomatike sa herë që ka në krah flamurin me yll e hanë? Si dhelpën e vjetër që asht, ai i ka ra në erë se Turku mundet me i dhanë mbështetje ndonji formacioni të ri politik të djathtë dhe kështu ka nxitue në Stamboll me ba këto përbetime qesharake tue luejt me retorikën e tij levantine deri edhe me gramatura gjakut. Berisha ndër të tjera ftoi Erdoganin në Tiranë për festimet e 100-vjetorit të pamvarisë. Do të ishte e vetmja gja me vend gjatë kësaj vizite shtetnore, në qoftë se ftesa përmban kërkesën që Kryeministri turk t’i kërkojë falje shqiptarëve për gjenocidin pesëshekullor që pararendësit e tij kanë ba në Shqipni. Gjithsesi, linja neo-otomane asht transversale e s’mund t’i mveshen të gjitha Berishës. Në nji llogore me të gjinden edhe shumë prej kinse kundërshtarëve të tij, e kam fjalën për disa intelektualë, produkte finale të zuzarisë topitëse të enverizmit shqiptar të viteve ’80. Berishës i intereson vetëm pushteti, atyne tjerëve u intereson edhe kthimi me fytyrë nga Bosfori. Të dyja palët do të duhet ta marrin përgjegjen e meritueme në zgjedhjet e ardhshme politike, në mënyrë që kjo retorikë e neveritshme 20-vjeçare të marrin fund nji herë e mirë. http://www.mapo.al/2012/04/07/kryeministri-me-gjak-turk-nder-vena/ (http://www.mapo.al/2012/04/07/kryeministri-me-gjak-turk-nder-vena/)

Nosh

12-04-2012, 21:30

NDËRROI JETË MAJK UALLES – GAZETAR AMERIKAN ME FAMË BOTËRORE

Nga Frank Shkreli http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/04/Majk_Ualles-208x300.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/04/Majk_Ualles.jpg)Mike Wallace

Majk Ualles (Mike Wallace), gazetari veteran dhe njëri prej korrespondentëve më të dalluar gjatë disa dekadave në Shtetet e Bashkuara, ndërroi jetë të Djelën në moshën 93 vjeçare. Pjesën më të madhe të karjerës së tij ai e kaloi në rrjetin e televizionit amerikan CBS, si korrespondenti dhe intervistuesi kryesor i programit të famshëm “60 Minuta”, i cili edhe sot mbetet programi më popullor lajmesh në television. Gjatë një karjere prej pothuaj shtatë dekadash, Majk Ualles intervistoi me qindra përsonalitete të shquara botërore dhe amerikane, përfshirë presidentë e kryeministra, mbretër, gjeneralë, shkrimtarë e artista, yje të fushave të ndryshme, përfshirë edhe Holivudin. Por ai nuk linte pas dore as njerëz më pak të famshëm, por të dyshimtë për veprimtaritë e tyre dhe për mënyrën e grumbullimit të pasurisë. Për të gjithë ata që kishin diçka për të fshehur nga publiku, pa marrë parasyshë së çfarë pozite kishin në administratën qeveritare e shtetërore ose në shoqëri në përgjthësi, fjalët më të tmershme që mund të dëgjonin ishin, ”Ka ardhur Majk Uales për tu intervistuar.”
Rrjeti televiziv CBS për të cilin punoi aq gjatë, në njoftimin me rastin e vdekjes se tij, tha se gazetari Ualles kishte dhënë një ndihmesë të jashtzakonshme për gazetarinë dhe e cilësoi atë si ”një forcë me ndikim të industrisë televizive”. Si korrespondenti kryesor i programit popullor televiziv ”60 Minuta”, Majk Ualles admirohej për stilin dhe teknikën e tij por edhe ia kishin frikën ata të cilët i intervistonte për stilin e tij të ashpër e të pamëshirshëm prej prokurori, si të thuash. Kryetari i rrjetit televiziv CBS, Zoti Xhef Fejger në pronocimine tij me rastin e vdekjes së të ndjerit Ualles, tha se pa Majk Ualles nuk do të ekzistonte programi ”60 Minuta”, duke shtuar se ”thjeshtë nuk kishte ndonjë korrespondent tjetër televizioni me aq shumë talente. Pothuajse nuk ishte i rëndësishëm subjekti që mbulonte ai, ajo që kishte rëndësi ishte fakti se çfarë pyetjesh bënte ai”, personave që intervistonte.

Historiani i televizionit Ran Sajmon komentoi për gazetën Uashington Post se Majk Ualles, ”hapi rrugën e mënyrës se si duhet të bëhet gazetaria investigative në televizion duke gjurmuar për fakte dhe duke bindur, në këtë mënyrë, shikuesit dhe dëgjuesit të cilët idnetifikoheshin me të dhe i besonin atij, se ai ishte një njëri që përfaqësonte interesat e tyre.”
Ai admirohej , por edhe kritikohej për stilin e tij të ashpër të intervistuarit, stil i cili mund të trondiste dhe frikësonte figurat politike e publike dhe të sfidonte diktatorët më të fuqishëm, anë e mbanë botës. Kolegu i tij në programin ‘’60 Minuta’’, Stiv Kroft i tha agjencisë së lajmeve Asociejted Pres se Majk Ualles ishte intervistuesi më i mirë në televizion… dhe se përveç Eduard Murrov (një ikonë tjetër e gazetarisë amerikane) nuk besoj ka njeri tjetër që të ketë patur influencë më të madhe në përcaktimin e gazetarisë televizive.’’
Në një intervistë, Majk Uallese e pat cilësuar mënyrën e tij të intervistuarit si një “vijë e zbehtë midis sadizmit dhe kuriozitetit intelektual’’. Dhe se sekreti i suksesit të intervistave të tija ishte përgatitja më përpara. “Unë jam i armatosur me faktet kërkimore’’, thoshte ai.
Ndër figurat e shumëta botërore që intervistoi Majk Ualles ishte edhe Ajatolla Khomeini më 1979 gjatë krizës amerikano-iraniane, që ishte një intervistë konfrontuese gjatë së cilës ai e pyeti Khomeinin se ç’mendonte ai për deklaratën e presidentit egjiptian Sadat, që e kishte quajtur atë të çmendur. Më vonë Ualles intervistoi presidentin rus Vladimir Putin duke e sfiduar atë me deklaratën se në Rusi nuk kishte demokraci të vërtetë. Ai ishte gjithashtu i ashpër edhe ndaj sjelljeve private dhe publike të politikanëve amerikanë të të gjitha ngjyrave. Gjatë skandalit Uotergejt në fillim të 1970-ave ai pat intervistuar këshilltarin e lartë të presidentit Nikson dhe i lexoi atij një listë të gjatë akuzash për krime të ndryshme të administratës. Të gjitha këto, i tha ai këshilltarit të lartë të Shtëpisë së Bardhë, nga administrata e Riçard Niksonit që pretendon të jetë zbatuese dhe mbrojtëse e ligjit.
Me një rast ai u pyetë se megjithëse kishte intervistuar me qindra personalitete botërore, a i kishte mbetur ndonjë personalitet që do të dëshironte ta kishte intervistuar. Ai u përjgegj pa mëdyshje duke thënë se i kishte mbetur merak të intervistonte Papa Gjon Palin e Dytë, pasi sipas tij, ai ‘’ishte një njeri i renesancës, atletë, dramaturg, akademik, një person me mendime kontraversiale mbi çështje shoqërore e shpirtërore, por nuk munda kurrë të siguroja një intervstë me të.’’
Majk Ualles ishte i famshëm, siç ishin të famshëm edhe figurat dhe personalitetet botërore që ai intervistonte. Gjatë karjerës së tij të gjatë, ai fitoi çmimet më të larta të industrisë gazetareske e televizive dhe siguroi reputacionin e një gazetari i cili kërkonte të vërtetën e fshehtë dhe pasi e zbulonte, ua paraqiste atë afër 40-milionë shikuesve çdo të Djelë mbrëma, për pothuaj një gjysëm shekulli. Sipas Barbara Uolters, një tjetër intervistuese me famë dhe konkurrente në rrjetin televiziv ABC tha në një program kushtuar Majk Ualles se, ’’intrevistuesi më i mirë në televizion – në të kaluarën, tani dhe ndoshta edhe në të ardhmen, është Majk Ualles.’’
I ndjeri Majk Ualles ishte unik në shumë pikpamje. Në mbrojtje të parimeve të tija, ai luftonte edhe kolegët madje edhe punëdhënsin, pasi ai besonte me pasion se edhe entet mediatike dhe gazetarët në përgjithësi duhet të zbatojnë të njëjtat standarde të përgjegjësisë dhe të llogarisë civile, që ata kërkojnë nga politikanët e të tjerë, aktivititetin e të cilëve e mbulojnë rregullisht. Ai kërkonte pra, përgjegjësi e kurajonga të gjithë, përfshirë edhe median, prandaj besohej për ato që thoshte dhe gëzonte reputacion të gjithanshëm.
Me gjithë kundërshtimet që shkaktonte nga hera në herë, si gazetar dhe komentator i televizionit dhe megjith agresivitetin e tij që shpesh ai mund të frikësonte kolegët me të cilët punonte dhe të gjithë personalitetet që ai i intervistonte, gazetaria dhe bota në përgjithësi është në një gjëndje më të mirë për arsye të përpjekjeve të tija të pakursyeshme për të zbuluar të vërtetën për të mirën e publikut.
Frank Shkreli

Nosh

12-04-2012, 21:31

EUROPË, “KE HARRUE” ME UA PRÉ… KERTHIZEN..!

Nё 100 vjetorin e Pavarsisё… Nga Fritz Radovani

http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/06/radovani-201x300.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/06/radovani.jpg)Fritz Radovani

Sa fyemje e madhe do t’ ishte për Shqiptarët tanë në vitin 1912, me ua njohë Europa Pavarësinë por me kusht me kenë edhe 100 vjet të tjera e sundueme nga turqit!..
Aq sa për Shqiptarët e Kosovës para 4 vjetësh t’ i jepej Pavarësia prap nga Europa me kusht që edhe 100 vjet të tjera do të vazhdoni me u qeverisë nga serbët!…
Në se presidentët e qeveritarët tanë janë “vëllezer gjaku” me turqit, pse presidenti e qeveritarët kosovarë nuk janë “vëllezer gjaku” me serbët? – Kush e garanton këte?…
Po kush po e merr vesh se me ké nuk po dalin “vëllezër gjaku” këta qeveritarë?!
Sa turp do t’ ishte me mendue Burrat e Atdheut tonë në një kuvend ku në krye të vendit në një sallë rreth një tavoline mbi të cilen asht shtrue Flamuri i Shqipnisë, dhe në sfondin e saj t’ ishte busti i Gjergj Kastriotit, ku janë Dedë Gjo’ Luli, Isa Boletini, Abdyl Frashëri, Ismail Qemali, Don Nikoll Kaçorri, Bajram Curri, Hasan Prishtina, Luigj Gurakuqi, Fan S. Noli, Bajram Curri, Mehdi Frashëri, Avni Rrustemi, Mustafa Kruja apo Rregjentët Shqiptarë e aty me tá në një anë ma të rijtë trima Ibrahim Rrugova, Adem Jashari e Ymer Berisha, etj…e Këta Burra, që ishin tue bisedue për fatin e Atdheun e Tyne…ndigjojnë dikund aty pranë do vagabonda hajdutë, janë tue u gri e coptue bash presidentat e qeveritarët e sotem dhe tue i thanë njeni tjetrit se “ti je vëlla gjaku me turqit, e se nëna yte ishte kurvë e shkerrdhyeme me turqë!” e ai tjetri pergjegjej: “Ti shiko veten që jé vëlla gjaku me serbët, se nëna e yte…kur ishte në Bosnje e Cetinë…” ndërsa një tjeter tue persëritë: “E kam për nder që nëna ime është qenë e tillë, se turqia…” e atje, kah fundi, veç sikur t’ ju hapej dera e të shihnin kah t’u çonte në kambë Dedë Gjo’ Luli e t’u thonte: “Po a për ju mor zojgj kurvash që nanat tueja….kam luftue, derdhë gjakun tem dhe të gjithë djelmëve të mijë bashkë me far’ e fisin tem e Hotin mbarë…po ju mor tradhëtarë të shitun deri sa hypët në pushtet të gjithë keni thanë jemi “shqiptarë” …Pritni, se tash po ju rregulloj ju e nanat tueja mor qena e bijë qenësh të shitun!”… E fillë mbas Tij tue hy Isa Boletini me mauzerr në dorë pa ju tutë syni…Veç kur ia beh e u del para At Anton Harapi: “Mohni bré Burra, se janë vllaznit tonë!”… I siellet Deda e i thotë: “Pashë t’ Madhin Zot At Anton, na léni rahat e mos na u perzini ju Fretnit, se po t’ ishte e mbara e këtij vend i kishte fshi me kohë babat dylbera e nanat e tyne kurva Ai Kolë Biba e Xhafer Deva, e nuk kishte shkue puna me drejtue Shtetin Shqiptar bijtë e putanave të…me turqë e me muhaxhirë e vehabistë…që për dy pare të ndyta si gjaku i tyne po shesin vendin e mbarë Trojet Tona të lame me Gjak për Liri e Demokraci Europjane!”
Besoj se edhe në Bruksel do të ndigjoheshin armët e Tyne tue u shkrepë e të gjithë Ata që menduen me çlirue Kosoven, tue kapë kryet me grushta e tue thanë: “Po për këta ‘njerëz kot e horra’ me çue forca me djelmët tonë me luftue për me i nxjerrë shtet në vete, po këta lé se nuk paskan kenë kurrkushi po këta nuk paskan as Nder’ as Flamur..!?”
O Zot i Madh! Ku ka vojtë Shqiptari… Po ku jeni ju o Burrneshat e Alpeve Tona?
Po a Ju janë tha lotët e Ju asht marrë goja që nuk i qitni vajin këtij vendi të tradhëtuem po, por edhe të qitun në treg për me ua shitë (se po më vjen turp me thanë me ua falë) bash anmikut vet, t’ ardhun nga shkurret e shkretinat e Kaukazit e t’ Azisë, që sollën me vete veç gjarpinjë e kobra dhe helmatisën Gjakun e Virtutet e Shqiptarëve, që sot e kanë për “nder” me pasë “vëllezer gjaku” dhunuesin e Nderës, Besës e Bujarisë Shqiptare!
Po a thue janë shue e dalë fare me nipa e sternipa Burrat e Himarës e Tepelenës, dhe as Vlonës dikurshme e as Permetit kreshnik nuk i ka mbetë një Burrë për farë?..
Po ju o vejushave të Gjirokastres e të Shkodres, që tash 68 vjet nuk u asht hjekë nga koka veli i zisë, shamija e zezë e degermia nuk u asht rritë një djalë për hajer!?…
Çohi brè Burra! A jeni kund ndër Ata gropa që u patem “tretë”!!
Çou brè Gjergj! Se as unë nuk po di se cilin Gjergj me thirrë…Se asnjenit nuk ua lame as Eshtnat rahat ndër vorre Tueja!
Po a nuk jeni brè askurrkund këtu afer që nuk ju dëgjohet zani…apo keni qitë e lanë këte vend në dorë të dreqit të mallkuem…e hasmit shekullor, flisni brè Burra po a kémi dalë fare që nuk e thoni asnjë gjysë fjale! Pse na lêni brè në dorë të patenzonëve hajna e horra të pashoq?! Po kaq shumë jeni idhnue e dëshprue me né?! Jo, brè jo, se nuk jemi të gjithë sa mos me na vue veshin, nuk besoj se Zoti e ka gjuejtë me rrfé Krujen, Dibren, Prishtinen, Prizrenin e Shkupin.
A e dini se edhe sot ka prap Shqiptarë?! E janë edhe të mirë e të dijtun!…
Po, po ka Shqiptarë, sa nuk ua merr as mendja! Kanë Atdhé e Fé, kanë Familje dhe kanë edhe shkolla! Po sot nuk bajnë për Shqipni se dijnë çka asht Nderi e Burrnija!
Janë Ata Djelmë të Arbënisë, që kur kanë lé Nana ua ka këputë kerthizen…dhe ua ka lidhë ny…Ashtu si dikur ua ka lidhë Lokja… Malësorja e Alpeve Tona Kreshnike!..

Nuk janë si ata të serave që ka zgjedhë Europa “moderne”…në Tiranë e Prishtinë!
Ajo ka harrue me ua pré…kerthizën me “nënën e tyre”… turke…që në 1912 !..

Melbourne, Prill 2012.

Nosh

12-04-2012, 21:32

Rruajtja e Kombit

Nga Rasim Bebo

http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/06/rasim_bedo-221x300.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/06/rasim_bedo.jpg)Rasim Bebo

Z. Ismail Kadare qё me tre mars 1992 me njё debat nё “Le Figaro” do tё na thotё se: “Islamizimi ёshtё njё fatkeqёsi kombёtare e shqiptarёve. Islamizimi ёshtё njё nga pengesat kryesore qё Shqipёria tё integrohet nё Perёndim” (Forumi i Horizont 28-12-2002).
Tekstualisht kёtё thotё dhe historiani grek Eleftherias Nikollaidhis: “Islamizimi pёrbёn rrezikun vdekjeprurёs pёr kombin grek”. (Janinё 1979). Kёshtu janё tё dy nё njё mendje si shkrimtari shqiptar Kadare dhe historiani grek Nikollaidhis, pёr t’i shёrbyer “Megali Ideas”.
Nё kёtё 100 vjetor tё pamvarёsisё sё Shqipёrisё; Kisha greke, qeveria greke dhe media greke kanё trumpetuar fitoren mё tё madhe qё hodhёn nё dorё: lidhjet e ngushta shqiptare me Greqinё nё vitin 1985. Nё vend tё lidheshin me Gjermaninё, u lidhёn me Greqin mjerane e firmosur pёr kёtё tradhёti nga Ramiz Alia, Ismail Kadare, Fatos Nano dhe Sali Berisha. (Eduard Zaloshnja “Illyria” 21-12-2006, f. 12). Dhe nё vitin 1991, u hodh firma e dytё tradhtare nga Ramiz Alia me shokё pёr pranimin e priftit Janullatos nё krye tё Kishёs Autoqefale Ortodokse Shqiptare, duke shkelur kёshtu amanetin e Fan Nolit dhe tё Mbretit Zog.
Kur nuk flet Ismail Kadare, Akademia dhe tё ashtuquajturit akademikё detyrimishtё qё do tё flasё Vangjel Dule me kompani, dhe tё thotё qё nuk ka Çameri nё kёto dhjetё vjetё tё fundit.
Prof. Dr. Eshref Ymeri thotё: “Akademia e Shkencave ka heshtur nё mёnyrё tё shёmtuar para aksioneve tё kreut tё shovenizmit grekokaragjoz nё Shqipёri Anastas Janullatos pёr zhvarrimet e Kosinёs, pёr mbjelljen e territorit tё Shqipёrisё sё Jugut me varreza, manastire dhe memoriale nё ndёrtim tё ushtarёve agresorё grekё, pёr shpёrthimin e urrejtjes antishqiptare nga ana e mercenarit dhe tradhёtarit me damkё Vasil Bollano dhe lakeut tё Athinёs Vangjel Dule”. (“Tradita antikombёtare…”, 6-4-2012),
Ndёrsa autorё si Gordinjano, I. Irwin, R. Falasçi, W. S. Davis, Roberto Morozzo etj, thonё: “Shqiptarёt u kthyen nё myslymanё qё tё mos thitheshin prej popujve kufitarё sllavё e grekё… Islamizimi i shqiptarёve ka qёnё njё pritё kundёr presionit sllav e grek”.
Po si do tё ishte harta e sotme politike nё Ballkan, nёse shqiptarёt do tё vazhdonin tё luteshin nё kishat sёrbe tё Savёs e nё kishat greke nё gjuhёn e kёtyre dy kombeve?! A do tё ishin asimiluar ata?
Prof. Dr. Vedat Shehu thotё: “… analizat e Kadaresё, kёtё rradhё duket sikur bashkё me krimin nё Ballkan tregon me gisht edhe kriminelёt: klikat politike Sёrbe dhe Greke qё janё nё njё aleancё politike pseudo-ortodokse tё fshehёt antishqiptare, e ngjajshme me aleancёn e dikurshme pseudo-ideollogjike tё nacional-socializmit gjerman me atё Italian, kundёr çifutёve…Kjo aleancё e nёndheshme ka si synim strategjik eleminimin e kombit shqiptar dhe shteteve shqiptare. (Forёarded Message 18-8-2011). Edhe njёherё: a do tё ishim asimiluar ne nga grekёt e sllavёt po tё mos ishim kthyer nё myslymanё?
Prof. George Stadtmüller: “Islamizimi tek shqiptarёt nuk ishin religjoze por tё llojit juridik dhe ekonomik. Sipas rregullave tё sё drejtёs fetare (Fikh) i takonte çdo myslyman tё shtresёs sё lartё sunduese politike tё Perandorisё Osmane, pёrderisa tё gjithё jo myslymanёt ishin tё pёrjashtuar plotёsisht nga tё drejtat politike”. (“Islamizimi tek shqiptarёt”, http://ёёё.trepca.net/2003).
“… Kalifatёt arabё, e shtrinё nё njё individ tё vetёm pushtetin fetar politik. Ata e ndanё botёn nё dy kategori: Daril Islam (fusha e islamit) dhe Daril Harb (fusha e betejёs). Shpata komandohej nga Kurani si mjet pёr nёnshtrimin e botёs jo myslymane ndaj sulltanit si njё autoritet politik… sinonte shndёrimin e tё pa feve haraçpaguesve nё fenё islame”. (E. Jacques “Shqiptarёt” f. 241).
Sulltan Murati i IV, Leshon urdhёrin sipas kuranit dhe thotё: “Sa tё krishterё kanё feude tё turqizohen dhe do ti mbajne ato nё raste tё kundёrtё do ti humbasin”. Por nuk ёshtё vetёm kjo. Sipas Kuranit, ata qё nuk myslymanizohen, pёrveç pasurisё u hiqet edhe liria. Janё njerёz tё kategorisё dytё. Kёshtu shqiptarёt duhet tё zgjidhnin midis krishterimit dhe lirisё. Shqiptarёt nё dilema tё tylla pёlqyen lirinё dhe pasurinё. Feja e krishtere e mbёshtetur tek mёshira. Shqiptari nuk e do mёshirёn, por admirimin. Kёshtu mund tё themi se ndryshimet e feve nga ana e shqiptarёve kanё si shkak interesin ekonomik. (A. Kola “Arvanitёt”, f. 283)
Tri fetё qё gёzon populli ynё, kanё ardhur nga tri perandori qё kanё sunduar vendin tonё: Perandori Romake, Perandori Bizantine, dhe Perandori Osmane, por shqiptarёt, pasi morёn kёto fe, kurrё nuk ndryshuan karakterin kombёtar, dashurinё ndaj atdheut dhe marёdhёniet harmonike fetare midis tyre. (E. Finlay: “Histori e Greqisё”… 187).
“…dashuria pёr kombin te shqiptarёt ёshtё kryefe.
Sami Frashёri konstaton se: “Shqiptari ёshtё shqiptar pёrpara sё tё jetё myslyman apo i krishterё. Ç’ka qёnё ai kur kish besёn e tij, besёn e Pellazgёve, ai qe edhe si u bё i krishterё, ai ёshtё edhe si mori besёn e Muhamedit”.
Shqiptari, pёr kёtё cilёsi tё vyer, dallohej nga popujt e tjerё tё perandorisё Osmane. Lordi Hobhauz shkruan: “Vetёm shqiptarёt kanё ndjenjёn e kombёsisё; asnjё prej popujve tё tjerё tё mbretёrisё osmane nuk e ndien gjё tjetёr pёrveç fesё”. Lordi Bajron i shkruan nёnёs sё tij: “I dua shqiptarёt, nuk janё tё gjithё myslymanё; disa nga fiset e tyre janё tё krishterё. Feja nuk i bёn tё ndryshojnё zakonet e tyre”.
Kordinjano, e ka quajtur besimin e popullit tonё njё “besim natyral primitiv”. Ja se si shprehet ai: Shqiptari nё praktikёn jetёsore dhe nё ndёrgjegjen intime tё veprimtarisё sё tij ёshtё thellёsisht fetar, por besimi i tij ёshtё njё besim natyral primitiv. Idea nё Zotin prinё çdo gjё e mbi çdo gjё; ngjarjet e mёdha dhe tё vogla, rastet e begatisё e tё fatkeqёsisё, jeta dhe vdekja, tё gjitha i referohen Zotit si njё shkak universal dhe Suprem i çdo gjёje.
Poeti i madh francez A. De. Lamartinё thotё: “E vetmja gjё e pa tundur te shqiptarёt ёshtё pasioni pёr pavarёsi dhe lavdi. Ky pasion pёr lavdi ёshtё tipar mbizotёrues i karakterit dhe burim i trimёrisё sё tyre. Shqipёria ёshtё toka e heronjёve tё tё gjitha kohёve”. (“Historia e Turqisё” 1885).
Liku mё 1804 shkruan: “Myslymanёt martohen me gra tё krishtera, nё viset e Korçёs dhe tё Beratit, ёshtё zakon qё djemtё bёhen myslymanё dhe vajzat tё krishtere. Kёtu shikon nё tё njёjtёn tavolinё mishi i qingjit tё shoqёroje mishin e derrit” (“Epiri”, f. 309).
Vllamёria ishte pёrhapur nё Shqipёri, Kollokotroni ishte bёrё vёlla me Ali Farmaqin, njёri krishterё dhe tjetri myslyman.
Martesat mikste dhe vllamёria nё Shqipёri ishin shtyllat kryesore ku mbahej harmonia fetare P. Aravantinos, na flet pёr martesat mikste nё Labёri, thotё: “Nё tё njёjtёn tepsi byreku i gatuar pёrgjysmё me mish derri dhe gjysma tjetёr me mish dashi ose deleje; nё njёrёn anё hante burri, qё ishte i krishterё, dhe nё anёn tjetёr hante gruaja e cila ishte e fesё myslymane”. (“Kronografia e Epirit”, 1856, vol. A, f. 246).
Studjuesit e huaj nё çdo kohё çuditen kur shohin harmoninё fetare tё tri feve nё Shqipёri. Pёr ta kjo ёshtё e pakonceptueshme. Citojme H. F. Tozer, thotё: “Muhamedanёt kёtu (nё Shqipёri) nuk janё nё tё vёrtetё muhamedanё, kurse tё krishterёt nuk janё nё tё vёrtetё tё kishterё”. (“kёrkime nё malёsitё e…” Londёr 1800, vol. I, f. 20).
Ne mund tё themi me plot bindje se intoleranca fetare nё vendin tonё nuk ka egzistuar. “Shqiptari, – na thotё Barleti, – ёshtё mё shumё luftёtar se sa fetar”.
Pushtimet e Stefan Dushanit (1308-1355) shpallёn dёnime tё repta kundra katoliçizmit. Priftёrinjtё katolike u pёrsekutuan dhe kishat katolike u kthyen nё kisha ortodokse sёrbe.
Pas vdekjes sё Stefan Dushanit, Balshat e Shkodrёs u kthyen nё katolike mё 29 janar 1369. Gjithashtu u konvertuan nё fenё katolike Dukagjinёt, Kastriotёt dhe Arianitёt.(Epiri f. 301).
Balsha nё veri dhe Gjin Bua Shpata nё jugё zgjuan te shqiptarёt shpirtin e pavarёsisё, ndjenjёn e forcёs dhe tё bashkimit, shijen e lirisё kombёtare. Ata i lanё trashёgim Shqipёrisё kishёn katolike. Noli dhe Konica thonё: “Nё shek. e XV Shqipёria ishte me 18 seli katolike romane … Feja u dha shqiptarёve unitetin qё u mungonte si shtet. Feja u ka shёrbyer si njё lidhje pёr t’i bashkuar me Perёndimin. (F. Noli, “Vepra” IV, 1980, f. 220-221, Konica f. 4).
Falmerajer thotё: “Grekёt kёrkojnё tё thithin gjithё pёrpjekjet e huaja. Ata nuk e njohin tolerancёn fetare”.
Mё 30 janar 1939 shkrimtari serb, Ivo Andriç, bёn “Projekt-raport pёr Shqipёrinё”, jepej asgjёsimi natyror tё shqiptarёve dhe nxitet politika çetnike serbe pёr ta realizuar nё praktikё kёtё aksion asgjёsimi. Dhe kёtё e vё nё jetё Miloshevici nё luftёn e Kosovёs. Ndёrsa Grekёt shkёrmoqёn territorin shqiptar mё 1997 duke djegur Shqipёrinё e Jugut: bashkitё, komisarjatet e policisё, kadastrat muzetё, shkollat shqipe, objektet historike, zyrat e gjёndjes civile, bibliotekat etj., me qёllim qё ato t’i restauronte Janullatosi me nёnshkrim i “tё ndriturit. (E. Bytyçi, “Shqiptarёt…” f. 102).
Po tё mos ishin myslymanё, a do tё rezistonin luftёs qё na bёjnё fqinjёt tonё Veri dhe Jugё? Njё nga falcifikimet e tyre mё tё turpёshme qё ka arritur tё bёjё vende edhe mes nesh shqiptarёve, ёshtё paraqitja e popullsisё ÇAME si kolonё turke tё istaluar nё Çamёri nga otomanёt pushtues! Me dhjetra “profesorё” tё historisё greke kan shkruajtur dhe mbrojtur kёtё tezё tё manipuluar me kaq marifet nga ana e tyre. Dhe mё tej. Profesori i tyre Janullatos zgjon politikёn e kahershme tё Patrikut tё Stambollit se shqiptarёt ortodoks detyroheshin tё quheshin grek, dhe shqiptarёt myslymanё detyroheshin tё quheshin turq dhe gjuha shqipe tё qёndronte e mallkuar sёbashku me ata qё e flisnin. Prof. Dr. Vedat Shehu vazhdon: “Janullatosi ёshtё ngarkuar posaçёrisht qё myslymanёt shqiptarё tё quhen Turq, qё tё lehtёsohet realizimi pёr ti kthyer zonat myslymanё tё Shqipёrisё sё Jugut si Çamёrinё. Prandaj cilindo myslyman Shqiptar qё thotё sё ёshtё turk me dashje apo pa dashje, mё pages apo me vullnet ёshtё agjent grek qё mbёshtet Janullaton…”. (“Janullatosi nё Mbrojtje tё Kriminelёve”, gusht 12, 2012, 5:14 A.M.).
Vazhdon strategjia e tradhёtarit Ramiz Alisё, me partitё pasardhёse komuniste me krerёt e tyre komuniste si Fatos Nano, Sali Berisha etj., qё janё lidhur ngushtё me armikun tonё shekullorё, Fatos Nano te grekёt e PASOK, Sali Berisha te grekёt e Nea Demokratias. Kёshtu velladoni i Janullatosit i trajton si qeveri greke me kishёn madhёshtore greke nё mes tё Tiranёs. Pengesa kundra helenizimit nё Shqipёri janё fjalёt e historianit grek Nikolaidhis “Islamizimi pёrbёn rrezikun vdekje prurёs pёr kombin grek”, dhe ju z. Janullatos jeni i mbrojtur nga tradhёtia e Qeverisё dhe Akademisё sё Shkencave shqiptare, pёr kundra kёtij rreziku, si grek qё jeni, keni uzurpuar K. O. A. SH. pёrgjatё kёtyre dy dekadave jeni pёrpjekur pёr deshqiptarizimin e vendit edhe tani nё 100 vjetorin e pamvarёsisё sё Shqipёrisё. Shqiptarёt myslymanё qё bёjnё mbi 70% tё popullsisё kёrkon tu heqёsh kombёsinё shqiptare mijera vjeçare dhe t’i quash pёr turq pёr t’i shpёrngulur si Çamёrinё. Pёr kёtё deshqiptarizim qё u bёn shqiptarёve, nё popull keni arritur armiqёsinё, mos u gёnje nga hipokritet dhe sёrvilet. Unё u kёshilloj tё largoheni nga Shqipёria se e keni kaluar masёn e urrejtjes mё shumё se peshkop Foti.
Ju Z. Janullatos, jeni vёrsёnik (I barabartё) i tё madhit Sokrat, qё e dёnoi gjyqi i Athinёs i imponuar nga opinioni popull duke pirё kupёn e helmit. Ёshtё mё mirё tё vdesёsh nё shtrat duke pritur vdekjen me kryq nё dorё sesa tё vdesёsh nga helmi ose plumbi nё kokё i dёnuar po nga shokёt e dashur tё tu. Kjo do tё jetё pagesё e zulmit tё jetёs nё tokё.

Rasim Bebo Addison Çikago prill 2012

Nosh

12-04-2012, 21:33

Njohje me BE-në me librin “Bashkimi Evropian” i autorit Abdulla Azizi

Nga Jeton Kelmendi, Bruksel

http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/04/J_Kelmendi_091-300x199.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/04/J_Kelmendi_091.jpg)Jeton Kelmendi

Bashkimi Evropian si njëri nga organizatat rajonale më me ndikim në Botë, njëherit vendi ku synohet integrimi nga të gjitha vendet e Ballkanit, është shpjeguar, qe nga e drejta, institucionet e deri të politikat në librin e Abdulla Azizit. Duke u bazuar në objektivat e popullit shqiptar në Ballkan, për integrim në BE, ky libër jo vetëm se është një informacion i plotë mbi funksionimin e BE-së, por është edhe i shpjeguar në detaje dhe në mënyrë shkencore çdo gjë me interes për studiuesit e shkencave politike dhe diplomacinë e vendeve tona: Shqipërinë, Kosovën dhe Maqedoninë. Në ketë kuadër Dr. Azizi ka trajtuar një çështje mjaft me interes, çështje kjo me të cilën janë marrë edhe studiues tjerë të kësaj fushe, mirëpo ky është libri më i kompletuar në gjuhën Shqipe sa i përket Bashkimit Evropian, nga të gjithë librat që kam lexuar, të botuar shqip. Shtjellimi i temave që trajton Azizi, në librin e tij Bashkimi Evropian, duke paraqitur me kujdes për secilën nga segmentet e BE-së dhe duke shpjeguar se si funksionon secili nga institucionet e Bashkimit Evropian, dëshmon se autori ka njohuri të politikave të organizatës e cila dita ditës po shkon drejt një krijimi të një shteti supa nacional. Janë strukturuar në tre kapituj, për tu ndarë në nën kapituj dhe shpjeguar të gjitha çështjet që janë me rëndësi për njohur BE-në dhe funksionimit e institucioneve të saj. Në kapitullin e parë Azizi flet për “E drejta e Bashkimit Evropian”. Ai është ndalur në nocionet dhe karakteristikat themelore të së drejtës së Bashkimit Evropian, ku duke u mbështetur në dokumente zyrtare, por edhe dokumente tjera relevante, përshkruan pikë për pikë hollësitë, të drejtat juridike të vendeve anëtare, gjegjësisht të vendeve perëndimore si ligjet e tyre, parimet mbi të drejtat e tyre veç e veç dhe nxjerr në pah se BE ka një sitet të pavarur juridik, i cili është unik dhe dallon nga vendet tjera, sikurse edhe ka heterogjeni edh në ligjet e vendeve anëtare dhe vet BE, por natyrisht edhe përafrimet ndërmjet tyre. E drejta Evropiane i takon së drejtës ndërkombëtare, pasi që bëhet me marrëveshje ndërmjet shteteve të pavarura, mirëpo ka edhe veçoritë e saj që dallojnë prej të drejtës ndërkombëtare, pasi që ligjet bëhen për anëtaret e BE-së dhe de-fakto si ligje të brendshme, konstaton autori Azizi. Karakteristikë e BE-së është se mbështetet në kushtetutat e shkruara dhe se përmes traktateve rregullon edhe anën juridike të funksionimit të vet. Kësi soji politikologu Abdullah Azizi përshkruan të gjitha çështjet dhe faktorët që nga themelimi i tregut të lirë për thëngjill dhe qymyr , traktatet me radhë deri te Traktati i Lisbonës 2007, i cili u bë bazë e funksionimit të Bashkimit Evropian. Duke u nisur nga fakti se BE ka evoluar shumë që nga fillimi e deri me sot, sidomos kur kihet parasysh se është rritur numri i vendeve anëtare, Azizi shpjegon adaptimin e kushteve të funksionimit pasi që nuk ka mundësi të jetë i njëjti ligj sikur me 8 anëtarë, 13 apo sa ka sot 27 pa Kroacinë, e cila tanimë u bë. BE siç dihet ka një serë institucionesh të cilat kanë edhe rolin e tyre të rregulluar sipas traktateve dhe se institucionet e BE-së kanë edhe hierarkinë e tyre.
Në ketë kuadër z. Azizi i shpjegon të gjitha veç e veç. Ai trajton po-ashtu edhe urdhëresat dhe direktivat, gjëra këto të cilat sipas autorit kanë dallime deri në një masë të caktuar. Një çështje tjetër sa i përket të drejtës ligjore të BE-së, është edhe karakteristikat që ngërthejnë ingerencat e shteteve anëtare, si shtete të pavarura, këtu kemi parasysh shtetet kryesore Franca, Gjermania dhe Anglia me një rol më të madh, dhe BE si një faktor i veçantë. Në ketë kontekst ka një varg çështjesh të cilat kanë një pamje duale, ndërkaq autori me kujdes përpiqet të sjell në mënyrë të pavarur, mendimin e vërtetë përkitazi me të. Duke qenë një nga çështjet parësore, e drejta e BE-së është analizuar nga këndi analitik, pothuajse të gjitha elementet që janë të domosdoshme për funksionimin e vet organizatës, e cila për mendimin tim gjithnjë e më shumë po merr dukjen e një shteti multinacional, multikulturorë dhe heterogjen. Diçka që po-ashtu ka një rëndësi të madhe për vet Bashkimin Evropian, është edhe e drejta e individit karshi të drejtës ndërkombëtare por edhe shteteve anëtare të BE-së, të cilën çështje Dr. Abdulla Azizi e shpjegon në detale.

Institucionet dhe organet e tjera të Bashkimit Evropian

Siç dihet BE ka 11 institucione dhe organe tjera, të cilat i kanë edhe njësit dhe nën-njësitë e tyre, e që shërbejnë në funksionalizimin e institucioneve të Bashkimit Evropian. Për secilën veç e veç, Dr. Azizi flet: që nga vendosja e tyre, numri i përsonelit, funksioni, roli dhe funksionalizimi. Parlamenti Evropian, Komisioni Evropian, Këshilli i Ministrave të BE-së, Këshilli Evropian, Gjykata e Drejtësisë e KE-ve, Ombudsmani Evropian, Supërvizori Evropian për Mbrojtjen e të Dhënave, Organet Konsultative të BE-së, Organet Financiare të BE-së, Organet Ndër-Instituacionale të BE-së dhe Organet e Decentralizuara apo Agjencitë e Bashkimit Evropian, janë të shpjeguara çartë në librin “Bashkimi Evropian”, e drejta, institucionet dhe politikat, e autorit Dr. Abdulla Azizi. Kapitullli i tretë në këtë libër është “ Politikat e Bashkimit Evropian”. Duke filluar nga politikat ekonomike të BE-së dhe Unioni Ekonomik e Monetar e deri tek politikat rajonale të BE-së dhe instrumentet e strategjisë së qasjes dhe hapave të tjerë deri tek integrimi në BE i vendeve të Evropës Qendrore dhe Lindore dhe të Ballkanit, janë shpjeguar nga poltikologu Abdullah Azizi. Dhe kur jemi këtu tek politikat e BE-së, z. Azizi Analizon me kujdes fillet e Bashkimit Evropian, të cilat nisën si Komiteti Evropian dhe arritën sot, deri tek emri Bashkimi Evropian. Ka shumë autor shqiptarë që akoma i ngatërrojnë termet Komuniteti Evropian dhe Bashkimi Evropian. Në këtë kontekst, Azizi i bënë dallimet duke qenë i sigurt në zhvillimet e BE-së, nëpër të cilat ka kaluar kjo organizatë.
Meqë populli ynë aspiron anëtarësimin, siç po quhet familja e madhe evropiane BE, është më rëndësi edhe njohja me instrumentet ndihmëse të shteteve tona të cilat synojnë anëtarësimin.
Në ketë libër janë dhënë argumentet dhe qasja e BE ndaj këtyre vendeve dhe kushtet që duhen plotësuar për vendet aspiruese.
Është e pamundur që në një recension të shkurtër të flitet në detaje për një libër voluminoz, për një mekanizëm kaq të madh siç është Bashkimi Evropian, mirëpo duke e lexuar me vëmendje librin “ Bashkimi Evropian “ të autorit Dr. Abdulla Azizi, dua të jap një mendim timin, se ky libër është interesant dhe se e njofton lexuesin shqiptar, e veçmas studiuesit e shkencave politike me BE-në. Këto gjëra i kam lexuar edhe në gjuhën angleze, mirëpo për lexuesin e gjerë shqiptarë kjo është një çështje me rëndësi, mbase një ditë edhe populli ynë do të jetë pra atje ku e ka vendin, në Bashkimin Evropian, ndërsa autori Azizi ka një qasje tërësisht të mendimit evropian dhe dëshmon se ka njohuri për ketë fushë, për çka sigurisht i ndihmon të folurit e gjuhëve Angleze dhe Frënge.
Autori ka mbaruar master për politikat dhe sigurinë ndërkombëtare, në Universitetin e Brukselit.

Nosh

12-04-2012, 21:59

Mbi librin e Shpëtim Zinxhirisë “Të pathënat e frikshme të emigracionit...”

Të jesh emigrant shqiptar në Greqi...
Albert ZHOLI
Të jesh emigrant shqiptar në Greqi është një arsye për t'u përballuar me padrejtësitë. Paragjykim i sjelljes së shqiptarëve, ekzagjerim i incidenteve, ku është pjesëtar ndonjë emigrant shqiptar, veprim të nxituar e agresiv nga policia, qëndrim ekstrem nga drejtësia. Kështu, mbijeton racizmi edhe pas miratimit të fundit të ligjit kundër racizmit. Shqiptarët, pa u bërë hetimi përkatës, shpallen si autorë edhe pse, shpeshherë, as që janë të dyshuar. Nga individ e qarqe të veçanta cilësohen si keqbërës aq sa publikisht u bëhet thirrje vendasve të marrin malet për t'i përzënë. Jo gjithnjë e kudo, por shpesh përballen me një realitet aspak "vëllazëror" edhe pse me shumë zhurmë ndërmjet dy vendeve trumbetohet për ekzistencën e një politike e miqësie shumë të mire. Përkundrazi, racizmi kundrejt shqiptarëve arrin deri në episode të dhimbshme. 20 vjet rresht shteti grek nuk arriti të formulojë asnjë politikë efikase për emigracionin, për këta emigrantë që varfëria dhe papunësia i shtyu të gjenden në Greqi. Akoma më e dhimbshme; vrasjet makabre ndaj emigrantëve shqiptarë ende nuk janë hetuar, pasi dosjet janë mbyllur njëherë e përgjithmonë nga drejtësia greke, duke lënë në errësirë arsyen përse u vranë këta emigrantë. Mos hetimi i vrasjeve përcjell një imazh të keq për viktimat, ku eshtrat e tyre ende presin një pafajësim nga drejtësia. Familjet e viktimave i kërkojnë shtetit shqiptar për të filluar sa më shpejt negociatat me vendin fqinj për hapjen e këtyre dosjeve, sepse nuk është fjala për një apo dy, por për dhjetëra vrasje të emigrantëve shqiptarë të pafajshëm. Duke nxjerrë në dritë të vërtetën mbi këto vrasje makabre të emigrantëve shqiptarë nuk bëjmë gjykimin por kërkojmë drejtësi. Për hir të së vërtetës, nuk janë llogaritur plagosjet dhe vdekjet në fushat e minuara të Greqisë, apo mbytjet në lumin Ebro në detin Egje. Gjithashtu, nuk është llogaritur numri i vdekjeve të emigrantëve në ambientet e punës, as aksidentet e tjera që ndodhin në jetën e përditshme.
***
Një vitalitet mbinjerëzor për të mbijetuar me një prirje vetëshkatërruese dhe teoria tjetër shqiptaro-fobe, si njerëz me atavizma fiziologjike, si p.sh, të prapambetur, inferiorë, të paditur etj, të parë nga një optikë tejet e zezë. Për fat të keq, nga kjo optikë u panë dhe u bënë te njohur emigrantët shqiptarë me mbërritjen e tyre në tokën greke, në fillim të viteve 90 nga qarqe të caktuara, por jo nga populli grek. Besoj se të gjithë e kemi dëgjuar shprehjen ofenduese raciste, gjithë ironi "einai albvanos turistas (është turist shqiptar), shprehje, e cila e kishte prejardhjen ose më mirë rrënjën e saj në një prej justifikimeve të nxjerra nga vetë emigrantët shqiptarë që hynë në këtë vend, për të arsyetuar qëndrimin dhe për të ruajtur sadopak atë krenarinë që i karakterizonte. Por nuk shiheshin vetëm nga ana ofenduese e prizmit, ekzistonte dhe ana tjetër, ata që shiheshin me keqardhje dhe aspak me ironi ...ishin ata emigrantë që për hir të interesave të tyre mohonin gjithçka...ishin njerëz të paditur, ose më mirë vetëkarakterizoheshin si tibetianët e Europës. Kishte diçka të vërtet në këtë vetëkarakterizim, niveli i ulët i jetesës dhe liria e kufizuar...por jo padituria. Fluksi i madh i emigrantëve shqiptar,e gjeti krejtësisht të papërgatitur shtetin grek, në të cilin mungonin institucionet e mirëfillta të specializuara për integrimin social dhe ekonomik të emigrantëve në këtë shoqëri të re, një shtet në të cilin nuk ekzistonte as.statusi i emigrantit. Të ardhur me shpresën, të mbartur me ëndrra dhe mendime pozitive ,emigrantët që në vitet e para të qëndrimit të tyre humbën diçka të rëndësishme optimizmin dhe u përballën me zhgënjimin dhe deziluzionin, që i detyruan të harrojnë kuptimin dhe esencën e mendimeve pozitive të nisura dikur si dhe variacionin e mënyrës së jetesës dhe kthimit në një monotoni të plotë pesimizmi. Premtime, premtime, pambarim, iluzione që zbeheshin ngadalë dhe rikthim në një realitet të ashpër, të përballur me probleme, të cilat nuk merrnin kurrë rrugën e zgjidhjes. Nga njëra anë, emigrantët bëheshin çdo ditë e më shumë një forcë jetike e vyer në ekonominë dhe shoqërinë greke dhe nga ana tjetër aq më shumë i largoheshin për shkak të burokracisë që mbizotëronte, integrimit të plotë në atë vend që për shumicën ishte bërë atdheu i dytë që kishin zgjedhur. Një nga problemet më të theksuara, racizmi i paarsyetuar. Ksenofobia, një plagë që skalitej çdo ditë dhe nuk mbyllej me asnjë gjasë. Shumica e emigrantëve duke pranuar realitetin, reagonin me indiferentizëm, por me kalimin e kohës racizmi u bë diçka disi e pranueshme dhe ky indiferentizëm bëri që racizmi, mos të ndikonte më në jetën e përditshme të tyre ose më mirë gjetën një forcë të brendshme, të mundeshin të mos bëheshin robër të kësaj gjendje. Problem tjetër, tepër i theksuar, që ekziston akoma, trafiku i qenieve njerëzore...indiferentizmi i plotë, gjendja jo e mirë ekonomike, mungesa e përgjegjësisë së organeve ekzistuese të drejtësisë, bashkëpunimi i individëve me forca politike e shtetërore, mungesa e sensibilizimit të opinionit publik, bënë që ky fenomen të marr përmasa të gjera në kohën e fluksit të emigracionit në shtetin grek. Dhe është për t’u çuditur me faktin, se, ndërsa ishim vendi me tradita më të lashta për mbrojtjen e familjes dhe të nderit, papritur me hapjen e kufijve,u zhdukën të gjitha këto principe të hijshme. Dhe si rrjedhojë, me "të thatin u dogj dhe i njomi", një arsye më shumë që të përforconte atë mendim të gabuar që kishin krijuar për shqiptarët, vendasit grekë. Entuziazmi i momentit ia la vendin një realiteti të dhimbshëm, që lidhet me krizën ekonomike. Viktimat e para të kësaj krize që ka mbërthyer Greqinë, janë emigrantët. Janë të paktë ata që kanë mundur të ruajnë vendet e punës dhe të shumtë ata që kanë mbushur sheshet, ku kërkohet punë dhe akoma më shumë janë ata emigrantë që janë detyruar tashmë të marrin rrugën e kthimit. Për ku?! Në këtë libër do të gjeni shumë prej këtyre pyetjeve që unë shtrova në këtë retrospektivë. Shpëtim Zinxhiria në librin e tij hap një dritare të re në komunikimin me emigrantët, por njëkohësisht, hedh një dritë domethënëse mbi problemin më të shëmtuar atë të vrasjes së emigrantëve të pafajshëm.

Nosh

12-04-2012, 22:04

Kukama të kota në fund të mandatit
http://www.koha.net/repository/image.php?source=journalists/03_08_11_109984_robelli1240.jpg&x_=1&y_=0Enver Robelli

Publikuar: 11.04.2012 - 20:18

Me sjelljet e tij, me gjestet e tij, me deklaratat e tij dhe sidomos me veprimet e tij ambasadori amerikan, Christopher Dell, është bërë karikaturë e diplomacisë. Në fund të mandatit të tij, gjatë të cilit u plaçkit edhe më shumë Kosova, Dell i quan të gjithë politikanët të korruptuar, madje edhe shoqërinë kosovare. Por, pyetja themelore është kjo: ç’keni bërë ju, ambasador, kundër plaçkitësve, ju që jeni njeriu më i fuqishëm në këtë vend?

“Shqipëria është vendi i mendjeve të shkurtra, magazinë e fuqisë fizike, një vend që vullnetarisht nuk i nënshtrohet as vetes, as të tjerëve; Shqipëria është element që përherë mohon dhe ku anarkia dhe paligjshmëria janë si të thuash shpirti dhe fryma e jetës”. Para 150 vjetësh kështu mendonte për shqiptarët historiani austriak Jakob Philipp Fallmerayer. Çfarë ka ndryshuar? Për fat të keq shumë pak. Shqiptarët, me ndonjë përjashtim, janë popull harrestar. Para disa ditësh ambasadori i Shteteve të Bashkuara të Amerikës, Christopher Dell, shkundi opinionin me një deklaratë pompoze. I quajti të gjitha partitë të korruptuara, madje krejt shoqërinë. “Korrupsioni tolerohet nga e tërë shoqëria kosovare. (...) Partitë, siç shpresohet të ndodhë në demokraci, janë pasqyrim i vet shoqërisë. Prandaj, unë mendoj se të gjitha partitë janë të përfshira në këtë problem në shkallë të ndryshme. (...) Mendoj se ky është problem me tërë shoqërinë; ky problem ngërthen shumë individë të ndryshëm në partitë politike, e jo doemos udhëheqësit. (...) Së pari, shoqëria duhet ta marrë përsipër të ndryshojë sjelljen e vet në çdo nivel: prej udhëheqjes e deri te qytetari i rëndomtë. E dyta, qytetarët duhet ta përdorin fuqinë e tyre nëpërmjet votës për ndryshim; ta përdorin atë votë për t’u marrë me problemin e korrupsionit. Kështu do të duhej të funksiononte kjo gjë në demokraci”.

Mediet tona i dhanë jehonë kësaj deklarate të Christopher Dellit, fundja çka thotë ambasadori i Amerikës në këtë vend është me rëndësi, sepse pa ndihmën e Washingtonit as që mund të paramendohet liria dhe pavarësia e Kosovës. Menjëherë pas kryediplomatit amerikan doli një zyrtar i Lidhjes Demokratike të Kosovës dhe tha: “Unë e dëgjova me kënaqësi të madhe atë farë vështrimi realist, por dhe apokaliptik të ambasadorit Dell, (...), kur tha se Kosovën e ka përfshirë korrupsioni. (...) Personalisht do të isha shumë më i kënaqur që këto gjëra ambasadori Dell, për të cilin kam respekt të veçantë, t’i kishte thënë në fillim të mandatit të tij”. Ky zyrtar i LDK-së na e dëshmoi para diellit dhe Dellit se është pjesëtar i një populli me mendje të shkurtër. E vërteta është kjo: Dell ka folur kundër korrupsionit që në fillim të mandatit të tij në verë 2009. Konkretisht, ai më 15 janar 2010, me rastin e Ditës së Drejtësisë, para liderëve kosovarë mbajti një fjalim dramatik mbi të metat e shtetit të Kosovës, të cilin e përshkroi si të rrezikuar të dështojë për shkak të keqqeverisjes. Ambasadori, mes tjerash, atëbotë kishte thënë: „Figurat e krimit të organizuar dhe politikanët e korruptuar nuk duhet të lejohen të mbajnë përfitimet e tyre të jashtëligjshme. (…) Korrupsioni, dhuna dhe keqpërdorimet kalojnë pa u ndëshkuar. Të dobëtit janë pa një mjet efektiv veprimi, gjersa të fuqishmit manipulojnë ligjet dhe njerëzit për të mbajtur pushtetin dhe për të akumuluar pasurinë“.

Me këtë fjalim ambasadori Dell kishte ngjallur shumë shpresa. Njerëzit në Kosovë gëzoheshin që, më në fund, po flitet me gjuhë të qartë kundër korrupsionit. Gëzoheshin që tani nuk do të toleroheshin më korrupsioni dhe keqqeverisja për shkak të stabilitetit. Mes atyre gazetarëve që i kanë duartrokitur fort fjalimit të Dellit më 15 janar 2010 ka qenë edhe vogëlsia ime. Sot, në fund të mandatit të Dellit, shohim se sa i madh është hendeku mes fjalëve dhe mosveprimeve të tij. Bilanci i ambasadorit del i trishtueshëm.

Dell ka pasur mundësi të ndalojë hyrjen në Parlament të njerëzve që njihen si krerë të krimit të organizuar dhe krimeve politike, veçanërisht atyre që vijnë nga Partia Demokratike e Kosovës. Sot ndonjërin prej tyre e shohim duke defiluar nëpër Prishtinë me xhip të shtrenjtë deri në 100 mijë euro. Shohim se si figura të paskrupullta në emër të luftës për liri plaçkitin çfarë u bie në dorë, nga buxheti deri te pasuria publike. Me disa prej tyre Dell është parë duke bërë qejf nëpër lokale nate në Prishtinë e duke u përqafuar. Si kanakarë të Dellit nëpër mejhanet e Prishtinës shfaqen biçimgazetarë, të cilët, në fakt, janë ndërmjetësues në biznese të ndotura nga korrupsioni. Prandaj, po këta biçimgazetarë, të shpërndarë në politikë dhe në pseudopublicistikë, kanë qenë të parët që e kanë mbështetur ambasadorin amerikan edhe atëherë kur ka bërë gabime trashanike. Para pak më shumë se një viti Dell luajti një rol të dëmshëm me rastin e zgjedhjes së dhunshme të Behgjet Pacollit në postin e presidentit të Kosovës. Duhet kujtuar më hollësisht këtë episod për të parë se në Kosovë nuk ka demokraci, por dellokraci. Ditën kur u zgjodh Pacolli ambasadori Dell kishte zënë vend në tribunën e nderit. Afër tij ishte ulur (athua rastësisht?) një person me emrin Esad Pushkar – nomen est omen, do të thoshin latinët! Po përse ulej bash afër ambasadorit një person, një Pushkar, që hiqej si këshilltar i kryetarit të Aleancës Kosova e Re (AKR)? Pushkar duhej të mbante lidhjen, ai ishte përçuesi i porosive të ambasadorit dërguar kandidatit për kryetar. Kështu Dell hyri në histori si diplomat që zgjodhi një president vendi me SMS, me mesazhe telefonike.

E kemi parë ambasadorin Dell duke e kritikuar vend e pa vend kryetarin e Parlamentit, Jakup Krasniqi, por s’e ka çelur gojën ambasadori i SHBA-së asnjëherë për bizneset e Pacollit që po dyshohet se punojnë me para të pista. As këto ditë Dell nuk ka folur gjë, edhe pse Agjencia Kundër Korrupsionit ka nisur hetimet ndaj zëvendëskryeministrit Pacolli për konflikt interesi me rastin e nënshkrimit të memorandumeve në Nigeri si përfaqësues i kompanisë “Seagas”. Në një mënyrë Dell i ka amnistuar krerët e institucioneve kur ka thënë se problemi i korrupsionit “ngërthen shumë individë të ndryshëm në partitë politike, e jo doemos udhëheqësit”. Jo doemos udhëheqësit, jo Pacollin, jo Hashim Thaçin dhe kamarillën e tij politike dhe krimekonomike, e cila tashmë nuk ia di fundin pasurisë së zhvatur. Është ky grup që bën përpjekje ta shkruajë ligjin për konfiskimin e pasurisë së fituar në mënyrë të paligjshme sipas interesave personale. Për shembull: ka pasur nisma që ligji të vlejë vetëm për ata që pasurohen paligjshëm nga dita e miratimit të ligjit. Kështu dora e drejtësisë nuk do t’i rrokte ata që në vitin 1999 ishin zhelanë e sot e ngrohin bythën në xhipa të markës “Range Rover” dhe nuk e dinë a i kanë 5 apo 6 banesa në Prishtinë, sa hektarë tokë në rrethinën e Prishtinës dhe sa para nëpër banka. Ky sistem është ndërtuar nga Hashim Thaçi dhe është toleruar nga ambasadori i Shteteve të Bashkuara të Amerikës, Christopher Dell. Në fund të mandatit të tij Dell e sheh të udhës të arsyetohet për mosveprimet e tij dhe i fyen të gjithë, duke thënë: “Të gjithë jeni të korruptuar”. Me sjelljet e tij, me gjestet e tij, me deklaratat e tij ambasadori Dell është bërë karikaturë e diplomacisë. Ai do të jetë edhe pak kohë këtu dhe opinioni do të jetë tepër kureshtar të shohë se si do të reagojë Dell nëse prezantohen fakte për keqpërdorim buxheti nga ndonjë zyrtar i lartë i shtetit. Me kukama të kota në fund të mandatit nuk luftohet korrupsioni.

Nosh

13-04-2012, 14:46

Platformë politike e institucioneve të Republikës së Iliridës

http://www.botasot.info/mesme/ilirida.jpg

Sqarim historik lidhur me shtrirjen gjeografike dhe etnike të territorit të R. Së Iliridës

Territori i Iliridës së Jugut kufizohet me Epirin në jug dhe me Maqedoninë e Epërme, me Trakinë në lindje, dhe me lumin Neretva në veri-perendim, kurse në veri nuk ka kufi të vërtetë.
Dardanët, kryesisht të ndarë nga rethi Ilir kanë më shumë elemente trake nga ato Ilire. Popujt e Iliridës së Jugut janë: Athinasit, Partitët, Desaretët, Enkelejtë, Taulantët, Labeatët dhe Ardijajtë. (05 Helenizmi, Ilirida e Jugut, Google).
1.Situata aktuale politike, ndërnacionale, ekonomike dhe ndërkombëtare në IRJM
Ky shtet përjeton një krizë të thellë politike, e cila ka çuar momentalisht situatën në një rrugë pa dalje. Kjo krizë ka të bëjë mbi të gjitha me tendencat pseudo-shkencore, që kanë të bëjnë me identitetin dhe të kaluarën false të popullit sllavo-maqedonas, i cili sipas interesit të momentit të caktuar historik, herë e quan veten popull antik e herë popull sllav. Gjatë luftës së dytë botërore, po ky popull fitoi të drejtën që të formojë për herë të parë një shtet që u quajtë Maqedoni, por vetëm falë Internacionales socialiste dhe Josip Broz Titos, ku ky popull deklarohej se ishte popull sllav, gjë të cilën e dëshmon gjuha dhe alfabeti cirilik (sllav).
Është mendim i ynë se po të mos ishin deklaruar këta se ishin sllav nuk do të kishte ekzistuar sot konglomerati artificial IRJM.
Kjo analizë mund të ndihmojë në zbërthimin e raporteve politike të përkeqësuara me përmasa tragjike për shqiptarët, të cilët edhe pas të gjitha kërkesave të panumërta për ndryshim pozitiv të statusit të pazgjidhur të tyre, madje edhe pas luftës së vitit 2001 dhe as me MO-në nuk u zgjidhën ashtu siç ishin kërkesat që shqiptarët të ishin komb-shtetformues dhe bartës të sovranitetit të kësaj republike në mënyrë të barabartë me maqedonasit.
Sot vendi edhe pas rrënojave të hirit të vitit 2001, sërish është shëndëruar në një arenë të incidenteve të panumërta ndëretnike, ku gjithmonë viktima të këtyre incidenteve dhe frustrimeve nacinal-shoviniste janë shqiptarët, në tërë shtrirjen e territorit të Repulikës së Iliridës, nga Manastiri deri në Kumanovë.
Që nga viti 1990, në shtetin e quajtur si „ Oazë e Paqes „, kanë filluar vrrasjet e pandërprera të shqiptarëve, si ishte rasti me 80 vjeçarin Nuredin Nuredini, nga fshati Haraqinë i Shkupit, duke vijuar me ndëhyrjet policore në Ladorisht të Strugës, vrrasjet e katër personave në Bit Pazar të Shkupit , vrrasja në Tetovë e Abdylselam Eminit, lidhur me këcënimet ndaj gjithë atyre që pëkrahnin hapjen e UT-ës, burgosjet e themelusve të këtij institucioni arsimor në gjuhën shqipe në vitin 1995, vrasjet e tre shqiptarëve në Gostivar në vitin 1997, vdekjet e shumë shqiptarëve nëpër stacionet policore të Kumanovës, të Shkupit, të Velesit, etj.
Viti 2001 shënoi një luftë të deklaruar çlirimtare dhe kombëtare, por që përfundoi me një deklaratë se kjo ishte luftë për të mbrojtur Maqedoninë.
Si rezultat i kësaj lufte pasoi një dokument i quajtur MO, por dokument që asnjëherë nuk është jetësuar por ka pasur pasojë disa qindra burgosje, madje edhe me burg të përjetshëm, natyrisht të shqiptarëve si shumicë absolute.
Sipas deklaratës së një zyrtari të Ministrisë së Drejtësisë, 68% e të burgosurve për vepra penale janë shqiptarë?!
Intervenimet policore dhe të grupeve të frustuara antishqiptare reflektohen me incidente të panumërta nëpër shkolla të përziera, rrahje të shqiptarëve si p.sh. në fshatin Nerez të Shkupit nëpër shtëpitë e tyre, vrasja në Bit Pazar e të rriut 15 vjeçar shqiptar vitin e kaluar, vrasja e maturantit shqiptar po vitin e kaluar pa dhënë asnjë dënim për vrasësit,madje me arsyetime të prokurorit se vrasësit nuk mund të dënohen për vrasje, por vetëm për shkaktim të lëndimeve të rënda trupore, vrasjet e dy të rrinjëve shqiptar në Gostivar nga polici maqedonas, etj.
Ofendimet e panumërta të shqiptarëve nëpër ndeshje të ndryshme sportive, madje edhe nëpër ndeshje të cilat i financon qeveria edhe me mjetet financiare nga shqiptarët, pa asnjë ndëhyrje të policisë, në mënyrë shumë të qartë flasin për urejtjen patologjike antishqiptare që në IRJM ushtrohet dita më ditë. Nëse analizohen parullat antishqiptare, si p.sh. : „Vdekje shqiptarëve „, „ Dhoma Gazi për shqiptarët“ , „ Maqedoni pa shqiptarë“, „ Shqiptarë ju jeni njerëz të Maleve „, etj etj , qartë jepen mesazhe të natyrës fashizoide , të ngjajshme me ata të kohës së Sllobodan Millosheviqit dhe vrasësve tjerë të shqiptarëve.
Mosdurimi dhe urejtja antishqiptare kanë qenë të pranishme në IRJM, në forma të ndryshme, si p.sh. nga vitet 1991 ishte afera „ SINA PTICA“ , ku VMRO-DPMNE, kërkonte formimin e qeverisë nën hije, natyrisht pa shqiptarë. Kësaj kur ia shtojmë dekleratën e gjeneral Arsovskit në Këshillin e VMRO-DPMNE se në Maqedoni duhet të formohet armatë një nacionale –maqedonase, natyrisht pa shqiptarë si dhe disa takime të presidentit të athershëm maqedon Kiro Gligorov me persidentin serb Millosheviç në Ohër që ende mbeten enigmatike për shqiptarët, poashtu kreu shtetërror i shtetit pa asnjë shqiptar në tri postet udhëheqëse, qaratazi flasin për karakterin njënacional maqedonas si dhe për karakterin unitar të shtetit të quajtur IRJM.
Kushdo që thirret në MO-në, le të lexojë Preambulën e Kushtetutës së R. së Maqedonisë ku si bartës kryesor i sovranitetit përmendet vetëm populli maqedonas, kurse shqiptarët me gjithë qytetarët tjerë përmenden si pjesë e populli të caktuar, që faktikisht sipas Dr.prof. Jeton Shasivarit, profesor i të drejtës kushtetuese, termi pjesë e popuulit nënkupton pakicë kombëtare.
MO që përmendet me aq popmpozitet nga pëfaqësuesit shqiptarë në koalicion poashtu edhe nga përfaqësues zyrtar të shtetit maqedonas, në tërë këtë marrëveshje, emri shqiptar përmendet në preambullën e kushtetutës së IRJM-ës, sëbashku me komunitetet tjera dhe vetëm edhe njëherë në nenin ku flitet për komitetin për mardhënie ndëretnike krahas me maqedonasit.
Pëndryshe shqiptarët dhe të tjerët çdoherë tjetër që përmenden si në kushtetutë poashtu edhe në MO përkufizohen me termin komunitet i cili përbën 20% të popullatës, i cili flet gjuhë tjetër nga maqedonishtja dhe nuk është popull shumicë. Nëse bëjmë krahasim me Pakon e Ahtisar-it, ku emri serb përmendet 32 herë dhe në nivel të R. së Kosovës, gjuha serbe është plotësisht zyrtare në nivel shtetërror, madje është në përdorim zyrtar edhe nëpër komuna ku nuk jeton asnjë serb, natyrisht se këtu diskriminimi, mohimi dhe degradimi i shqiptarëve dhe gjuhës shqipe është mëse eklatante dhe shumë joparimor edhe nga ana e përfaqësuesve ndërkombëtarë.
Në gazetë prestigjioze Amerikane „ National Geographic“, analisti Prit J. Veselind në një artikull të tij të cilin e titullon‚“ Shqiptarë një popull zemërthyer“, flet për një deklaratë që një shqiptar nga Maqedonia i jep autorit,, ku thotë : „ ...Neve këtu na vlersojnë si një racë të rrezikshme e provokative dhe populli shqiptarë është nën një presion të madh, çdo shiptarë e ndjen frikën nën lëkurën e tij,.“,(dhjetor 2002 –janar 2003) . Në këtë kontekst poashtu është edhe reportazhi nga mbledhja e kryesisë të fondit humanitar „ Liria Kombëtare „ ,në zyrën e saj kryesore që gjendet në qytetin Paterson të New Jersey-it, ku morën pjesë pothuajse të gjithë kryetarët e degëve dhe nëdegëve te New York-ut, New Jerseyiit dhe Conecticut-it si edhe udhehqesit fetar të qendrave fetare në Paterson dhe Waterburey, Imam Muhamed Osmani dhe Imam Kaim Dani. Këtë mbledhje e drejtoi me shumë kujdes dhe respekt nënkryetari Ajri Hoxha. Diskutimi u zhvillua lidhur me mospajtimin e tyre me marveshjen shqiptaro-maqedone, MO-në që u nënshkrua në 13 Gusht në Shkup nga deputetet shqiptarë në koalicion me qeverinë vrastare sllavo-maqedone. Përfaquesit e UCK –së ua kishin dhënë fjalen te gjithe shqiptareve brenda dhe jasht se nese pranohet me pak de statusi shtetformues nuk do te kete zgjidje te ceshtjes shqiptare në Maqedoni. Këtë kërkesë e kanë bërë disa herë edhe autoritete amerikane sidomos kongresisti Engel Eliot, por fatkeqesisht udheheqesit politik dhe ushtarak te UCK-se i shkelen premtimet e dhëna.Në gjirin e Fondit Humanitar „ Liria Kombëtare „ punojnë dhe veprojnë shumë individ besnik dhe fisnik që gjithminë i janë bashkangjitur lëvizjes për Liri Kombëtare, individë nga familjet më fisnike të Kumanovës, Tetovës, Dibrës, Gostivarit, Kërçovës, Shkupit,Strugës, Ohrit, Manastirit, Prespës dhe gjithë atij brezi të artë të ILIRIDËS. Pra emri Iliridë nuk është donjë sajesë artificiale dhe e përdorur pa pasur mbështetje në vullnetin e popullit shqiptarë, gjatë gjithë historisë shqiptare brenda dhe jashtë territorit aktual të Republikës së Iliridës, që duhet të rezultojë me ridefinimin e IRJM-ës dhe me ndryshime radikale të Kushtetutës së saj në një Union Demokratik të quajtur ILIRIDË dhe MAQEDONI ose anasjelltas, sipas modelit tash më të njohur nga trevat e ish-Jugosllavisë, siç ishte shembulli i Unionit Serbi dhe Mali i Zi.
Se emri Iliridë është shumë present në mesin e shqiptarëve brenda dhe jashtë flet edhe fakti se përveç qindra grafiteve nëpër sheshet dhe rrugët magjstrale dhe rajonale të Iliridës (Maqedonia Perendimore), disa firmave me këtë emër në Gostivar, Tetovë, e gjetiu, qindra emra të fëmijëve Ilirida ose Ilirid, poashtu disa firma të shqiptarëve në Itali, Zvicër, Gjermani, etj. Vlenë të përmendim se para viteve të 2000-2001 ka ekzistuar Fronti Nacional për Republikën e Iliridës në Gjermani, kurse më 05 prill të vitit 2011 në Zurich të Zvicrës themelohet bashkësia shqiptare ILIRIDA .
Informojmë opinionin shqiptarë dhe atë ndërkombëtarë se , vendlindja e personaliteteve dhe vendi i ngjarjeve të rëndësishme, pa të cilat historia shqiptare nuk do të ishte ajo që realisht është, ende është jo e qeverisur (jo e lirë), nga shqiptarët. Personalitetet historike për të cilët mendojmë janë : Nëna e Gjergj Kastriotit Skenderbeut, Dervish Cara, Mehmet Pashë Deralla, dy nobelistët shqiptarë, Nënë Tereza alias Gonxhe Bojaxhiu,dhe Dr. Ferit Murati, kurse ngjarjet e mëdha historike si Luftërat e Skenderbeut në Pollog, Kongresi i Manastirit 1908, Botimi i Abetares së parë me alfabet të unifikuar shqiptar botohet po në Manastir, Kryengritja e Ilindenit, Lidhja e Prizrenit me disa përfaqësues nga territori i Republikës së Iliridës, motrat Qirijazi nga Manastiri, etj etj.
Sot ë Maqedoni falë anagzhimit utopik të politikave qore të partive politike shqiptare , në skajshmëri pushteti aktual në krye me Nikolla Gruevskin diskriminon, fyen dhe vret shqiptarët sa herë që ata kanë nevojë , mundësi dhe shans. Maqedonia në rafshin intergral ka filluar betejën e mbjelljeve të statujave , antike , bizantine dhe sllave në çdo cep të teritorit të kryqendrës Dardane Shkupi, duke tentuar të sllavizojë gjithçka që është shqiptare, siç bie fjala edhe me nobelisten shqiptare Nënë Tereza, ku në shtëpinë përkujtimore të saj nuk figuron asnjë fjalë shqipe, poashtu e njejtë është rasti edhe me Statujën Herroi mbi Kalë e cila asocon në madhështinë e Aleksandrit të Madh në kuadër të mega-projektit Shkupi 2014 pa mos llogaritur në atë se edhe ai është i përkatësisë shqiptare, gjë të cilën e deklaron edhe shkrimtari i njohur françez La Martini , në veprën e tij „ Mbi Turqinë „ , kur flet mbi shqiptarët. Ja se çka thotë ishprefekti i Shkupit Trifun Kostofski në TV kanal 5 më datë 12.02.2010 : „ Nëse realizohet projekti i quajtur SHKUPI 2014 , Maqedonia nuk do të jetë shtet i pavarur“. Në kontekst të kësaj ja çka thotë Instituti Amerikan i Paqes, në të përditshmën „Washington Post „ : ...Kriza në Maqedoni mundë të riciklojë...“ ( E përditshmja .“Zëri“ në Kosovë , më datë 10.12.2002)
Në planin horozontal pushteti maqdonas qoftë i LSDM-ë apo ai i VMROS-ë, i anashkalon shqipatrët në çdo pikëpamje, deri më tani asnjë përkujdsje shtetërrore për shqiptarët, Sheti maqeodon dskriminon shqipatrët që nga lëngata e lindjes, asnjëherë ai nuk ka tentuar të adaptojë shrtarin shtetrror për ta , por, sa herë që shqipatrët kërkojnë diçka të zbatohet, maqedonasit nuk akomodojnë këtë shtrat, përkundrazi ata ua presin kembët shqiptarëve.
Në palnin vertikal shqipatrët nuk janë përfill as para 2001 –ishit e as pas tij, maqedonasit disponojnë me kapitalin shtetërror , ata bëjnë privatizimin, disponojnë me pridhimtarinë bazike,me trgtinë, bursat, sjellin vendime mbi buxhetin, marin vendime për aksionet policore, sjjelin ligje, shqiptojnë dënime etj etj. Në këtë relacion vetëm shqiptarët me pasoja, dënime, bugosje, vuajtje, vrasje etj.
Ilirda dhe populli i saj deri më tash nuk ka marrë garanca nga askush për mbijetesën e saj, e vetmja garancë deri më tani ka qenë vetë ekzistenca dhe qëndrimi bujar i popullit shqiptar në këto troje ku për rritën dhe zhvillimin e vetë u kujdes vetë!
Andaj mendojmë se shqipatrë kanë realisht nevojë për institucione të veta administrative në kuadër të Kushtetutës së R. Së Iliridës dhe beson se një përkufizim real administrativ në mes shqiptarëve dhe maqedonasve, në asnjë mënyrë nuk ka për synim mohimin e asgjëje nga identiteti maqedonas dhe i të tjerëve , por vetëm se do të forconte bindjen se shqiptarët dhe maqedonasit mund të jetojnë bashkë në një organizim shtetrror në formë të dy subjekteve të barabarta konfederale, pa asnjë kërkesë për prishjen e kufijve të jashtëm.
Republika e Iliridës konsideron se aderimi i IRJM-es, në strtukturat euro-atlantike, si në BE dhe në NATO, mund të bëhet shumë më lehtë vetëm atëherë kur shqiptarët dhe maqedonasit do të ishin bartës të barabartë të sovranitetit të Unionit Iliridë dhe Maqedoni, duke garantuar të gjitha të drejtat njerëzore dhe etnike të të gjithë qytetarëve të saj në bazë të kushtetutës së reformuar dhe ridefinuar e në bazë të të gjitha dokumenteve ndërkombëtare, pikë sëpari të gjitha dokumentet dhe rezolutat e OKB-es, të OSBE-es dhe Unionit Europian EU.

Nosh

13-04-2012, 14:47

2. Pse sot ILIRIDA
Ne gjykojmë se ka ardhur koha që konformizmi i frikshëm i faktorit politik shqiptar në marëdhënie me faktorin politik maqedonas dhe atë ndërkombëtar të ndëpritet. Servilizmi i skajshëm i përzier me terme integruese dhe demokratike, si dhe kosmopolitizmi i tepruar nuk ka asgjë të përbashkët me situatën aktuale, që po përjeton popullsia shqiptare sot në këtë shtet totalitar, unitar dhe policor , e pothuajse edhe monist, pasi bartësit e institucioneve kryesore shtetërrore janë vetëm përfaqësuess të një subjekti politik dhe të një etniteti ( sllavo-maqedonas).
Kërkesat tona të drejta i bazojmë në kontekst të realitetit historiko-etnik, demokratik, dhe duke u bazuar në faktet e pamohushme historike se shqiptarët janë popull autokton me një traditë mbi 3000 vjeçare të ekzistencës së tyre po në të njejtat territore, vetëm se shumëfish të rudhur , madje mbi 60% të territorit të njohur të ekzistencës së shqiptarëve deri në fund të sundimit turk, gjegjësisht në vitin 1912 kur u shpall pavarsia e shtetit shqiptar në Vlorë.
Shqiptarët e Iliridës me flijim më të madh të mundshëm kanë dhënë kontribut për ekzistimin e këtyre trojeve deri në ditët e sotshme, duke u thirrë në luftërrat e heroit kombëtar shqiptar Gjegj Kastriot Skenderbeu, në Luftërrat e Dervish Carës , në Luftën e dytë Botërrore ku shqiptarët e Iliridës morën pjesë masovikisht nëpër formacione të ndryshme luftarake të përziera me maqedonasit dhe tjerët, poashtu edhe në formacione ushtarake të pastra shqiptare siç ishte rasti me Brigadën e Shtatë Sulmuese Shqiptare, që luftoi kundra nazizmit nga qyteti i Strugës e gjer në Trieshtë. Ja se çka thotë Sekretari i Komitetit Krahinor për Maqedoninë Veri-Perndimore, Kërste Cërvenkovski në korik të vitit 1943: „... Situata në Maqedoninë perendimore duhet të shiqohet më ndryshe, përshkak se në të vërtet ky territor nuk mund të quhet Maqedoni, me që një pjesë e madhe e këtij territori është i banuar nga shqiptarët. Ai propozon që shqiptarët masovikish të marin pjesë në luftën nacioanal-çlirimtare dhe shqiptarëve tu jepet autonomi njësoj si Kosovës“. (Kjo letë i dërgohet Komitetit Qendrror të Partisë Komuniste të Maqedonisë i nënshkruar me emrin „JANKO‘!
Kërkesat tona bazohen në Referendumin e 11 dhe 12 Janarit 1992 , për autonomi politike dhe territoriale të shqiptarëve në Maqedoni, gjë të cilën e mbështet edhe Kongresi i Shteteve të Bashkuara të Amerikës , me propozim të kryetarit të Komitetit për Mardhënie me Jashtë , të të ndjerit z. Tom llantosh më 03.02.1992.
Pas mbajtjes së Referendumit me pjesëmarrje afër 400000 votues që u deklaruan „PRO“ , u hartua edhe Kushtetuta e R. Së Iliridës në prill të po këtij viti, ku morën pjesë deputetetë dhe ministra shqiptarë të përbërjes parlamentare 1990-1994.
Po ashtu këtë të drejtë të vetëvendosjes së popujve e garantojnë edhe këta dokumente të OKB-es siç janë:
1. Karta Atlantikut të vitit 1941 ( lidhja e kombeve)
2. Karta e kombeve te Bashkuara e vitit 1945
3. Deklerata Universale e OKB-es e vitit 1948
4. Rezoluta e OKB-es nr,637 , 16.12.1952
5. Rezoluta e OKB-es nr. 1514, 14.12.1960
6. Rezoluta e OKB-se nr. 1815 , 18.12.1963
7. Rezoluta e Okb-es mr.2105, 20.12.1965
8. Pakti ndërkombëtar për të drejtat civile dhe politike i vitit 1966
9. Pakkti ndërkombëtar për të drejtat ekonomike sociale dhe kulturore 1966
10. Dhe Rezoluta e OKB-es me nr. 2625, 24.12.1970

Të drejtën e Vetëvendosjes e garantojnë edhe këta dokumente të OSBE-së:
1. Akti Final i Helsinkut i vitit 1975
2. Karta e Parisit pë Europë të Re e muajt nëntor të vitit 1990, si dhe
3. Dokumnti i Kopenhagës i qershorit të vitit 1990 .
Kërkesat tona i bazojmë edhe në numrin e shqiptarëve në Maqedoni, i cili është sëpaku 40%, me dëshmi të shumta të këtyre institucioneve, siç janë : Kongresi I SHBA-së, CIA, Komiteti I Helsinkut i SHBA-së, Senati i Belgjikës, Komiteti i Helsinkut i Holandës, BBC, etj!
Si rezultat i fakteve dhe dëshmive historiko-etnike dhe politike të populit shqiptarë si dhe Dokumenteve dhe Rezolutave të lartëpërmendura, ne , dalim me propozimin tone që e bazojmë në Platformën e Lëvizjes Kombëtare Shqiptare të Iliridës, në bazë të Kuvendit të Pare Themelues të mbajtur më 15.04.2006 gjegjësisht më 7.05.2006 në Tetovë, si dhe në bazë të Kushtetutës të Republikës së Iliridës të vitit 1992 , të bazuar në Referendumin e 11 dhe 12 Janarit të vitit 1992, dhe në të njejtën kohë para institucioneve të brendëshme dhe atyre ndërkombëtare paraqesim këtë :
K Ë R K E S Ë
Ish-Republika Jugosllave e Maqedonisë urgjentisht të pranojë fillimin e konstituimit dhe funksionimit të Kuvendit të Unionit Iliridë dhe Maqedoni, respektivisht të njohë të drejtën legale të formimit dhe funksionimit legal dhe demokratik, të institucioneve të Republikës së Iliridës , si shprehje e vullnetit politik të shumicës së shqiptarëve në Referendumin e vitit 1992, ku ish-Republika e Maqedonisë do të pushojë së qeni shtet unitar, duke ndjekur modelin e Unionit Serbi dhe Mali i Zi. Në këtë kontekst Unioni Iliridë dhe Maqedoni do të përbëhej prej dy njesive konfederale, pra nga Republika e Iliridës dhe Republika e Maqedonisë, që njëkohësisht emri Iliridë dhe Maqedoni do të ishte një kontribut drejtë zgjidhjes së kontestit më se 20 vjeçar me Greqinë fqinje.
Realizimi i kërkesës së lartëpërmendur duhet arritur nëpërmes të marrëveshjes së përfaqësuesve të popullit Shqiptar dhe Maqedonas që dalin nga gjiri i të dy popujve por jo nga përfaqësues të partive aktuale politike. Kërkesa për aritjen e marëveshjes së fundit ( Iliridë-Maqedoni), buron edhe nga propozimi që ka hartuar Universiteti i Friburg-ut në Zvicër, enkas për Unionin Serbi dhe Mali i Zi nga prof. serb Dr. Gjogjeviç.
Në qoftë se Kërkesa jonë injorohet, ne do të jemi të detyruar të aplikojmë vendimet e Kuvendit të Republikës së Iliridës, për fillimin e funksionimit të organeve të Republikës së Iliridës me rrugë dhe forma demokratike të njohura nga bota e civilizuar.
p.s.
1. Në Deklaratën e Pavarësisë të Shteteve të Bashkuara të Amerikës, Thomas Jefferson si hartues i saj, thotë: „ ... Cdo njeri dhe cdo individ në Tokë, posedon të drejtën e Vetëqeverisjes..”.
2. Presidenti Amerikan Wilson Woodrow, në Konferencën e Paqes në Versajë të Francës, më 1919, thotë se të gjithë popujt e Botës, gëzojnë të drejtën e Vetëvendosjes.

Shënim:
Kjo platformë do tu drejtohet të gjitha qendrave vendosëse të R. Së Maqedonisë së deritanishme , Kongresit dhe Departamentit të SHBA-së, Unionit Europian (EU), Shtetit Shqiptar, Shtetit të Kosovës, OSBE-s, NATO-s dhe tërë korrit Diplomatik në Shkup si dhe mjeteve të informimit publik elektronike dhe të shkruara.
Tetovë, 09.04.212
Presidenti i R. së Iliridës, Prof. Nevzat Halili; Kryetari i Kuvendit të R. së Iliridës, Prof. Rami Veliu; Kryeministri i Qeverisë së R. së Iliridës, Mr.sc. Baki Sulejmani – Balla.

Bota Sot

Nosh

14-04-2012, 17:13

ARTAN LAME: NDËRTONJËSI I MADH - SALI BERISHA
http://us.mg3.mail.yahoo.com/neo/ngarkimet/lajmet/vogel/lajmi_1334271268.jpg

(Tiranë, 13. 04. 2012) - Lajm nga Vlora. Ballkoni i shtëpisë së Pavarësisë rrezikon të shembet, sepse është kalbur i tëri. Edhe shkallët e brendshme duhen ribërë, se s’mbajnë. Një marangoz i vetëm, nga ata që ka ngado qosheve të rrugëve, po t’i thuhet, edhe me paratë e veta mund ta bëjë aq gjë. Por jo shteti shqiptar. Që ne duam edhe t’i festojmë 100 vjetët.

SHQIPNI TAVOLINASH

Ali Pasha i Tepelenës ka hyrë në histori me shumë epitete, por ndër ta një që ia ngjiti populli që në të gjallë, ishte “Ali Pasha i kalave”, siç e quan atë edhe një këngë popullore e kohës së vet. Ja vunë kështu, se pashai e shkoi jetën duke ndërtuar, kala e ujësjellës, kulla rrugë e ura, çezma, saraje e pallate. Shumë syresh nuk i mbijetuan dot kazmës e qysqisë së vetë shqiptarëve, shumë të tjera po bëjmë ç’është e mundur t’i rrënojmë edhe tani që po flasim, por pashai bëri aq shumë sa, sado të përpiqemi, nuk i prishim dot të tëra.

Sali Berisha, radhën e parë në pushtet, nuk kish as këllqe e as kohë të ngrinte e të ndërtonte. I hyri pushtetit me parimin e “kuotës 0” që i la fshatrat deri edhe pa kopshte e shkolla dhe i doli me shembjen e piramidave që vetë i ngriti e vetë e zunë brenda. Herën e dytë, thamë se vuri mend e do ndërtonte xheç. Dhe vërtet, premtimet ndërtimtare të Saliut të dytë qenë se ç’qenë, aq sa zuri t’i besonte edhe vetë e t’i hynte goxha në qejf kjo puna e të ndërtuarit. Ose më mirë, jo e të ndërtuarit, por e të premtuarit për të ndërtuar.

http://www.shekulli.com.al/shekulli/wp-content/uploads/2012/04/sali-berisha-mbledhja-e-qeverise-portret.jpg

Saliu i premtimeve të mëdha!

_____________________________________

Sa kish zënë zyrën e Kryeministrisë, kur bëri premtimin e parë, atë për të ndërtuar një Ministri të Jashtme të Re, në godinën e vjetër të hotel “Dajtit”, ndërsa Ministrinë e Jashtme ekzistuese do ta bënte Ministri të Brendshme. I vetmi rezultat i këtij premtimi, ishte shkatërrimi dhe plaçkitja barbare e hotel “Dajtit”, të cilit sot i kanë mbetur vetëm muret.

Pastaj tha se do ndërtonte Bibliotekën e re Kombëtare, pasi nuk mundej që kultura shqiptare të rrinte ngucur në bodrumet e Pallatit të Kulturës, ku e kishte futur Enver Hoxha. Në fakt, ky premtim është i lidhur me një zinxhir premtimesh që ende nuk u ka dalë fundi. Sepse pasi urdhëroi që të fillonte projekti për këtë punë, duke përshtatur për këtë qëllim Piramidën, pas ca muajsh mbajti një tjetër fjalim me një tjetër premtim. Tha se nuk mund të lejojmë që artistët shqiptarë të performojnë në godinën shkatarraqe të teatrit ekzistues dhe se do të ndërtonte Teatrin e Ri Kombëtar. U ndërprenë projektet e reja për shndërrimin e Piramidës në Bibliotekën e Re dhe filloi projekti i ri për ta shndërruar në Teatrin e Ri. Për këtë edhe u pagua projekti nga fillimi, madje u harxhuan edhe nja 3 a 4 milionë euro, sepse filluan realisht punimet për ta ndërtuar teatrin.

Pastaj papritur e ndërpreu edhe këtë dhe tha se 100-vjetori i Pavarësisë duhej ta gjente Shqipërinë me Parlament të Ri. Për këtë ishte bërë edhe një konkurs dhe kishte vendosur se ku do ndërtohej, por Berisha e ktheu të gjithën së prapi dhe vendosi të ndërtohej Parlamenti te Piramida. Këtë premtim nuk po e tjerr më hollë, se të gjithë e kanë ende të freskët sesi u ngrit e gjithë njerëzia t’i mbushte mendjen e s’ia mbushi dot.

Pastaj tha se do ndërtonte Monumentin e Azem Hajdarit, heroit të demokracisë, në mes të parkut “Rinia”. Asokohe në Tiranë kryetar bashkie ishte ende Edi Rama dhe bënte beli që atje tej që Berisha s’bëhej vonë për Azemin, por për të hapur sherr e debat. Sherri e debati u hap, por për ndonjë arsye enigmatike, vetë Saliu e la në mes të rrugës këtë projekt e s’e zuri më në gojë.

Pastaj papritur e zuri malli për të përndjekurit politikë dhe deklaroi se do ndërtonte Obeliskun e të Përndjekurve në sheshin përpara Piramidës. Askush nuk e kuptonte dot pse kësaj radhe thoshte “obelisk” e jo “monument”, por kjo enigmë na mbeti ngulur në kokë, sepse pa kaluar shumë kohë e la mënjanë obeliskun dhe tha se do ndërtonte Muzeun e të Përndjekurve në Burgun e Spaçit. Prapë filloi të bëhej projekti, i cili më pas edhe ky u braktis, ndërsa nga Burgu i Spaçit sot nuk kanë mbetur veçse ca mure të shkulura dhe rrënoja godinash.

Pastaj tha se në 100-vjetorin e lindjes së Nënë Terezës do të ndërtojmë Muzeun e Nënë Terezës, nënës së të varfërve. U bë projekti dhe vendosi ta ngrejë në vendin më të marrë të mundshëm, brenda kolonadës së Muzeut Arkeologjik. I thamë se s’bëhet atje, se është monument kulture, se nuk ka kuptim të ndërtosh muzeun e nënës së të varfërve në mes të një godine të stilit fashist, por aha, s’qe gjë. Muzeu, për fatin e mirë të Nënës, të monumentit dhe tonin bashkë, natyrisht që nuk u ngrit, por u mjaftua me projektin e radhës prej kartoni.

Pastaj u kujtua për kalamaqërit dhe tha se Bashkia ia kishte varur fare artistëve të cirkut, ndaj do ndërtonte një godinë dinjitoze për Cirkun e Tiranës. Cirku, si institucion, nga Bashkia kaloi në vartësi të Ministrisë, por tenda e rrjepur kohës së Komandantit mbeti po ajo. Për godinë të re as që u bë më fjalë.

Pastaj iu rikthye sërish temës së 100-vjetorit, por në linjë sportive kësaj radhe. Tha se 100-vjetori i shtetit shqiptar do të na gjejë me Stadiumin e Ri Kombëtar të ndërtuar. I thamë prapë se nuk mund të prishte Stadiumin që ishte, pasi qe monument kulture, se nuk kishte vend aty për të ndërtuar një më të madh, se duhej ngritur një stadium i ri nga themelet, se kishte nevojë qyteti edhe për një stadium tjetër, e plot argumente të tjera. Por sa më shumë i flisnim ne, aq më shumë ngulte këmbë ai. U bë një projekt i ri prej kartoni, u shpall me bujë dhe ..., kaq. Edhe stadiumi i ri u harrua, edhe kështu shpëtoi stadiumi-monument.

Pastaj iu rikthye projektit të Parlamentit të Ri. Megjithëse kishte bërë një konkurs të ri për këtë punë dhe kishte shpallur një fitues, tha se nuk i pëlqente fituesi A, ndaj do bënte projektin B. Pastaj, pas tre muajsh tha se ia kishte futur kot dhe nuk do bëhej projekti B, por do rikthehemi te varianti A. Kësaj radhe pakkush e mori seriozisht, se dukej që ishte thjesht lodër dhe inaugurime në tavolinë me projekte kartoni.

Pastaj tha se do të ndërtojmë monumentin e 100-vjetorit të Pavarësisë në Tiranë. Nisi projektin, bëri edhe konkursin, miratoi edhe ca kartonë, por edhe kjo me ç’duket do lihet me kaq, se nuk bëhet monumenti në 3 muaj. E bukura e këtij monumentit prej kartoni, është se u bë konkursi pa thënë se ku do vendoset monumenti dhe, nga pikëpamja arkitekturore, ky mund të jetë rast unikal në botë.

Pastaj e zuri një tjetër sëmundje, ajo e premtimeve për shembje. Tha se do e shembte nga themelet Piramidën. Pastaj tha se do e shembte nga themelet Pallatin e Kulturës. Pastaj tha se do shembte nga themelet Muzeun Historik Kombëtar. Të gjitha premtime për shembje nga themelet. Tani ka ca ditë që s’po thotë gjë. Të rijmë e të presim. Ndërkaq, të ngeshmit mund t’i nxjerrin këngë, si ajo e Ali pashait që i thamë “Aliu i kalave”, ndërsa këtij mund t’i thonë “Saliu i kartonëve”.

Lajm nga Vlora. Ballkoni i shtëpisë së Pavarësisë rrezikon të shembet, sepse është kalbur i tëri. Edhe shkallët e brendshme duhen ribërë, se s’mbajnë. Një marangoz i vetëm, nga ata që ka ngado qosheve të rrugëve, po t’i thuhet, edhe me paratë e veta mund ta bëjë aq gjë. Por jo shteti shqiptar. Që ne duam edhe t’i festojmë 100 vjetët.

Nosh

14-04-2012, 17:14

NAÇERTANIA E GARASHANINIT - KJO MURTAJË E ZEZË E BALLKANIT

Xhelal Zejneli

Në vitet '40 të shekullit XIX, ose më saktë pas vitit 1842, udhëheqësit serbë filluan t'i shqyrtojnë planet e zgjerimit të Serbisë. Ministri i Punëve të Brendshme i Serbisë - Ilia Garashanin-i (1812-1874) figurë kryesore e regjimit konstitucional, u bë strumbullar i pikëpamjeve të zgjerimit të Serbisë. Pothuajse është i saktë edhe konstatimi se Garashanini i ka përcaktuar bazat e politikës serbo-madhe të bashkimit. Konceptin e sipërthënë të zgjerimit të Serbisë do ta mbështesin qarqet politike konservatore si dhe individë të ndryshëm deri ne vitin 1941. Këtë e pohon edhe historiani dhe akademiku serb Vasa Çubriloviq (1897-1990) në Istorija političke misli u Srbiji XIX veka, Beograd, 1958, f. 176 (Historia e mendimit politik në Serbinë e shekullit XIX). Sikurse edhe shumë bashkëkohës të tij, edhe Garashanini besonte se misioni i Serbisë është ta përmbushë detyrën çlirimtare që e kishte filluar revolucioni serb i vitit 1804. Kufijtë e Serbisë së re duhet të zgjerohen në të gjitha hapësirat ku jetojnë serbët, e këta kufij, sipas filologut dhe linguistit serb Vuk S. Karaxhiq (1787-1864), janë kufijtë e gjuhës serbe. Së këndejmi, përgjegjësia për "çlirimin dhe bashkimin" e të gjithë serbëve në shtetin e madh dhe të bashkuar serb, gradualisht u bë parim kryesor i politikës serbe. Garashanini këtë pikëpamje e paraqiti në mënyrë të sistematizuar në dokumentin sekret të cilin e quajti Naçertanie (1844) që do të thotë Projekt, d.m.th. Plan. Propozimin për këtë ia dha pansllavisti çek Frantishek A. Zach (1807-1892), i lindur në BrnotëMoravisë që në atë kohë ishte pjesë e Perandorisë Austriake. Zahu ishte ithtar i flaktë i marrëdhënieve të gjithmbarshme ndërmjet popujve sllavë. Ishte në shërbim të udhëheqësit të organizatës së emigrantëve polakë - princit Adam Czartorysky. Zahu e kishte bazën e vet në Beograd dhe u sugjeronte autoriteteve serbe që Serbinë që ta mbajnë larg ndikimit rus. Ai përpiqej t'i bindë politikanët serbë që ta bëjnë Serbinë flamurtare të një shteti të fuqishëm të sllavëve të jugut, që do të paraqiste pengesë për ndikimin e habsburgëve dhe të rusëve në Ballkan dhe që do ta ndihmonte lëvizjen çlirimtare në Poloni. Për këtë qëllim ai hartoi një memorandum mbi politikën e brendshme dhe të jashtme të Serbisë, të cilin ia dorëzoi Garashaninit. Në këtë memorandum Zahu parashikonte që Serbia e re të ishte vazhduese e perandorisë mesjetare të Stefan Dushanit (1308-1355). Me fjalë të tjera, duhej të përmbushej detyra e dikurshme e Nemanjiqëve - rimëkëmbja e perandorisë serbo-sllave, të cilën në shekullin XIV e paskëshin rrënuar turqit. Por, derisa Zahu e paramendonte këtë perandori të re si një produkt të përhapjes graduale të idesë shtetërore serbe ndër sllavët e jugut, Garashanini e miratoi planin e Zahut për t'i paraqitur arsyet për të cilat Serbia duhet "t'i përqafojë të gjithë popujt serbë që e rrethojnë atë". Zahu konsideronte se roli prijatar i serbëve është i vetëkuptueshëm, për arsye se asnjë popull tjetër - përveç tyre - nuk mund t'u printe sllavëve të jugut në një shtet të përbashkët. Në konceptin jugo-sllav të Zahut, Garashanini bëri ndryshime, kështu që Naçertanien e hartoi si program për krijimin e shtetit të madh serb. Me këtë program sekret, Garashanini, duke pritur në mënyrë të sigurt shkatërrimin e Perandorisë Turke - politikës së jashtme dhe kombëtare të Principatës Serbe i caktoi si objektiv "rilindjen e perandorisë serbe" duketheksuar se"ajo nuk kufizohet në kufijtë e saj të sotëm, por synon t'i përqafojë të gjithë popujt serbë që e rrethojnë". "Në saje të të drejtës së shenjtë historike", i caktoi Serbisë mision që "duke hequr nga kështjella e shtetit turk nga një gur", ta rimëkëmbë dhe ta ndërtojë Perandorinë e Dushanit. Me këtë rast, veprimin e Serbisë e përqendroi në tokat e sllavëve të jugut që ishin nën Perandorinë Turke (në radhë të parë në Bosnjë dhe Hercegovinë, që trajtohej si territor serb si dhe në Mal të Zi). Sipas Naçertanies së Garashaninit, pjesë e shtetit të madh serb do të ishte edhe Shqipëria Veriore. Programit të vet, Garashanini ia dha konceptin kombëtar serbomadh. Për ta realizuar programin e vet, Garashanini parashikoi organizimin e shërbimit informativ dhe të një sistemi të zhvilluar propagandistik (dërgimin e agjentëve, shkollimin e të rinjve të atyre vendeve në Serbi,pranimin e tyre në shërbimin shtetëror serb për të fituar përvojë të nevojshme, edukimin e tyre në frymën e politikës së përcaktuar, botimin në Serbi të librave fetarë, historikë dhe të librave të tjerë, mbështetjen e peshkopit të Malit të Zi, themelimin e gazetave në viset matanë Savës etj.). Më vonë ndërmori edhe organizimin e shoqërive sekrete në zonën turistike dhe të qendrave propagandistike, si p. sh. në Dubrovnik, në kuadër të një aksioni të gjerë në vendet fqinje. Naçertanie u hartua në kohën kur pjesa më e madhe e personaliteteve të shquara të Serbisë nuk kishte besim ndaj të huajve, madje edhe kur këta ishin serbë të Monarkisë Habsburge. Një prej qëllimeve të planit të ri kombëtar të Serbisë - sipas Zahut - ishte "shembja e murit kinez me të cilin Serbia rrethohej nga fqinjët e vet". Por, ndonëse Garashanini e kishte pranuar konceptin e ri të kombësisë gjuhësore serbe, me çka i hudhi poshtë pikëpamjet e tradicionalistëve ortodoksë, ai megjithëkëtë, nuk e pranoi idenë e elitës kroate të reciprocitetit midis sllavëve të jugut, të cilin Zahu po ashtu e theksonte si objektiv. Derisa Zahu mbështeste idenë që Serbia e Madhe të jetë në harmoni me botën e gjerë të sllavëve, prirjet e Garashaninit kanë qenë vetëm serbe. Prandaj ai u largua nga çdo koncept që ndërlidhej për së tepërmi me gjuhën në memorandumin e Zahut, në të gjitha ato pika në të cilat ky memorandum e zvogëlonte epërsinë e Serbisë. Zahu, në dokumentin e vet shpesh shkruan: "shteti i sllavëve të jugut" ose "sllavët e jugut", ndërsa Garashanini këtë rregullisht e shndërronte në shprehjet "shteti serb" dhe "serbët". Akoma më i rëndësishëm është fakti se Garashanini, nga versioni i programit të vet i kishte hequr dy fragmente të gjata në të cilat Zahu fliste për nevojën e bashkëpunimit të Serbisë me lëvizjen ilire në Kroaci si dhe me çekët. Me këta të fundit, për shkaqet praktike. Zahu ishte i bindur - e Garashini pajtohej me këtë - se Perandoria Otomane plotësisht do ta humb pushtetin në Ballkan. Çështja e trashëgimisë së kësaj perandorie, sipas tyre, do të mund të zgjidhej vetëm në dy mënyra: - ose Habsburgët dhe Rusia do të mund të zgjeroheshin në llogari të Turqisë, duke e ndarë Ballkanin ndër vete, gjë që do të ngjallte reagimin e Britanisë dhe të Francës; - ose, fuqia e re - Serbia - do të fitonte atë që Turqia do të humbte në gadishull. Zgjerimi i Serbisë do të ngjallte armiqësinë e Habsburgëve. Shteti i madh serb do të paraqiste rrezik për interesat e Austrisë, për arsye se sllavët e jugut - shtetas të saj - do t'i dilnin nga dora. Por, Garashanini mendonte se Serbia nuk duhet t'i përkeqësojë marrëdhëniet me Vjenën. Megjithëkëtë, propaganda garashaniniste vepronte edhe në viset e sllavëve të jugut që ishin nën pushtetin e Habsburgëve, d.m.th. në viset kroate. Aty zhvillohej edhe aktiviteti i agjencisë informative që e kishte krijuar vetë Garashanini. Kjo propagandë ndërmerrej për të nxitur ndjenjat kombëtare serbe ndër serbët "gjuhësorë" joortodoksë - d.m.th. ndër kroatë.Garashanini nuk dëshironte që efektet e veprimit serb në Kroaci të arrihen në dëm të Habsburgëve. Ai këtë goditje e shtyri për shkaqe praktike, kështu që synimet e Serbisë i orientoi drejt trashëgimisë otomane, sidomos ndaj Bosnjës dhe Hercegovinës, ku shihte vetëm popullsi serbe. Edhe Zahu edhe Garashanini frikoheshin nga pavarësia e mundshme e rajoneve të tjera të sllavëve të jugut, posaçërisht nga pavarësia e Bosnjës. Boshnjakëve duhej bërë me dije se - po qe se nuk do të pajtoheshin me shtetin e bashkuar në udhëheqjen e Serbisë - "si rrjedhojë, do të pasonte copëtimi i Bosnjës në principata të vogla të udhëhequra nga familjet sunduese të cilat do të pranonin ndërhyrjen e huaj". Vetëm dinastia monarkiste serbe do të mund t'i bashkonte serbët (sllavët e jugut), e kjo nënkupton se në një moment të caktuar, në mënyrë të pashmangshme do të rrezikonte dinastinë dhe pavarësinë e Malit të Zi. Qëllimi i ideologjisë të shprehur në Naçertanie ishte që Serbia, duke i asimiluar vëllezërit për nga gjuha, të zgjerohejvetë. Ekzistimi i interesave të sllavëve të jugut, jashtë serbëve, apo më saktë, jashtë shtetit serb, nuk merrej parasysh fare. Ngritja e nacionalizmit serb të bazuar në gjuhë, me vulën e pakontestueshme të një ideologjie kombëtare integrale filloi t'i shqetësojë sidomos kroatët. Platforma e Naçertanies, me synimet e saj pushtuese në Ballkan, nënkuptonte edhe shtrirjen në territoret shqiptare. Naçertania e Garashaninit nuk përfillte kurrfarë parimi të kombësisë. Në të propagandohej kryesisht ideja e shtetit të madh serb dhe "e drejta shtetërore historike". Ideologët serbë, që nga Garashanini e këndej, popullin serë do ta quajnë popull hyjnor dhe popull historik. Sipas tyre: - boshnjakët janë serbë të fesë islame, d.m.th. serbë të myslimanizuar; gjuha që flasin ata është serbishtja; - malazeztë janë serbë, si për nga gjuha, ashtu edhe për nga feja; - Maqedonia është Serbi Jugore; - kroatët ndërkaq, janë serbë të fesë katolike dhe gjuha që flasin ata është serbishtja. Sipas Ilija Garashaninit, Vuk Karaxhiqit, Jovan Cvijiqit (1865-1927), Vladan Gjorgjeviqit (1844-1930), radiali Stojan Protiq (s1857-1923), (Slobodan Jovanoviqi (1869-1958), Vaso Çubriloviqit, Dobrica Qosiqit: - e kujt është gjuha, i atij është territori; - e kujt është feja, i atij është territori. Sipas ideologëve serbë, boshnjakët (myslimanë), malazeztë, kroatët dhe popullata e "Serbisë Jugore" (d.m.th. sllavo-maqedonasit) nuk janë veçse serbë. Pas shembjes së Perandorisë Osmane, pseudoshkenca serbe shqiptarët do t'i konsiderojë si mbetje turke në Ballkan. Krahas synimeve për të bashkuar rreth shtetit serb territoret e banuara nga sllavët e jugut, Naçertania parashikonte edhe aneksimin e trojeve shqiptare të Vilajetit të Kosovës si dhe të pjesëve veriore dhe qendrore të Shqipërisë. Naçertania u realizua në një pjesë të konsiderueshme gjatë Luftës së Parë Ballkanike (1912) kur Serbia, në bazë të vendimeve të Konferencës së Ambasadorëve në Londër (1912-13) aneksoi Kosovën dhe viset e tjera lindore të Shqipërisë, që sot ndodhen në pjesën veri-perëndimore të Maqedonisë, duke vendosur në to një pushtet të egër dhune dhe duke ndjekur një politikë shkombëtarizuese dhe gjenocidale. Planine Zahut dhe Naçertaniene Garashaninit për herë të parë i botoi paralelisht Dragoslav Stranjakoviqi në vitin 1939. Më 1852 Garashanini u bë kryeministër dhe ministër i Punëve të Jashtme. Gjatë kësaj kohe e vazhdoi politikën pro Francës. Programi i Garashaninit ishte në themel të politikës së jashtme të Serbisë, që nga vitit 1849 e deri në fund të Luftës së Parë Botërore. Por, autori i elaboratit Iseljavanje Arnauta (Shpërngulja e shqiptarëve, 1937) -Vasa Çubriloviq thotë se "synimet e elitave politike dhe intelektuale serbe, të frymëzuara nga Naçertania, nuk shtriheshin vetëm deri më 1918 por deri në vitin 1941". Ideologët serbë, Serbinë e shohin si Piemont që nga viti 1804 e deri në vitin 1914. Në të vërtetë, kjo ide do të shtrihet përgjatë tërë shekullit XX, e sidomos në vitin 1918 kur Nikola Pashiqi (1845-1926) e themeloi Jugosllavinë (Mbretërinë e Serbëve, të Kroatëve dhe të Sllovenëve), më pas në kohën karagjorgjeviqëve (midis dy luftërave botërore). Edhe pas Luftës së Dytë Botërore, në kohën e Aleksandër Rankoviqit (1909-1983) dhe pas saj, qarqe të caktuara nacionaliste serbe në krye me akademikun Dobrica Qosiq (1921-), kurrë nuk hoqën dorë nga idetë garashaniniste. Federalizimin e Jugosllavisë, e sidomos Kushtetutën e vitit 1974, serbët e konsideronin si politikë dhe si strategji antiserbe, ndaj në vitet '80 të shekullit XX, akademikët serbë hartuan një program kombëtar që njihet si Memorandumi i Akademisë Serbe të Shkencave dhe të Arteve (SANU), të publikuar nëjanar të vitit 1986, si një libër anonim. Elita intelektuale, elita politike, qarqet ushtarake si dhe qarqet klerikale - serbe, në fund të viteve '80 të shekullit XX dhe në fillim të viteve '90 iu rrekën punës për ta rimëkëmbur Jugosllavinë unitariste, centraliste dhe etatiste me dominimin serb. Zbatues i kësaj ideologjie ishte zjarrvënësi i BallkanitS. Milosheviqi. Duke qenë se ideologjia e Naçertanies ishte retrograde dhe anakronike, në fund të shekullit XX dhe në fillim të shekullit XXI, ajo ishte e papranueshme për botën demokratike. Si e tillë dështoi. Mirëpo, Boris Tadiqi, pinjoll i një familjeje akademikësh serbë, bashkë me një pjesë të elitës politike, intelektuale dhe ushtarake duke përfshirë edhe tërë klerin ultranacionalist serb, ende nuk kanë hequr dorë nga garashaninizmi.

Nosh

14-04-2012, 17:18

Kush po kërkon luftë në Maqedoni? - Xhabir Deralla

http://ina-online.net/thumbnail.php?file=opinione/xhabir_346372317.jpg&size=article_medium

Nuk përbën një teori konspiracioni vlerësimi se një qeveri e papërgjegjshme po nxit një axhendë nacionaliste që po shpie drejt konfliktit të hapur.
Rritja e dhunës ndëretnike që kemi parë këtë kohë në Maqedoni është një pasojë e qartë e politikave shkatërrimtare të qeverisë.
Nikola Gruevski, kryeministër dhe udhëheqës i partisë etnike maqedonase në pushtet VMRO-DPMNE, një parti nacionaliste kjo dhe partneri i tij në qeveri, Ali Ahmeti, udhëheqës i partisë etnike shqiptare Bashkimi Demokratik për Integrim, si dhe shumë personazhe publike proqeveritare, e kanë mohuar në mënyrë kategorike përgjegjësinë mbi dhunën etnike në rrugë. Disa sugjerojnë se janë shërbimet e huaja sekrete përgjegjëse për këtë situatë.
Por ne nuk kemi nevojë të hyjmë në detaje. Ka një dallim mes të qenit organizatorë dhe të qenit përgjegjës. Qeveria nuk e ka të nevojshme të jetë organizuesja fizike e urrejtjes ndëretnike dhe shunës në vend dhe në të njëjtën kohë, ajo është përgjegjëse për këtë dhunë. Si? Shumë e thjeshtë. Ajo e ka krijuar këtë urrejtje.

Kush është përgjegjës për histerinë nacionaliste?

Janë doktrinat dhe praktikat nacionaliste ato që përbëjnë karakteristikat kryesore të partive politike në këtë vend, veçanërisht në partitë sunduese. Për më tepër, qeveria është përgjegjëse për përkeqësimin e fortë të lirive dhe të drejtave të njeriut, kontrollit intensiv dhe presionit të hapur ndaj medias, zvogëlimit të lirisë së fjalës dhe mungesës së dialogut politik dhe sundimit të ligjit. Kemi të bëjmë me një sistem të kontrolluar nga një parti, nivele të papara politizimi në të gjitha institucioneve dhe administratës, e shoqëruar kjo nga varfëria dhe papunësia në rritje.
Në mënyrë që të shmangë reagimin e shoqërisë nga këto probleme, partia në pushtet ka imponuar një rritje të shpejtë të populizmit dhe retorikës nacionale e shoviniste përmes aksioneve që rritën nacionalizmin dhe diskriminimin në nivele institucionale. Qeveria po krijon në mënyrë të hapur apo po sponsorizon fshehtazi një gamë të gjerë projektesh dhe aktivitetesh gjysëm-fashiste, duke filluar nga projekti grotesk, shumë i kushtueshëm dhe tërësisht i pakuptimtë “Shkupi 2014” te sjella histerike e tifozëve të skuadrave kombëtare të basketbollit, hendbollit etj, himnet e të cilave janë ekskluzivisht nacionaliste dhe raciste.
Klubet e tifozëve maqedonas zakonisht këndojnë slogane raciste si “dhoma gazi për shiptarët”. Këto slogane thirren nëpër stadime, shpesh nën praninë e presidentit Ivanov dhe kryeministrit Gruevski, të cilët nuk kanë marrë mundimin kurrë t’i dënojnë sjellje të tilla.
Përkundrazi, qeveria shpesh paguan biletat për tifozët nacionalistë për të ndjekur skuadrën e vet. Flamujt shqiptarë digjen nëpër stadime shpesh dhe tifozët shqiptarë reagojnë duke djegur flamujt maqedonas.
Kjo histeri nacionaliste po zhvillohet sistematikisht, duke i kthyer partnerët në koalicionin qeverisës në vasalë apo koka turku apo duke përdorur gazetarë pa shtyllë kurrizore si agjentë të kësaj propagande. Qe kjo lloj sjelljeje që na solli ne në prag të të shkuarës dhe në dhunën e ndërsjelltë etnike. Brutaliteti që kemi parë këto ditë është një rrjedhojë logjike e partisë në pushtet dhe vasalëve të saj politikë. Çdokush mund ta shohë qartë se ku po na shpie kjo gjë.

Përçarje dhe dhunë

Dhuna e fundit etnike ka përfshirë më së shumti njerëz të rinj. Në incidentin më të rëndë, rreth 30 njerëz të maskuar të pajisur me shkopa bejsbolli dhe shufra hekuri sulmuan një autobus dhe rrahën rëndë mbi 10 fëmijë, përfshirë vajza, të gjithë shqitarë. Rrahjet u bënë të ndërsjellta në ditët që vijuan.
Dhuna mes shqiptarëve dhe maqedonasve nuk është e re dhe është pasojë e një ndarjeje sistematike në shkolla dhe gjithkund tjetër, kryer nga qeveria përgjatë viteve. Në krye të kësaj dhenden të rinjtë e një vendi të ushqyer me nacionalizëm nga institucionet dhe shteti.
Pavarësisht dokumenteve ligjore dhe strategjive të miratuara nga qeveria, përfshirë edhe atë mbi arsimin e integruar më 2010, politikanët vijojnë të nxisin ndarjen etnike në shkolla. Kjo kombinohet me librat e historisë dhe lëndëve të tjera ku ka përmbajtje shumë paragjykuese. Nxënësit maqedonas dhe shqiptarë studiojnë histori të ndryshme.
Një vrasje në dukje me gjak të ftohtë të dy të rinjve në Gostivar nga një oficer i policisë kufitare u kritikua por shumë pyetje mbetën pa përgjigje. Si shpjegohet që Ministria e Brendshme kishte një vrasës të tillë në strukturat e veta? Sa të tjerë si ai vijojnë të punojnë? A është e mundur që OSBE-ja, pas shumë vitesh monitorimi dhe trajnimi të policisë ta parashikojë një ngjarje të tillë?
Urrejtja etnike është e nxitur hapur nga politikat kulturore nacionaliste të maqedonasve në qeveri. Aleati shqiptar në qeveri gjithashtu merr një pjesë të buxhetit me të cilin ushqen ndjenjat nacionaliste mes votuesve të vet.

Teoritë e konspiracionit kundër realitetit

Dhuna nuk do të ndalet. Situata e sigurisë do të përkeqësohet. Qeveria nuk ka integritetin për ta ndaluar atë në një mënyrë të besueshme e të qëndrueshme. Ndërkohë, shkopat e bejsbollit mund të zëvendësohen lehtë nga armët, duke krijuar kushtet ku një betejë fjalësh në internet të sjellë luftë të vërtetë. Shumëkush po nuhat luftë në Maqedoni. Por kush realisht mund ta dëshirojë diçka të tillë?
Përfundimisht, kushdo që beson teoritë e konspiracionit ka mundësi të krijojë histori të gjata. Për konspiracionistët maqedonas, perëndimi dëshiron të shkatërrojë kombin e tyre. Për konspiracionistët shqiptarë, financies të mundshëm janë serbët apo rusët. Disa mund të besojnë mbi një teori komploti ku dy partitë në pushtet janë financues të dhunës për të ruajtur pushtetin e vet. Disa të tjerë besojnë se dhuna lidhet me diskutimin me Greqinë mbi emrin e vendit dhe anëtarësimin në NATO.

Askush nuk e dëshiron luftën?

Le të shohim parlamentin. Maxhoranca përpiqet të akuzojë opozitën si përgjegjës për dhunën, duke i akuzuar për krijimin e një konflikti. Kjo është qesharake. Dhuna etnike është në të vërtetë pasojë e axhendave agresive nacionaliste të udhëhequra nga maxhoranca.

Pra kush dëshiron luftën?
Ka shumë gjasa që politikanët e korruptuar i frikësohen drejtësisë pasi të humbasin pushtetin. Është gjithashtu e mundur që këta politikanë kërkojnë më shuma para dhe lufta mund të ofrojë një shans të mirë. Askush nuk e dëshiron luftën, mund të jetë përgjigjja.

(Autori është kryetar i OJQ Civil – Qendra për Liri në Shkup)

Nosh

14-04-2012, 17:19

14/04/2012 13:27:00

Vrasja në Smilkovc - «PARAÇINI 2»! - Bardhyl Mahmuti http://ina-online.net/thumbnail.php?file=sa_670891292.jpg&size=article_medium
Për gati dy shekuj rresht nxitja e urrejtjes ndëretnike dhe ndërfetare si fazë paraprake e konflikteve të përmasave të përgjithshme mbetej strategji permanente luftënxitës e Beogradit dhe qarqeve nën ndikimin e saj.
Dëmtimet e monumenteve me vlerë historike, dëmtimi i pronave private, plaçkitjet e vazhdueshme, bastisjet e shtëpive, rrahjet, plagosjet dhe vrasjet e fëmijëve janë pjesë e arsenalit që përdorej nga koha e projekteve gjenocidale serbe (Naçertanjes së Ilia Garashaninit, Elaborateve të Vasa Çubrilloviqit, Ivo Andriqit, Ivan Vukotiqit, Stevan Moleviqit e të e deri te dokumentet më të kamufluara si Enciklopeditë dhe memorandumet e Akademisë Serbe të Shkencave dhe të Arteve) e deri në ditët e sotme.
Pasojat tragjike të kësaj strategjie janë të njohura dhe ato që ndodhën në të kaluarën janë dënuar nga instanca të ndryshme demokratike në botë.
Është dënuar politika e arrestimeve, e burgimeve nga motivet politike, e shpronësimeve, e dëbimeve që aplikohej ndaj shqiptarëve në periudhën e Mbretërisë Serbo- Kroato- Sllovene. Për t’i dhënë një dimension ironik kësaj tragjedie të popullit shqiptar këtë politikë e dënuan edhe komunistët jugosllavë!
Është dënuar politika e arrestimeve, e burgimeve nga motivet politike, e shpronësimeve, e dëbimeve që aplikohej ndaj shqiptarëve në periudhën e Jugosllavisë Socialiste. Për t’i dhënë një dimension ironik kësaj tragjedie të popullit shqiptar këtë politikë e dënuan edhe “demokratët” pas shpërbërjes së sistemeve socialiste!
Janë dënuar të gjitha politikat që sollën deri te skenari me pasoja tragjike ku humbën jetën disa qindra mijë persona dhe miliona tjerë u dëbuan nga trojet e veta gjatë periudhës së shpërbërjes së Federatës jugosllave....
Janë dënuar gjërat që kanë ndodhur në të kaluarën.....!!!
E ajo që ndodh në Maqedoni???!!!
Më 21 shtator të vitit 2009 përmes reagimit të titulluar « “ Enciklopedia Maqedonase”-Çorbë derrash e Kuzhinës luftënxitëse të Shkupit», Bashkimi Demokratik Shqiptar u përpoq të sensibilizojë të gjitha institucionet e demokracive perëndimore, sidomos institucionet e atyre vendeve që dhanë kontribut të madh për të ndërprerë luftën në Maqedoni, se Kuzhina luftënxitëse e Shkupit që e quan veten Akademi e Shkencave dhe e Arteve të Maqedonisë (ASHAM), në mënyrë analogjike si Kuzhina luftënxitëse e Beogradit që e quante veten Akademi e Shkencave dhe e Arteve të Serbisë (ASHAS), falsifikimin e realitetit historik e bën në funksion të mobilizimeve politike kundër popujve tjerë.
Në të njëjtën kohë Bashkimi Demokratik Shqiptar rikujtoi se pas Çorbës së Derrave të ambalazhuar me etiketën “Enciklopedia Serbe”, Kuzhina luftënxitëse e Beogradit përgatiti Memorandumin famëkeq si recetë për “Çorbën e Masakrave” kundër popujve tjerë.
Në mënyrë analogjike Çorba e Derrave të ambalazhuar me etiketën “Enciklopedia Maqedonase” paraqiti PUBLIKIMIN e projekteve antishqiptare që Kuzhina luftënxitëse e Shkupit kishte përgatitur dhe që instrumentet politike ishin duke zbatuar:
- Dhunë edhe më të madhe pas përfundimit të luftës së armatosur të vitit 2001;
Një dhunë dhe përndjekje e përgjithshme kundër ish ushtarëve të UÇK-së. Dhuna dhe terrori u ushtruan nën akuza të kurdisura të gjoja “luftës kundër krimit të organizuar”, ndërkaq motivet e vërteta të përndjekjes mbetën gjithmonë të maskuara.
Bilanci dhjetëvjeçar i kësaj dhune dhe terrori antishqiptar është tragjik:
- Mbi 500 ish ushtarë të Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare janë vrarë apo plagosur në rrethana misterioze, e që sot e kësaj dite nuk janë ndriçuar;
- Mbi 2000 ish ushtarë të Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare janë torturuar nëpër hetuesinë e shtetit maqedonas, për të pranuar veprat penale të cilat nuk i kanë kryer;
- Qindra ish ushtarë të Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare janë dënuar me dënime të rënda dhe kohëzgjatje të mëdha “për vepra kriminale”, që nuk i kanë kryer dhe që kanë qenë të detyruar t’i pranojnë nën torturat e tmerrshme;
- Dhjetëra ish ushtarë të Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare janë dënuar me burgim të përjetshëm, “për vepra kriminale”, që nuk i kanë kryer dhe që kanë qenë të detyruar t’i pranojnë, nën torturat e tmerrshme;.....
Janë dënuar gjërat që kanë ndodhur në të kaluarën.....!!!
Madje është dënuar edhe skenari i përgatitur nga shërbimi sekret serb, që përmes “Operacionit Paraçin”, në shtator të vitit 1987, në kazermën ushtarake të Paraçinit, u likuiduan 5 të rinj të përkatësive të ndryshme etnike me qëllim të fajësimit të shqiptarëve dhe nxitjes së urrejtjes antishqiptare!
Edhe vrasja e Azis Kelmendit edhe dënimet e Rizah Xhaklit (20 vjet burg), Abdylxhemil Alimani (20 vjet burg), Afrim Mehmeti (13 vjet burg), Pajazit Aliu (13 vjet burg), Shefqet Paqarizi (7 vjet burg) dhe të Enver Behluli (5 vjet e gjysmë burg) ,të cilët u torturuan barbarisht për t’i detyruar të pranojnë veprat që nuk i kishin bërë, ishin pjesë e skenarit luftënxitës të Beogradit.....
Katër vite më vonë filluan masakrat e përgjithshme!
E ajo që ndodh në Maqedoni???!!! Heshtet! Apo pritet të dënohet në të ardhmen???!!!
Dhunë e përgjithshme kundër shqiptarëve si në kohën e Mbretërisë Serbo-Kroato-Sllovene, si në kohën e komunizmit jugosllav, si në kohën e para luftës së 2001 si tani....
Kërkohet vdekja e shqiptarëve, dhoma gazi për shqiptarë ... dhe kërkesat bëhen publikisht nga “tifozët e sportit” që paguhen me para nga Qeveria e Maqedonisë !!!....rrahje të nxënësve shqiptar, vrasje ....
Në mozaikun e skenarëve antishqiptare «DEJA VU» mungonte skenari analogjik i “Operacionit Paraçini”!
Duke përcjellë me shqetësim rrjedhën e ngjarjeve në Maqedoni, aplikimin e strategjive antishqiptare dhe nxitjen institucionale të urrejtjes antishqiptare që ka arritur shkallën e “tifozëllukut sportif”, vrasja e pesë personave në Smilkovc nuk mund të shihet pos si «PARAÇINI 2»!
Bllokimi i vendbanimeve shqiptare, terrorizimi i popullsisë shqiptare të disa fshatrave të Shkupit dhe drejtimi i gishtit drejt shqiptarëve bëhet njëlloj si në të kaluarën...
Mungojnë emrat e të akuzuarve!
Bashkimi Demokratik Shqiptar shpreh shqetësimin e vet se në këto skenarë të nxitjes së urrejtjes antishqiptare hetuesia maqedonase do të detyrojë me torturat më çnjerëzore njerëz të pafajshëm si Rizah Xhaklin, Abdylxhemil Alimani .... për të përmbyllur në tërësi Paraçinin 2.
Vetëm dënimi i kësaj politike që sakrifikon njerëz të pafajshëm për të nxitur urrejtje dhe asgjësimi i kuzhinave antishqiptare në Ballkan do të hiqte gjeneratorin e konflikteve të vazhdueshme në këtë pjesë të Evropës.
Të gjithë nxitësit dhe kreatorët e kësaj urrejtje antishqiptare duhet ta dinë se “tifozëve të sportit” antishqiptar Çorba e Derrave të gatuara në Kuzhinat e Beogradit dhe qarqeve nën ndikimin e tyre në Shkup do t’u mbetet në fyt!
Populli shqiptar duhet t’i bashkojë forcat dhe energjitë e veta që përballë rreziqeve që i kanosen të dalë fitimtarë !

Nosh

14-04-2012, 17:38

Terrorizmi në Kosovë dhe hajmalia e Bajram Rexhepit
http://www.botasot.info/mesme/nexhmedin-spahiu.jpg

Nexhmedin Spahiu
Një protestë 1 orëshe në Prishtinë me vetmen parullë STOP TERRORIZMIT ku kishin me marrë pjesë 200.000 qytetarë nga e gjithë Kosova kish për ta parandaluar të keqën që po e pret Kosovën
Me 8 prill ndodh një akt i rëndë terrorizmi në Kosovë. U vra me eksploziv të hedhur në banesën e tij ku po flinte me gruan e 4 fëmijët e tij qytetari i Kosovës Selver Haradinaj. Akt brutal i terrorizmit klasik. Përkatësia etnike, fetare, politike, sociale e kulturore e viktimës nuk janë me rëndësi për momentin. Nuk është me rëndësi as përkatësia etnike e terroristit/terroristëve.

Në Kosovë ka terror dhe ai nuk dënohet

Fakti i përkatësisë së ndryshme etnike mes terroristëve dhe viktimave të tyre nuk e zbehë as nuk e rëndon fare këtë fenomen. Terrorizmi është terrorizëm dhe shoqëria duhet të zhvillojë mekanizma kundër tij.
Nesër pasnesër Kosova si aleate e vogël e SHBA mund të ndodhë të angazhojë forca sigurie në vatra krize. Në një situatë të tillë është pritshme që qytetet dhe qytetarët e Kosovës të jenë target i sulmeve terroriste. Nuk është e thënë që terroristët të vijnë nga fundi i botës, ata mund të rekrutohen edhe nga mesi ynë nëse shoqëria dhe shteti nuk ndërtojnë mekanizma mbrojtës.
Mekanizmat që u treguan në rastin e 8 prillit janë shumë shqetësues dhe e bëjnë Kosovën truall të përshtatshëm për terrorizëm.

Reagimet e institucioneve

Institucionet e Kosovës reaguan vetëm në mënyrë deklarative. Autorët mbetën të panjohur. Më e keqja është se institucionet nuk folën me një gjuhë, gjë që tregon konfuzitetin e shoqërisë kosovare.
Presidentja e konsideroi këtë si një “akt të dhunshëm”.
Qeveria e konsideroi si “akt kriminal e terrorist”. Kryetari i Parlamentit e quajti “akt kriminal dhe i shëmtuar“. Për ministrin e brendshëm ky ishe një “sulm’. Për policinë ky ishte një “sulm ku nuk përjashtohen motivet etnike”.
Ja pra se si institucionet lëshohen në vlerësime pa pasur kurrfarë koordinimi mes vete, thua se nuk janë institucione të të njëjtit shtet.
Edhe partitë politike kosovare e cilësuan ndryshe-ndryshe, por të paktën në rastin e partive kjo është normale. AAK e cilësoi si “sulm kriminal”. Njësoj si AAK e cilësoi edhe LDK. Vetëvendosje e cilësoi si “një sulm terrorist dhe veprimtari të organizuar të strukturave kriminale të Beogradit”.
Sidoqoftë,“Vetëvendosja” ishte e vetmja qe solli kurorë në varrin e Selver Haradinajt gjatë varrimit ku morën pjesë fare pak qytetarë.
Këtë pjesëmarrje të vakët në varrimin e viktimës së terrorizmit në Kosovë ma sqaroi një biznesmen mitrovicas. E takova rastësisht dhe më ftoi për kafe. Jo se po shkoj në varrimin e Selver Haradinajt, eja shkojmë bashkë i thash. Nuk deshi. U interesova perse nuk vjen. I thash që turp është që të na sheh kush në lokal e të mungojmë në varrimin e njeriut vdekja e të cilit ka shqetësuar gjithë Kosovën.
Më tha se i dhimbset në shpirt ky fatkeq i ndershëm e i përvuajtur por –tha biznesmeni mitrovicas - nuk guxoj ta rrezikoj biznesin pasi pushteti nuk po ka dëshirë me e ba t’madhe vdekjen e Selver Haradinajt. Nëse marr pjesë në varrim, ma marrin inati ma shumë se me dalë e me piskatë në kallabllak “Poshtë Qeveria”, pasi pushteti s’po do me e ba t’madhe këtë punë.
Arsyeja pse pushteti u mjaftua me ngushëllime familjes e me deklarata se e dënon këtë akt duket se ka të bëjë me rrenat e Qeverisë se aksioni i 25 Korrikut 2011 “pati sukses”dhe se në kërkesat e banorëve të Veriut për stacione shtesë të policisë Bajram Rexhepi pat thënë se kush ka frikë le të shkojë tek hoxha për hajmali. Tani doli në shesh se siguria në veri të Mitrovicës nuk është askund, në vend se komandanti i policisë dhe ministri i brendshëm të japin dorëheqje apo të shkarkohen., duhet bërë e kundërta duhet të injorohet tragjedia e familjes së Selver Haradinajt, e për këtë të mos i shkohet as edhe në ceremoninë e varrimit.

Injorimi i terrorizmit në nuk e lufton, por e institucionalizon atë

Edhe sikur ky akt i terrorizmit të kishte ndodhur në Prishtinë, ku terroristi do t’ishte shqiptar e viktima shqiptar apo terroristi shqiptar e viktima serb, reagimi i shoqërisë duhet të jetë i ashpër. Vrasja e Selverit është vërtetë akt i rëndë terrorizmi por akte më të lehta terrorizmi në Kosovë e Shqipëri ndodhin shpesh.
Akt terrorizmi është edhe kur e nget veturën 100km/h në qytet ku lejohet vetëm 20 km/h pavarësisht a shkakton aksident të drejtpërdrejtë apo jo. Akt terrorist është edhe kur gjuan me armë zjarri në mes të pazarit. Akte terroriste janë edhe ato në plazhin e Durrësit kur rojat e përgjakin apo thyejnë gjymtyrët e ndonjërit duke e goditur me shkopinj druri në sytë të gjithë plazhistve. Edhe pse ndokush mund ta ketë merituar një dajak të tillë, pushuesit e pafajshëm nuk meritojnë të shohin skena të tilla. Por si duket as ligjet e Kosovës as ato të Shqipërisë nuk i trajtojnë këto akte si terror, apo t’pakten prokuroret e injorojnë këtë segment në hetimet e tyre.

Ideja për protestë të madhe në Prishtinë kundër terrorizmit

I habitur që pas terrorit te “tre rrokaqiejt” askush nuk organizoi protestë, asnjë parti politike, asnjë OJQ, asnjë bashkësi fetare mora përsipër të organizoj një protestë 1 orëshe në Prishtinë me vetmen parullë STOP TERRORIZMIT. Por menjëherë hasa në probleme dhe u akuzova se po dua ta shfrytëzoj këtë rast për t’u promovuar politikisht.
Pikërisht ky mentalitet është vrastar për vlerat morale të shoqërisë sonë. Çka ka lidhje se kush promovohet në akte qytetare?! Qytetarët duhet ta përkrahin apo jo varësisht prej asaj se a është ai veprim në interes të shoqërisë apo jo dhe kush e bënë atë dhe a ka dëshirë të promovohet politikisht apo jo.
Një protestë e tillë në Prishtinë ku kishin me marrë pjesë 200.000 qytetarë nga e gjithë Kosova kish për ta parandaluar të keqën që po e pret Kosovën. Një protestë të tillë nuk mund ta organizojë vetëm një individ, OJQ apo parti, por shumë sish së bashku. Në të kundërtën Kosovës nuk i mbetet gjë pos hajmalisë së Bajram Rexhepit.

Bota Sot

Nosh

14-04-2012, 20:49

Pershtypjet e nje te rikthyeri

Rrëfim nga Përparim Hysi
http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/06/Perparim_Hysi-277x300.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/06/Perparim_Hysi.jpg)Përparim Hysi

Pas 12- vjetesh emigrimi , vendosa qe te rikthehem pergjithmone ne Shqiperi. U nisa nga aeroporti i Orlandos me 21 mars dhe,sado komod qe ishte udhetimi i gjate per ne Shqiperi,dua te ve ne dukje nje risi pozitive qe nuk e hasa as ne Amerike dhe as ne Angli. Si gjysem invalide me gjithe time shoqe,u shoqeruam me karroca enkas.Ne Angli pati nje gerc,kurse Amerika,si gjithmone,perfekte.Por pata emocione pozitive me gjithe time shoqe,se Tirana ua kaloi cilesisht si Amerikes dhe ca me shume Anglise,ku sherbimi ndaj nesh nuk iu pergjigj nivelit qe kerkohej sipas kondicionit tone shendetesor. Per cudi (nje cudi shume e bukur) Tirana ua kaloi: nje sherbim perfekt! Erdhi autoambulanca dhe na shoqeroi deri ne hyrje. Perfekt qe dhe sherbimi kudo. Krahasuar me tri vjet me pare,u befasuam nga ky sherbim me kaq kulture. Nuk kam si mos falnderoj gjithe ata qe sherbenin ne aeroportin e Rinasit me daten 22 mars 2012.
* * *
Per arsye familjare,qendrova 9 dite ne Tirane.Aty takova Babushin aliaz Murat Gecajn,publicistin Qatip Mara dhe poetin e shkrimtarin aq te dashur,Luan Cipi. Me ta u cmallem dhe kaluam caste te ngrohta. Caste te ngrohta kalova dhe me poetin Ibrahim Gani i cili,megjithese i ka kaluar te tetedhjetat,ende eshte vital. E madhe eshte veprimtaria e tij letrare,sidomos,ne Kosove. Sado qe me origjine eshte nga Progonati,sikur eshte lidhur pazgjidhmerisht me Kosoven,per te cilen ka shkruar jo pak.
Luan Cipi me dhuroi 4 libra te tij dhe eshte shume i cuditshem: poezine sikur e ka neper buze.Mjafton te hase ne nje motiv dhe,sakaq,ulet dhe ja tek erdh poezia. Luani ka pene te mprehte dhe ne proze. Pothuajese,cdo dite shkruan. Dhe ka shkruar jo pak. Duke shkruar per Luan Cipin ,nuk kam si mos ve ne dukje dhe zemren e madhe dhe bujarine e tij. Duke e ditur se une jam pa shtepi,me ofroi qe te jetoja bashke me te familjarisht. Nje oferte e tille,s’ka si mos me emocionoi ,ne nje kohe kur njerezilleku apo humanizmi ka marre nje te “te ftohur” polar !!! Babushi aliaz Murat Gecaj njihet nga te gjithe si nje babaxhan qe nuk ka shok. Ku nuk e gjen? I gatshem dhe i papertuar.Dhe te gjitha heret me Qatipin qe nga “huqet” e mira jane alterego te njeri- tjetrit. * * *
Kur mbrrita ne fshatin tim,ne Mbrostar_ Ura te Fierit. “Stacioni” i pare ku qendrova qe klubi i Lulezim Gremit. Sa u perqafova me te zotin,hasa dhe ne befasine e pare. Nipi i pronarit,Bledi Haxhia,nxenes ne klasen e dyte te ciklit te ulet, me beri qe te skuqem.

Ndersa une rrufisja ekspresin,ai (sikur ta kish porositur njeri ) mori librin tim “Kurthi i mallit” dhe lexoi poezine time”Aheng ne MbrostarUra. U emocionova nga ky vocerrak kaq intim. Por ky “burre me pantollona te shkurtera” me beri nje nje sfide qe nuk kam si e harroj. Profesor,me foli ai si ne intimitet , ne ate librin tjeter,e ke ”qelbur” fare!!!
- Tek cila liber?- pyeta seriozisht.
Nene,i thiri te gjyshes ai. Ma sill ketu librin “Kot jam i vdekshem”. Ndersa gjyshja,ishnxensja ime,Yllka,ia solli,vogelushi e hapi ate ne faqen 90 dhe filloi te recitoje me ze.Poezia ime qe per lesbiket dhe ky vogelush kaq “konservator” jo vetem nuk e pelqente,por me theu”noten ne sjellje”. Me skuqi ky”vogelush” qe per cudine time kish nje pjekuri parakohe. Dhe merrni me mend qe kam qene mesues per dyzete nje vite me radhe dhe kam pare mijera nxenes te moshave te ndryshme. * * *
Tek motra e gruas sime,tani kjo eshte 87-vjec ,sa mori vesh qe kisha ardhur une,hyri nje plake 90 vjece,e mbajtur dhe,sado si nje shkop thane,pa bere as tunjatjeta,tha: – Kam ardhur per ty,se kur ishe 7-vjec ke rene nga arra ime. E perqafova kete plake kaq te mbajtur,me nje kujtese kaq te forte.Ka qene viti 1950 qe kam rene nga arra e saj dhe,sado qe arra e saj nuk eshte me,jeton plaka Asime Mwetushi,90-vjece dhe i sherben te shoqit 99-vjec si te jete nuse ne vakt. Kur e pyes per kete “rinim”te saj,me thote:- Pi 5-6 kafe ne dite dhe me oreks jam shume mire. I shoqi i nene Asimese,Jashar Metushi qe per dy-tre muaj behet 100-vjec,i ha te gjithe vaktet.Pi vere,raki,birre dhe nuke ndane mishin.Ka qene lunderxhiu i fshatit. Ka parkison,por e mbajne djemte si trendafil.
Natyrisht,e perqafova plaken e mire Asime dhe i premtova qe se afermi t’i vete per vizite.
Keto,te gjitha,jane risite nje te prosakthyeri dhe po i sjelle dhe per ju,duke ju premtuar per te tjera,me vone.
Fier,me 12 prill 2012

Nosh

15-04-2012, 21:48

Trendi kosovar, në kafene tërë ditën
http://www.botasot.info/mesme/kafenet.jpg
Kafenetë e mbushura plot. Pamja që mbretëron sot në qytetet e Kosovës cilësohet më e bukura dhe dominuese në bisedat e qytetarëve, si imazh ilustrues për të treguar e rrëfyer rreth ndonjërit prej qyteteve të Kosovës.

“Mirë po u bëka në këtë lokal, hajde shkojmë”, është tashmë kjo thirrja popullore e rinisë kosovare që ia bëjnë njëri-tjetrit, për tubimin më të preferuar ku ata duan të tregojnë veten, por dhe të bisedojnë për gjithçka që i preokupon.
Të shtunën në Prishtinë, për t’u ulur në lokalet më të frekuentuara të të rinjve, të duhej jo pak kohë të presësh në këmbë derisa të lirohet ndonjë vend. Kjo ndodh për çdo ditë dhe jo vetëm ditëve të vikendit. Kjo pamje është prezente dhe në qytete tjera të vendit.
Por, për të qenë në trend (modern) dhe për të shkuar në kafene, këta të rinj së pari vishen bukur, flokët duhet të jenë me ngjyrë ekstravagante, moda e fundit e telefonave celularë të jetë para tyre e vendosur në tavolinën ku janë ulur..., të thithin duhan, të ngrenë gotën me alkool... Këtë po bën rinia kosovare sot. I pëlqen të rrijë në kafene.
Të jesh trend vetëm me këto veti, sot është karakteristike për të rinjtë kosovarë, mosha e të cilëve nuk përfshin vetëm rininë universitare dhe atë të shkollave të mesme, por është prezente edhe tek filloristët. Të ecësh përpara për ta do të thotë të kesh mobil të shtrenjtë, laptop ndonëse shpesh kanë problem me njohjen e anglishtes për të përdorur si duhet, kurse numërojnë deri në 10 klasë të kryera, disa në fillore, e tani në gjimnaz vijojnë këtë lëndë, për çdo vit kanë mësuar gjuhën angleze.
As në shkollat tona “nuk iu duhet gjimnazistëve laptopi me vete”, nuk është pjesë e shkollave, pasi profesorët sapo kanë filluar të kuptojnë këtë teknologji dhe edhe nëse kanë dhënë testin ECDL (provimi për njohjen e kompjuterit në nivel shtetëror) kusht sot për secilin mësimdhënës, nuk kanë si ta zbatojnë dhe as ku ta zbatojnë.
Nxënësit e tyre duhet të dëgjojnë çka flet profesori, të lexojnë në shtëpi, dhe atëherë kur nuk kuptojnë të marrin mësim shtëpie, të bëhet profesor apo mësuese babai dhe nëna se ora në shkolla nuk mjafton, vjen ndërrimi tjetër, shkolla ka pak hapësirë, dhe për lëndët informatikë, në ato rurale veçanërisht, si dhe jo pak në ato urbane nuk ka kabinete informatike, për lëndë të muzikës, edukatë fizike, biologji, kimi... që të mbahen me infrastrukturën e mjetet përkatëse..., që të këta nxënës të bëhen më të zotë, që të implementohet moto e qeverisë “Kosova shtet i dijes”.
Por, për ata që po dedikohet shteti i dijes dhe duhet të jenë promotor për ta bërë të realizueshëm, i gjen vetëm kafeneve.
Të rrish në kafene, të konsumosh alkool, të thithësh drogë... është kosovari i ri modern
Institucionet kosovare nuk po punojnë për rininë. Ekspertë të shkencave sportive, artit e sociologë thonë se menaxhmentet e shkollave nuk organizojnë vizita në teatro e kinema, e Ministria e Arsimit ndërton shkolla pa infrastrukturë për lëndën e edukatës fizike..., e qeveria, sipas tyre, merret vetëm me angazhime politike, kurse rinia merr pjesë çdo ditë e më shumë në dukuritë negative devijuese.
Mungesa e aktiviteteve kulturore, sportive ku të rinjtë do të shprehnin talentin, ndjekin pasionin-hobi, të krenohen për të arriturat, të jenë fitues të garave sportive, teatrore, muzikore... dhe të kalojnë kohën e lirë, po ndikon që në të ardhmen në Cv-biografi të tyre të mos ketë diçka më të vlefshme sesa të shënohet njoh kompjuterin, gjuhët e huaj mjaftueshme, apo mirë...
Është karakteristike dhe për rininë evropiane të ketë veshjen, dukje në trend, por dallimi me rininë jashtë vendit është se ajo ka dhe me çka të krenohet, për arritjet e saj në fusha të ndryshme të jetës.
“Ne nuk kemi ku të rrimë më shumë përveç kafenesë. Do të doja të merresha shumë me notin, por pishina e vetme më e lirë është ajo verës në ambient të hapur, të tjerat në ambiente të mbyllura janë shumë shtrenjtë dhe më shumë në kuadër të hoteleve”, thotë ky i ri kosovar, që ka zgjedhur të pijë një kafe me miq të tij në lokalet që më shumë ata i emërtojnë “tek banesat e Lesnës”.
Këto lokale që shtrihen afër kompleksit universitar, në anën e djathtë të Fakultetit të Filologjisë, shërbejnë dhe kafetë me 50 centë, çmim i konsiderueshëm për disa të rinj e më shumë studentët.
Quhet Liridon Mustafa, dhe thotë se punon në një firmë private për ndërtim, por kishte konkurruar të studionte në Fakultetin e Shkencave Sportive, dhe nuk kishte arritur të kalonte provimin. Ndonëse mendon se do t’ia dilte të kryente këtë fakultet, nuk kishte pasur përgatitjen e duhur.
“Dëshira ime ka qenë të merrem me shkencat ekzakte, e doja biologjinë si i vogël, por në mungesë laboratori më dukej lënda e thatë të mësoja përmendsh, dhe suksesi më demotivoj të ndiqja më shumë këtë lëmi”, thekson ai duke iu drejtuar shkencave sportive, për studim, por dhe këtu iu desh praktika.
“Nuk jam marrë me sport, ndonëse ka qenë për mua shumë i preferuar. Sporti i vetëm që mund ta bëjmë është futbolli, të cilin në qoftëse nuk kemi fusha adekuate mund të luajmë në fusha të hapura, tani ka filluar që me biznes privat të hapen dhe salla të mbyllura që i frekuentojmë”, thotë ai që kohën e lirë e kalon me shok në kafene, apo internet kafe duke shfaqur zotësinë të fitojë një lojë garuese që zhvillohen në kompjuter me pjesëmarrje të shumë të rinjve.
Këtu, thotë se i zë shpesh mëngjesi. Tani ai ka një shpresë për të ardhmen. Ajo është ikja jashtë vendit se rroga nuk i mjafton as për kafet që pi dhe ushqimin gjatë ditës. Kjo bie ndesh me deklaratat e çdo ministri, kryeministri, e presidenti se Kosova po përparon dhe ka rininë më të lartë në Evropë, dhe po krijon kushte për të.
Të rinjtë nuk duan të jenë me “kulturë”
Të shtunën, mbi platonë e Pallatit të Rinisë, pesë fëmijë luanin me top, ata aty kishin parë hapësirë për të bërë qejf. Por, dhe këtu luanin të kufizuar. Një e goditur e fortë e topit, mund ta hidhte topin disa metra poshtë, mbi tavolinën e një prej restoranteve poshtë kësaj platoje, duke rrezikuar dhe jetën e ndonjërit nga ata që ta zë topin pa rënë poshtë platos.
Por, mbi këtë ndërtesë që është emërtuar Pallati i Rinisë, disa gjimnaziste kishin zgjedhur të bënin foto për t’i vendosur në rrjetin social “facebook”. Kështu shfrytëzohet Pallati i Rinisë nga rinia.
Turniret kosovare që mbahen në sport, shumë pak kanë spektatorë, por, spektatorët e rinj mungojnë edhe në teatro, e kinema...
Drejtoresha e Teatrit Kombëtar, Burbuqe Berisha, thotë se mungon interesimi i të rinjve për të ndjekur shfaqjet teatrore. Ajo thekson se 90 për qind të rinisë kosovare i sheh në kafene, e aspak nëpër teatro apo kinema… ”Si ta kalon vitin e dytë të shkollës së mesme, një i ri më shumë kalon kohën në kafene njëjtë si qytetarët kosovarë të moshave madhore”.
E, të vetmit tek të cilët vërehet pak interesim për teatër, ajo përmend studentët, për të cilët ka ulur dhe biletat. Ajo hedh fajin tek menaxhmentet e shkollave dhe pedagogët që nuk bëjnë organizime për të dërguar nxënësit në teatro, kinema.
“Vetëm mbajnë një lëndë dhe u kry. Veçanërisht prej shkollës se mesme faji është tek organizimi i shkollave, në këtë nivel të shkollave për të shfrytëzuar teatrin mungon interesimi”, thekson ajo duke bërë një krahasim me vite më parë kur ishte vet nxënëse.
“Ishte kulturë atëherë të ndiqje teatër dhe kinema”. Berisha thotë se kjo bëhej me organizimin e shkollës që i dërgonte nxënësit në teatër. Ajo thekson mungesë vizioni në institucionet kosovare për të krijuar rini të shëndosh.
Institucionet izolojnë rininë
Shkollat e Kosovës nuk kanë infrastrukturën për zbatimin e lëndëve dhe nuk ofrojnë mundësi nxënësve për të zhvilluar personalitetin e tyre në baza edukative, brenda shkollës. As institucionet komunale nuk kanë hapur qendra sportive e kulturore që do të plotësonte nevojat e rinisë, e largonte nga kafenetë.
Dekani i Fakultetit të Shkencave Sportive, Ajvaz Berisha, thekson se si fakultet disa herë u ka bërë vërejtje institucioneve e veçanërisht ka adresuar një të tillë edhe me shkrim në Ministrinë e Arsimit, lidhur me mungesën e infrastrukturës së lëndës të edukatës fizike nëpër shkolla. Ai thotë se po ndërtohen shkolla të reja pa këtë infrastrukturë, pa salla me mjete sportive.
“Pa marrë parasysh se cila parti ka ardhur në pushtet gjendja ka mbetur e njëjtë”, thotë ai duke bërë të ditur se nuk ka marrë përgjigje asnjëherë për vërejtjet që kanë dhënë si fakultet.
Ai thotë se për të ndërtuar një sallë në shkolla për sport nuk duhen më shumë se 200-300 mijë euro, dhe për shkolla kërkohen 3-4 milionë, që e sheh të realizueshëm dhe këto salla në kuadër të këtyre mjeteve.
“Tri herë në javë së paku fëmijët duhen të merren me sport. Por, kjo nuk po ndodh në Kosovë”, thotë Berisha, ndërsa në vendet tjera jashtë Kosovës, sidomos ato evropiane zbatohet ky standard. Nxënësve iu sigurohet transporti për të marrë pjesë në aktivitete sportive nga shtëpia në shkolla dhe në turnirë. Sporti, sipas tij, jo vetëm që ndikon në shëndetin e fëmijëve, por dhe largon stresin, e sidomos ata të moshës më të rritur i shmang nga dukuritë tjera negative si nga alkooli, duhani...
Berisha thekson dhe mungesën e turnirëve nëpër komuna të ndryshme të vendit për rini ku do të rritej shpirti garues dhe interesimi për t’u marrë me hobi dhe bërë aktiv në jetën kulturo-sportive dhe jo vetëm në kafene.
Të rinjtë kosovarë po përdorin drogën dhe alkoolin. Këtë e thanë sociologë dhe mjekë para të rinjve, në një debat “Alkooli, duhani dhe droga në shkollat tona” që u mbajt për të rinjtë. Sociologët thanë se alkooli shpërndahet edhe për të rinjtë e moshës nën 18 vjet nëpër lokale, kurse mjekët treguan si trajtojnë ata që marrin drogën dhe pasojat që shkatërrojnë shëndetin e tyre.
Sociologu Fadil Maloku, ka kërkuar nga institucionet kosovare që të përkushtohen më shumë për rininë dhe mos të orientohen vetëm kah angazhimet politike. Ai ka theksuar se rinia kosovare po rrezikohet nga konsumimi i drogës, alkoolit dhe duhanit, që, sipas tij, po shkojnë në rritje.
Maloku ka thënë se të rinjtë duhet të vetëdijesohen dhe mos të marrin droga të ndryshme, pasi sipas tij, ka mënyra të tjera për të qenë në trend me të tjerët dhe nuk është vetëm droga mjeti për ta bërë një të ri që të duket më modern dhe në rrjedha me bashkëmoshatarët e tij.
Ndonëse shoqëria kosovare, sipas tij, ruan ende elemente të tradicionalizmit, dukuritë negative që kanë ardhur me demokracinë- tranzicionin, Maloku tha se përfshijnë çdo ditë dhe më shumë rininë.

Bota Sot

Nosh

15-04-2012, 21:49

Prokurorët: Po hetojmë personalitete të rëndësishme
http://www.botasot.info/mesme/korrupsioni_.jpg

Besim Toska
Kryeprokurori komunal i Prishtinës, thotë se janë duke bërë ndjekjen e këtyre autorëve të veprave penale dhe dënimin e tyre dhe prokurorët nuk kanë frikë për ndjekje.
Krimi i organizuar dhe korrupsioni, vazhdojnë të shkaktojnë probleme të mëdha në shtetin e Kosovës. Nga ana tjetër lufta nga organet e ndjekjes dhe ato të hetuesisë nuk është në niveli e kënaqshëm. Kohëve të fundit ka pasur edhe shumë akuza të rënda për korrupsion dhe krim të organizuar, jo vetëm nga zyrtarë të vendit, por edhe nga ata ndërkombëtarë brenda dhe jashtë Kosovës në adresë të të gjitha institucioneve. Derisa nga njëra anë akuzat dhe kritikat ndërkombëtare e vendëse nuk ndalen për krim të organizuar dhe korrupsion, në anën tjetër institucionet e Kosovës vazhdojnë të mohojnë ato, duke kërkuar fakte konkrete. Kriminaliteti është një problem që ka dy faqe, të cilin edhe konsumatori më i thjeshtë, pa apo me dashjen e tij ndihmon që ai të rritet dhe vlerat e shoqërisë sonë ku gjithnjë e më shumë njerëz të kenë nevojë për ndonjë gjë që të jetojnë. Segmentet e botës kriminale dhe të korrupsionit kanë bashkëjetuar dhe bashkëjetojnë në harmoni me krimin. Kjo ndodh për arsye se akterët e tyre kanë gjetur edhe strehën ku të fshihen për t’i shpëtuar ndëshkimit të ligjit. Të inkriminuarit në këto dukuri të pista e vazhdojnë punën, por është interesante se nuk dihet fati sesi ata po i shpëtojnë vuajtjes së dënimit. Këto ditë është përfolur shumë për arrestimin e disa zyrtarëve të lartë qeveritar nga EULEX-i, pasi që Prokuroria Speciale është duke zhvilluar hetimet dhe pritet vetëm lëshimi i fletë arresteve ndaj tyre. Dyshimet janë për zyrtarë të lartë qeveritar, zëvendës kryeministër, ministra e zëvendës të tyre, por nga prokuroria speciale të kontaktuar nga gazeta nuk kanë dashur të flasin. Zyrtarë të lartë nga institucionet tregojnë se ka fakte korrupsioni e krimi, por ka mungesë guximi, sepse zyrtarët frikësohen të flasin e lëre më veprojnë.
Rastet e rënda në duar të Prokurorisë Speciale
Haki Gecaj, kryeprokrur i Prokurorisë Publike Komunale të Prishtinës, thotë për gazetën “Bota sot”, se institucioni që drejton, është kompetent vetëm për veprat penale me dënim deri pesë vjet burgim. Në këtë kuadër hynë edhe veprat penale me elemente korruptive të ryshfetit. Çdo rast të korrupsionit ne i japim prioritet për shkak të ndjeshmërisë së tyre. “Më shumë raste korruptive janë të personave zyrtar, por jo personalitete të larta, por të niveleve më të ulëta të cilët janë zyrtarë nëpër administrata të institucioneve”, thotë kryeprokurori Gecaj. Sipas tij në opinion ka perceptime për këto vepra, e të cilat vështirë të sigurohen fakte. Kryeprokurori komunal i Prishtinës, thotë se janë duke bërë ndjekjen e këtyre autorëve të veprave penale dhe dënimin e tyre dhe prokurorët nuk kanë frikë për ndjekje. Sipas tij nuk ka fakte se ndonjë arrestim pritet të bëhet nga kjo prokurori. Edhe Aleksandër Lumezi, kryeprokuror i Prokurorisë Publike të Qarkut, ka thënë për gazetën “Bota sot”, se kanë personalitete të rëndësishme që janë duke u hetuar për vepra të ndryshme penale që bëjnë pjesë edhe veprat kundër detyrës zyrtare dhe që kanë të bëjnë me korrupsionin. “Ka emra të vartësve të institucioneve të rëndësishme në Kosovë dhe të atyre të ndërmarrjeve publike”, thotë Lumezi, por pa dhënë emra. Sipas tij është sfidë e madhe në Kosovë konsolidimi i sistemit juridik apo ligjor dhe se janë duke bërë përpjekje të vazhdueshme që të harmonizojmë legjislacionin tonë me atë të Bashkësisë Evropiane e më gjerë me qëllim që të kemi një sukses më të madh në luftën kundër krimit të organizuar dhe korrupsionit. Kryeprokurori i Qarkut të Prishtinës, tregon se i kanë caktuar disa prokurorë që do të merren me luftimin e krimit e korrupsionit dhe është e vërtet se deri tash kanë shkuar me hapa të ngadaltë, mirëpo Aleksander Lumezi, premton se do të korrin rezultate të mira. “Ndërsa për veprat penale që kanë të bëjnë edhe me krimin e organizuar, si forma e krimeve më të rënda, kjo është kompetencë ekskluzive e Prokurorisë Speciale të Kosovës, e cila merret me krime të rënda, sepse aty janë të involvuar grupet kriminale të cilat ndoshta edhe kanë lidhje të shkurtra edhe e me institucionet tjera që veprojnë në Kosovë, prandaj ne i konsiderojmë si veprat më të rënda penale me të cilat merret Prokuroria Speciale”, thotë Lumezi. Sipas tij në Prokurorinë e Qarkut në Prishtinë, ka pasur disa raste të krimit të organizuara që kanë mbetur në kompetencë të kësaj prokurorie, sepse Prokuroria Speciale, i ka dërguar në kompetencën të tyre dhe i kanë përfunduar ato me sukses. Ndërsa nga Prokuroria Speciale dhe ajo e Shtetit nuk mundem të marrim asnjë deklaratë. Edhe zyrtarë të lartë nga Ministria e Punëve të Brendshme, thonë për gazetën se nuk do të ketë tolerancë ndaj kryesve të krimit të organizuar dhe korrupsionit dhe qeveria është e përkushtuar të luftoi dukuritë e paligjshme. “ Nuk do të flas për arrestimet e reja që pritet të ndodhin, por se MPB-ja dhe policia do të vazhdojë luftën ndaj akterëve dhe nuk do të lejojmë që Kosova të bëhet arenë e korrupsionit dhe krimit të organizuar dhe do ti luftojmë deri në fund”, thonë zyrtarë të lartë politik të MPB-së. Ata thanë se nuk do të flasin për mundësinë e arrestimit të zyrtarëve të lartë e të cilat mund të jenë spekulime. “Krimin e organizuar dhe korrupsionin do ta luftojmë në çdo cep të shtetit dhe nuk do ti shpëtoj asnjë zyrtar i nivelit të lartë apo të ulët dhe ata që do të zbulohen do të marrim edhe shpërblimin e merituar e që është burgu”, thanë zyrtarë të MPB-së. Sipas tyre Qeveria nuk do të lejojë bërjen e shtetit arenë të krimit e korrupsionit.
Korrupsioni po kërcënon sigurinë publike
Atifetet Jahjaga, presidente e Kosovës dhe e Këshillit Kombëtar Kundër Korrupsionit, tha një ditë më parë se me veprime dhe masa konkrete duhet që lufta kundër korrupsionit si shoqëri, të japë rezultate. “Korrupsioni është një e keqe që po kërcënon shoqërinë tonë, integritetin institucional të shtetit tonë dhe rrugën tonë drejt prosperitetit. Ky fenomen dëmton stabilitetin ekonomik, sepse krijon klimë jo të sigurt dhe të pavolitshme dhe largon investimet e huaja si dhe ul nivelin e kapitalit të huaj”, tha presidentja. Ajo shtoi se korrupsioni e rrezikon moralin e shoqërisë, duke u përdorur si instrument i përzgjedhur i qytetarëve për të kryer punë. Si shoqëri dhe institucione e kemi për obligim që të eliminojmë bindjet se rruga më e lehtë dhe më e shkurtër drejt arritjes së qëllimeve të caktuara është korrupsioni.

Bota Sot

Nosh

15-04-2012, 22:07

Kërkesë e gabuar, absurde dhe irracionale!!!
http://www.botasot.info/mesme/Mehdi-HYSENI-bs-2-2.jpeg

Prof. Dr. Mehdi Hyseni
Barometri diplomatik

Siguria dhe mbrojtja e Maqedonisë, nuk mund të bëhet nga jashtë, por nga brenda nga vetë qeveria (institucionet dhe organet e saj përkatëse), të paktën, duke iu njohur shqiptarëve kërkesën minimale-të drejtën e vetëvendosjes së brendshme, që do të thotë se edhe ata, të jenë element kombformues të shtetit ekzistues të Maqedonisë. - Federalizim, nëse jo, sipas së drejtës së vetëvendosjes së jashtme-shkëputje imediate nga Maqedonia artificiale ish-jugosllave titoiste dhe kardeliste (1945-2012).
"Një grup intelektualësh shqiptarë, përmes një letre drejtuar Sekretares Amerikane të Shtetit, Hilari Klinton, kërkojnë anëtarësimin e Maqedonisë në NATO, në samitin e Chicagos. Ata u bëjnë thirrje autoriteteve në Uashington të ndërmarrin diçka në këtë drejtim, pasi në të kundërtën Maqedonisë i kanoset rreziku nga destabilizimi i gjendjes së sigurisë."(www.botasot.info/12/04/2012).
Çfarë apeli urgjent është ky, drejtuar Sekretares së Departamentit Shtetëror Amerikan, z. së nderuar Hillary Clinton se gjoja qenka në rrezik të madh "destabilizimi i gjendjes së sigurisë në Maqedoni"?!
Në Maqedoni nuk ka kurrfarë rreziku për destabilizimin e sistemit të sigurisë së saj, por ka terrorizëm individual, grupor dhe shtetëror, vrasje, plagosje dhe burgosje të shqiptarëve të pafajshëm nga harengat e ndryshme sekrete policore dhe paramilitare, të diktuara dhe të mbështetura nga qarqet politike shtetërore. Ky është problemi kyç alarmant që kërkon zgjidhje imediate në shkallë kombëtare dhe ndërkombëtare, jo kurrfarë shthurjeje e sistemit të sigurisë dhe të mbrojtjes së Maqedonisë.
Derisa Maqedonia t'i shtypë shqiptarët mbi bazën nacionale, politike dhe kushtetuese, as NATO-JA, as BE-ja, nuk do të duhej t"ia hapnin dyert e pranimit të saj në strukturat e tyre, sepse më pas shqiptarët si pakicë, do i "binin kavallit", ashtu sikurse deri tash, do të jetonin nën sundimin e egër kolonial dhe neokolonial të Maqedonisë, si minoritet i përbuzur dhe i përjashtuar nga Kushtetuta e Maqedonisë pa jetësimin e së drejtës së vetëvendosjes së brendshme dhe të jashtme. Pra, pas hyrjes në NATO dhe në BE të Maqedonisë, statusi politik dhe kombëtar i shqiptarëve, do të konsiderohej i përmbyllur si minoritet, ashtu siç është sanksionuar pa të drejtë në Kushtetutën ekzistuese antikombëtare shqiptare të Republikës së Maqedonisë. Ky do të ishte "interesi" i shqiptarëve -" çaren prej bishti"!!! Me të hyrë Maqedonia në NATO, do të përfitonin dhe do të forcoheshin në çdo aspekt vetëm Maqedonia dhe sllavomaqedonët, jo shqiptarët si minoritet, assesi ngase do të jenë të detyruar që të koekzistojnë me sllavomaqedonët si partnerë dhe, si popuj jo të barabartë me Kushtetutën dhe me ligjet e tjera ndërkombëtare.
Nuk ka asnjë dyshim se kërkesa e këtij grupi të intelektualëve shqiptarë, është dashur t'i drejtohet Hillari Klinton, por jo për shpëtimin e sistemit aparteid dhe diskriminues të Maqedonisë ndaj shqiptarëve, por për ndryshimin e Kushtetutës ekzistuese të Republikës së Maqedonisë (e cila është guri dhe eshka e përndezjes ndëretnike) , në mënyrë që, edhe shqiptarët të jenë të barabartë me sllavomaqedonët si element kombformues i atij farë shteti artificial maqedon.
Kërkesa është dashur të bëhet në emër të respektimit të lirive dhe të drejtave të shqiptarëve të shtypur nga sistemi represiv shtetëror sllavomaqedon, duke kërkuar njohjen e së drejtës së vetëvendosjes së tyre, e jo në emër të shpëtimit dhe të mbrojtjes së Maqedonisë, sepse ajo është mjaft e siguruar dhe e mbrojtur, por shqiptaret nuk kanë liri, drejtësi, siguri, barazi, janë të pambrojtur, të diskriminuar dhe të terrorizuar nga institucionet dhe nga organet e saj shtetërore.
Derisa të ketë këso grupe intelektualësh shqiptarë që e mbrojnë Maqedoninë shtypëse, shqiptarët do të jenë të zhveshur nga të gjitha të drejtat dhe liritë e tyre në Maqedoni. Një kërkesë e tillë e tyre për shpëtimin e Maqedonisë, drejtuar Sekretares së Shtetit Hillary Clinton, do të duhej ta bënin vetë intelektualët sllavomaqedonë, jo kurrfarë grupi i intelektualëve shqiptarë , të cilët së bashku me popullin e tyre janë viktimë e shumëfishë e shtetit represiv dhe antidemokratik maqedon.
Derisa shqiptarët të terrorizohen dhe të trajtohen si minoritet, jo si komb i barabartë me atë sllavomaqedon, siguria dhe rendi shtetëror vazhdimisht do të jenë të brishtë, jo për fajin e shqiptarëve, por për shkak të diskriminimit dhe të mohimit të drejtave dhe lirive të tyre elementare, politike dhe kombëtare e shtetërore. Për këtë gjendje mban përgjegjësinë qeveria sllavomaqedone, jo vetëm bandat dhe grupet sllavomaqedone, të nxitura, të indoktrinuara, të mbështetura dhe të ndërsyera në forma të ndryshme urrejtëse dhe armiqësore kundër shqiptarëve etnikë autoktonë në truallin dhe në shtëpitë e tyre.
Derisa shqiptarëve u mohohet e drejta e vetëvendosjes së brendshme dhe të jashtme, asnjë politikan shqiptarë, nuk do të duhej të participonte në strukturat dhe në institucionet e ndryshme të shtetit të Maqedonisë.
Derisa me qindra dhe me mijëra të dënuar politikë shqiptarë për shkak të bindjeve të tyre politike dhe të mbrojtjes së identiteti kombëtar shqiptarë mbahen dhe torturohen nëpër burgjet famëkeqe sllavomaqedone si në shekullin e mesjetës dhe të fashizmit hitlerian dhe milosheviqian, politikanët, diplomatët, ambasadorët, kuvendarët, gjyqtarët... etj. shqiptarë, nuk do të duhej të ishin asnjë pjesë e qeverisë dhe e parlamentit të Maqedonisë.
Sa më sipër, edhe ushtruesit e kërkesës së sipërtheksuar, nuk do të duhej të kërkonin kurrfarë ndihme nga jashtë, në mënyrë që të përshpejtohej procesi dhe procedura e hyrjes se Maqedonisë në NATO, sepse kjo do të ishte vetëm në interesin e sllavomaqedonëve dhe të Maqedonisë, jo të shqiptarëve si qytetarë të rendit të dytë dhe të përjashtuar nga Kushtetuta poshtëruese e Republikës së Maqedonisë.
Pa zgjidhjen e statusit politik, kombëtar, juridik kushtetues dhe ndërkombëtar të shqiptarëve në Maqedoni, asnjë grup i intelektualëve shqiptarë, nuk e ka atë drejtë morale e as ligjore, që të kërkojë nga Amerika dhe nga BE-ja përshpejtimin e procedurës së aderimit të Maqedonisë në Paktin e NATO-s, sepse ajo Maqedoni si e tillë, është burgu i pafund i shqiptarëve.
Nuk është detyrë e as çështje e liderëve politikë dhe e grupeve të intelektualëve shqiptarë që të kërkojnë anëtarësimin sa më të shpejt të Maqedonisë në NATO, apo në BE, sepse shqiptarët që nga viti 1945, e, edhe sot më 2012, në të jetojnë të shtypur, të terrorizuar dhe, pa kurrfarë të drejtash e lirish kombëtare, politike, ekonomike, demokratike etj. Pra, jetojnë si "gjarpri nën gurë", si "qiraxhinj" dhe ardhacakë të huaj, edhe pse historikisht dhe ligjërisht janë në shtëpinë dhe, në tokën e stërgjyshërve, të gjyshërve dhe të etërve të tyre të Shqipërisë Etnike.
Si politikanët e mjerë shqiptarë në pushtet, ashtu edhe grupet, partitë organizatat politike dhe jopolitike shqiptare, duhet të ngrenë zërin dhe të kërkojnë ndihmë nga Amerika, nga BE-ja dhe nga NATO-ja, që Maqedonia, të mos pranohet as në NATO e as në BE përderisa të mos zgjidhet statusi politik dhe kombëtar i shqiptarëve në Maqedoni.
Ndryshe, nëse sa më parë të jetë e mundur, nuk vjen në shprehje federalizimi i Maqedonisë mes shqiptarëve dhe sllavomaqedonëve, shqiptarët në Maqedoni, që tash, duhet të kërkojnë nga Amerika, nga NATO-ja dhe nga BE-ja, që të bashkohen me Kosovën dhe me Shqipërinë. Kjo do të ishte zgjidhja racionale afatgjatë e konfliktit më se gjysmëshekullor ndërmjet shqiptarëve dhe sllavomaqedonëve.

Bota Sot

Nosh

15-04-2012, 22:08

Diaspora shqiptare: E pa përfaqësuar…
http://www.botasot.info/mesme/besnik_rama.jpg

Nga Besnik RAMA
Diaspora shqiptare ka luajtur dhe vazhdon të luajë rol të rëndësishëm dhe zhvillues në dobi të vendit të saj, Shqipërisë. Po ashtu edhe në Kosovë, Maqedoni, Luginë të Preshevës dhe Mal të Zi.
Diaspora shqiptare që herët do të njihte rrugët e emigracionit, për shkaqe të shumta dhe rrethana të disfavorshme. Kushtet e vështira ekonomike, situata e paqartë politike dhe mjerimi i rënduar social i vendit të tyre, Vendit të Shqipeve, i ka detyruar shqiptaret te marrin rrugët e mërgimit.
Ku shtrihet Diaspora sot? Pothuajse në çdo cep të globit gjenden shqiptarë. Po kryesisht në: Itali, Greqi, Gjermani, SHBA, Turqi, Zvicër, Belgjikë, Suedi, Kanada, Francë, Austri, Holandë, Spanjë etje. E rëndësishme të thuhet është fakti se preferenca e emigrantëve shqiptarë janë kryesisht vendet perëndimore europiane dhe SHBA. Në këto vende zhvillimi ekonomik, kushtet sociale edhe standardi i jetesës është shumë më i lartë se në shumë vende të tjera të botës.
Po si jetojnë ata? Pavarësisht krizës së sotme ekonomike që ka mbërthyer kontinentin plak europen, SHBA e gjetkë, një numër jo aq i ndjeshëm i shqiptarëve janë papunë, (përjashto Greqinë, statistikat e te cilës janë të largëta dhe mbeten të huaja, si gjithmonë, kur vjen puna për shqiptarët.) Punët e rënda zakonisht vihen mbi supet e shqiptarëve emigrantë. Në disa raste shqiptarët punojnë punë relativisht të lehta dhe në shumë pak raste të larta, të mira, si në administratën publike apo specialist profesioni. Duke qenë se nevojat e tanishme të këtyre shteteve për punët e rënda, mbetet e pandryshuar dhe ruan të njëjtat kërkesa për punë, si rrjedhojë logjike shqiptarët nuk janë aq të prekur nga papunësia në këto vende. Pra, duke qenë se emigrantët shqiptarë realizojnë punë të rëndomta, po bëjmë marrëveshje ta quajmë kështu, pavarësisht se nuk ka punë të rëndomta, pasi që puna është nder e përfitim, ato vazhdojnë të ruajnë vendet e tyre të punës sa kohë që kërkesa e tregut për punë të tilla nuk është në rënie të theksueshme, siç po ndodh në sektorë dhe fusha të tjera të ekonomisë.
Shqiptarët punojnë punë të tilla nëpër ndërmarrje, fabrika, magazina, uzina, dyqane etj. Sigurisht, nga emigrantët shqiptarë ka edhe prej atyre që janë papunë, por pa as më të voglin dyshim, ato as sot e as nesër nuk e çojnë në mendje të largohen nga vendet e tyre për drejt vendit mëmë, Shqipërisë. Tek ky i fundit ajo qe shikojnë ata është veç një gjendje e pashpresë. Mendimi i tyre është: „ më mirë papunë në perëndim, sesa në vendin tonë dhe i pasigurt në gjithçka.“
Nga se vjen një mendim i tillë? Nëse do ti futeshim një analize logjike te gjerave do dilnim ne konkluzion se pasiguria që shteti shqiptar afron për shtetasit e tij, për popullin e vet është dhe mbetet arsyeja kryesore. Nga një politikë shterpë dhe fallso, politikanë të cilat ngrohin xhepat e tyre dhe bëjnë gjoja se angazhohen për nevojat e vendit të tyre, nuk ke ç`pret tjetër. Këtu asgjë nuk është e garantuar duke filluar nga pasiguria e jetës, nivelit shëndetësor e deri tek ajo ekonomike.
Niveli i të ardhurave drejt Shqipërisë? Këto janë në rënie. Emigracioni shqiptar drejt vendit të tyre aktualisht dërgon më pak të ardhura se dhjetë vite më parë. Por, duhet theksuar që të ardhurat e emigracionit mbajnë shumë familje shqiptare dhe fryjnë buxhetin e shtetit shqiptar. Të ardhurat e emigracionit janë të rëndësishme për jetën e vendit, pa të cilat jeta e
shumë familjeve shqiptare do të vihej në dyshim. Ndihma e tyre është e vazhdueshme dhe shumë e nevojshme. Ka shumë familje, që muaj për muaj marrin para nga fëmijët dhe të afërmit e tyre emigrantë, për të mbajtur frymën gjallë apo për nevoja të tjera jetësore.
Si sillet shteti shqiptar me diasporën? Binomi”Shtet shqiptar – Diasporë” nuk ka funksionuar ndonjëherë. Sa herë zgjedhjet afrohen (lexo: zgjedhje lokale dhe të përgjithshme), partitë politike, sidomos dy forcat e mëdha në jetën e vendit tonë, PD dhe PS, bëjnë gjoja se po iu afrohen emigrantëve dhe se do të përmbushin nevojat e tyre. Gjithçka mbetet fjalë dhe vetëm fjalë.
Deri më sot, politika shqiptare nuk ka përmbushur asgjë në shërbim dhe dobi të emigracionit shqiptarë nëpër botë, pavarësisht se ky i fundit vazhdon të ndihmojë vendin e tij, në të ardhura për frymë, mundësinë e studimit të shumë të rinjve në Perëndim, sjelljen e investitorëve të huaj në Shqipëri, ruajtjen e kulturës dhe kultivimit të gjuhës shqipe në diasporë etj. Prandaj, me të drejtë lind pyetja: ”Pse nuk janë të përfaqësuar në vendin e tyre, emigrantët shqiptarë, diaspora shqiptare?
Përfaqësimi në qeveri i diasporës shqiptare ka qenë dhe vazhdon të jetë një premtim bosh, i kotë. Ky është një veprim antikombëtar dhe që bie ndesh me interesat e vendit tonë dhe aspiratat e tij europiane. Përfaqësimi i munguar i diasporës shqiptare është një hap prapa për politikën shqiptare, e cila reflekton edhe në Bruksel, ku shpeshherë i bëhet me dije politikanëve tanë për nevojën e përfaqësimit të diasporës shqiptare në administratën qeverisëse, pasi Shqipëria është një vend që ka më shumë shtetas të saj jashtë vendit sesa brenda vendit. Është një logjikë e thjeshtë dhe prandaj bëhet edhe absurde moskuptimi si duhet i saj.
Nuk po themi që gjysma e kabinetit qeveritar të përbëhet nga diaspora shqiptare. Jo. Por, pse të mos ketë edhe një ministri: Ministria e Diasporës apo Ministria e Emigracionit apo Ministria e Shqiptarëve Emigrantë etje. Kështu, sa kohë që politika shqiptare nuk do të marri masa në këtë drejtim, patjetër që ngjarjet e situatat do të te ndërlikohen, që kur politika atje (shqiptare) të ketë nevoja emergjente për këtë diasporë, do te jete pikërisht kjo diaspora e lëne ne harresë që nuk do t’i përgjigjet asaj.
(Botues & Kryeredaktor i gazetës Nacional Albania)

Bota Sot

Nosh

16-04-2012, 16:07

AKUZONI BEOGRADIN PëR TERRORIZëM ANTISHQIPTAR, JO LëVIZJEN VETëVENDOSJE!

Baromteri diploamtik
Prof. Dr. Mehdi HYSENI

http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/07/Mehdi_Hyseni.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/07/Mehdi_Hyseni.jpg)Prof Dr Mehdi Hyseni

*** Rast unikat në botë, shqiptarët e Kosovës, quhen dy herë “terroristë”, edhe nga Serbia kolonialiste pushtuese, edhe nga politika e coroditur dhe e paekuilibruar ditore shqiptare në Kosovë!

*** Kjo, mjerisht, po ndodh, sepse “kur nuk ke cka t’i bësh kalit, i bie samarit”, thotë një fjalë e urtë popullore.

*** Në vend se bartësit e strukturave dhe të institucioneve politiko-shtetërore të Kosovës , të jenë autokritike për gabimet e veta të bëra 13-vjecare në rastin e Kosovës veriore, ato pa fije turpi, e akuzojnë dhe e anatemojnë Lëvizjen Vetëvendosje për ”terrorizëm politik” , të demonstruar në Kuvendin e Kosovës(!!!)

- Qeveria dhe Kuvendi i Kosovës, në saje të “dialogut teknik” (mars 2011 -mars 2012) ia hapën krahakrah dyert Serbisë që të përzihet në skajshmëri, direkt dhe inndirekt në cështje të brendshme të Kosovës, duke përdorur forma dhe teknika të ndryshme propagandistike, diversante, subversive dhe terroriste, me qëllim që edhe më tej, ta mbajnë të okupuar territorin e Kosovës Veriore. Mirëpo, fatkeësisht, kjo nuk është cështje prioritare, preokupuese dhe urgjente e Qeverisë dhe e Kuvendit të Kosovës (ndryshe veriu i Kosovës nuk do të kishte qenë qe 13 vjet nën sundimin e bandave të Serbisë dhe të Beogradit), por lufta e egër politike dhe propagandistike partiake për ta shpartalluar dhe demaskuar përpara ndërkombëtarëve dhe përpara popullit Lëvizjen Vetëvendosje. Këtë pikësynim të vrazhdtë, të gabuar dhe iracional politik , së fundi e provoi edhe akuza denoncuese politike e kryetarit të Kuvendit, Jakup Krasniqi, i cili deputetët opozitarë të Lëvizjes Vetëvendosje, i akuzoi për “terrorizëm politik” për shkak se, sipas tij, ata “kishin bllokuar punimet e seancës së Kuvndit” !?

- Edhe sikur të kishte qenë ashtu-”bllokimi i seancës” nga deputetët e Lëvizjes Vetëvendsoje, sic është shprehur Jakup Krasniqi, një kualifikim i tillë politiko-propagandistik, është i paqëndrueshëm dhe i pajustifikueshëm ngase e drejta e bojkotit kundër padrejtësisë dhe anarkisë, është e ligjshme, nuk mud të cilësohet “terrorizëm politik”!

Nga cfarëdo kënvështrimi (moral, politik, ligjor, human etj.), ta analizosh, një akuzë e tillë, e drejtuar në adresën e deputetëve të Lëvizjes Vetëvendosje, aspak, nuk është e cuditshme dhe befasueshme, pse, së fundi, edhe kryetari i Kuvendit të Kosovës, Jakup Krasniqi e ka quajtur “terrorizëm politik” të drejtën e bojkotit të deputetëve të Lëvizjes Vetëvendosje, sepse qe 13 vjet, sundimtarët e rinj “demokrat” , janë ngopur, duke kaluar jetë luksoze si “sulltanë” dhe si “baronë”, ndjehen mirë në cdo aspekt, të gjitha punët i kanë vënë në “terezi” për vetën e tyre, jo për popullin. Asgjë nuk iu mungon në jetën e tyre të përditshme: paga të mira, kolltuqe, pasuri, karrierë, akraballëk, sefallëk, dynjallëk, tendera, korrupsion, krim i organizuar deri në fyt…etj. Kështu që, atyre, kurrë nuk iu bëhet vonë për asgjë, ndodhi cfarë ndodhi me sigurinë dhe me mbrojtjen e shqiptarëve dhe të territorit të Republikës së Kosovës, duke parë ëndrra në diell se dikush tjetër, do t’ua kryejë detyrat dhe obligimet politike, ligjore dhe kushtetuese të tyre sipas detyrës, të marra për sipër në saje të votës së lirë të popullit.

Terrozmi nuk është i pranishëm në sallën e Kuvendit të Kosovës, por në Mitrovicën-territorin verior të Kosovës, të okupuar nga Serbia (1999-2012)!

Ndërkaq, për popullin e uritur, të varfëruar, të shfrytëzuar, të papunë mbi 40 për qind, “dert i fellë”! – E duan dhe thirrën në emër të tij, vetëm për hir të votës, për asgjë tjetër më tepër. Kështu që tash, në liri, pa sovranitet, pa kufij shtetërorë dhe pa ushtri, nuk u ka mbetur tjetër “asgjë eksik” vecse, t’i akuzojnë oponentë e tyre politikë për “terrorizëm politik”!!!

Kjo akuzë në adresë të deputetëve të Lëvizjes Vetëvendosje, është më shumë se naivitet politik, sepse terrorizmi politik nuk është në anën e shqiptarëve, por të cetnikëve dhe të fashistëve serbë, pikësëpari atje në territorin e veriut të Republikës së Kosovës, ku po i “kosit” shqiptarët sikurse kolera e pamëshirshme. Ata që e kanë okupuar Kosovën veriore qe 13 vjet(1999-2012), ata janë terroristë e mbi terrirositë, jo Lëvizja Vetëvendosje që po lufton kundër terrorizmit cetniko-fashist serbomadh.

“Agallarëve”-drejtuesve të Kosovës, pak po iu duket se Serbia qe 100 vjet po na quan “terroristë”, duke përfshirë madje, edhe UCK-në e lavdishme dhe heroike, por tash, edhe në sallën e Kuvendit të Republikës së Kosovës, Kupa jonë po na akuzon për “terrorizëm politik” gjoja se ia kemi bllokuar punën procedurale në atë parlament, ku fjalën kryesore e ka politika servile dhe mashtruese ditore, jo ligji, as drejtësia, as demokracia, as parlamentarizmi praktik, e as Kushtetuta, e cila disa herë është shkelur nga vetë pushterarët e sotshëm më të lartë të Republikës së Kosovës.

Edhe sa shqiptarë, duhet të virten, të plagosën, të terrorizohen dhe të përzihen me dhunë nga shtëpitë, nga banesat dhe nga pasuritë e tyre në Kosovën veriore, e Presidetja, Kryeministri dhe Kryetari Kuvendit të Kosovës, të kuptojnë se në rastet e tilla të jashtëzakonshme, nuk vlejnë ligjet dhe rregulloret e tyre formale të kohës së paqes të cilat qe 13 vjet janë plotësisht të pazbatueshme në pjesën veriore të Kosovës, sepse atje sundojnë egërsisht ligjet dhe kushtetuta kolonizuese e Serbisë), por ato që fromulohen për t’iu përgjigjur rrethanave dhe situatave të jashtëzakonshme dhe urgjente qoftë natyrore, qoftë atyre të shkaktuara nga faktori njeri.

Nuk luftohet terrorizmi serb, duke i quajtur shqiptarët “terroristë”!!!

Më 08/04/2012, në pjesën veriore të Kosovës, ra bomba terroriste serbe, e cila i mori jetën bashkëkoimbësit tanë, Selver Haradinajt, si dhe plagosi rëndë anëtarët e familjes së tij në një banesë të tre rrokaqiejve në Mitrovicën veriore. Miëpo, ai akt terrorist vdekjeprurës nuk bëri edhe aq përshtypje indinjuese, që kryeministri i qeverisë së Kosovës, Hashim Thaci me garnituën e tij, të ndërpriste vizitën zyrtare në Amerikë.

Po ashtu ndodhi edhe me kryetarin e Kuvendit, Jakup Krasniqi dhe me presidenën aktuale të Kosovës, Atifete Jahjaga, të cilët, edhe pse ishin në shtëpi, për dallim të kryeministrit Hashim Thaci, fare ”nuk u lagën” që me procedurë të shkurtër të thërrisnin parlamentin në seancën e jashtëzakonshme kushtuar situatës së jashtëzakonshme kritike në Mitrovicën veriore, me c’rast humbi jetën Selver Haradinaj si shkak dhe pasojë e shpërthimit të eksplozivit , të hudhur nga bandat kriminale dhe terroriste serbe. Prapavija e të cilit është spastrimi etnik i shqiptarëve nga pjesa veriore e Kosovës.

Duke qenë se as kryetari i Kuvendit e as presidentja e Kosovës, nuk e panë të arsyshme, që urgjentisht, duke përdorur mekanizmat dhe instrumentet ligjore, t’i përgjigjeshin atij akti terrorist serb, këtë e kërkoi Lëvizja Vetëvendosje (kush tjetër), që kjo cështje të debatohej me urgjencë në seancën e Kuvendit të Kosovës. Mirëpo, edhe kjo përpjekje e Lëvizjes Vetëvendosjë dështoi ngase pengesë e pakapërcyeshme ishte Rregullorja e Kuvendit për thirrjen e një seance të jashtëzakonshme në këtë temë, duke qenë se sipas interpretuesit të saj, Jakup Krasniqi, nevojitej propozimi i kryeministrit ose i presidentes së Kosovës.

Si reagim i mospërfilljes së propozimit të tillë të arsyeshëm të deputetëve të Lëvizjes Vetëvendosje, ata me të drejtë braktisën sallën e Kuvendit, gjë që këtë nuk e bëri edhe pjesa tjetër e opozitës së përfaqsuar në Kuvendin e Kosovës.

Mirëpo, në këtë rast kryetari i Kuvendit, Jakup Krasniqi bëri edhe gabimin e dytë të radhës, sepse bojktomin e Lëvizjes Vetëvendosje e cilësoi si “terrorizëm politik” me shpjegimin se ” mbledhjen e Kuvendit mund të thërras presidenti-ja, kryeministri, ose cilido grup parlamentar, që siguron nënshkrimin e kërkesës me 40 nënshkrime. Kurse LDK-ja ishte pro seancës së jashtëzakonshme, por vetëm kur të jetë prezent edhe kryeministri, Hashim Thaçi.” (Shih:ëëë.botasot.info/12/04/2012/ (http://www.botasot.info/12/04/2012/)).

Ky kualifikim akuzues në adresën e deputetëve të Lëvizjes Vetëvendosje, vërtetë është një gabim i madh politik, sepse braktisja e sallës së Kuvendit të Kosovës nga ana deputetëve opozitarë të Vetëvedosjes, me asnjë rregullore, me asnjë ligj, as me Kushtetën në fuqi të Kosovës, si dhe me asnjë ligj, me asnjë marrëëveshje a konventë ndërkombëtare të rendit juridik pozitiv ndërkombtar, nuk mund të quhet “TERRORIZëM POLITIK”, por është një e drejtë ligjore dhe plotësisht demokratike.

Mirëpo, kujt t’i thuash se, kur ai kuvend së bashku me kryetarin e tij, i ngjan më tepër një forumi me karakter politik të një partie, plotësisht i instrumentalizuar nga qeveria e kryeminsitrit Hashim Thaci. Kështu që, nuk është fare cudi pse kryetari Kuvedit, Jakup Krasniqi, të drejtën e bojkotit të deputetëve të Lëvizjes vetëvendosje, e ka quajtur “terrorizëm politik”, sepse është i influencuar nga politika!?

-Por, cfarë të bëjmë, si duket ky është një recidiv politik disavjecar, që reflekton se, jemi mësuar të luajmë në “letra” të rrezikshme dhe tërësisht të gabueshme politike dhe kombëtare, me qëellim të baltimit, të fajësimit, të diskreditimit dhe të futjes nën hipotekë të rreme të oponentëve politikë dhe ushtarakë.

Mirëpo, një politikë e tillë antipluraliste dhe antidemokratike, është e papranueshme dhe fatkeqe, në vend se bashkarisht, si një trup i vetëm, ta luftojmë terrorizmin shfarosës cetniko-fashist serb, ne, pa asnjë bazë të qëndrueshme, pa asnjë zor, pa asnjë argument dhe, pa as një arsye, e fajësojmë Lëvizjen Vetëvendosje si “antiamerikane”, si “antievropiane”, si ”fashiste”, si “antidemokratike”, e së fundi, krejtësisht në mënyrë të papritur, edhe Kryetari i Kuvendit të Kosovës, Jakup Krasniqi, deputetët e saj i akuzon edhe për “terrozim politik”, se gjoja ia paskanë “bllokuar seancën”!?
- Po si u bë, o z. Jakup Krasniqi, i burgosur dhe i dënuar politik i Serbisë, trim dhe zëdhënës i UCK-së, që ia ktheve pushëkn dhe topin Serbisë terroriste, në fund, edhe ti, ta përdorësh termin irritues “terrorizëm politik” për të etiketuar dhe anatemuar deputetët e Lëvizjes Vetëvendosje?!
A pak po iu duket, akoma nuk jeni neveritur që Serbia po na shpifë si “terroristë” para gjithë botës, po edhe ne vetëvetën, ta akuzojmë si “terrorist”, ashtu si po i konvenon historisë, politikës, gjyqësisë policore, diplomacisë dhe propagandës falsifikatore antishqiptare të Serbisë?!

Nosh

16-04-2012, 23:12

22:56 / E diel, 15 Prill 2012

http://www.indeksonline.net/?FaqeID=2&LajmID=18356

Maqedonia është “Kazablanka e Ballkanit”
http://www.indeksonline.net/foto.php?foto=/lajmet/kimmehmeti.jpg&pozita=foto_lajm
Pas vrasjes së pesë djemve maqedonas, të enjten e kaluar në Shkup, pati akuza shabllone që autorësinë ua hidhnin shqiptarëve. U shënuan edhe disa sulme ndaj shqiptarëve dhe pasurisë së tyre. Publicisti nga Maqedonia, Kim Mehmeti ka thënë për “Tribuna Shqiptare”, se këto vrasje vijnë pas një vale incidentesh ndëretnike që ndodhën muajve të fundit.
Sipas Mehmetit, vrasja e pesëfishtë ka ndodhur disa ditë para Pashkëve ortodoks, ndërsa viktimat janë nga një rajon ku gjatë konfliktit të 2001 pati dhjetëra viktima shqiptare dhe ku lagjet e pakta shqiptare janë të rrethuara nga fshatrat me banorë maqedonas.
“Gjitha këto rrethana të çojnë të mendosh se nëse vrasjen nuk e ka bërë ndonjë monstrum apo i sëmurë mendor, atëherë autorë të saj mund të jenë struktura mirë të organizuara që kanë për qëllim që Maqedoninë ta fusin në spiralen e vrasjeve ndëretnike, që nuk do merrnin fund”.
“Më në fund, nëse shqiptarët do donin ta destabilizonin këtë shtet, atë do mund ta bënin pa marrë në qafë viktima të pafajshme, por thjeshtë duke thënë se nuk e duam këtë shtet. Pastaj unë dua të besoj se shqiptarët do e mbrojnë atë ma madhoren që kanë trashëguar nga e kaluara: kurrë mos vrasjen e fëmijëve të pafajshëm dhe kurrë mos i gëzohesh kujës së cilësdo nëne në këtë botë”, ka thënë Mehmeti. Ai tërheq vërejtjen se nuk duhet harruar se Maqedonia është “Kazablanka e Ballkanit”, njësoj siç nuk duhet harruar se në këtë shtet shumëçka dëshmon se vendi është në duart e nëntokës politike e jo në ato të institucioneve shtetërore. /indeksonline/

Kim Mehmeti: Shqiptarët nuk vrasin fëmijë (http://tetova1.com/portali/maqedoni/kim-mehmeti-shqiptaret-nuk-vrasin-femije) E Diel 15 Prill 2012 23:24 TETOVA1
http://tetova1.com/portali/images/resized/foto/prill2012/thebigkim_200_200.jpg (http://tetova1.com/portali/foto/prill2012/thebigkim.jpg)

"Nuk duhet harruar se Maqedonia është “Kazablanka” e Ballkanit njësoj siç nuk duhet harruar se në këtë shtet shumëçka dëshmon se vendi është në duart e nëntokës politike e jo në ato të institucioneve shtetërore.
Gjithashtu nuk duhet harruar se shumë qendra fqinje ende shpresojnë se nuk ka marrë fund rivizatimin i hartave të shteteve të Ballkanit shprehet ndër të tjera Kim Mehmeti."
Tribuna Shqiptare: Ndodhi tragjedia e vrasjes së pesë djemve. Në fillim pati akuza shabllone që autorësinë ua hidhnin shqiptarëve. Sa janë të rrezikshme këto incidente në këtë situatë të tensionuar?
Kim Mehmeti: Këto vrasje vijnë pas një vale incidentesh ndëretnike që ndodhën muajve të fundit. Vrasja e pesëfishtë ka ndodhur disa ditë para Pashkëve ortodoks. Viktimat janë nga një rajon ku gjatë konfliktit të 2001 pati dhjetëra viktima shqiptare dhe ku lagjet e pakta shqiptare janë të rrethuara nga fshatrat me banorë maqedonas. Gjitha këto rrethana të çojnë të mendosh se nëse vrasjen nuk e ka bërë ndonjë monstrum apo i sëmurë mendorë, atëherë autorë të saj mund të jenë struktura mirë të organizuara që kanë për qëllim Maqedoninë ta fusin në spiralen e vrasjeve ndëretnike që nuk do merrnin fund.
Cilët do që të jenë vrasësit monstruoz, kjo ngjarje tragjike do e çojë Maqedoninë edhe më pranë një destabilizimi të brendshëm. Sa për akuzat e pabaza që i përhapën disa media që donin të nxisnin hakmarrje ndëretnike duke pohuar se vrasësit mund të jenë shqiptarë, ato duhet shikuar nga prizmi i frymës së një mosbesimi ndëretnike të ushqyer edhe nga institucionet shtetërore e cila e solli Maqedoninë në situatë që edhe kur e kap gripi ndonjë maqedonas, menjëherë për këtë fajësohen shqiptarët.
Tribuna Shqiptare: A janë incidentet të orkestruara nga ndonjë qendër. Kush është i interesuar për ta destabilizuar Maqedoninë, qoftë edhe përkohësisht?
Kim Mehmeti: Destabilizimi i Maqedonisë nuk është interes shqiptarë. Më në fund, nëse shqiptarët do donin ta destabilizonin këtë shtet, atë do mund ta bënin pa marrë në qaf viktima të pafajshme, por thjeshtë duke thënë se nuk e duam këtë shtet. Pastaj unë dua të besoj se shqiptarët do e mbrojnë atë ma madhoren që kanë trashëguar nga e kaluara: kurrë mos vrasësh fëmijën të pafajshëm dhe kurrë mos i gëzohesh kujës së cilësdo nëne në këtë botë. Pastaj nuk duhet harruar se Maqedonia është “Kazablanka” e Ballkanit njësoj siç nuk duhet harruar se në këtë shtet shumëçka dëshmon se vendi është në duart e nëntokës politike e jo në ato të institucioneve shtetërore. Gjithashtu nuk duhet harruar se shumë qendra fqinje ende shpresojnë se nuk ka marrë fund rivizatimin i hartave të shteteve të Ballkanit. Dhe duke e ditur sa e brishtë është Maqedonia dhe sa lehtë këtu mund të kallet zjarri ndëretnik, ata bëjnë çmos dhe do bëjnë çmos që çdo gjë të fillojë nga e para dhe që Maqedonia të jetë ajo arë nga e cila çdonjëri do merr atë që mendon se i takon. /almakos-tetova1

Nosh

17-04-2012, 12:02

Debati për "t'ua lidhur gjuhën" deputetëve në Bundestaghttp://www.botasot.info/mesme/0,,15884898_401,00.jpg

Kufizimi i së drejtës së fjalës ka provokuar kritikë të ashpër. Do t'i drejtohemi Gjykatës Kushtetuese, kërcënojnë deputetët. Ata druajnë se janë në rrezik liria e deputetëve dhe thelbi i demokracisë.
Nuk do të lejojmë që të na e bëjnë këtë, shfryjnë deputetë të të gjitha fraksioneve. Ata druajnë minimin e parlamentarizmit dhe degradimin e Bundestagut në një organ të miratimit të organizuar. Mirëpo, nuk është ky kuptimi i demokracisë së gjallë, thonë ata.
E drejta e fjalës për deputetët në Bundestag është e rregulluar qartë. Në paragrafin 35 janë përcaktuar forma dhe koha e një debati parlamentar. "Një folës i vetëm", thuhet në të, nuk lejohet të flasë në një fjalim "më shumë se 15 minuta". Po qe se kalohet kjo kohë fjalimi, "presidenti t'ia ndërpresë fjalën pasi ta ketë paralajmëruar një herë." Për një kufizim të mëtejshëm, për shembull për refuzim parimor a shkurtim të së drejtës së fjalës nuk gjen gjë deri tani në rendin e punës të Bundestagut Gjerman.
Debati mbi shpëtimin e euros
Me sa duket partitë qeveritare dhe Partia Socialdemokrate (SPD) duan ta ndryshojnë këtë tani. Shkak për këtë ishte debati mbi shpëtimin e euros, gjatë të cilit kryetari i Bundestagut Norbert Lammert (CDU) ua dha fjalën edhe atyre parlamentarëve nga radhët e Partisë Demokristiane (CDU) dhe të Partisë Liberale (FDP), të cilët u shprehën kundër politikës së mbështetur nga qeveria. Derisa Norbert Lammert e arsyetoi vendimin me kokë të vet duke vënë në dukje të drejtën e fjalës së çdo deputeti, dy partitë argumentuan me të drejtën e fraksioneve për ta përcaktuar vetë listën e folësve.
Fraksionet e qeverisë dhe të SPD-së donin që në të ardhmen të lejoheshin të flisnin në plenum vetëm ai deputet, i cili është caktuar ta bëjë këtë prej fraksionit. Kështu (kjo ishte llogaria) do të mund të influencoheshin më lehtë në të ardhmen debatet delikate dhe do të mund të mbylleshin në përputhje me mendimin e fraksionit shumicë.
Detyrim fraksioni
Zyrtarisht në Gjermani nuk lejohet të ketë "detyrim fraksioni", pasi një arritja e një sjelljeje të tillë të njësuar brendapërbrenda një fraksioni konsiderohet si antikushtetuese. Prandaj veprimi i bashkërenduar emërtohet "disiplinë fraksioni". Kësaj disipline i nënshtrohen shumica e deputetëve, sepse nëpërmjet mosmarrjes parasysh në zgjedhjet e radhës partitë kanë në dorë një mjet trysnie të fortë.
Deputeti liberal Frank Schäffler ishte njëri prej atyre devijuesve, të cilët shfrytëzuan të drejtën e tyre të fjalës gjatë debatit mbi euron. Të hënën e 16.04.2012 ai u ankua se "rendi parlamentar në Gjermani" nuk parashikon që, "deputetët thjesht të ngrenë dorën dhe të flasin." Me këtë kritikë ai nuk ishte i vetëm, pasi në të gjitha fraksionet u ndie qëndresë kundër rregullimin të ri të planifikuar të së drejtës së fjalës në Bundestag.
Liria e deputetit
E drejta e fjalës bën pjesë te pjesët përbërëse të domosdoshme të demokracisë parlamentare, për këtë pajtohen kritikuesit e një rregullimi të ri. Në qoftë se ajo do të kufizohej (thotë për shembull Jens Bertrams nga Lajpcigu në blogun e tij „Wahrenhaus“) "liria e deputetit do të kishte pjesërisht mbivendosje". Atëherë ligjet do të shpjegoshin nga folësit e specializuar të fraksioneve. Më pas deputetëve do t'u kërkohej miratimi dhe ligji do të diskutohej dhe vendosej në plenum nga një listë folësish, e kontrolluar prej udhëheqjes së fraksionit. Kjo nuk ka më gati asgjë të përbashkët me një demokraci të gjallë dhe me rezultat të papërcaktuar, thotë Betrams.
Për deputetin e CDU-së Klaus-Peter Willsch kjo është e papranueshme: "Unë nuk do të lejoj të më hiqet e drejta që të them atë që më dikton ndërgjegjja ime." Shefat e fraksioneve t'i japin fund keqpërdorimit të Parlamentit si objekt i "inskenimit të tyre", vijon ai. Pyes veten nëse e ka radhën të vijë "ndalimi i publikimit apo arresti shtëpiak? (thotë Willsch). Në qoftë se vendoset rregullimi i ri i së drejtës së fjalës prej udhëheqjeve të fraksioneve, atëjerë nuk e përjashtoj ankimin në Gjykatën Kushtetuese në Karlsruhe thotë ai dhe mbështetet prej parlamentarit ekologjist Hans-Christian Ströbele.
Paralajmërohet tërheqje
Protesta masive bëri me sa duket që të hënën pasdite fraksionet qeveritare dhe ai i SPD-së të paralajmëronin se do ta rishikonin edhe një herë projektin. Udhëheqësi i grupit të punës së CDU-së në Parlament, Peter Altmeier, tha në Berlin se mendonte "që do të gjehet një rregullim në mirëkuptim, i cili i kushton rëndësi të madhe së drejtës së çdo deputeti për të folur dhe bën të mundur aftësinë e Parlamentit për të funksionuar.
Edhe FDP-ja po distancohet nga ndryshimi i theksuar i së drejtës së fjalës në Bundestag. Do t'u afrohemi kritikuesve dhe "do gjehet një zgjidhje me mbështetje të gjerë", tha udhëheqësi i grupit të punës të FDP-së në Parlament Jörg van Essen.

Bota Sot

Nosh

17-04-2012, 12:13

Nosh

17-04-2012, 15:55

Konfuziteti politik dhe ai diplomatik i institucioneve të Republikës së Kosovës (pa fusnotë)

Nga Agim Vuniqi, Farmington Hills
http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/08/vuniqi.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/08/vuniqi.jpg)Agim Vuniqi

Nuk e di kush në Kosovë përse po vazhdojnë këto bisedime, apo bisedimet që janë zhvilluar deri më tani ndërmjet UNMIK-ut, EULEX-it dhe KFOR-it me palën serbe, jo zyrtarisht, dhe ato ndërmjet Edita Tahirit dhe Borko Stefanoviqit, zyrtarisht, duhet të dakordohen disi, të një fotografimi të përbashkët dhe, ajo që ka filluar do të përmbyllet me dorështërngim të duarëve apo me ndonjë përshëndetje kurtoazie…, athua çka do të fitojnë shqiptarët Pse shqiptarët po përballen me presionin e vazhdueshëm për bisedime me palën serbe? Duket se po ka sukses influenca e diplomacisë ruse ndaj BE-së, sidomos në shtetet të cilat nuk e kanë pranuar pavarësinë e Kosovës, edhepse të gjitha shtetet formuese të ish Jugosllavisë, përveq Bosnjes e Hercegovinës dhe sidomos e Serbisë si përgjegjëse e shumë luftërave të përgjakshme, ku humbën jetën afër gjysmë milioni njerëz, kanë pranuar realitetin e ri, Republikën e Kosovës. Si po ndodh kjo është tërësisht e pakuptueshme, meqë formula ruse nënkupton ndërrimin e tezave atë të shfajësimit historik të palës serbe që shkatërrojë dhe djegu Kosovën, edhe sot Serbia po luan me kufomat shqiptare, koncesionet e tyre politike janë zbulimi i varresave masive në territorin serb, ngaqë serbët ishin ata që i shpallën luftë Bashkësisë ndërkombëtare dhe NATO-s, duke inicuar dhe ngritur procedurën gjyqësore për ndjekje (sigurisht ju kujtohet) ndaj liderëve botëror z.Klinton, z.Bler, Schreder…, dhe shumë liderëve botëror që dënuan politikën shfarosëse të “gospodarëve të krimit” (deri më tash nuk ka ndonjë informatë për tërheqjen e këtij procedurimi “marroq” gjyqësor), edhe për faktin që shqiptarët janë të vetëdijshëm dhe unik se nuk ka “negociata” lidhur me statusin politik dhe diplomatik të Kosovës. Serbia me diplomacinë e saj dinake dhe ngatrresare, arriti të kontestojë për një kohë pavarësinë e Kosovës, e cila fitoi legjitimitetin kulminant në GJND, gjë që që nuk u shfrytëzua nga diplomacia inerte e Kosovës, dhe për çudi për pak kohë u mbulua nga misteri i harresës dhe i heshtjes, dhe nuk u materializua asnjëherë, as që përmendet si e arritur e Kosovës në bisedimet e kohëpaskohëshme që bënë “kori diplomatic” i përbër nga ministri dhe zëvendëskryeministri i parë (nuk kanë informacione të dorës së parë të bisedimeve në mes të kryenegociatores kosovare Edita Tahiri dhe të negociatorit serb Borko Stefanoviqit), të cilët nuk i shoqërojnë edhe zyrtarë tjerë të nivelit më të ulët nga drejtoritë e MPJ, duke lënë të hapura shumë çështje përfshirë edhe bisedimet eventuale për të shtuar më vonë presionin diplomatik për koncesione të reja, a nuk duhet ta kishin këtë prioritet diplomatët e Kosovës, dhe pse nuk koordinohen aktivitetet me Republikën e Shqipërisë, por edhe me qeveritë të cilat kanë merita të pamohueshme për pavarësinë e Kosovës.
Miqët e Kosovës…
Ishte shumë inkurajues dhe interesant hapi i zyrës së presidencës për krijimin e një institucioni ndihmës lobues i “miqëve të Kosovës”, çuditërisht kjo iniciativë as që përmendet nga ulëset e parlamentit, sigurisht për faktin se presidentja dhe presidenca nuk gëzonë ndonjë përkrahje politike nga subjektet politike, por as nga qeveria, duke përfshirë ministrin e jashtëm dhe zëvendëskryeministrin, nuk e shohin të arsyeshme të takohen me presidenten asnjëherë pas këthimit nga “lobingu turistik”, a nuk do të nënkuptojë kjo një mospërfillje e paarsyeshme e një institucioni kyç të Kosovës; nuk bënë të bartet mënyra e punës e afarizmit të “Mabetex-it” në institucionet e shtetit, ku kërkohet respektim i procedurës demokratike dhe një dispilinë më e rreptë financiare… Se bëhet fjalë për abuzim të procedurës demokratike në procesin e zgjedhjes, dorëheqjes dhe rizgjedhjes u pa në rastin e AKR-së, ishte ky një shembull i keq i institucionalizmit në Kosovë, ngase kjo mënyrë “afrikane” e udhëheqjes së shtetit nuk do të duhej të lejohej asesi në Kosovë, ku kryetari i “fisit” vendos për çështjet kruciale të shtetit.
Decentralizimi si pushtet kulturor apo territorial… Fundja, çfarë rëndësie kanë bisedimet “teknike”, ky term politik është përmendur që nga koha e administratorëve të UNMIK-ut, shfletoni pak marrëveshjet e nënshkruara të mëhershme dhe do ta shihni se diplomacia serbe sillet po në atë rreth vicioz, në atë të Millosheviqit-Koshtunicës dhe të Gjingjiqit-Tadiqit, njëra zgjidhje “më shumë se autonomi, më pak se pavarësi” dhe tjetra ndarje e Kosovës, kjo po vërehet qartë në komunat e decentralizuara, kur serbët nuk pranojnë institucionet legjitime të Kosovës, bile nuk pranojnë as bashkëbisedimin e drejtpërdrejtë ndërmjet shumicës shqiptare dhe pakicës serbe për zgjidhjen e problemeve të tyre brenda institucioneve të zgjedhura nga vota e popullit, dhe si do të shtrijë ndikimin pushteti qendror, kur deri më tash nuk ishte në gjendje të shpartallojë grupacionet (jo institucionet paralele) politike paramilitare në Mitrovicën e Veriut dhe në komunat serbe, të cilat kanë të drejtën e ndërtimit të infrastrukturës gjyqësore-të entitetit serbë, policinë etnike (të cilat janë institucionet themelore të shtrirjes së pushtetit territorial-jo kulturor), ngaqë realizimi i të drejtës për arsim dhe shëndetësi nuk është edhe aq i rëndësishëm, meqë edhe ashtu do të bëhen korigjime në sistemin arsimor dhe atë të shëndetësisë, duke balansuar shërbimet në sektorin publik dhe atë privat (ku do të rritet autonomia e institucioneve arsimore dhe shëndetësore, dhe do të vendoset një kontroll më i madhë i qytetarëve mbi këto institucione-jo i partive politike, ngaqë bordet e shkollave duhet të zgjidhen drejtpërdrejtë nga qytetarët përmes votës së lirë, jo të imponohet zgjiedhja e tyre nga ministritë, por nga ato duhet të bëhet konrolli në zbatimin e ligjshmërisë, apo aplikimi i ndonjë modeli të përafërt që do të ketë shtrirje në tërë Kosovën, jo vetëm në “enklavat” serbe që u zyrtarizuan ligjërisht si komuna, produkt i marrëveshjes Ahtisaari i inkorporuar në Kushtetutën e Kosovës, meqë edhe ashtu nuk po përfaqësohet fare vullneti politik i popullit, përkundrazi po nëpërkëmbet.
Ç’është “Memorandumi i Mirëkuptimit” konflikt interesi, përfitim personal/grupor, apo përfaqësim diplomatik-lobim…
“Gëzimi” i përçudshëm i “bossit” të diplomacisë kosovare Behgjet Pacollit, për prurjet e njohjeve nga Afrika, u shndërrua në një përpjekje të Qeverisë Federale të Nigerisë e cila ka nënshkruar një Memorandum Mirëkuptimi me një konsorcium të investitorëve zviceranë dhe evropianë për investimin e rreth N243 miliarde ($ 1.6billion) në sektorët e, fuqia e naftës dhe e ndërtimit (banesor) të ekonomisë nigeriane. Sipas web site-it alAmerica.com (AllAfrica nuk merr përgjegjësinë për storiet e ofruara nga organizatat e medias as që bënë redaktimin e tyre e as merr përsipër, që të mbajë të drejtën e autorit për materialet e tyre, të publikuara.) Ministri i Tregtisë dhe Investimeve, Olusegun Aganga, ka nënshkruar në emër të Qeverisë Federale të Nigerisë, ndërsa lideri i grupit Behgjet Pacolli Zëvendëskryeministri i parë dhe Shefi i Çështjeve Ndërkombëtare dhe të Investimeve i Republikës së Kosovës; z Behgjet Pacolli nënshkruar në emër të investitorëve ndërkombëtarë; Grupi përbëhet Seagas Services Limited dhe Oceanmar Services Limited.. (burimi allAfrica.com). Duke folur, ministri nigerian kishte thënë se ministria e tij do të punojë ngushtë me Ministrinë e Energjisë dhe të Petroleumit për të lehtësuar investimet, duke shtuar se Qeveria Federale është e angazhuar për të mbështetur investitorët e vërtetë për të investuar në sektorë kritikë të ekonomisë nigeriane. Ai tha: “Ne kemi diskutuar me përfaqësuesit e Grupit “Seagas Services Limited” (http://www.seagasltd.com/ (http://www.facebook.com/l.php?u=http%3A%2F%2Fwww.seagasltd.com%2F&h=-AQH0ylId)) dhe “Oceanmar Services Limited” (http://www.florida-annual-report.com/oceanmar-llc.html (http://www.florida-annual-report.com/oceanmar-llc.html)) ., në lidhje me mundësitë e investimeve në Nigeri Ne kemi rënë dakord për investime në disa fusha të tilla si ndërtimtaria, ndërtimin e një fabrikë për infrastrukturën e gazit për prodhimin e. tubacionet e gazit. Ne gjithashtu diskutuam mundësinë e investimit në fushën eenergjisë, ndërtimin e rafinerive dhe të ndërtimit banesor”. Pas një numri të diskutimeve, ne jemi të nënshkruar një Memorandum të Mirëkuptimit për shumën e vlerësuar të 1.6 billlion $ (miliardë evropianë) për të investuar në disa nga këto fusha. Konkretisht, paratë do të investohen në, rafineri, energji dhe ndërtimtari banesore. Ky është synimi i Qeverisë Federale, nëpërmjet Ministrisë së Tregtisë dhe Investimeve, për të tërhequr investime të huaja direkte në Nigeri, të cilat krijojnë vende pune, gjenerojnë pasuri dhe të rrisin zhvillimin ekonomik të vendit. Sipas “allAfrica.com” thuhet se “Ministri falënderoi udhëheqësin e konsorciumit, zoti Behgjet Pacolli, për besimin që ai ka riposeduar në ekonominë nigeriane dhe premtimin për të bashkëpunuar me të për të siguruar ekzekutimin e suksesshëm të projekteve. Duke folur, lideri i grupit, Z. Behgjet Pacolli ka thënë se vendimi për të investuar në Nigeri është bazuar në potencialin e investimeve të mëdha dhe kryesisht të pashfrytëzuara të këtij vendi. Ai tha se konsorciumi do të punojë me kujdesë drejt përfundimit të saj, të projekteve në investimet e premtuara në Nigeri, duke theksuar se planet ishin në vazhdim për të rritur portofolin e saj të investimeve në vend, brenda gjashtë viteve të ardhshme.”Ne u inkurajuan për të investuar në Nigeri për shkak të tregut të madh dhe mundësive të mëdha investuese që ekzistojnë aktualisht në vend. Gjithashtu, ne jemi të impresionuar me mundësitë që ekzistojnë për investitorët e huaja në vend. Ne besojmë fuqimisht se investimet që ne jemi duke i bë në vend do të jenë me përfitim të madh për popullin e Nigerisë dhe për investitorët tanë, “tha ai…
A është i mundur normalizimi i marrëdhënieve me Serbinë ?
A nuk do të ishte më i lehtë mirëkuptimi që do të kishte Serbia në agjendën ndërkombëtare, nëse do ta njihte formalisht Kosovën si shtet, kështu fantazon diplomacia “laritëse” e Kosovës. Kjo është arsyeja pse ne nuk insistojmë që Republika e Serbisë të njohë Kosovën zyrtarisht, por mosnjohja zyrtare nuk duhet ta pengojë Serbinë që me Kosovën të bisedojë si me një fqinj, si me një vend me të cilin është e detyruar të jetojë në kufi për çështje të shumta të interesit të ndërsjellë. Normalizimi i marrëdhënieve në mes të Kosovës dhe Serbisë do të çonte mesazhe pozitive edhe në Ballkanin Perëndimor si dhe në strukturat e BE-së dhe NATO-s, shpesh dëgjojmë kësi mesazhe bajate, pastaj se Prishtina zyrtare nuk është e interesuar që anëtarësimi i Serbisë në Bashkimin Evropian të kushtëzohet me njohjen e Kosovës, por “Kosova do të kushtëzojë që sovraniteti dhe integriteti territorial i saj të mbrohet dhe të ruhet patjetër”. “Kosova është e gatshme që të ulet me Serbinë në çdo kohë që kërkohet nga ne për të biseduar për tema të ndryshme që do të sillnin një frymë të re për Ballkanin Perëndimor”, kështu shprehej sa ishte në pozitë ministri Hyseni. Ai poashtu para mediave konstatonte se Kosova nuk do të influencojë, as do të bëjë presion në Republikën e Sërbisë gjatë fazës së kandidimit dhe anëtarësimit në BE. Eshtë për të ardhur keq që as ish-ministri i jashtëm i Kosovës, atëherë, as këta tash nuk përmendin agresionin institucional të Serbisë, as okupimin klasik territorial të Kosovës Veriore nga grupet paramilitare dhe administrata shtetërore serbe. Nuk u dëgjohet zëri fare bile i dërgimit të letrave-ankuese në institucionet relevante ndërkombëtare për shkejet e vazhdueshme të sovranitetit dhe të territorit të Kosovës, ku i papenguar shetitste krimineli Veselinoiqi dhe të tjerët si ai, i cili u drejtohej institucioneve kosovare drejtpërdrejtë duke thënë “ata ma dijnë adresën”, z. ministër Rexhepi ai të pat bërë ftesë publike për vizitë shtetërore!!! Pse ministri i jashtëm dhe zëvendës kryeministri i parë i Kosovës fshehin rastet eklatante të një agresioni permanent dhe pse nuk i ngrehin këto probleme në nivele më të larta, për të adresuar shqetësimet pranë komisionint për politikë të jashtme të BE-së, mbetet e paqartë, aq më keq që arsyetohet Republika e Serbisë për mospranimin e Republikës së Kosovës, përfundimisht kjo qeveri duhet ta kuptojë se më këto bisedime-zvarrë politika e përçarë kosovare po bëhet propaganduese e politikës destruktive e ministrit Jeremiq, e përcjallur përmes “çatës” Borko Stefanoviq, edhe më keq kur ata e din që pranimi eventual i Serbisë në BE, pa Kosovën do të thotë përjashtim nga negociatat i shtetit më të ri, ngase pranimi në BE është i kushtëzuar me koncenzus dhe se mos dakordimi i ndonjërit nga shtetet përjashton mundësin e pranimit, a nuk është kokëfortë argumenti se mospranimi i pesë shteteve të BE-së ka vështirësuar edhe bashkëpunimin me BE, por edhe lëvizjen e lirë të qytetarëve të Kosovës.

Nosh

17-04-2012, 15:57

PARTNERITETI KUNDËR KORRUPSIONIT

Nga Frank Shkreli
http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/06/frank_shkreli_tsh-293x300.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/06/frank_shkreli_tsh.jpg)Frank Shkreli

Udhëheqës botërorë dhe delegatë nga të pakën 53 vende do të mblidhen këtë javë në qytetin Brasilia të Brazilit ku do të marrin pjesë në mbledhjen vjetore të organizatës ndërkombëtare ”Partneriteti për Qeverisje të Hapur” dhe transparente. Këjo lëvizje është një iniciativë ndërkombëtare për të inkurajuar qeveritë e ndryshme që të praktikojnë transparencën në shpenzimet qeveritare, pjesëmarrjen e publikut në punët e qeverisë si edhe nenvijon të drejtën e publikut për të qenë i informuar mbi veprimet qeveritare. Sipas njoftimit të organizatës ”Partneriteti për Qeverisje të Hapur” kundër korrupsionit, mbi 5000 delegatë do të mblidhen për dy ditë — të Martën dhe të Mërkurrën –për të biseduar mbi mjetet dhe teknologjitë e reja që do të vihen në dispozicion për të ndihmuar qeveritë e ndryshme anë e mbanë botës, të zgjidhin problemet shekullore të (mungesës) së qeverisjes transparente dhe korrupsionit dhe për të bërë të mundur realizimin e rezultateve konkrete për shtetasit e tyre.
Në radhët e delegatëve , sipas njoftimit, përfshihen përfaqsues të organizatave civile, tregëtare dhe qeveritare, të cilët do të ndajnë përvojat e vendeve të tyre, duke paraqitur shëmbuj konkret se si transparenca mund të shpëtojë jetën e njerëzve, se si ajo mund të nxisë rritjen ekonomike dhe të luftojë korrupsionin e shumë përhapur anë e mbanë botës. Vendet pjesëmarëse do të paraqesin planet e tyre të veprimit drejtë një transparence më të madhe duke sjellur qeveritë dhe qytetarët më afër njëri tjetrit. Sipas mediave të ndryshme pritet që, ndër të tjerë udhëheqës të lartë, në këtë mbledhje ndërkombëtare të marrë pjesë Presidentja e Brazilit, Dilma Rousseff dhe Sekretarja Amerikane e Shtetit Hillari Klinton, si edhe dhjetëra ministra të lartë nga e gjithë bota.
Ministri Brazilian i kontrollit të shtetit, Jorge Hage tha se rëndësia e këtij takimi të nivelit të lartë është se ”Këjo mbledhje do të konsolidojë të gjitha nismat e ”Patneritetit për Qeverisje të Hapur”, pasi këjo është një iniciativë me pjesëmarrje vullnetare, e jo si një detyrim traktatesh ndërkombëtare ose konventash të detyruara, siç është Konventa Anti-Korrupsion e Kombeve të Bashkuara.” Ai tha se vendet pjesëmarrëse i kanë paraqitur tanimë planet e veprimit ose angazhimet e tyre të reja në lidhje me transparencën qeveritare si dhe të drejtën e qytetarëve për të qenë të informuar mbi veprimtaritë qeveritare, për vitin që vjen.
Sekretarja Amerikane e Shtetit, duke njoftuar pjesëmarrjen e saj në këtë takim tha se “Për Shtetet e Bashkuara, lufta kundër korrupsionit anë e mbanë botës është një prioritet i lartë’’. Ajo shtoi duke thënë se “Ne jemi të interesuar në pakësimin e varfërisë dhe në nxitjen e rritjes ekonomike, në krjimin e një sigurie, begatie dhe paqeje më të madhe në mbarë botën. Ne e dimë’’, tha Sekretarja Amerikane e Shtetit “se korrupsioni dhe mungesa e transparencës është si një kancer që prekë dhe dëmton rëndë besimin që populli duhet të ketë në qeverinë e vet. Korrupsioni i zë frymën lirisë ekonomike dhe përpinë fondet që duhej të shpenzoheshin për shërbime kritike të publikut.’’
Jo se në Amerikë nuk ka korrupsion, sepse edhe këtu ka korrupsion, madje edhe në nivele të larta të shtetit e të firmave të mëdha. Por ajo që e dallon këtë vend, është fakti se jo vetëm që ka angazhime serioze në nivele vendore, shtetërore dhe federale për të luftuar ketë fenomen të zi për këtë vend dhe për çdo shoqëri tjetër kudo në botë. Për më tepër, Shtetet e Bashkuara janë në krye të përpjekjeve ndërkombëtare për të luftuar korrupsionin e formave të ndryshme anë e mbanë botës. Këto përpjekje kundër korrupsionit në mbarë botën, ndërmirren kryesisht për arsye të dëshirës për të krijuar një botë më të sigurt, të begatë dhe në paqë, por ka edhe motive ekonomike, pasi firmat e ndryshme amerikane nuk do të shkojnë e të investojnë në një shoqëri ku zyrtarët e niveleve të ndryshme qeveritare përfitojnë nga pozitat e tyre për t’u pasuruar në kurriz të popullit.
Edhe në Shqipëri e në Kosovë por edhe në të githa trevat shqiptare, vazhdimisht është shfaqur shqetsim nga vendorët dhe nga ndërkombëtarët mbi përkeqësimin e korrupsionit në të gjitha nivelet e shoqërisë. Qytetarët e thjeshtë shqiptarë kudo janë të mendimit se përveç qeverisë, korrupsion ka edhe në gjykata, në partitë politike e bile edhe në spitale, shkolla e universitete. Si rrjedhim, këjo sëmundje e quajtur korrupsion, duhet të luftohet nga të gjithë. Në Kosovë, presidentja Jahjaga inauguroi kohët e fundit Këshillin Kombëtar Kundër Korrupsionit, veprimtaria dhe efikasiteti i të cilit mbetet për tu parë.
Por një gjë duhet të jetë e qartë për të gjithë, se sipas fjalëve të presidentit Obama, gjatë një vizite në Afrikë kohë më parë, në lidhje me këtë subjekt, “Asnjë vend nuk mund të krijojë pasuri, nëqoftse udhëheqsit e tij shfrytëzojnë ekonominë për pasurimin e vetvetes….Njerëzit kudo duhet të kenë të drejtë të krijojnë një tregëti, ose të arsimohen pa u detyruar të paguajnë ryshfet. Ne kemi përgjegjësinë që të mbështesim ata që veprojnë në mënyrë të përgjegjëshme dhe të izolojmë ata që nuk veprojnë në këtë mënyrë….’’
Korrupsioni është pjesë e natyrës njerëzore, pa marrë parayshë se në cilin vend jetojmë. Por ndryshimi nga një vend në tjetërin, është niveli i gatishmërisë për të luftuar këtë fenomen në të gjitha veprimtaritë e jetës shoqërore. Mbledhja e nivelit të lartë kundër korrupsionit, që po mbahet këtë javë në Brazil, pritet që sadopak të sjellë në vëmendjen publike ndaj problemit të korrupsionit dhe në të njëjtën kohë të forcojë bashkpunimin ndërkombëtar dhe partneritetin midis grupeve dhe organizatave të ndryshme civile, jo-qeveritare nga të gjitha anët e botës në luftën kundër korrupsionit.
Frank Shkreli

Nosh

17-04-2012, 15:58

Edhe një herë mbi kolaboracionizmin

Nga Reshat Kripa*

http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/09/reshat_kripa-225x300.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/09/reshat_kripa.jpg)Reshat Kripa

Para pak ditësh në sallën e Akademisë së Shkencave u promovua libri me “kujtime” i Xhelal Staraveckës titulluar “Përpara gjyqit të historisë”. Promovimi u krye nën moderimin e nje analisti, që e shohim pothuajse për çdo natë në shumë prej ekraneve të televizioneve si specialist të gjithçkaje, duke filluar nga gazetaria dhe vazhduar te letërsia, arti, kultura, ekonomia, ambienti, turizmi, moda dhe ku e di unë se çfarë tjetër, madje deri edhe te homoseksualët. Në promovim ishin të pranishëm historianë, botues, kryetar bashkish e komunash, të gjithë të majtë dhe, çuditërisht, edhe një ministër e një prefekt “i djathtë”.
Nuk e di nëse titulli i librit është origjinal i vetë autorit. Unë nuk e besoj, pasi ai e ka provuar vetë gjyqin e historisë. Në shtator 1946 Xhelal Staravecka ishte i vetmi midis atyre burrave të shumtë që u detyruan të braktisnin atdheun, duke kaluar në Itali, që doli para bankës së të akuzuarve si kriminel lufte dhe bashkëpuntor me nazistët. U akuzua gjithashtu se në kohën kur ishte me çetat partizane kishte vrarë tetë robër italianë që u ishin dorëzuar komunistëve. Një veprim barbar, jashtë çdo ligji dhe norme ndërkombëtare të luftës. Por me habi lexova në një gazetë “të djathtë”, se Xhelal Staravecka qenka dënuar atje për pikpamjet e tij anti-fashiste. Mos vallë, në atë kohë, në Itali ishte në pushtet një qeveri fashiste që e dënoi këtë “anti-fashist”? Jo zotërinj! Në Itali ishte në Pushtet Qeveria Demokristiane e Alcide De Gasperit dhe në opozitë Partia Komuniste e Palmiro Toliatit, të dyja luftëtare të rezistencës kundër fashizmit dhe në një shtet të tillë demokratik nuk mund të dënoheshin anti-fashistët.
Tani le të kthehemi te ceremonia. Njëri nga historianët deklaroi:
Në këtë atmosferë festive për 100-vjetorin e Pavarësisë do të dukej e pavend të mësosh, siç mësohet në këtë libër përmes kujtimeve të Xhelal Staraveckës, sesi shqiptarët, të mëdhenj e të vegjël, të pasur e të varfër, si individë apo si grup e kanë tradhtuar pafundësisht atdheun dhe shtetin e tyre në këta 100 vjet të ekzistencës së tij.Por pikërisht sot në kushtet e konfuzionit të madh që i është krijuar edhe vetëdijes sonë historike, edhe siç druan me të drejtë Staravecka, mund të ndodh që vesi të shihet si virtyt dhe tradhtia si meritë
Ju lumtë, i nderuar historian! Me këto shprehje keni dhënë një përcaktim prej atdhemohonjësi kur shpreheni se Staravecka paska të drejtë që shumicën e shqiptarëve e quan tradhtarë. E kush, ai që e tradhtoi i pari Shqipërinë. Mjerë ky popull që pret që historianë të këtij lloji të rishkruajnë historinë e vërtetë të Shqipërisë.
Historiani tjetër vazhdon:
Duke qenë se Staravecka nuk është një dëshmitar çfardo i historisë, por një figurë e lidhur me ngjarje të karakterit parësor si Kryengritja e Fierit, antifashizmi, bashkëpunimi, mërgata politike e pasluftës, ky libër nuk është thjesht një libër kujtimesh por edhe dëshmi e vlerësimit të së shkuarës me rëndësi parësore burimologjike…
Një njeri që në shkrimet e tij pranon se në rrethanat e luftës ka vrarë, nuk mund të gënjejë kur dëshmon për krimet e të tjerëve. Ai u ofron shqiptarëve jo vetëm të vërteta historike, por edhe çertifikime të përpikta për komplekset etnike dhe psikozat sociale të popullit nga ka dalë edhe ai vetë.
Ju jeni historian, more zotëri dhe unë di që historiani mbështetet gjithmonë në faktet historike dhe jo në përrallat me mbret që shkruan njëri apo tjetri në kujtimet e tij. Më poshtë thoni se një njeri që pranon se ka vrarë, nuk mund të gënjejë për krimet e të tjerëve. Kush ju siguron, “i nderuar historian”, se krimet e të tjerëve i ka kryer pikërisht ai pasi, siç pranohet edhe prej vetë atij, a ka kthim prapa krimineli që ka kryer një pafundësi krimesh?
Cili ishte Xhelal Staravecka? Një komunist i betuar, një adhurues i doktrinës staliniane të luftës për pushtet me çdo kusht dhe me çdo mjet. Për këtë nuk iu dridhte dora edhe kur vriste shokët e tij. Por ishte edhe një karrierist i papërmbajtur. Nga një komunist i përkushtuar, pasi nuk mundi të zgjidhej komandant i brigatës së parë, në gusht 1943 dhe rivalitetit me komunistë të tjerë, braktisi shokët e tij. Po me cilin u bashkua? Ballistët dhe Legalistët i kishte kundërshtarë njëlloj si komunistët. Me ta nuk mund të bashkëpunonte. Forcë tjetër politike në Shqipëri nuk kishte. E vetmja rrugë që i mbeti ishte bashkëpunimi me gjermanët.
Në librin e tij një theks të veçantë i ve 4 shkurtit 1944. Çfarë ndodhi në atë datë? Sipas historiografisë komuniste, forcat e Xhafer Devës dhe Xhelal Staraveckës vranë 84 të pafajshëm. Këtu dua të bëj një parantezë. Përse gjatë 46 viteve të komunizmit dhe, sidomos tani pas 21 vitesh demokraci, nuk u bënë të njohur emrat e këtyre viktimave? Përse? Mos vallë ishte një gjakmarrje e zakonshme shqiptare jo politike për vrasjen e xhaxhait të Xhafer Devës dhe rojes së Kadri Cakranit, e transformuar qëllimisht nga propaganda komuniste në një masakër politke? Këtë i takon historisë së vërtetë ta zbuloj.
Staravecka akuzon Qeverinë e Rexhep Mitrovicës, apo më saktë ministrat Xhafer Deva e Ago Agaj që e paskan kryer nëpërmjet bataliuonit “Kosova”. Sipas disa të dhënave gojore, Xhelal Staravecka në kohën e kësaj “masakre” ka qënë komandant i xhandërmarisë, që ishte shkaku pse regjimi komunist e bëri atë fajtor për këtë ngjarje. Por le ta besojmë variantin e tij se qenka emëruar në këtë post më 12 shkurt 1943. Xhandërmaria shqiptare ishte nën vartësinë e Ministrisë së Brendëshme dhe Ministër ishte pikërisht Xhafer Deva. Në rast se “masakrën” e shkaktoi Xhafer Deva, atëherë si pranoi të merrte një post që ishte nën vartësinë e një vrasësi të popullit të vet? Por hedhja e baltës vazhdon në librin e mësipërm, me të njëjtën gjuhë të librave komuniste prej të cilave ai ishte brumosur. Njollosen Rexhep Mitrovica, Pjesmarrës i Kuvendit të Vlorës, Rexhep Krasniqi, Kryetar i Komitetit Kombëtar “Shqipëria e Lirë” për 15 vjet rresht. Atëherë, si i pranuan Shtetet e Bashkuara të Amerikës këta bashkëpuntorë të nazizmit? Po Xhafer Devën, në rast se paskësh qënë bashkëpuntor i nazistëve, si e lejuan të punonte me batalionin 4000 që përgatiste luftëtarët e lirisë që do të hidheshin në Shqipëri për përmbysjen e Komunizmit? Mos vallë NATO-ja atëhere paska qenë agresive dhe tani qenka bërë paqësore. Logjika të çon në përfundimin se ishte psikologjia e terroristëve komunistë që të shpinte në këtë përfundim.
Falsiteti i shkrimeve të librit të Staraveckës duket qartë në një episod që i përket politkanit nacionalist Ago Agaj. Xhelali shkruan:
Ago Agaj, që kishte disa llogari të vjetra personale për t’i regulluar me disa në krahinën e vet, e çoi regjimentin “Kosova” në Vlorë dhe krahinat përreth, mirpo rregullimin e atyre llogarive e volli dhe e volli keqas pa shkuar një kohë e gjatë pasi, pas nisjes së tij në mërgim, në Tiranë i vranë babën, Shero Eminin, dhe për t’i paguar Agua krimet dhe llogaritë personale që kreu me anën e regjimentit “Kosova”, ai që i vrau babën dhe që ishte i mërguar, pasi Agua i kishte vrarë të vëllanë,i ra Agos dhe e plagosi rëndë në Rexhio Emilia të Italisë. Këto janë atdhetarizmat e nacionalizmit shqiptar.
Shikoni të nderuar lexues, një trillim të tillë që edhe vet shkruesit komunistë do t’ia kishin zili. Shndërrimi i një hasmërie të shkaktuar nga vjedhja e një deleje nga ana e bariut të hasmit dhe vrasja e bariut për hakmarrje u bë shkak për fillimin e një gjakmarrje që do të vazhdonte me vite. Nje fenomen i tillë në ato kohëra ishte i zakonshëm si në veri dhe në jugë. Pyetni këdo në Vlorë dhe do t’i konfirmojnë këto që po shkruaj unë. Nuk e di nëse ka qënë në Vlorë batalioni “Kosova”, por unë jam vlonjat dhe nuk kam dëgjuar asnjë bashkëqytetarin tim të shpreh ndonjë ankesë lidhur me këtë batalion.Atribuimin e një hasmërie të zakonshme veprimeve ushtarake të një batalioni kosovar mund ta bëjë vetëm një person i zhveshur nga çdo ndjenjë atdhetarie. Madje autori guxon të përgojojë edhe periudhën kur Agua shërbente si Prefekt në Mitrovicë dhe që për kontributin e tij atje vendasit e quajtën “Kosovari nga Vlora”.
Për të përcaktuar karakterin e autorit të këtij libri mjafton vlerësimi i madh që ai u bën dy kriminelëve më të mëdhenj të këtij kombi, Enver Hoxhës që vrau dhe zhduku deri edhe shokët e tij më të ngushtë dhe Mehmet Shehut që pa iu dridhur syri vrau 65 bujq të pafajshëm pa asnjë shkak. Sigurisht që edhe ai vet ishte i të njëjtit brum me ta.
Këto janë të vërtetat që unë nxjerr nga libri i Staraveckës dhe sidomos nga ceremonia e promovimit të tij. Kujt i shërbeu ky promovim? Kush e organizoi atë? Përse? Hipokrizia e atyre që deri më dje nuk linin më baltë dhe gurë pa hedhur mbi figurën e autorit dhe që sot derdhin lot krokodili për të, madje e shpallin edhe hero, është e padurueshme. Vetvetiu më lindin në mendje pyetjet:
– Kur do të shpëtojmë nga këta falsifikatorë të historisë? Kur do të shkruhet historia e vërtetë? Deri kur fëmijtë tanë do të helmohen me tekstet skandaloze plot helm për njerëzit më të çmuar që ka nxjerrë ky komb dhe për ngjarjet më të shënuara të historisë së këtij vendi? Deri kur…?
Së fundi dua t’i drejtohem mikut tim, Naim Staravecka dhe t’i kërkoj të falur për tonin e ashpër që kam përdorur ndaj atit të tij. Por kam qënë i detyruar. Kam qënë i detyruar pasi në atë libër kam parë përlyerjen e padrejtë të nacionalizmit shqiptar, kam parë bashkimin e zërit të tij me korin e korbave komunistë dhe më ka ardhur shume keq. Nuk e di në çfarë kushtesh ka qënë yt atë kur e ka shkruar, megjithse kam përshtypjen që librin mund ta kenë transformuar më prapa mjeshtrit e falsifikimit.
Të dy kemi qënë në burg, ndonse jo në të njëjtën kohë. Ju keni qënë edhe në internim, ndërsa unë nuk e kam provuar atë ferr. Të dy kemi njohur atje burra që e kanë jetuar atë periudhë dhe ata na kanë folur për atë kohë. Gjyko! A përputhen të thënat e tyre me përmbajtjen e këtij libri? Unë mendoj se aspak. Nuk e di mendimin tënd.
Të them të drejtën nuk më erdhi mirë kur ju pashë në atë ceremoni të rrethuar nga pasardhës të atyre që ju burgosën dhe internuan, të atyre që edhe atin tuaj e emërtuan me shprehjet më të ulta. Doja të të shihja midis bashkëvuajtësve të tu, gjë që ta vuri në dukje edhe moderuesi i takimit. Ju nuk kishit ftuar asnjë nga bashkëvuajtësit tuaj. Siç duket e dinit që ata nuk do të pranonin të vinin në një ambjent të tillë. Do të më vinte mirë që promovimi, me gjithë përmbajtjen e librit, të ishte bërë nga bashkëvuajtësit e tu, nga historianë dhe studiues me të vërtetë të djathtë. Ndoshta në atë takim do të kishte pasur debate pro dhe kundra. Nuk duhej të ishit prekur prej tyre. Kështu jemi ne demokratët. Të vërtetat i themi hapur dhe padrojtje, sado të hidhura të jenë.
Dikur grekët ndërtuan kalin e Trojës dhe e vendosën në portën e qytetit. Aty lindën debatet nëse do ta pranonin apo jo. Atëherë, Laookonti tha shprehjen e famshme:
Mos i besoni grekëve edhe kur ju sjellin dhurata!
Duke paralelizuar me këtë shprehje unë dua t’ju them:
- Ruhu nga thumbat e propagandes komuniste edhe kur ju lavdërojnë!!

* Autori është Kryetar i Shoqatës Antikomuniste
të të Përndjekurve Politikë Demokratë të Tiranës

Nosh

17-04-2012, 16:01

Kujtesë turkofobëve shqiptarë

Nga Dr Prof Eshref Ymeri
http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/07/prof_eshref_ymeri_tsh21-206x300.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/07/prof_eshref_ymeri_tsh21.jpg)Prof Dr Eshref Ymeri

Lexova me shumë kujdes në internet analizën e zotit Olsi Jazexhi që reagonte kundër turkofobisë që pati shpërthyer në shtypin e Tiranës pas vizitës që bëri para pak ditësh në Turqi Kryeministri i vendit, zoti Sali Berisha. Mendoj se të gjithë ata që e vunë Kryeministrin e vendit në tehun e kritikës së tyre të paparim, përfaqësojnë taborrin e turkofobisë në publicistikën shqiptare. Sipas këtyre turkofobëve, Shqipërisë iu dashka që të ndjekë po praktikën enveriste, por me kah të kundërt, në strukturimin e politikës së saj të jashtme. Në qoftë se Enver Hoxha, në politikën e vet, Shqipërinë e orientoi tërësisht nga Lindja, sipas këtyre mendjellinjve turkofobë, klasa e sotme politike Shqipërinë duhet ta orientojë tërësisht nga Perëndimi. Në të vërtetë, Shqipëria ka nevojë për hapje edhe nga Perëndimi, edhe nga Lindja. Por turkofobët e publicistikës shqiptare, hapjen e Shqipërisë drejt Perëndimit e shikojnë jo në kuadrin e hapësirës euroatlantike. Ata e shikojnë këtë hapje të reduktuar vetëm brenda hapësirës adriatiko-joniane, ç’ka do të thotë kryesisht në kuadrin e marrëdhënieve me Italinë dhe me Greqinë. Me Italinë Shqipëria marrëdhëniet i ka shumë të mira, aq më tepër kur Italia nuk ka pretendime territoriale ndaj ndonjë “Epiri Perëndimor” në Shqipëri. Po si t’ua bëjmë marrëdhënieve me Greqinë, e cila ka një shekull që ngre pretendime territoriale ndaj Shqipërisë së Jugut, të cilën na e quan “Epir i Veriut”? Po si shpjegohet që ky taborri i turkofobëve të publicistikës shqiptare s’është bërë i gjallë, qoftë edhe një herë të vetme, për të demaskuar pretendimet e shovinizmit grekokaragjoz ndaj “Epirit të Veriut”dhe për t’i kujtuar këtij shteti hajdut të financave të Bashkimit Evropian se kufijtë e Shqipërisë Etnike shkojnë deri në Artë dhe në Prevezë? Si shpjegohet që turkofobët e studiove televizive dhe analistët e ftuar aty, këta specialistë për “gjithçka”, deri edhe për analizën e “dasmës së mizave” dhe të “mistereve të kozmosit”, s’e kanë hapur kurrë gojën dhe s’kanë shkruar as edhe një rresht të vetëm kundër histerisë kombëtare të shovinizmit grekokaragjoz për greqizimin e Shqipërisë së Jugut? Si shpjegohet që këta turkofobë të thekur të publicistikës shqiptare nuk e kanë hapur kurrë gojën dhe nuk kanë shkruar as edhe një rresht të vetëm, kur klasa politike grekokaragjoze, sa herë që zhvillohen fushata zgjedhore në Greqi, fillon e shpalos flamurin e rreckosur të pretendimeve territoriale ndaj vendit tonë, për të fituar sa më shumë vota në radhët e elektoratit grek, siç po vepron tani partia e Antonis Samarasit? Këtyre mendjellinjve turkofobë s’u bën përshtypje ky fakt, që vërteton katërcipërisht se elektorati grek, opinioni publik grek dhe mbarë kombi grek, deri në poret e veta, është ushqyer dhe edukuar nga klasa politike greke me frymën e pretendimeve territoriale ndaj vendit tonë, me frymën e urrejtjes dhe të racizmit ndaj kombit shqiptar. Ato kufomat e atyre 145 emigrantëve shqiptarë, të vrarë në Greqi dhe të përcjella në arkivole drejt Shqipërisë, janë dëshmia më e kulluar e urrejtjes së shovinizmit grekokaragjoz ndaj vendit tonë. Por turkofobët e publicistikës shqiptare kanë heshtur para këtyre krimeve skandaloze të shovinizmit në fjalë. Dhe, për turpin e tyre, kanë heshtur se janë mercenarë të shovinizmit grekokaragjoz. Së fundi, dëshiroj t’u kujtoj turkofobëve të publicistikës shqiptare se për hapjen e një vendi drejt Lindjes apo Perëndimit, drejt Veriut apo Jugut, rol të pazëvendësueshëm luajnë vetëm interesat ekonomike. Mbi bazën e interesave ekonomike ndërtohet edhe strategjia e politikës së jashtme. Kryeministri Berisha kohët e fundit ka bërë dy lëvizje mjaft të zgjuara. Së pari, ai bëri një vizitë në Azerbajxhan, e cila kishte si qëllim nxitjen e zbatimit të projektit gjigant të gazsjellësit nga Kaspiku drejt Adriatikut, një vepër madhështore kjo që do të përshkojë edhe vendin tonë dhe që do të na sigurojë shuma të konsiderueshme për buxhetin e shtetit. Së dyti, vizita që ai bëri në Turqi është me mjaft interes për nxitjen e investimeve të biznesit turk në vendin tonë. Turqia sot është një vend mjaft i zhvilluar ekonomikisht dhe, si anëtare e NATO-s, përfaqëson njërin nga aleatët më besnik të Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Kryeministri Erdogan dhe mbarë klasa politike turke ndërtuan një të tillë politikë ekonomike, e cila nuk u ndikua nga kriza e rëndë që kapi edhe vende shumë të zhvilluara të mbarë globit. Me siguri që taborri i turkofobëve të publicistikës shqiptare përfaqëson ndonjë celulë antiamerikane. Se para do kohësh, ambasadori amerikan, zoti Aleksandër Arvizu, jo më kot u shpreh për ekzistencën e celulave antiamerikane në Shqipëri. Ky takëm turkofobësh të kollarisur, të nxitur nga shovinizmi grekokaragjoz, sulmojnë me pallë zhveshur Turqinë, pikërisht aleatin më të ngushtë të Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Vizita e Kryeministrit Berisha ishte e një rëndësie të veçantë edhe për faktin se në Turqi jeton dhe punon një diasporë e fuqishme shqiptare. Më 15 maj 2000, kur po kthehesha për në Shqipëri me time shoqe me autobusin e linjës Tetovë-Tiranë, u njohëm me një shqiptaro-turk që banonte në Izmir. Quhej Orhan Ademoglu. Ai kishte qenë gjatë disa viteve Sekretar i Shoqatës së Miqësisë Turqi-Shqipëri. Ai na tregoi se në evidencat e Shoqatës, në mbarë Turqinë, figuronin 7 milionë shqiptarë, nga të cilët 2 milionë flisnin në familje një shqipe të pastër. Që turkofobët e publicistikës shqiptare të binden për një fakt të tillë, le të marrin mundimin dhe t’i telefojnë zotit Orhan Ademoglu, në mënyrë që ta dëgjojnë me veshët e tyre shifrën në fjalë. Numri i tij i telefonit është: 0266-3962551.
Ohajo, Sinsinati. 16 prill 2012

Nosh

18-04-2012, 10:33

Shqiptarët autoktonë të Beogradit mes Serbisë dhe Kosovës

Gazeta TEMA

..........

KOMENTE

Shqiptarët e Beogradit mes Serbisë dhe Kosovës

Vesna Tashiç

Para bombardimeve të vitit 1999, në një kafene të Prishtinës në të cilën shkonte vazhdimisht Viktor Leka, punonjës i atjeshëm RTS (Radio Televizioni i Serbisë), një natë hynë pesë policë serbë. Incidenti që ndodhi pas këtij veprimi ishte rrahja e disa prej klientëve, ndërsa për Viktorin kjo natë shënoi fillimin e mundimeve të mëdha. Në ditët në vazhdim, policët e kërcënonin se është i pari në listën e atyre që do pushkatoheshin "nëse do fillojnë bombardimet". Ai denoncoi në polici për këtë fakt, por meqënëse në Prishtinë mbretëronte "mungesa e ligjit", bëri gati valixhet dhe së bashku me nënën shqiptare dhe gruan serbe, shpërngulet nga Prishtina në Beograd. Leka nuk e di se ç’është bërë më vonë me policët, por për njërin prej tyre është i sigurtë se para dhjetë ditëve e ka thirrur në telefon dhe e ka kërcënuar përsëri. Nënës së tij, e cila pas bombardimeve shkoi në Prishtinë të shihte se ç’është bërë me banesën e tyre, i trokitën në terë pjestarët e UÇK-së, të cilët i kërkuan të birin i cili, sipas tyre, kish punuar për shërbimin e sigurimit serb. Po i njëjti shërbim sigurimi e kishte pushuar nga puna Viktorin sepse kishte bërë mungesa në punë. Ai ka hedhur në gjyq RTS-në, sepse, sipas tij, ia kanë bërë me të padrejtë. Sot është i papunë dhe nuk di se çfarë të bëjë. "Unë nuk dua të banoj në asnjërin nga këto qytete, as në Prishtinë as në Beograd dhe nuk kam se çfarë të humbas, ndjehem si jashtëtokësor", shprehet ai për Blic Njuz. Viktor Leka është një rast i veçantë edhe për vetë faktin se pranon të flasë për problemin që ka, në ndryshim nga shumica e shqiptarëve të tjerë në Beograd, të cilët i largohen çdo lloj deklarimi publik, ndoshta për arsye të reaksionit të familjes së tyre në Kosovë. Çdo lloj bashkëpunimi me Beogradin, në Prishtinë ndëshkohet.

"Kam përshtypjen se shqiptari në Beograd është një specie ekzotike. Përveç kësaj, nëse kjo gjë merret vesh në Prishtinë, dhe do të merret vesh patjetër, familja ime do të jetë e njollosur", shprehet një shqiptar anonim, një nga 1492 të tillët në Beograd, sipas regjistrimeve të fundit. Në këto regjistrime, 4617 njerëz u deklaruan si muslimanë, gjë që për Bashkësinë Shqiptare në Beograd do të thotë se shumë veta e kanë fshehur kombësinë. Nga perspektiva e sotme, duket se e para që e ka lënë Beogradin ka qenë këngëtarja e muzikës pop Zana Nimani. Ajo sot merret suksesshëm me tregti sendesh të patundshme diku në Kanada. Fëmijët shqiptarë të lindur në Beograd, të cilët kryejnë ndonjë funksion publik, këto ditë gjithnjë e më shpesh heqin dorë nga kombësia e tyre. Kjo është edhe arsyeja se nuk dëshirojnë të përmenden në këtë shkrim.

Qeleshet e fundit

Shqiptarët e Kosovës janë mosbesues edhe ndaj imamit të Xhamisë Bajrakli të Beogradit, por kanë imamin e tyre shqiptar. Në këtë xhami kryejnë ritet më së shumti shqiptarët nga Maqedonia edhe ata, siç shprehet Imami Muhamet Jusufpashiç, "janë kryesisht të rinj". Bashkësia Islamike e Beogradit ka kartat e saj të antarësimit, por në to nuk shënohet kombësia, kështu që askush nuk mund të thotë me siguri se sa shqiptarë jetojnë sot në Beograd.

- "Duke mos llogaritur ata, të cilët nga frika deklarohen si goranë apo egjyptianë, jam i sigurt se në Beograd kanë ardhur vetëm gjysëm shqiptarët, ata të cilët në Kosovë nuk i duan sepse kanë punuar për shtetin. Por edhe këtu janë pritur tradicionalisht keq, si të gjithë refugjatët deri tani. Edhe tani na quajnë "shiptarë", me një nëntekst keqdashës se edhe ne e quajmë veten kështu. Epo, le të jetë kështu, ne e quajmë veten shqiptarë", shprehet një klient i rregullt i njërës prej kafeneve në qendër të Beogradit, ku mblidhen rregullisht refugjatë nga Prishtina të të gjitha kombësive. Numrin prej njëmijë e pesëqind shqiptarësh, në mënyrë modeste e rrit edhe personeli i Ambasadës shqiptare në Beograd, të cilët janë gjithsej pesë. Në Beograd ata jetojnë së bashku me familjet e tyre. Megjithëse Bajrakli Xhamija e Beogradit, ka imamim e saj shqiptar, Universiteti i Beogradit ka profesorë shqiptarë, restorante ku pronarëve këmbëngulës, të cilëve që prej vitit 1993 u është dashur të përballojnë kërcënime dhe shantazhe serioze, megjithëse Beogradi ka mjekët e tij shqiptarë, policët dhe pensionistët shqiptarë, si dhe Miss Kosovën e tij Irina Jashari, shqiptarëve të Beogradit përsëri u duket pak. Nuk shkojnë në shkolla ku mësohet gjuha shqipe dhe lajmet në gjuhën amtare nuk i dëgjojnë më që nga koha kur u hoq emisioni në gjuhën shqipe në kanalin e dytë të RTS-së.

"Qeleshet për herë të fundit i kam parë në Beograd në vitin 1985", shprehet përkthyesja Naile Malja Imami, "në stacionin hekurudhor të Beogradit, kur për herë të fundit kam blerë në Beograd Rilindjen". Po atë vit në Surçin u mbyll edhe klasa e fundit shkollore në gjuhën shqipe. Në degën e gjuhës shqipe në Fakultetin Filollogjik të Beogradit sot vetëm tre shqiptarë studiojnë gjuhën shqipe. Shqip sot mund të mësohet edhe në Akademinë ushtarake të Beogradit, ku kursin njëvjetor e udhëheq Tanja Veselinoviç. Beogradi ka "rrugët shqiptare", atë të Skenderbeut, të Esad Pashës, Sadik Ramizit, të Shkodrës, të Durrësit të Lezhës, ka edhe pallatin Albania. Shumica e këtyre toponimeve e kanë origjinën në kohën e Luftës së Parë Botërore. Shqiptarët e Beogradit kanë një program të përhershëm në Radio Jugosllavia në gjuhën shqipe, ku emisionin e udhëheq Toni Shllaku nga Shqipëria.

Shqiptarë të dëgjuar.

Sipas dëshmive të shqiptarëve të Beogradit, gjatë bombardimeve dhe menjëherë pas përfundimit të tyre, me ardhjen e refugjatëve serbë nga Kosova, një numër i madh shqiptarësh vendosën të largohen nga ky qytet. Për një kohë të shkurtër u larguan 300 familje, pra rreth 1.500 deri në 2.000 shqiptarë. Një numër i madh banesash, pronë e familjeve shqiptare të cilat u larguan nga Beogradi, i zunë refugjatët serbë të Kosovës, pohon Naile Malja Imami. Ndër ata të cilët i u zaptuan banesat kanë qenë edhe Xhavit Shabani, pensionist ish- kuadër i Shërbimit të Sigurimit të Serbisë, i cili për disa dhjetëvjeçarë ka vëzhguar shqiptarët e Beogradit, si dhe Bahri Cani, gazetar i gazetës "Borba". Canit, me gjyq iu kthye banesa pas tri vjetësh. Ndërkohë ai, ishte larguar nga qyteti për në Këln të Gjermanisë, ku punon për Dojçe Velen. Meqenëse e kanë rrahur dhe meqenëse banesën ia kanë zënë, gjatë kohës së bombardimeve, nga Beogradi është

larguar edhe aktori Enver Petrovci, i cili sot, së bashku me aktorin tjetër Faruk Begolli, po përpiqet që në Prishtinë të themelojë akademinë e Teatrit. Petrovci në vitin 1997 ishte aktori i vetëm shqiptar në filmin "Grerëza" të Gorçin Stojanoviçit, në përgatitjen e skenarit të të cilit ka marrë pjesë edhe Faruk Begolli. Në këtë film shumicën e personazheve e përbëjnë shqiptarët. Shumë veta, para regjistrimit të fundit kanë ndryshuar mbiemrat, ose janë kthyer në Prishtinë me vendosjen e KFOR-it atje. Ndërmjet tyre kanë qenë edhe shumë banorë të vjetër të Beogradit. Duhej treguar se je patriot", na tregon një ish-funksionar shtetëror. Ndërmjet shqiptarëve, figura publike të viteve 90-të, në Beograd janë varrosur edhe politikani dhe ambasadori Elham Nimani, i cili u godit deri sa humbi ndjenjat në Greqi, ku kishte një shtëpi pushimi të tijën, pas së cilës edhe vdiq. Si luftëtar i vjetër u varros me nderimet më të mëdha. Janë varrosur edhe shkrimtarët Mehmet Hoxha dhe Sitki Imami, gazetarët Hilmi Thaçi e Albert Dushi, si dhe Rahman Morina, pushtetar i lartë shtetëror. Në Beograd nuk banon më as ish funksionari i lartë i dikurshëm Ali Shukrija, si dhe as Sinan Hasani, i cili jeton në Budva. Për një kohë të gjatë banorë të Beogradit kanë qenë edhe Fadil Hoxha, Xhavit Nimani, Ymer Pula, Azem Vllasi, Refki Dauti etj. Murat Morina me bashkëshorten Hadije Morina, e cila një kohë ka qenë ndihmës ministre e Arsimit në qeverinë e Serbisë, jetojnë në Beograd edhe sot e kësaj dite. Gjithashtu në Beograd jeton edhe Ismet Gjoshi, autor i librit "Edukimi i qenit", Shefik Kryeziu, pilot pensionist i Ushtrisë Jugosllave, Fahri Musliu, gazetar, për një kohë të gjatë reporter i gazetës së Prishtinës "Rilindja", pastaj "Bujku"dhe sot i gazetës "Zëri" dhe i "Zërit të Amerikës". Këtu jeton edhe Fatmir Nushi, kameraman i cili ka kaluar në xhirimet e spoteve publicitare. Avokati Hysni Bytyçi, i cili vitin e kaluar u rrah keqas në banesën e tij nga persona të maskuar, shkoi për mjekim në Britaninë e Madhe dhe vazhdon të banojë atje. Aktori Bekim Fehmiu, i cili në vitin 2000 botoi pjesën e parë të prozën biografike "Tmerr dhe ndriçim" (shtëpia botuese "Samizdat B-92) në ditët e sotme u qëndron larg mediave. Djali i tij Uliksi, së bashku me bashkëshorten aktoren Snjezhana Bogdanoviç, që nga viti 1992 jeton në SHBA.

Pa përkatësi

Bekim Fehmiu famën botërore e arriti me filmin jugosllav "Mbledhësit e pendëve" të regjisorit Aleksandër Petroviç në vitin 1967. Ai është i pari aktor shqiptar i cili luajti në teatro profesioniste jashtë Kosovës. Në tërë karrierën e tij si aktor, në gjuhën shqipe në film ka thëne vetëm një replikë dhe kjo në filmin "Të arrish para pararojës" (1978) të regjisorit Aleksandër Xhorxheviç, shkruhet në librin "Serbët dhe Shqiptarët në shekuj" të Petrit Imamit. Imami punon si profesor i rregullt i lëndëve film dhe skenar televiziv në Akademinë e Arteve Dramatike në Beograd. Botimin e dytë të plotësuar të librit të tij, i cili i kushtohet marrëdhënieve politike dhe kulturore ndërmet serbëve dhe shqiptarëve, e ka bërë shtëpia botuese "Samizdat B-92". Përveç vargjeve të Flora Brovinës, e burgosur politike në Serbi dhe Xhevat Bajrës, shqiptarit kosovar i cili jetoj në Meksikë, në Beograd, në dhjetvjeçarin e fundit nuk është botuar asnjë përkthim tjetër nga gjuha shqipe. Në të kundërt Ismet Dermaku ka përkthyer në gjuhën shqipe librin e Mirjana Markoviçit (bashkëshortja e Millosheviçit-shënimi im Xh.F.) "Noçi dan" ("Nata dhe dita"). Qendra për dekontaminacion kulturor, në bashkëpunim me Fondin për Shoqërinë e Hapur dhe qendrën kulturore "Dodona" në Prishtinë, në maj të vitit 1997, hapën ekspozitën e piktorëve të rinj shqiptarë nga Kosova Maksut Vezgishi, Sokol Beqiri dhe Mehmet Beluli. Ideator i kësaj ekspozite pati qënë Shkëlzen Maliqi. Ndërsa kritikët e artit dhe artistët në Beograd e përshëndetën hapjen e kësaj ekspozite, në Prishtinë

ata u kritikuan sepse kishin hapur një ekspozitë në kryeqytetin serb. "Për shqiptarët në Beograd më të vështirë kanë qenë muajt qershor-gusht 1999", tregon Naile Imami, "Di për shumë raste fyerjesh nga ana e komshinjve dhe probleme me shërbimin e sigurimit serb. Disa shqiptarë janë sulmuar fizikisht. Në shumë dyqane, ku pronarët ishin shqiptarë, janë thyer xhamat". Një grup i vogël i studentëve shqiptarë të Universitetit të Beogradit, në muajin maj të vitit 1999, janë arrestuar nën akuzën e përgatitjes së akteve terroriste. Në deklaratën e Fondit për të Drejtën Humanitare shkruhet se " të akuzuarit kanë përshkruar me hollësi torturat që u kanë bërë policët gjatë kohës së qëndimit në burg, ku me mjete dhune, policët i kanë detyruar që të pranojnë akuzat që u ngarkoheshin". Gjykata e qarkut të Beogradit me 27 tetor të atij viti liroi nga akuzat një pjesë të të akuzuarve. Goran Miletiç nga Fondi për të Drejtën Humanitare shprehet se që nga fillimi i këtij viti nuk ka pasur asnjë rast keqtrajtimi të shqiptarëve në Beograd, sepse, siç precizon ai, asnjë person nuk është ankuar tek ata. "Ata paraqiten tek ne kur tragjedia merr përmasa të mëdha, siç ndodh kur u merren me forcë banesat", thotë Miletiç. Kohan Morina, djali i Buba Morinës, deputete dhe antare e JUL-it (Jugosllavenska Ljevica, e Majta Jugosllave, partia e udhëhequr nga Mira Markoviç) ka lindur në Beograd para njëzet e gjashtë vjetësh. Sot ka një banesë, është i martuar dhe punon në Telekom. Hobi i tij kryesor janë sportet dimërore dhe punon edhe si trajner i snoubord-it në Austri e Ljubljanë. Shprehet se në Beograd ai asnjëherë nuk ka patur probleme. Bile edhe në Prishtinë janë sjellë në mënyrë korrekte me të. Në Prishtinë ka qenë vetëm një herë, pas ardhjes së forcave të KFOR-it. Ilir Gashi, momentalisht punon në Qendrën e Beogradit për të Drejtat e Njeriut. Ka lindur këtu para njëzet e tre vjetësh. Familja e tij ka ardhur në Beograd në vitet gjashtëdhjetë sepse i ati ka qënë funksionar i lartë shtetëror. Mban kontakte të rregullta me xhaxhain e tij në Prishtinë. "Kishte momente", tregon Gashi, "kur qenien time si jugosllav e shihja si një mallkim, sepse më dukej se të tjerët, qofshin ata serbë apo shqiptarë, kishin së paku ndjenjën e përkatësisë, iluzionin se ekziston pala e drejtë dhe se ata janë me të. Unë isha i vetëm, ndërmjet dy popujve dhe nuk mund të përcaktohesha. Nëna ime është serbe, babai shqiptar. E fejuara serbe, kushuriri shqiptar. Me kalimin e kohës kuptova se prejardhja ime është një bekim, sepse me papërcaktueshmërinë time kisha mundësinë të qëndroja në një pike të mesme, nga ku kisha mundësi të shihja me objektivizëm humbjen e zjarrit nacionalist. E ndjenja diskriminimin dhe në njëfarë mënyrë i falenderoj ata që më kanë diskrinimuar. Kuptova se cili nuk dua të jem dhe kundër kujt të luftoj". Në maj të viti 1990 një grup shqiptarësh u përpoq të themelonte shoqatën shqiptare me emrin "Nënë Tereza". Ndërmejt iniciatorëve kryesorë ishin reporteri i atëhershëm i gazetës "Rilindja" nga Beogradi Fahri Musliu dhe avokati beogradas Hysni Bytyçi. Shumë shpejt hoqën dorë nga kjo ide. Sot po të njëjtën gjë përpiqet ta bëjë Shefik Kryeziu, oficer në pension dhe Rexhep Jashari.

Statuti i shoqatës së ardhshme të shqiptarëve në Beograd është shkruar, qëllimet e mbledhjeve, mësimi i gjuhës, formimi i bibliotekës në gjuhën shqipe… Jashari jeton në Beograd që nga viti 1993. Është i martuar me një ukrainase dhe ka dy fëmijë Irenën dhe Leonardin. Ka qenë ndihmës i ministrit të dikurshëm të drejtësisë Petar Jojiç dhe sot është "në dispozicion". E bija Irena, studente e biologjisë, vitin e kaluar u zgjodh Miss Kosova në qytetin verior (serb) të Mitrovicës. Publiku e fërshëlleu.

Nosh

18-04-2012, 10:37

Martesa të përziera

Në Serbi, sipas studimeve të kryera në vitin 2001, sipas analistëve ekziston një distancë e tmerrshme etnike ndaj pakicave të tjera etnike. Kryesisht kundër shqiptarëve. Kështu është që prej 20 vjetësh. Më shumë se një e katërta e të anketuarve nuk do të "rrezikonte " martesën me jo serbët. Rreth 60 % martesën me muslimanët. Martesa e parë shqiptaro-serbe në Jugosllavi është regjistruar në vitin 1945, kur diplomati Elham Nimani u martua me Sonjën, e bija i mitropolitit të Karlovcit (qytet në Kroaci-shënimi im. Xh. F.) Rajiç, e cila pati ardhur asokohe në Kosovë me ushtrinë jugosllave. Në Beograd, ndërsa vazhdonin studimet, u martuan me serbe studjuesi i letërsisë shqipe Anton Çeta (më vonë u divorcua dhe u kthye në Prishtinë, i biri i tij, Llazari edhe sot e kësaj dite jeton në Beograd), etnografi Mark Krasniqi (u divorcua dhe u kthye në Prishtinë, e bija Drita edhe sot jeton në Beograd), orientalisti Hasan Kaleshi (dy djem Eroli dhe Damiri), aktori Bekim Fehmiu me aktoren Branka Petriç (dy djem Uliks dhe Hedon), aktori Faruk Begolli me balerinën Zoja (divorcuar), piktori Matija Rodiqi (djali Kolë), piktori Isak Asllani. Disa politikanë shqiptarë, të cilët kanë jetuar ose vazhdojnë të jetojnë në Beograd, janë martuar me serbe nga Kosova, ndërmjet tyre Ali Shukrija me Dushankën (djemtë Zeqir dhe Luan) , Kolë Shiroka me Dushkën (ka djalë e vajzë, Ilirën dhe Jugosllavin), Alush Gashi me Lelën (tre djem Agimin, Skenderin dhe Fatmirin, njëra nga mbesat e tij është Nora Gashi). Halil Fejzullahu me Danicën (kanë një vajzë Katjushën, një djalë të quajtur Korçagin, i cili pat vdekur në një aksident automobilistik dhe djali tjetër Petriti basketbollisti i njohur i Crvena Zvezdës) etj. Ka patur shumë pak martesa ndërmjet serbëve dhe shqiptareve.

Sa shqiptarë jetojnë në Beograd.

Me numrin e shqiptarëve në Beograd shpesh është manipuluar. Sipas rregjistrimit zyrtar të vitit 1991, figurojnë 4.985, në një kohë që ky numër ka qenë afro dy herë më i madh dhjetë vjet më parë (8.212). Në disa raste është folur për 70.000 shqiptarë në vitin 1990, bile kishe edhe mendime të tilla që, duke patur parasysh ata që nuk janë rregjistruar, kjo shifër mund të ishte 100.000. Edhe sikur rezultatet zyrtare të jenë të pavërteta, po ashtu sikurse edhe ato jo zyrtare, një gjë është e qartë: ky numër është zvogëluar në mënyrë drastike. Në nëntor të vitit 1999, gazetat "Gllas javnosti" dhe "Nezavisne Novine" të Banja Llukës shkruanin se në atë kohë në Beograd jetonin 50.000 shqiptarë dhe se, sipas të dhënave të Ministrisë së Brendshme të Serbisë, ky numër shkonte deri në 120.000. Numrin prej njëqind mijë shqiptarësh që jetojnë në Beograd e përmend edhe Sllobodan Millosheviçi në Konferencën për Jugosllavinë në Hagë. ("Në Beograd kemi 80.000 shqiptarë. Asnjëherë nuk keni dëgjuar se ata kanë patur probleme. Ata kanë dyqane të vegjël, siç janë punëtorë apo profesorë universiteti"). Të njëjtën shifër përmend edhe gazetari Marko Llopushina i revistës "Nedjelni Telegraf" për vitin 1999, domethëne në prag të luftës. "Në Beograd jetojnë afro 80.000 shiptarë", shkruan Llopushina dhe shton se ndërmjet tyre "ka rreth dhjetë mijë shqiptarë, pronarë të ndërmarrjeve dhe dyqaneve private". Numrin prej 70.000 shqiptarësh Millosheviçi e ka përmendur edhe në Gjykatën e Hagës, kur pyeti politikanin shqiptar Mahmut Bakalli nëse ishte në dijeni të faktit se në Beograd jetojnë 70.000 shqiptarë dhe nëse kish dëgjuar që ndonjëri prej tyre të jetë diskriminuar. ("Në Bulevardin e Revolucionit, në të cilin ndoshta ju keni shëtitur shpesh, mund të shihni një numër shumë të madh dyqanesh, punishte me emra shqiptarësh…(?) Largimi i familjeve shqiptare nga Beogradi ka filluar në vitet 80-të dhe është intensifikuar në vitet 90-të. Bile edhe numri prej 4.415 shqiptarësh me të drejtë vote në zgjedhjet e vitit 1996 ka shumë mundësi të jetë i rremë. Meqenëse ligjit mundësonte zëvendësimin e banesave ndërmjet Beogradit dhe Kosovës, familjet e interesuara shqiptare dhe serbe i shmangeshin depozitimit të kontratave tek avokatët. Ndërmjet votuesve kishte edhe fiktivë, siç mund të ishin ata që ndërkohë kishin këmbyer banesat.

A flisni shqip?

Pas Luftës së Dytë Botërore, numri i shqiptarëve në Beograd erdhi vazhdimisht duke u rritur. Numri më i madh i tyre ishin punëtorë krahu, por kishte edhe mjaft të punësuar në ndërmarrjen e pastrimit të qytetit ku ishin dominues në vitet 60-të. Në vitet 70-të gjithnjë e më shumë punësoheshin në ndërtim. Përsa i përket dyqaneve private, sipas të dhënave të vitit 1993 të Dhomës së Tregtisë së Beogradit, nga gjithsejt 7.632 privatëve në qarkun e Beogradit, vetëm 3 % ishin shqiptarë. Më shumë kishte ëmbëltore, pastaj byrektore dhe furra buke. Ndërmjet tyre figuronte edhe "mbreti i byrekëve" Elez Nuredini, të cilit të vitin 1993 iu hoq liçenca e punës tek stacioni kryesor hekurudhor i Beogradit. Nga gjithsejt 570 restorante private, pronarë shqiptarë kishte 20, njëzet firma autotransporti dhe tre dyqane automekanikësh. Në qendër të qytetit dyqane argjendarësh kishin Mjeda, Çivljaku, Lalevci, Shkreli, Zeka dhe Zef Paluca, i cili në kohën e bombardimeve u largua nga Beogradi, sepse dyshohej se ishte pjesëmarrës në një organizatë të fshehtë, së bashku studentët shqiptarë të arrestuar. Tentativa e parë që të mësohej gjuha shqipe në Universitetin e Beogradit daton në vitin 1905, kur u dha urdhëri sipas të cilit parashikohej futja e mësimit "të gjuhës shqipe, e cila duhej t’i besohej vetëm një lektori", por kjo nuk u realizua. Këshilli i Fakultetit Filozofik të Beogradit, me 30 maj 1925, mori vendimin e themelimit të Seminarit "Për filologjinë shqipe", e cila i u besua Henrik Bariçit. Si lektor me honorar u caktua dr. Xhevat Korça, ish drejtor i Gjimnazit të Shkodrës, i cili për arsye politike banonte në Beograd asokohe. Seminari u rinovua në vitin shkollor 1948/49, ku jepte mësim për gjuhën shqipe Vojisllav Dançetoviç, sepse Henrik Bariçin, Gjyqi i Nderit i Universitetit të Beogradit e largoi për arsye politike. Si asistentë u emëruan Idriz Ajeti dhe Anton Çeta, i cili më vonë do të japë mësim në Fakultetin Filozofik në Prishtinë. Në fillimin e vitetev 60-të ky Seminar u shndërrua në degë e kulturës dhe letërsisë shqipe. Shef i kësaj dege në vitin 1974 u bë Halit Ternovci, i cili akoma edhe sot udhëheq këtë katedër. Deri në vitin 1990 në këtë katedër vinin për të dhënë mësim Latif Mulaku (gjuhë shqipe) dhe Latif Berisha (letërsi).

---------- gazeta TEMA ------------

Nosh

18-04-2012, 14:13

Politikanë,…,bashkohuni për ta ribërë Shqipërinë Etnike

Qasje politike Nga Cenë Pushkolli http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/07/cene_pushkolli-272x300.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/07/cene_pushkolli.jpg)Cenë Pushkolli

Atifete, Bamir, Nevzat, Salih, Hashim, Baki, Jozefina e Jakup, Rami…, Presidentë, kryeministra e kryeparlamentar, të Kosovës Historike, të Shqipërisë Londineze, të Republikës së Iliridës, tash punoni për Ribashkimin Kombëtar. Nëpër tribuna politike – diplomatike, nëpër takime dhe ndeja të ndryshme vendore(fjala është në të gjitha trojet shqiptare) ku më pak e ku më shumë flitet për Bashkim, respektivisht për Ribashkim Kombëtar. Në Kushtetutën e Republikës së Shqipërisë flitet dhe lejohet Bashkimi Kombëtar, kemi përshtypjen ( ndonëse deri më tashti nuk është publikuar Kushtetuta e Republikës së Iliridës, nuk e dimë se çfarë thuhet për Bashkim Kombëtar) se Shqiptarët e Republikës së Iliridës duan të bashkohen me Shqipërinë Londineze). Ndërkaq në Kushtetutën e Republikës së Kosovës bashkimi me ndonjë shtet tjetër nuk është e lejueshme, mirëpo Fronti Bashkimit Kombëtar Shqiptar-FBKSH-ja, për dallim nga të tjerët këta duan dhe punojnë për RIBASHKIM KOMBËTAR, gjë që kjo gjë nuk është e ndaluar me asnjë paragraf a nen të Kushtetutës së Kosovës. Politikanë, diplomat, punëtorë shkencor, analist, publicist si edhe njerëz tjerë ekspertë të fushave të ndryshme në krye me “luanët” e kauzës gjithëkombëtare prof.dr. Mehdi Hyseni dhe analisti Agim Vuniqi, herë herë prononcohen në mediume të ndryshme në favor të bashkimit të gjitha trojeve shqiptare, bile bile këta të fundit duke qenë ekspert për marrëdhënie ndërkombëtare dhe analist me dhjetëra shkrime kanë dokumentuar se Ribashkimi Kombëtar është një proces që duhet të ndodhë, bile – bile duke na ndihmuar Bashkësia Ndërkombëtare në krye me SHBA-të. Shqipëria Etnike vizion i shumë shoqatave, subjekteve politike, asociacioneve të ndryshme si edhe i njerëzve kauzës gjithë kombëtare, sot për sot është në letër, por jemi të bindur se nëse i kthehen tokat e copëtuara Shqipërisë Londineze, gjithkush do të përfitoj, do të përfitoj edhe Bashkësia Evropiane dhe më gjerë, sepse problemi i 15 milionëve shqiptar të shpërndar gjithandej botës demokratike, do të kishin mundësinë që të ktheheshin në atdheun e tyre, thotë Kastriot Bushi, kryetari Këshillit Nismëtar i partisë më të re në Kosovë “Ardhmëria Kombëtare Shqiptare-AKSH”, parti kjo që shikuar nga platforma politike e saj shihet se janë luftëtar të denjë i kauzës për Ribashkim Kombëtar. Për Shqipërinë Etnike shkruhet dhe flitet gjithandej trojeve shqiptare, për këtë tashmë për të satën herë kemi thënë se nuk është tabu temë. Kjo dëshirë tashmë është prezentë ku më pak e ku më shumë dhe si e tillë është shndërruar në kërkesë të qindra e qindra asociacioneve të ndryshme, qoftë në Shqipërinë Londineze qoftë në Kosovën Historike, tash dhe jo vetëm tash kjo kërkesë shfaqet edhe në republikën e Iliridës. Të gjitha këto asociacione, subjekte politike dhe atdhetar të dëshmuar të kauzës gjithëkombëtare në mendjet e tyre – në programet e tyre kanë Ribashkimin Kombëtar, ajo është vizion i jonë, atë do ta realizojmë me mjete tejet paqësore e demokratike, thotë Ferat Imeri nga Shoqata Atdhetare për Identitet dhe Bashkim Kombëtar, në këtë frymë kishte thënë “luani” i kauzës gjithëkombëtare 60 vjetë punë aktive në çështjen shqiptare, profesori i nderuar z. Hazir Shala. Ribashkimi Kombëtar, respektivisht SHQIPËRIA ETNIKE është një proces që do t’i kontribuojë paqes, stabilitetit dhe zhvillimit ekonomikë në gjithë RAJONIN, ka thënë Ibush Hetemi, zyrtar i lartë i Frontit Bashkimit Kombëtar Shqiptar. Njerëzit e pendës, njerëzit e pushkës, njerëzit e asociacioneve qeveritare dhe jo qeveritare si edhe njerëzit pleqnar bashkë me të gjithë ata që e ndiejnë vetën me tamam shqiptar, kanë pse të gëzohen me të arriturat që i përjetoi Kosova Historike, besa edhe shqiptarët e Republikës së Iliridës. Sigurisht që të gjithë këta që u përmendën më sipër nuk janë të kënaqur me dukurit negative që po ndodhin në shoqërinë tonë, sigurisht që as nuk e pëlqejnë gjendjen e vështirë ekonomike, gjithsesi nuk u pëlqejnë as gjendjen e të papunësuarve dhe skamnorëve gjithandej trojeve shqiptare. Mirëpo, të gjitha të arriturat si edhe dukuritë negative kanë ndodhur në proceset që ka kaluar Shqipëria Londineze, Kosova Historike, republika e Iliridës etj. Një kthesë historike jo shumë moti ka pas ndodhur 22 korrik, 2011-tës, kur GJN i Hagës, Kosovës ia shpalli të ligjshme Shpalljen e Pavarësisë, me këtë të gjitha shteteve që akoma nuk e kanë njohur Shtetin më të ri të Botës, iu çelë rruga që ta njohin Kosovën si Shtet të Pavarur dhe Sovran. Gjatë kësaj kohe derisa u prononcua GJN i Hagës, në nivel kombëtar kemi shumë të arritura, ato janë kolosale. Pra Shpallja e Pavarësisë së Kosovës Shtet të Pavarur dhe Sovran Shpallja e Republikës së Iliridës, prill 2012, është një e arritur që shumë e shumë kombe e lakmojnë, ndërtimi i rrugëve gjithandej Kosovës, ndërtimi i rrugës kombëtare që lidhë Shqipërinë Londineze me Kosovën Historike dhe shkon më tutje në Evropë, anëtarësimi i Kosovës në Banka dhe shumë asociacione ndërkombëtare, janë të arritura të kësaj klike politike dhe të politikave tjera kombëtare. Me forcimin e shtetit të Kosovës sigurisht që instrumentet ligjore do të jetësohen më me ngulm çka donë të thotë se me forcimin e ligjit edhe dukurit negative në shoqëri bien në masë të madhe. Këto dukuri negative sigurisht që do të zvogëlohen me krijimin e vendeve të reja të punës, me zhvillimin ekonomisë dhe të standardit të njerëzve. Jemi të bindur se dukuri negative do të ndodhin ashtu siç ndodhë në gjithë botën, por ato do të jenë nga autorë të “sëmurë për sensacione”, përndryshe dukuri negative do të ketë gjithnjë e më pak. Kosova, respektivisht populli i saj ka të drejt të besojë se zhvillimi i saj do të ecën me ritëm çfarë dëshirohet, ajo ka resurse tokësore dhe nëntokësore, sigurisht tani më kemi edhe resurse ujore sepse shteti amë, respektivisht klika politike e saj në bashkëveprim me opozitën ia dha Kosovës në shfrytëzim Shëngjinin, çka donë të thotë se Kosova edhe zyrtarisht ka dalje në det. Këtë çka e ka bërë Shqipëria Zyrtare nuk ishte në kundërshtim me ligjet e vendit dhe me ligjet ndërkombëtare, prandaj falje andej e këndej cepave të atdheut mund të ndodhin derisa përfundimisht të bëhet edhe Ribashkimi Kombëtar. Sipas konventave ndërkombëtare kur është fjala e vetëvendosjes nuk u ndalohet shteteve të interesuara të bashkohen, shtetet e interesuara kanë të drejtë të formojnë unione të ndryshme për të bashkëpunuar në fusha të ndryshme. Prandaj Shqipëria e Kosova nuk mund të jenë “açik” nga shtetet tjera të botës. Zonja e zotërinj: Atifete, Bamir, Nevzat, Salih, Hashim, Baki, Jozefina, Jakup e Rami…, Presidentë, Kryeministra e Kryeparlamentarë, të Kosovës Historike, të Shqipërisë Londineze, të Republikës së Iliridës, tash punoni më me ngulm për Ribashkimin Kombëtar, sepse të gjitha këto konventa e akte ( të vetëvendosjes së popujve e garantojnë: 1. Karta Atlantikut të vitit 1941 ( lidhja e kombeve); 2. Karta e kombeve te Bashkuara e vitit 1945; 3. Deklerata Universale e OKB-es e vitit 1948; 4. Rezoluta e OKB-es nr,637, 16.12.1952; 5. Rezoluta e OKB-es nr. 1514, 14.12.1960; 6. Rezoluta e OKB-se nr. 1815 , 18.12.1963; 7. Rezoluta e Okb-es mr.2105, 20.12.1965; 8. Pakti ndërkombëtar për të drejtat civile dhe politike i vitit 1966; 9. Pakti ndërkombëtar për të drejtat ekonomike sociale dhe kulturore 1966; 10. Dhe Rezoluta e OKB-es me nr. 2625, 24.12.1970; Të drejtën e Vetëvendosjes e garantojnë edhe këta dokumente të OSBE-së, ( 1. Akti Final i Helsinkut i vitit 1975; 2. Karta e Parisit pë Europë të Re e muajt nëntor të vitit 1990, si dhe 3. Dokumnti i Kopenhagës i qershorit të vitit 1990. Pra këto dhe dokumente tjera të ndryshme ndërkombëtare janë në favorin tonë, pse të jenë/jemi “açik” ne/shqiptarët.

Nosh

18-04-2012, 21:26

Reagim ndaj shkrimit te Olsi Jazexhi nga Tonin Gjuraj (http://kosova.albemigrant.com/?p=7309)
http://kosova.albemigrant.com/wp-content/uploads/2012/04/Tonin-Gjuraj.jpg (http://kosova.albemigrant.com/wp-content/uploads/2012/04/Tonin-Gjuraj.jpg)

I dashur Olsi,
Se pari, ju uroj gjithe te mirat, juve dhe familjes tuaj.

Se dyti, me lejoni te ndaj me juve preokupacionin e meposhtem:
Juve keni botuar sot ne MAPO nje artikull-debat, te titulluar “Vellazeria shqiptaro-turke dhe kercenimi nga turkofobet katolike”.
Diku nga fundi i artikullit, permendi, pa asnje lidhje, edhe emrin tim.
Natyrisht eshte e drejta juaj te shkruani, te reagoni, te polemizoni dhe te debatoni, si nje interlokutor, me kedo qe ka trajtuar, se fundi, çeshtjet me te cilat juve polemizoni, por nuk arrita te kuptoj perse keni vendosur, ne kete kontekst, emrin e nje individi, i cili as ka te beje me çeshtjen e trajtuar, as ka shkruar ndonjehere per kete çeshtje (une nuk jam historian dhe nuk shkruaj per çeshtje, te cilat nuk kam kompetencen e duhur), pra qe nuk ka lidhje fare me kontekstin dhe emrat te cilet juve keni listuar sot.
Me vjen sinqerisht keq dhe kjo tregon nje mungese te madhe etike. Nuk gjen keto dite, as ne te kaluaren, ndonje artikull apo punim timin qe te kete prekur çeshtje qe lidhen me Turqine, apo turkofobine, me otomanizmin apo neo-otomanizmin.
Sa per dijenine tuaj, z. Jazexhi, tema ime e doktoratures ka te beje me Bashkejetesen e grupeve te ndryshme fetare ne shoqerine multifetare shqiptare dhe, po ashtu, deshiroj te risjell ne vemendjen tuaj, qe me 18 janar te vitit 2004, se bashku ne Lezhe, kemi marre pjese ne Festimet e Kurban Bajramit dhe aty une kam mbajtur temen: Ndikimi i festes se Kurban Bajramit ne shoqerine shqiptare. Besoj se kjo patjeter duhet t’ju kujtohet!
Ju shkruani ne artikull sot, midis te tjerave, se “Gurakuqi, i cili, ashtu si rektori i tij Tonin Gjuraj, apo shefi i institutit albanologjik, Ardian Marashi, qe u zbriten nga malet nga Jozefina Topalli paskomunizmit, e sot jane ne pozita pushteti ne Tirane, kerkojne…………”.
Tri te paverteta te medha z. Jazexhi:
a. nuk jam nga mali (edhe po te isha nuk ka asnje problem, se qytetaria nuk ka te beje me lokacionin, por ky eshte debat tjeter), por jam nga fusha, me sakte nga Komuna e Dajçit te Bregut te Bunes, ne zonen e Nenshkodres, krejt afer Lumit Buna dhe Velipojes;
b. nuk kam asnje lidhje me zj. Topalli, madje ndahem qartesisht me te, per menyren sesi duhet te funksionoje demokracia dhe institucionet demokratike ne vend dhe kjo dihet gjeresisht nga opinioni i gjere shoqeror dhe politik, ne Shkoder dhe me gjere, por kjo nuk ka ndonje interes ketu;
c. une kam dhene doreheqjen qe ne tetor te 2009 nga pozicioni i ambasadorit, keshtu qe nuk jam ne “pozita pushteti” dhe i jam rikthyer jetes akademike, madje ne nje institucion
arsimor privat.
Kjo eshte e vertete lidhur me personin tim dhe une nuk mund te mbaj pergjegjsi per opinionet qe shprehin te tjeret ne UET apo jashte UET-it, ne Tirane, ne Turqi, apo ne Kanada!
Z. Jazexhi,
Une nuk jam as drejtor, as kryeredaktor i gazetes MAPO, e cila megjithate duke qene e hapur per te gjitha pikepamjet ua ka botuar edhe juve artikullin (dhe mire ka bere),
por une jam rektor i UET-it dhe jam i perqendruar strikt ne çeshtje akademike dhe administrative te ketij institucioni çdo dite.
Nuk arrij te kuptoj se ku qendron “mekati” im, i nderuar Zoteri, qe permendni emrin tim, pa asnje lidhje, dhe nese vertete besoni ne Zot dhe ne ato qe thoni per mua,
si dhe nese ndiheni nje mysliman i mire, qe njeh pendesen, kam te drejte t’ju kerkoj te ri-reagoni drejt dhe te kerkoni falje publike, ne te njejten gazete.
Me mirekuptim,
Tonin

E marte 17 Prill 2012 23:15 PM http://www.mesazhi.com/mendime/reagim-ndaj-shkrimit-te-olsi-jazexhi-nga-tonin-gjuraj (http://www.mesazhi.com/mendime/reagim-ndaj-shkrimit-te-olsi-jazexhi-nga-tonin-gjuraj)

Nosh

18-04-2012, 21:27

Alfred Lela: Orient Ekspresi i eurofobëve
http://kosova.albemigrant.com/wp-content/uploads/2012/04/alfred-lela-213-150x150.jpg (http://kosova.albemigrant.com/wp-content/uploads/2012/04/alfred-lela-213.jpg)Shkrimi i Olsi Jazexhiut botuar në MAPO-n e djeshme nuk ka qenë përpjekja e parë e tij për kontakt me lexuesit e kësaj gazete. Redaksia ia ka ‘mbyllur dyert’ duke qenë se shkrimet e tij, rregullisht, merren më shumë me individët sesa idetë. Jazexhi, duke mos dashur, apo duke mos mundur t’i kuptojë njerëzit si qenie të lira, me të drejtë zgjedhjeje, mefrymëzime politike apo estetike i kall ata, rras e plas, brenda një rrethi të cilin, pasi i vizaton ca rrathë bardh e zi, e kthen në target duke marrë në shenjë përkatësi (të paqena) fetare.Jazexhi është antishqiptari par excellence: ai bën të vetën një tezë serbo-greko-osmane duke e barabitur fenë më kombësinë. Nëse je ortodoks je automatikisht grek, nëse je musliman, turk e kështu me radhë.Filoperëndimorët i sheh si katolikë e madje edhe origjinën e tyre e gabon, siç bën me timen, duke ia veshur një qarku për të cilin ka dëgjuar se është me shumicë të krishterë. (Nuk qëlloj të jem lezhjan as katolik; jam i tillë përgjysmë, dhe pranoj me dëshirë të jem gjysma e mirë e çdo të tëre.) Në pamfletin e tij në formë fatwa-je ai identifikon ‘bandën e katolikëve’, ku fut Henri Çilin, Ardian Ndrecën, Romeo Gurakuqin, Alfred Lelën, Agron Gjekmarkajn, Tonin Gjurajn e të tjerë. Një pjesë e tyre, përfshirë edhe mua, po është e vërtetë, kanë milituar në shtyp me artikuj kundër neo-otomanizmit si doktrinë, pranuar e tillë edhe nga autori i saj, ministri i Jashtëm turk, Davutoglu. Janë njëmijë e një arsyet se pse ne duhet t’i ruhemi e t’i shmangemi rënies nën sferën e kulturës dhe gjeopolitikës neo-otomane. Shumë prej jush që i lexoni këto radhë mund të gjeni arsyen ose arsyet tuaja. Të miat janë disa, por njërën e kam estetike: duke perifrazuar Kadarenë, mendoj se nuk u duhet zënë besë kombeve që mbulojnë fytyrat e grave.Shumë kanë pyetur se si ka mundësi që MAPO, një gazetë centriste, aq centriste sa mua do më pëlqente të përdorja për të fjalët e një prej editorëve themelues të The Economist, Walter Bagehot: we belong to the extreme centre (jemi të qendrës ekstreme), të ketë botuar shkrimin vrer e ndot të z. Jazexhi. Motivimi i parë ka qenë i një natyre dinake: teksti i zotërisë, duke u munduar të mihë një varr për pro-perëndimorët i hapte vetes një zgafellë të mjerimit logjik. I dyti ka qenë motivim i llojit social: Jazexhi nuk është lunatiku e as fanatiku i vetëm ndër shqiptarë, por kjo nuk do të thotë se atyre nuk u duhet dhënë një valvul prej nga ku ta shkarkojnë ndrydhjen e zemërimin e tyre. Mendojmë se në këtë rast, si gazetë, i kemi shërbyer interesit publik.Nëse më thoni se po e teproj duke e quajtur Jazexhiun dhe sojin e tij si të ndrydhur e të çmendur me një copy/paste të thjeshtë po risjell përmbylljen dhe kreshendon e shkrimit të tij: …ashtu si gjyshërit tuaj në kohë të Skënderbeut, hipini anijeve dhe gjeni atë që doni matanë Adriatikut. Ne muslimanët, do jemi rehat këtu ku jemi, me apo pa Turqinë. Pasi e ka rrethuar për herë të pestë ‘Krujën e pro-perëndimorëve’ Jazexhiu shpreson që të hedhë në puset e kështjellës së tyre coftinën osmane, e cila do t’i detyrojë të rrethuarit që të dorëzohen e ‘ta shprishin edhe njëherë gjakun arbëror’ duke u vendosur përtej Adriatikut. (Veç kësaj ai merr përsipër të flasë në emër të muslimanëve shqiptarë!!!) Ironia e gjithë kësaj është se Jazexhi e shpall platformën e tij nga përtej Atlantikut. Në fund të emailit të tij shkruhet, Ontario (Kanada). E keni lexuar drejt: Kanada, jo Kandahar!Pse pra, Jazexhi rreh të predikojë shpërnguljen e filoperëndimorëve shqiptarë që nga Kanadaja, një vend i Perëndimit, ndërkohë që e bën këtë nga pozitat e një filoorientali? Ja se pse: fondamentalistët islamikë, ashtu si komunistët, kanë mbetur pa atdhe. As të parët e as të dytët, nuk kanë një vend për be ku mishërohet ideologjia e tyre si histori suksesi. Parajsa e fundit, shteti i dështuar i Afganistanit nën sundimin e Mullah Omarit të Talebanëve, ka rënë tashmë. Sa u takon shteteve të dështuara komuniste, lista është paksa më e gjatë; gjithsesi mjerane: Kuba dhe Koreja e Veriut. Dhe, siç Olsi mençurisht ka bërë, mes Kandaharit e Kanadasë ka zgjedhur këtë të dytën. Çmenduri fare është kur, që nga Kanadaja, predikon Kandaharin!http://www.mapo.al/2012/04/18/orient-ekspresi-i-eurofobeve/

Nosh

18-04-2012, 21:31

Telemjekësia një projekt fals, Vodafon nxiton të promovojë veten dhe te rrjepe me abonime ''telemjeksore'' ato pak te ardhura te malesoreve në zonat malore (http://www.sot.com.al/index.php?option=com_content&view=article&id=29398:telemjekesia-nje-projekt-fals-vodafon-nxiton-te-promovoje-veten-ne-zonat-malore&catid=220:aktualitet-gazeta&Itemid=482)

I dobetShume i mire
Publikuar te Dielen, 15 Prill 2012 00:00 Shkruar nga SOT NEWS

http://www.sot.com.al/cache/multithumb_thumbs/b_115_98_16777215_0___images_1AKTU_spitali-ushtarak.gif (http://www.sot.com.al/images/1AKTU/spitali-ushtarak.gif)Projekti i telemjekësisë, që para pak kohësh u promovua nga Ministria e Shëndetësisë, duket se ka rezultuar një projekt i dështuar. Kjo, u duk që në momentin që donatorët e projektit nuk njohin njëri-tjetrin dhe secili kërkon që meritat t’i mbajë për vete.
Një gjë e tillë ka ndodhur edhe së fundmi me kompaninë celulare Vodafone, e cila ka filluar t’i bëjë promovim vlerave të saj në zona të ndryshme të Shqipërisë. Në kushtet, kur burime të ndryshme projektin e telemjekësisë ia delegojnë burimeve të ndryshme, kompania e Vodafonit ka marrë iniciativën që telemjekësinë ta promovojë si një projekt të financuar nga kjo kompani. Por, ndërkohë sipas Drejtorit të Politikave në Ministrinë e Shëndetësisë, Pëllumb Pipero, projekti financohet nga USAID dhe jo nga Vodafone. Madje, sipas Piperos, kompania Vodafone përfshihet në këtë projekt vetëm për transmetimin e të dhënave nëpërmjet teknologjisë 3G, nga mjeku i familjes tek specialistët e spitalit Hygeia. Por, meritat për këtë projekt kërkon që t’i marrë kompania celulare Vodafone. Kjo, ka qenë edhe arsyeja se pse drejtori i ri ekzekutiv i Vodafone Albania, Dietlof Mare, para dy ditësh deklaroi se telemjekësia është një projekt i rëndësishëm për zonat e thella malore. Deklarata e Mares, ka ardhur nga zona e Kuçit të Vlorës. Nga ana tjetër, edhe Albi Greva, drejtor i Fondacionit Vodafon Albania vuri në dukje rëndësinë e këtij projekti, pasi, sipas tij, zonat e thella marrin një përgjigje më të shpejtë për problemet shëndetësore. Por, drejtuesit e Vodafone Albania, kanë vetëm një synim, që të promovohet emri i kësaj kompanie edhe në zonat më të thella të vendit. Këtë e themi, sepse në kushtet kur kjo kompani në këtë projekt zë vetëm një rol të vogël, atë të transmetimit të dhënave, nuk kuptohet se pse kësaj kompanie po i bëhet kaq shumë bujë. Madje, në lojën e kësaj të fundit është përfshirë edhe ministri i Shëndetësisë, Petrit Vasili, i cili gjatë ditës së promovimit të këtij projekti, në asnjë pjesë të deklaratës së tij nuk e ka përmendur që projekti financohej nga USAID, por ka përmendur vetëm emrin e kompanisë celulare të Vodafonit, duke i shërbyer reklamimit të kësaj kompanie.

Tenderët e përfunduar që në janar, spitalet ende pa ilaçe

Edhe pse prej disa kohësh, tenderët e ilaçeve kanë përfunduar së hartuari, ende në spitalet e vendit ndihet nevoja e shumë medikamenteve. Madje, më tepër mungesa e ilaçeve ndihet në qendrën më të madhe spitalore në vend, siç është Qendra Spitalore Universitare “Nënë Tereza”. Në spitalet apo pavijonet e kësaj qendre, pacientët janë të detyruar që një pjesë të medikamenteve t’i blenë në farmacitë jashtë QSUT, pasi në depot e kësaj qendre spitalore ka mungesa të ilaçeve. Por, ky fenomen nuk ndodh vetëm në një pavijon apo vetëm në një spital, pasi pothuajse në të gjitha pavijonet pacientët ankohen për mungesë të ilaçeve. Madje, në disa spitale, gjendja paraqitet edhe më keq, duke qenë se mungojnë edhe medikamentet më elementare, siç janë: dorezat, pambuku, shiringat, etj. Madje, si për ironi të fatit, një situatë e tillë paraqitet në spitalin e Onkologjikut, në të cilin pacientët kanë nevojë më shumë se kurrë për ilaçet. Por, kjo s’do të thotë se në spitalet e tjera, nuk ka mungesa të ilaçeve. Madje, edhe vetë Drejtori i Politikave në Ministrinë e Shëndetësisë, Pëllumb Pipero, e ka pranuar këtë fakt. “Është e vërtetë që në spitale ka ilaçe që mungojnë. Por, për rastet kur mungojnë edhe ilaçet më elementare, është mungesë papërgjegjshmërie nga ana e drejtuesve të drejtuesve”, u shpreh Pipero.

Makinat private bllokojnë qarkullimin e ambulancave në QSUT

Oborri i Qendrës Spitalore Universitare “Nënë Tereza”, kohët e fundit duket se është kthyer në një parking për mjetet private, të cilat shkaktojnë kaos tek qytetarët, por edhe tek mjekët. Por, problemi më i madh ngelet për drejtuesit e ambulancave, të cilët shpesh e kanë të vështirë që të çajnë mes mjeteve të parkuara keq në oborrin e QSUT. Por, një vonesë sado e vogël për përcjelljen e pacientëve, aq më shumë ankth dhe panik shkaktohet tek pacienti apo tek të afërmit e tij. Vetëm pak kohë më parë, Drejtori i Qendrës Spitalore Universitare “Nënë Tereza”, Saimir Ivziku, nisi fazën e parë të aksionit për lirimin e hapësirave publike para QSUT. Madje, sipas Ivzikut shumë shpejt do të niste edhe faza e dytë, në të cilën përveç mjeteve të parkuara keq, do të gjobiteshin edhe drejtuesit e subjekteve dhe bizneseve që ushtrojnë aktivitetin e tyre në oborrin e QSUT. Por, që prej fazës së parë të këtij aksioni ka kaluar më tepër se një muaj, ndërsa situata në oborrin e QSUT vazhdon të ngelet e njëjtë. Nga vëzhgimet që ka bërë gazeta “Sot” rezulton se aktualisht në oborrin e QSUT, mjetet vazhdojnë të parkohen dyshe apo treshe, si dhe bizneset vazhdojnë që të ushtrojnë të qeta aktivitetin e tyre pranë spitaleve të kësaj qendre. Aktualisht, në oborrin e kësaj qendre, lulëzojnë mejhanet, ku pihet raki dhe hahen qofte, mbizotërojnë lokalet, fast-foodet, si dhe shitësit ambulantë.

Spitalet jashtë standardi, mungojnë prej vitesh investimet

Të jesh pacient në spitalet e Qendrës Spitalore Universitare “Nënë Tereza”, do të thotë që nga njëra anë të vuash mungesën e ilaçeve, ndërsa nga ana tjetër të vuash edhe mungesën e investimeve në këto spitale. Këtë e themi, sepse prej shumë kohësh spitalet në qendrën më të madhe spitalore në vend, janë në gjendje të mjerueshme. Kjo, sepse në shumë prej spitaleve të QSUT, muret e dhomave ku janë shtruar pacientët, ndodhen në gjendje mizerable. Pjesa më e madhe e pacientëve, janë të detyruar që të flenë në dhoma me lagështirë, nën mure të rrënuar, që nga momenti në moment duket sikur do t’iu rrëzohet suvaja. Por, jo çdo gjë mbaron me kaq. Gjendja paraqitet edhe më e mjerueshme tek kushtet higjieno-sanitare në këto spitale. Përveç faktit, që pjesa më e madhe e pacientëve janë të detyruar që të flenë në dhoma me lagështirë, duhet që të jetojnë mes ajrit mbytës që qarkullon në këto ambiente. Për të mos folur për gjendjen e tualeteve, të cilat lënë vërtet për të dëshiruar. Por, situata më dramatike paraqitet në spitalin nr. 2 të QSUT, në të cilin nuk janë të rrënuara vetëm muret e brendshme të dhomave, por edhe muret e jashtme të këtij spitali. Muret e lagësht dhe të mykur, tregojnë edhe njëherë se në këto spitale ka kohë që nuk vihet dorë nga ana e shtetit, madje nuk dihet nëse këto probleme do të marrin fund ndonjëherë.

Pediatria, mbeturinat mblidhen cepave të korridoreve

Spitali i fëmijëve, kohët e fundit duket se vuan një problem tjetër, siç është ai i grumbullimit të mbetjeve në korridor. Nga vëzhgimet e gazetës “Sot” në spitalin e Pediatrisë, ka rezultuar se në shumë raste, mbeturinat grumbullohen cepave të korridoreve të këtij spitali, duke u përbërë një problem për shëndetin e fëmijëve. Të shqetësuar për këtë problem janë edhe prindërit e pacientëve të vegjël, të shtruar në këtë spital. “Kam ardhur të vizitoj fëmijën tim, por këtu qenka shumë keq. Mbeturinat në korridor, më trembin”, pohon një nënë nga Tirana. Kështu, fëmijët përveç sëmundjes që mund të kenë, këtë herë janë dyfish të rrezikuar, pasi mbeturinat e hedhura vend e pa vend, përbëjnë një rrezik serioz për jetën e pacientëve të vegjël. Por, ky s’është problemi kryesor që shqetëson prindërit e fëmijëve që vizitohen në këtë spital. Një tjetër problem, përbën edhe mungesa e mjekëve për të përballuar numrin e madh të pacientëve të vegjël, të cilët pothuajse çdo ditë paraqiten tek dyert e Pediatrisë. Madje, situata bëhet edhe më e rëndë, sidomos në rastet e epidemive të gripit, kur përballë numrit të madh të fëmijëve, qëndrojnë vetëm dy mjekë, që duhet të përballojnë fluksin e madh të fëmijëve që presin në radhë për t’u mjekuar. Mesa duket, problemet me të cilat përballet sistemi ynë shëndetësor në vend, duhet ta vuajnë edhe fëmijët, të cilët janë të destinuar që të vuajnë pasojat e sistemit.
Aurora Koromani

Nosh

18-04-2012, 22:46

Boshti pansllavist kundër popullit shqiptar
http://www.radioprojekt.dk/18/04/2012/boshti-pansllavist-kunder-popullit-shqiptar/

Postuar nga Adem Gashi, kryeredaktor (http://www.radioprojekt.dk/author/adem-gashi/) Me 18 Pri 2012.
http://www.radioprojekt.dk/wp-content/uploads/2012/04/sk%C3%ABnder-karacica.jpg (http://www.radioprojekt.dk/18/04/2012/boshti-pansllavist-kunder-popullit-shqiptar/skender-karacica/)shkruan, Skënder Karaçica
Për gjendjen e tensionuar në Maqedoni sot kanë reaguar asociacionet politiko-kombëtare SHSHA-ja dhe KKSHA ne Çikago. Në reagimet e tyre thuhet se orët e kurdisura nga qarqet antishqiptare në Beograd, Shkup, Athinë dhe të dirigjuara nga dora e diplomacisë në Moskë, tregon më së miri se tashmë po shpalosen skenarët e vjetër tash e një shekull kundër popullit shqiptar. E kemi thënë edhe më herët se shteti maqedonas për këto qarqe është bërë strehë e aktivitetit të tyre karshi çeshtjes shqiptare në Ballkan, thuhet në regimin që vjen nga Çikago.
Duhet thënë shtruar se gjuha e urrejtjes ndaj popullit shqiptar në Maqedoni nuk është e rastit apo emocionit për rastin e vrasjes së pesë te rinjve maqedonas në Shkup. Me gjuhën e urrejtjes shqiptarët janë mësuar tash e një shekull nga qarqet pansllaviste. E gjithë kolovajza politike në Maqedoni dhe rrugët e tensionuara tregojnë se janë aktivizuar top matrialet sekrete që janë përpunuar gjatë vizitës së delegacionit rus me S. Lavrov, i cili në fjalimin e tij në Ohër pati thënë se ky vend (aludim për popullin shqiptar) eshte ,, Jerusalemi i Ballkanit,,.Po kësaj rruge për në Shkup erdhën edhe krerët serbë Millorad Dodik dhe Ivica Daciq për sëndërtimin e ,,marrëveshjeve rajonale,, e që shkonin ndesh çeshtjes shqiptare në këto hapësira etnike.
Ata që kurdsen orën vrastare dhe të gjakderdhjes për popullin shqiptar janë të papranueshme, thuhet më tej në reagimin që vjen nga Çikago. Për gjendjene krijuar të gjitha subjektet politike dhe segmente të caktuara të shtetit duhen të marrin masat e duhura që ky përshkallezim të parandalohet. Këto që po shohim nëpër rrugët e Shkupit na kthen mbrapa para njëzet vjetësh luftën dhe gjakderdhjen ne Bosnje. Kujt i shërben kjo dhe këso kohe, thuhet më tej në reagimin e asociacioneve politiko-kombetare nga Çikago. Populli shqiptar në Maqedoni dhe mërgimtarët e shumtë nëpër botë i kontribuojnë më së shumti për politikën taksapguese për këtë vend. Po bëhet një shekull kur shqiptarët të shkelur nga çdo e drejtë për liri, dinjitet dhe punë u detyruan që të marrin rrugët e mërgimit. Tërë ky mllef dhe gjuha e urrejtjes ndaj popullit shqiptar ka për qëllim që përmes dhunës të shkatërrojnë pasurinë shqiptare të fituar me mundin e madh dhe punë krahu nëpër meridianet e botës.
Përmes reagimit do të shprehim indinjatën tonë se organet qeveritare të N. Gruevskit dhe subjekti politik shqiptar po rrijnë indiferent karshi çështjes së tensionuar. Kush po i armatos qytetarët maqedonas në pikë të dites, thuhet zeshem nga Çikago duke shtuar se tensionet ndëretnike mund të marrin kahje tjetër që do të dëmtojë dhe do të bëjë të pamundur bashkëjetesën e dy popujve. Gjuha e urrejtjes dhe skenarët pansllavistë duhen mbyllur nëse shteti i Maqedonisë dëshiron të qëndrojë në këmbët e veta. Duhet sa më parë të vlerësohet gjendja politike dhe gjithë mesionarët (ushtarako-policor) që kanë ardhur nga Serbia në emër të ,,marrveshjes rajonale,, të dëbohen sa më parë dhe misonin e sigurisë të mbajnë bashkërisht shqiptarët dhe maqedonasit.
Përmes perdes së hapur mund të shihet fare lehtë aktet se kah po shkon ky shtet i brishtë. Nëse vazhdon kështu paranoja e jetës nën ethe dhe pasiguri, atëherë populli shqiptar duhet hapur letrat e ndarjes në mënyrën si vepruan dy popujt çek dhe sllovak (dikur shteti i përbashkët çekosllovakia). Mirë e pati thënë diplomati amerikan R. Hollbruk se kjo i ngjane thënies amerikane ,,Martesë me pushke,,! Kjo që po ndodh në Maqedoni tregon edhe një herë se sa janë të gatshëm segmnete të caktuara të shtetit të mbajnë si duhet rendin dhe ligjin për të gjithë qytetarët si të barabartë. Po theksojmë para opinionit të gjerë se populli shqiptar në trojet e veta nuk është mysafir në këtë vend dhe as që ka zënë hisen e huaj për çka po mallkohen kaq shumë me gjuhën e urrejtjes maqedonase, thuhet në fund të reagimit që na vjen nga Çikago.
Skënder Karaçica

Nosh

20-04-2012, 15:36

VITINË E KA MARRË LUMI JO UJI !http://65.55.255.17/att/GetInline.aspx?messageid=a82fd860-8a33-11e1-849b-00215ad7b202&attindex=1&cp=-1&attdepth=1&imgsrc=cid%3aimage002.jpg%4001CD1E49.85526D70&hm__login=gjolaj&hm__domain=hotmail.com&ip=10.15.208.8&d=d3640&mf=0&hm__ts=Fri%2c%2020%20Apr%202012%2013%3a35%3a09%20G MT&st=gjolaj&hm__ha=01_b816e01ef6df84541e02bc7942fa7a1da244cdf4 879ed1ea5e6156af9a4bd33c&oneredir=1

Nga Xhevat BISLIMI*

http://65.55.255.17/att/GetInline.aspx?messageid=a82fd860-8a33-11e1-849b-00215ad7b202&attindex=3&cp=-1&attdepth=3&imgsrc=cid%3aimage007.png%4001CD1E49.85526D70&hm__login=gjolaj&hm__domain=hotmail.com&ip=10.15.208.8&d=d3640&mf=0&hm__ts=Fri%2c%2020%20Apr%202012%2013%3a35%3a09%20G MT&st=gjolaj&hm__ha=01_757c5aabfb3ad0a98177c745ecb4e61232af142f a80805fea8889855281af623&oneredir=1
Dje dhe sot ishin të mbushura gazetat dhe mediat tjera me lajmin interesant për Vitinë: “Vitinë e mori uji”, “Vitisë i hyri uji”, “Vitia u vërshua nga uji”!? Jo, unë si njohës mjaft i mirë i gjendjes, problemeve dhe zhvillimeve në këtë Komunë (që nga themelimi i kësaj Komune jam këshilltar komunal, gjatë mandatit dyvjeçar të PDK-së kam qenë nënkryetar i kësaj Komune…), do të thoja: “Vitinë e mori lumi”. Lexuesi i painformuar, sidomos jashtë kësaj Komune, por edhe gazetarët që nuk jetojnë në këtë Komunë, mund edhe të çuditen me këtë konstatim timin. Edhe lajmet që dëgjova, edhe ato që lexova nuk i kishin rënë pikës, nuk e kishin kuptuar shkakun e vërtetë të përmbytjes së qytetit. Zyrtarët komunalë kishin gënjyer dhe manipuluar edhe gazetarët, edhe opinionin me “shpjegimet” dhe “arsyetimet” e tyre për shkaqet e këtij vërshimi të paparë në qytetin e Vitisë.

http://65.55.255.17/att/GetInline.aspx?messageid=a82fd860-8a33-11e1-849b-00215ad7b202&attindex=5&cp=-1&attdepth=5&imgsrc=cid%3aimage009.jpg%4001CD1E49.85526D70&blob=MnxpbWFnZTAwOS5qcGd8aW1hZ2UvanBlZw_3d_3d&hm__login=gjolaj&hm__domain=hotmail.com&ip=10.15.208.8&d=d3640&mf=0&hm__ts=Fri%2c%2020%20Apr%202012%2013%3a35%3a09%20G MT&st=gjolaj&hm__ha=01_2b1b63e6a7e70bb093ad9e702d07a2a78f183ca7 3a6bb9ca2135e497df54cb39&oneredir=1Kaq shumë ujë kishte në rrugët qendërore të qytetit, kaq e madhe ishte përmbytja sa shumë qytetarë nisën të besonin dhe të frikësoheshin se mos qenka ndërtuar ajo diga (penda) e famshme e Nexhmedin Arifit dhe, vaj halli, paska shpërthyer…!! Për ndërtimin e “sigurtë” të kësaj pende kryetari i kësaj Komune (N. Arifi) kishte mbajtur mbi njëzetë konferenca shtypi, “gazetarët” (argatët e tij) kishin bërë dhjetëra lajme e shkrime…!! Mashtrimi se kryetari po e bënë digën me një “ndërmarrje” (firmë) fantazmë gati ishte besuar nga qytetarët, që vërtetë e kuptonin dhe e dëshironin, sepse kjo do të ishte një vepër kapitale për Vitinë…
Pastaj, ky N. Arifi bëhej edhe më bindës - manipulues kur thoshte se “fjala ime është ligj”!! Nga gjithë kjo “mbarsje” e Vitisë dhe e opinionit publik dhe megjithë paratë që janë dhënë për këtë digë, në fund “polli” vetëm një MAKET, i cili një ditë do të vendoset në muzeun e këtij qyteti (kur do ta kemi muzeun) me një shënim: “mashtrimi i madh”! Pra, Vitinë e ka marrë lumi me N. Arifin kryetar komune. Nuk do të zgjatem shumë te kjo qeverisje komunale ultra e keqe, e kundërligjshme dhe me nuance të dukshme mafioze, por po jap shpjegimet dhe shkaqet pse u përmbytë Vitia.

Vite më parë, gjatë qeverisjes së LDK-së, me kryetar Samet Dalipin (mandati i parë dy vjeçarë pas lufte), një pjesë e kanalit (rreth dyqindë metra) të ujit, që vjen nga lumi Morava dhe kalon prapa Pallatit të kulturës, ishte mbuluar tërësisht me beton në emër të ndërtimit të një parkingu veturash! Ne, këshilltarët e PDK-së, e patëm kundërshtuar këtë “projekt” (parking) të pamenduar – kuturu, që po bëhejë për interesin e dikujt, por jo për interesin publik. Ky kanal i mbyllur fillon në krye të Vitisë, te kisha katolike shqiptare. Gjatë qeverisjes dy vjeçare të PDK-së, ai kontrollohejë dhe pastrohejë rregullisht. Madje, ne kishim paraparë edhe hapjen e tij pjesë – pjesë, sepse ndryshe kushtonte shumë mirëmbajtja e tij. Është e vërtetë, që përgjatë këtij kanali hidhen mbeturina, si kudo në Kosovë, nga qytetarë të pandërgjegjshëm, por edhe për këtë faji është i Komunës dhe jo i qytetarëve. Gjatë mandatit të PDK-së kishim propozuar miratimin e një takse (e para në Kosovë) për “mrojtjen e mjedisit dhe natyrës”, e cila do të përdorej vetëm për grumbullimin e plehrave (mbeturinave) dhe mirëmbajtjen e një mjedisi të pastër. Ajo taksë u miratua, por u harrua dhe nuk po zbatohet nga N. Arifi, i cili ka ikur nga radhët e PDK-së dhe është bashkuar me AAK-në, AKR-në (formalisht), PSDK-në dhe LDK-në (joformalisht), nuk zbaton politikat e PDK-së dhe nuk i mbanë premtimet zgjedhore. Pra, uji nuk doli nga kanalizimi i ujërave të zeza, sepse kanalizimi është bërë nga qeverisja e PDK-së dhe është bërë mirë, por nga mbyllja e kanalit (pjesa e mbuluar) të ujërave të bardha për fajin e Komunës, e cila nuk e ka mirëmbajtur këtë kanal të mbuluar nga Samet Dalipi, i cili tash është këshilltar (me pagë) i kundërligjshëm i kryetarit me legjitimitet të konsumuar, Nexhmedin Arifit. Kjo është e vërteta për përmbytjen e Vitisë: Vitinë nuk e ka marrë uji, por e ka marrë lumi qysh se N. Arifi u bë ktryetar i saj, duke uzurpuar dhe trafikuar mandatet e PDK-së dhe duke uzurpuar dhe trafikuar votën e lirë të qytetarit të Vitisë dhe të PDK-së.

Nosh

20-04-2012, 15:37

Publikuar në: Thu, Apr 19th, 2012

Kosova (http://www.lajmifundit.com/lajme/category/kosova/)

Nga Avni Zogiani/ Mafia ballkanike e energjisë: ndonjë pyetje tjetër? http://www.lajmifundit.com/lajme/2012/04/nga-avni-zogiani-mafia-ballkanike-e-energjise-ndonje-pyetje-tjeter/

http://www.lajmifundit.com/lajme/wp-content/uploads/2012/04/zogiani-300x175.jpg (http://www.lajmifundit.com/lajme/wp-content/uploads/2012/04/zogiani.jpg)A kanë lidhje zgjedhjet serbe në Veri dhe qëndrimi “i moderuar” i Thaçit me importin e energjisë prej kompanive të Fazliq e Hamoviç? Unë them se po. Lexojeni pse….
Nga Avni Zogiani
Importi i energjisë nga kompanitë serbe dhe zgjedhjet serbe në Kosovë. Çfarë lidhje kanë? Kurrfare? E përbashkëta e të dyjave është se kryeministri Thaçi nuk iu reziston dot, asnjërës. Zgjedhjet serbe për shkak të importit të energjisë, apo importi i energjisë për shkak të zgjedhjeve serbe? Ndoshta një lidhje tjetër mes energjisë dhe zgjedhjeve është këshilltari i përbashkët i kryeministrit të Kosovës dhe presidentit serb: George Birnbaun?! Po ashtu të dy e quajnë veten George Clooney…
Në vazhdimësi kryeministri Thaçi befason opinionin me moderizmin e tij. Mirëpo, sa më i moderuar që bëhet aq më shumë fyen gazetarët me injorimin që iu bën pyetjeve të vështira që guxojnë t’ia bëjnë. Ai nuk pranon pyetje të gazetarëve që nuk i takojnë oborrit të tij. Dje, ai injoroi pyetjen e një gazetareje nëse Qeveria shqiptare nuk e kishte informuar atë për vendimin për shtyerjen e ndërtimit të linjës ndërlidhëse për energjinë mes Shqipërisë e Kosovës. Rruga e Kombit në energji është raportuar të jetë bllokuar nga mafia ballkanike serbe për energjinë, por Thaçi i vrenjtur si humorist pa talent thotë: ndonjë pyetje tjetër?
Në pjesën veriore të Kosovës tashmë është legjitimuar shteti serb në energji, dhe dje na e bëri me dije kryeministri ynë se kjo do të ndodhë edhe me zgjedhjet serbe. Më 25 korrik 2011 Thaçi dërgoi inkasantët e KEK-ut për t’ia shkëputur energjinë pjesës veriore sepse atje nuk paguhej. Apo e çoi njësinë speciale ROSU? Kërkoj falje, këtu më janë mbështjellur pakëz të dhënat, por e di një gjë. Në të njëjtën mënyrë siç ndërpreu energjinë elektrike për veriun vite më parë dhe prej asaj dite e la këtë rajon nën rrjetin serb të energjisë, EPS, Qeveria e Kosovës çoi njësitin ROSU më 25 korrik dhe prandaj sot legjitimon zgjedhjet serbe atje.
Arsyetimi për këtë veprim patriotik është “dyshtetësia”. Dyshtetësia e territorit, apo dyshtetësia e qytetarëve? Në energji në pjesën veriore ka ndodhur dyshtetësia territoriale, apo sovraniteti i dyfisht. Tani zgjedhjet do të krijojnë edhe dyshtetësi ligjore dhe kështu një autonomi speciale serbe bëhet një fakt i kryer në praktikë.
Është interesante ama se gjithmonë veprimet që fillohen nën petkun e fortë “patriotik” për Thaçin përfundojnë në qëndrime skajshmërisht “të moderuara”. Këputja e energjisë për veriun pasoi me futjen e EPS-së. Kurse futja e ROSU përfundon me zgjedhje serbe. Në të dy rastet pretendimi ka qenë vendosja e autoritetit të shtetit kosovar atje, por që në fakt është shndërruar në legjitimim të shtetit serb.
Problemi është se nuk kemi media që dekonstruktojnë ktë kontradiktë dhe Thaçi na del patriot duke e rikthyer shtetin serb në pjesën veriore të Mitrovicës. Ashtu siç iu del patriot Sali Berisha shumicës së kosovarëve edhe pse në kohën e tij biznesi serb në Shqipëri ka arritur ekspansionin më të madh në histori. Dhe natyrisht, patriotët si Thaçi e Berisha në këtë pikë veshin petkun e të moderuarve dhe këtij argumenti ia shtrojnë pyetjen: ani çka? Dyshtetësia është princip evropian. Liria e tregut është fundamenti i Perëndimit. Mirëpo, e vërteta është se këtu nuk kemi të bëjmë as me dyshtetësi, as me liri të tregut të energjisë. Pse?
Dyshtetësia nuk nënkupton cënimin e sovranitetit të një shteti tjetër, por është liria e individit që të përcaktohet në mënyrë individuale për për përkatësinë e tij nacionale. Dyshtetësi nuk kanë zbatuar ndonjëherë shtetet që nuk e pranojnë njëra-tjetrën, dhe aq më pak dyshtetësia vendoset me një shtet që ka pretendme territoriale ndaj fqinjit.
Ngjashëm, liria e tregut të energjisë nuk ekziston. Ajo kryesisht është monopol i kompanive me shumë para, i korporatave multinacionale. Mirëpo, zakonisht ky monopol luftohet duke krijuar alternativa për furnizmin me energji. Kur kjo nuk bëhet shpjegimi më i zakonshëm pwr pyetjen “pse nuk bëhet?”, është se kompanitë që kanë monopol në principin e “Komisionit Trilateral” kapin shtetin dhe e përdorin për vete. Fakti është se, me gjithë mundësitë, ndërlidhja energjetike Shqipëri-Kosovë nuk ka ndodhur dhe fakti tjetër që nuk mohohet asnjëherë është se kompanitë e Fazliç e Hamoviç kanë marrë qindra miliona euro pikërisht për shkak të mungesës së kësaj ndërlidhjeje. Pra, këtu me implikacionin e thjesht të matematikës bazike, nëse P atëherë Q, na bjen që qeveria e Shqipërisë dhe ajo e Kosovës janë të kapura nga kompanitë që importojnë më së shumti energji për këto shtete. Këto kompani janë quajtur mafia ballkanike e energjisë nga dikush tjetër, dhe prap me po të njëjtin implikim logjik na del se qeveritë e Shqipërisë dhe Kosovës janë të kapura nga mafia serbe e energjisë.
Botimet e fundit për këtë temë kanë nxjerrë në shesh patriotët shqiptarë në krye të të dy qeverive. Ka të tillë që thonë se ky debat po shfrytëzohet nga opozita në Shqipëri, por opozita kosovare thjesht po kafshon thonjët sepse nuk është e as që ka qenë opozitë. Energjia para së gjithash është politikë, prandaj duhet politizuar skajshmërisht. Nëse flitet për shembull për krijimin e pavarësisë energjetike të sferës Perëndimore nga vendet që finansojnë terrorizmin, pse të mos flitet për pavarësinë energjetike të Kosovës e Shqipërisë nga shteti që lufton pavarësinë politike të Kosovës, pra Serbisë. Prandaj importi i energjisë ka lidhje me zgjedhjet serbe në veri dhe qëndrimin e “moderuar” të kryeministrit Thaçi.

Nosh

20-04-2012, 15:46

Daciç- ‘Bin Ladeni’ i Ballkanit

http://gfx1.hotmail.com/mail/w4/pr04/ltr/at96/doc.pngDACIC-BIN...doc
View online (http://bl167w.blu167.mail.live.com/mail/#)Download (http://bl167w.blu167.mail.live.com/mail/#)(45.5 KB)

http://bl167w.blu167.mail.live.com/att/GetAttachment.aspx?tnail=1&messageId=684026c7-8a54-11e1-be1f-00215ad81a52&Aux=44%7C0%7C8CEEC78530A4030%7C%7C0%7C0%7C0%7C0%7C %7C&maxwidth=220&maxheight=160&size=Att&blob=MXxSYW1pei1CT0pBSi0uanBnfGltYWdlL2pwZWc_3d

Ramiz Bojaj

Agresioni i shtuar i Serbisë, kunër shtetit dhe qytetarëve të Kosovës, është fushatë për të kënaqur mendësinë e sëmurë sllave, e cila ende vazhdon të “besojë” në ëndrrën për Serbinë e madhe. Pavarësisht se të gjithë politikanët në Serbi mbajnë qendrime armiqësore ndaj shtetit tonë, na mbetet ne që t’ua bëjmë të qartë se ata ishin pushtues dhe fashistë në tokën e Kosovës.

Shkruan: Ramiz BOJAJ, Publicist

Mbeturinat millosheviqiane terrorizojnë Ballkanin. Egërsia serbe kundër shtetit të Kosovës dhe qytetarëve shqiptarë, mbetet kërcënim permanent për paqen dhe stabilitetin në këtë pjesë të Evropës Juglindore. Fushata antishqiptare e Serbisë nën udhëheqjen e Ministrit të Brendshëm, Ivica Daciç, pasqyron pikëpamjet milosheviqiane të politikëbërjes në Serbi. Arrestimet pompoze të shtetasve të Kosovës, proklamimet spektakulare të Daciçit (kërcënimet, ngritja e aktakuzave falso dhe poshtrimi i simboleve shtetërore etj.) ngjajnë me imazhet e kryeterroristit Osama Bin Ladenit, i cili kënaqej teksa ekzekutonte me gjakftohtësi kokat e civilëve të zënë rob (qytetarëve të pafajshëm). Daciq është njëri nga kriminelët më të ndytë të Slobodan Milosheviqit. Ivica Daciq, bashkë me Shefin e Shtatmadhorisë së Ushtrisë së Serbisë, Lubisha Dikoviq, zëvendësprokurorin për krime lufte, Bruno Vekariq dhe gati të gjithë politikëbërësit aktual të Serbisë, në bazë të ligjit të drejtësisë është dashur të “mrizojnë” në Burgun e Hagës, për mizoritë e kryera kundër civilëve të pafajshëm shqiptarë. Ata qe është dashur të dënoheshin si kriminelë lufte, sot udhëheqin prakikat e politikës terroriste e kriminale të Milosheviqit, duke rrënuar imazhin evropian të Ballkanit Perëndimor. Milosheviqi ka vdekur në përballje me drejtësinë në Hagë, por ‘milosheviqët e vegjët’ vazhdojnë rrugën fashisoide të paraardhësit të tyre, duke terrorizuar rajonin dhe shtetin e ri të Kosovës. Teoria milosheviqiane si koncept politik nuk u ndëshkua kurrë dhe si e tillë mbetet kërcënim i përhershëm për rajonin. Daçiç, në prononcimin e tij të 29 marsit të këtij viti, (pas kishte kidnapimit të dy policëve të Kosovës), kishte ndezuar alarmin për burgosjen e të gjithë shqiptarëve. Me një fjalë, “kushdo që rrezikon rendin kushtetues të Serbisë do të arrestohet”. Kështu thoshte edhe kryekasapi i Ballkanit, Slobodan Milosheviq, “kushdo qe nuk e pranon shtetin e Serbisë janë terroristë dhe do të vriten”. Dallimi në mes të Milosheviqit e Daciqit është vetëm tek mjetet ekzekutive. I pari kërkonte vdekjen për shqiptarët ndërsa i fundit kërkon burgun e përjetshëm. "Sa njerëz në Kosovë rrënojnë rendin kushtetues tëSerbisë, sepse pjesëmarrja në institucionet e atjeshme është shkelje e rendit tonë juridik”. A nuk ngjan kjo me “kërcënimin me vdekje” qe Osama Bin Ladeni, adresonte kundër qytetarëve euro-amerikanë (qofshin edhe udhëtar rasti)!- Mbi këto koncepte ka ndodhur edhe arrestimi i Mark Kasnetit dhe dhjetra qytetarëve të tjerë shqiptarë. Kreu i MPBS-së, Daçiq fare pa hezitim “zbulon” se “Kasneti është përgjegjës për krime lufte ndaj serbëve në Kosovë”. Kjo dëshmon se qdo shqiptar mund të dënohet nën akuzat e ngritura nëpër shërbimet e fshehta të UDB-së, qëllimi i të cilave është ndëshkimi kolektiv për shtetasit e Kosovës. Këtë e vërteton edhe Zëvendësprokurori serb për krime lufte, Bruno Vekaric, duke thënë se “dëshmitarët” do të gjejnë “armiqtë” e tyre të cilët i paskan ‘vrarë’ ose ndjekur gjatë dhe pas luftës së fundit. "Qytetarët e Kosovës, të dyshuar për krime lufte, duhet të jenë të kujdesshëm, sepse i pret arrestimi sipas urdhër-arresteve sekrete të Serbisë. Do të vijnë shumë dëshmitarë, të dëmtuar, që të bëjnë identifikimin e të akuzuarve”. Kjo më kujton vitin 1994, kur edhe vet isha arrestuar dhe terrorizuar nga UDB-jë me akuzë për terrorizëm, e ku “dëshmitari” në vendngjarje kishte “zbuluar” aktivitetin tim për vjedhjen e radiolidhjeve të policisë serbe. Dëshmitarin e rrejshëm se kisha parë kurrë më parë,por sa vlente kjo, kur aktakuza shkruhej në gjuhën qe se kuptoja dhe dëshmitë “argumentoheshin” në plagët qe kullonin.

Shtegu i hapur për luftë

Shefi i Shtatmadhorisë së Ushtrisë së Serbisë Lubisha Dikoviq, kërcënon hapur shtetin e Kosovës, duke iu referuar armiqësisht, uniformave të sigurisë së brendshme të shtetit tonë (PK-së). “Prania e Policisë së Kosovës në linjën administrative paraqet rrezik për sigurinë”. Pra, Dikoviq, së pari nuk njeh kufijtë shtetëror e as autoritetet legjitime të Kosovës, duke e lënë të hapur mundësinë e arrestimeve dhe kidnapimeve të radhës. Dikoviq gjatë luftës së vitit 1999 ishte komandant i njësisë së motorizuar 37 të Rashkës, e cila ka kryer spastrime etnike dhe krime të rënda në Kosovë. Këtë e dëshmon edhe Natasha Kandiq, kryetare e Fondit për të Drejtën Humanitare,duke akuzuar Dikoviqin për krime të luftës në Kosovë (1998-99).“Shumë krime të rënda dhe vrasje masive ishin kryer në pjesën qendrore të Kosovës, ku Dikoviq ishte përgjegjës si komandant brigade në vitin 1999. Krimet përfshijnë ekzekutimet e civilëve, vjedhjet dhe dhunimet”. Është e quditshme se si BE-ja i pranon si partnerë këta milosheviqë të vegjët, të cilët jo vetëm qe s’u ndëshkuan kurrë, por po shpërblehen me gjithë duart e përgjakura dhe me qindra dosje për krime lufte. Serbia kërcënon Kosovën edhe përmes metodave konspirative në veri (organizatat ultranacionaliste e terroriste), siq janë: “Obraz”, “Srpski Cetnicki Pokret”, “Grobari” etj., të cilat janë të trajnuara për metoda terroriste. Por, zyrtarët e lartë të Qeverisë së Kosovës, nuk kanë bërë, pothuajse asgjë, për ndëshimin e këtyre kriminelëve të luftës të cilët udhëheqin aktualisht politikën e Serbisë (qoftë edhe ngritja e ndonjë aktakuzë).Atë qe është dashur të bëjë Kosova, tashmë po e bënë Serbia, duke ngritur dhjetra aktakuza kundër qytetarëve shqiptarë. Jo vetëm kjo. Qeveritarët tanë, nuk treguan as notën minimale për aplikimin e principeve politike në përputhje me interesat tona shtetërore e kombëtare. Duke qenë fare pa kredibilitet, Qeveria Kosovës, u kritikua nga Bruksesli, për çfarëdo aksioni policor në veri(për të vendosur rendin dhe ligjin). Por, ndërkombëtarët, mbrojtën institucionet paralele, grupet dhe bandat serbe qe trafikojnë drogë e vrasin qytetarë të pafajshëm. Kjo me pretekst të hapjes së një vale të re dialogu, kinse për “zgjidhjen” pa dhunë të problemit në veri. Brukseli bën llogari se me këtë klasë politike të shantazhuar të Kosovës, mund të arrijnë çdo gjë qe dëshirojnë. Mjafton të mos preken interesat e klaneve dhe bizneseve.

Qasja e BE-së ndaj Kosovës është e padrejtë

Aventurat luftënxitëse të Serbisë (agresioni në veriun e Mitrovicës dhe vala e arrestimeve të shqiptarëve), janë shpallje luftë shtetit të Kosovës. Tashmë, u mbetet institucioneve tona shtetërore qe të zgjedhin dy rrugë: të mbrohen (të luftojnë) kundër agresorit, ose të nënshtrohen para Serbisë, (të tolerojnë spastrimin përfundimtar etnik dhe aneksimin e veriut të vendit). Për 13 vjet më radhë bandat kriminale e mafioze në veri, kanë zbatuar principet e politikës zyrtare të Beogradit (realisht milosheviçiane), duke spastruar etnikisht veriun (dëbimi i 11 000 shqiptarëve nga kjo zonë e trazuar). Por, agresioni i Serbisë në kufirin verior dhe sulmi terrorist kundër familjes Haradinaj, janë shqelmat e fundit të taktikës së Serbisë për krijimin e realitetit monoetnik sllav në këtë zonë. Spastrimin etnik (dëbimin e shqiptarëve nga veriu me 1999) e toleruan vet ndërkombëtarët (UNMIK-KFOR etj), por spastrimi i fundit i largimit të familjeve shqiptare (pas akteve terroriste serbe), tregon dështimin e madh të Qeverisë së Kosovës. E them këtë për faktin se këmbëngulja e Serbisë po ia imponon BE-së politikën milosheviqiane, ndërsa qeveritarët tanë nuk po arrijnë ta bindin askënd për ta mbrojtur sovranitetin e vet, tërësinë territoriale e as jetën e qytetarëve. Realiteti është se Serbia po rehabiliton politikën e Milosheviqit. Dhuna ndaj shqiptarëve heshtet, ndërkaq, dhunuesit dhe terroristët serbë qe vrasin qytetarë të pafajshëm, mbrohen nga Serbia dhe ndërkombëtarët! Qasja e BE-së ndaj Kosovës është e padrejtë. Pikërisht për shkak të presionit të madhe të BE-së, Kosova ka hyrë në aventurën e zhbërjes së shtetësisë (principet e fusnotës), e tash kërkohet qe sërish të pranojmë ndarjen. Pa dyshim se kësaj i ka ndihmuar tej mase klasa miope e politikës së retarduar dhe të kompromituar të cilët udhëheqin Kosovën. Nëse elitizmi ynë politik, së bashku me komunitetin ndërkombëtar, nuk ndërmarrin hapa konkret për të qetësuar gjendjen (kthimin e familjeve të shpërngulura shqiptare që nga viti 1999 në veri), dhe krijimin e sigurisë, rendit dhe ligjit, situata mund të shndërrohet në një konfikt të hapur. Shqiptarët janë lodhur nga padrejtësitë e shumta në kurriz të tyre (penalizimi për Shengenin, procesnin e integrimit në BE etj).Por, mohimi i lirisë dhe zhbërja e atdheut të tyre (ndarja e Kosovës) është fundi i tolerancës dhe shpërfilljes së qenësisë shqiptare (populli autokton dhe më i vjetri në Gadishullin Ilirik).

Kosova poligon fushate për ultranacionalistët serb

Agresioni i shtuar i Serbisë, kunër shtetit dhe qytetarëve të Kosovës, është cilësuar edhe si fushatë për të kënaqur mendësinë e sëmurë sllave, e cila ende vazhdon të “besojë” në ëndrrën për Serbinë e madhe. Me la përshtypje një shkrim në gazetën beogradase “Danas” të redaktorit, Nikola Tomiq, i cili agresionin e Serbisë kundër Republikës së Kosovës (por edhe valen e arrestimeve të shqiptarëve) e trajton si maskaradë të tmerrshme. “Me një zhurmë ultrapatriotike (ju politikënë) kamufloni edhe një humbje në Kosovë, duke shpresuar se votuesit nga Serbia nuk do ta kuptojnë këtë maskaradë. Gjithçka bëhet më interesante kur këtë e bëni një muaj para zgjedhjeve, në mes te fushatës zgjedhore, ku në përcjellje të kamerave televizive arrestoni qytetarët shqiptarë”. Edhe pse dritë e vogël (në fund të tunelit), edhe në Serbi, ka filluar të kuptohet realiteti i ri me shtetin e pavarur e sovran të Kosovës. Por, është tejet e çutishme se si Brukseli përkrah politikën milosheviqiane në Serbi, në vend qe ta saksionojë ose denojë atë. Kryetari i Partisë Demokratike të Serbisë, Vojislav Kostunica, në një tubim zgjedhor në veri të Mitrovicës, kërkon ruajtjen e “Serbisë përrallore”.“Nuk ka Serbi pa Kosovën dhe se duhet bërë çdo gjë që serbët të ruajnë atë që u është lënë amanet nga të parët”.Pra, kriminelët kërkojnë gjak për të mbajtur trendin e tyre të pushteteve. Në këtë rang renditet edhe kandidatura e Ivica Daçiçit për president të Serbisë, një kriminel dhe ish-zëdhënës i Sllobodan Millosheviçit, pushteti i të cilit ishte mbajtur duke shkaktuar katër luftëra të përgjakshme me dhjetëra civilë të vrarë e të masakruar, në hapësirën Ballkanike. Është për tu çuditur se askush nga Kosova, nuk ka ngritur aktpadi për krime e gjenocid, kundër pretendentëve të ‘fronit’ milosheviqian në Serbi. Pavarësisht se të gjithë politikanët në Serbi mbajnë qendrime armiqësore ndaj shtetit tonë, na mbetet ne që t’ua bëjmë të qartë se ata ishin pushtues dhe fashistë në tokën e Kosovës.

Nosh

20-04-2012, 15:56

Deri kur në Kosovë, do të zhvillohet politika e hajnisë ? !

KURRUPSIONI PO RRITET PËR CDO DITË NË KOSOVË ? !
Nga Ramiz Dërmaku
http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/03/Ramiz_Dermaku1.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/03/Ramiz_Dermaku1.jpg)Ramiz Dërmaku

Politika e hajnisë për çdo ditë e më tepër po lëshon rrënjë në Kosovë. Nëse dëgjon Radion, shikon Televizionin, lexon faqet e internetit, apo shfleton shtypin tonë ditor, të bie në sy se si liderët tanë derdhin lotë krokodilli duke deklaruar se ne do të zhvillojmë“luftë“ të hapur (apo i kemi shpallë“luftë korrupsionit) do ta luftojnë korrupcionin, etj ?
Dihet se korrupsioni e ka gjenezën që nga koha kur egziston njerëzimi. Korrupsionin e gjenë në të gjitha regjimet (por ai diku zhvillohet më tepër e diku më pakë). Korrupsioni mund ti përshtatet të gjitha situatave pa marrë parasysh se ç’farë fushate zhvillohet ndaj tij. Korrupsioni zhvillohet në ato vende ku ka probleme të shumëta sociale, siq është momentaalisht Kosova. Korrupsioni i përfshin gati të gjitha sferat e jetës dhe ne këtë mënyrë pengon zhvillimin, politikë, ekonomik, kulturor , të vendit apo shtetit ku veprpn. . Po kalojnë mbi dhjetë vite të çlirimit të Kosovës, ku pjesa dërmuese e qytetarëve të Kosovës janë përjashtuar nga jeta shoqërore, ata janë të pa punë, prandaj janë privuar nga mundësia për të ndertuar një ekonomi të qëndrueshme dhe për të patur një jetë të sigurtë e të dinjitetshme. Është e vërtetë dhe e pa mohueshme se Kosovën ne ditët më të vështira e ka ndihmuar edhe mërgata jonë. Detyrë kryesore dhe përgjegjësi e shtetit të Kosovës është të krijoj nje sistem të mirfilltë gjygjësor, që të zhvillojë një“luftë“ të ashpër ndaj korrupsionit dhe dukurive tjera negative, të cilat po e pengojnë zhvillimin ekonomik, politikë, demokratik, etj. Korrupsioni dhe hajnia në Kosovë filluan të lëshojnë rrënjë pasë përfundimit të luftës. Pra pasë lufte në Kosovë nuk funksiononte shteti, pra s kishim institucione tona, dhe ndihmat shpërndaheshin shkel e shko.., ne mënyrë jo transporente. Shumë njerëz, intelektualë, familje, shoqata, etj, në vend se ti shpërndanin donacionet në vende të caktuara pra të varfurve ata i merrnin vetë dhe i keqëpërdornin ato. Korrupsioni po rritet edhe më tepër kur misionet ndërkombëtare në Kosovë kërkonin punësimin e një numri vendësish si përkthyes , shoferë apo kuadro të kualifikuara. Pasi papunësia ishte e( është edhe sot) madhe punësimi nepër organizata ndërkombëtare ishte një rast i mirë, prandaj edhe u këthye edhe në biznis të leverdishëm ndërmjetësish.
Për tu punësuar tek ndërkombëtarët kërkohej një pagë mujore-rrogë, edhe të dytën duhet ti ipej ndërmjetsuesit. Kjo dukuri negative vazhdon të jetë prezente akoma në Kosovë. Se sa është varfërija e madhe në Kosovë tregon edhe raporti i Bankës Botërore, i cili thotë: citoj, Në Kosovë më tepër se 43% e qytetarëve jetojnë me 1,41 cent në ditë. Në anën tjetër, njerezit e pasur, të cilët përmes hajnisë janë pasuruar aqë tepër sa nuk e dijnë asë vetë pasurin që kanë. Me siguri lexues të nderuar e keni kuptuar se kush janë ata ? ! …, po kush tjetër posë politikajve tanë. Pra korrupsioni dhe hajnia po e dëmtojnë rëndë ekonomin e lodhur dhe shtresën e varfër. Ata pa fije turpi para konferencave për gazetarë, gjatë mbledhjeve të shumëta, apo intervistave dhënë mediave të shkruara dhe atyre elektronike, që në fjalët e para “luftojnë”, korrupsionin, hajnin, familjarizmin, dhe shumë e shumë dukuri tjera negative , derdhin lotë krokodilli (dikur për partin, vëllazërim bashkimin, e tje ) ndersa sot për pluralizmin, demokracinë, lirinë e fjalës, lirinë e shkrimit, për të drejtat e punëtorit, e shumë e shumë tjera, ndersa vetë i shkelin këto ligje dhe dukuri negative. Shumë shpeshë më ka rënë ti dëgjoj qytetarët tanë duke i përcjellur me duartrokitje të gjata liderët, ministratë, deputetët, etj etj, kur bëhet përurimi i ndonjë rruge të asfaltuar, apo të ndonjë shkolle. Po të njejtit njerëz pas një viti, kur shohin gropat në rrugë, thonë…, e pyesin ? ! Si është e mundur që brenda një viti të prishet asfalti ? ! Ata po na vjedhin ne mënyrë të fshehtë, por ndodhë shumë shpeshë edhe ne mënyrë të hapur. Me siguri se dikush do te pyeste, po si mund t’na vjedhin hapur pra në pikë të ditës, duke ngrën e duke pirë, duke derdhur shumë euro. Shikoj meremetimet qe i bëjnë ata; nepër shkolla, shtëpi shëndeti, riparimin e monumenteve kulturore, etj etj, Të gjitha këto dhe shumë tjera që ne nuk i shënuam tregojnë qartë se ka keqpërdorime, vjedhje, korrupcion, pra janë një rast i mirë për ti mbushur xhepat-valigjet ministrat tanë. Kemi raste kur njeriu zgjidhet edhe deputet i Parrlamentit të Kosovës, nga kuvendi komunal, prapë rizgjidhet dhe kurrë gjatë 4 viteve nuk diskuton në mbledhjet e Parrlamentit. Shtrohet pyetja, po kend e përfaqëson ai deputetë ? ! Ai në çdo mbledhje të Parrlamentit të Kosovës merrë pjesë, jo pse ai do të diskutoj, apo edhe përcjell kërkesat e elektoratit nga komuna, por ai bënë orvatje që me disa ministra të fitojë ndonjë tender …, dhe nëse e fitojnë.., fitojnë të dytë.
Ata deputetë në biseda private, oda, ndeja, pishina, sport, ahengje betohen e shumë shpeshë thonë, se zemra u digjet për Kosovën e popullin, për lirinë e fjalës, për demokracinë .., por në takimet, mbledhjet dhe tryezat e organizuara sillen vërdall për ta marrë – apo fituar, ndonjë tender, e nga organizata fituese të marrin një shumë të eurove. Niveli i korrupcionit në Kosovë për çdo ditë po rritet. Kur themi po rritet këtë më së miri na e dëshmon komisioni i paradokohshëm i Axhencionit Kundër Korrucionit. Në raport thuhej, se gjatë vitit 2009 janë paraqitur 157 raste te dyshuara për korrupsion. Hasan Preteni , drejtor i AKK-së thotë: Se axhenci ka gjetur raste aferash korruptive edhe brenda vetë Zyrës së Kryeministrit Thaçi, por edhe ne institucione të larta . Mungesa e një sisstemi efikas juridik dhe dobësitë që ka shteti, kanë mundësuar që në Kosovë të zhvillohet korrupsioni ne masë të madhe, në vend që t’i shpallej luftë serioze atij. Luftë të vërtetë kundër korrupsionit dhe vjedhjes së parasë publike nuk mundë të ketë derisa vetë gjygjësori është i korruptuar, dhe sistemi i gjykatave nuk është efikas. Korrupsioni është një problem politikë dhe vetëm si i tillë duhet adresuar dhe vetëm politikishtë mund të zgjidhet . Kurse politika zyrtare pikërisht hesht sepse vetë është e zhytur në korrupsion dhe e ka tjetërsuar atë në dukuri teknike. Mendoj se është koha e fundit për ta luftuar korrupsionin dhe për të bërë ndryshime rrënjësore në këtë drejtim. Kjo gjendje shumë e keqe, duhet të ndryshohet sa më parë. Populli është i shtrirë përtokë. Në fakt na kanë shtirë këta që sot aksidentalisht udhëheqin vendin, që duke u pasuruar (duke vjedhur) për vete, i varfërojnë të tjerët pra në rastin konkret Popullin.
Punuar me 17.04.2012
Weingarten-Gjermani

Nosh

20-04-2012, 15:58

KUJT I INTERESON SHKOMBËTARIZIMI I TROJEVE TONA SHQIPTARE ?

Nga Fritz Radovani

http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/06/radovani-201x300.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/06/radovani.jpg)Fritz Radovani

Të gjithëve atyne që janë kujdesë, kanë punue dhe po punojnë për até qellim!
Ma të shkoqitun këte mendim do ta argumentoj me faktet e pamohueshme me që jemi në prag të 100 vjetorit të ngjarjes së Vlonës, po edhe ndodhemi para rrezikut turk që po perhapet si kolera në Ballkanin e gjakosun dhe të trazuem nga turkoislamizimi i ri.
Sa prej ngushticës e sa prej hallit mos me lanë edhe ma shumë se Shqipninë, turku u shporr e iku ndër shpellat e mbushuna me thesaret e Ballkanit, në Ankara e Stamboll…
Amerika ishte dakord me kerkesen e Austrisë që Shqipnia duhet me dalë Shtet në vete “por (gjithmonë “por”) duhet lanë një korridor Rusisë për me dalë në Adriatik…”
Edhe Mali i Zi u shtynte me marrë Shkodren e Vermoshin që mos me i thanë kush “a po e lëshon edhe Hotin, Gruden e Tivarin..?” Ndonse, nuk kishte kush me i thanë!
Serbia knaqej me Kosovën së ciles ia kishte marrë doren… tue shkue deri poshtë në Maqedoni, e bashkë me “vllaun e gjakut” grekun, kishin ba pazarllekun e njohun për Çamërinë dhe Vorio – Epirin…Ata vazhdonin me mendue se janë në mallin e vet. Sa mos me ia prishë qejfin Austrisë dhe Vatikanit ishte lanë një copë tokë djèrr e papunueme ku do të zhvillohej “cirkus” modern i shek. XX, në mes të gladiatorëve sllavo – aziatikë që me mjeshtrinë e tyne të njohun të pushtimit, dhunës, terrorit, vrasjes, torturës, burgjeve dhe kampeve të shfarosjes…do të ekperimentonin me mjetet ma primitive dhe moderne Genocidin sllavo – aziatik komunist për zhdukje me mjetet ma mizore papërjashtim Atdhetarët Shqiptar dhe Klerit Katolik, që, në asnjë kohë nuk janë pajtue me politikën e shkombëtarizimit të Trojeve tona prej të gjithë fqinjëve papërjashtim, tue përfshi edhe politiken e Italisë, që gjithmonë ka mbështetë interesat sllave kunder nesh, me përjashtim kur ka pasë interesin e vet të shtrimjes në Ballkan në vitin 1939 – 1943.
Mbas formimit të Shtetit të brishtë shqiptar të vitit 1912, periudhat ma të njohuna dhe të gjata të qeverisjes janë koha e qeverisjes së Zogut dhe e komunizmit sllavo aziatik të dy sulltanëve terroristë Hoxha e Alia. Nëse A. Zogut i munguen mjetet për qeverisje diktatoriale, ndonse mbështetej nga jugosllavët e italianët përkundrazi Enver Hoxhës, ju krijuen të gjitha kushtet me qeverisë me terror dhe gjakderdhje, vetem me ruejtë coptimin e Trojeve në interes të fqinjëve që e sollen në pushtet dhe me shpartallue perfundimisht çdo shkëndi Atdhetarizmi, mjete me të cilat i sigurohej përjetsisht kolltuku i tij. Tashti nuk ka ma mëshehtësi as në dokumentat e Jaltës, ku Ruzvelti bani krushqi me Stalinin tue i lanë Europen Lindore nën sundim. Na mbetem jetima në brefotrofin jugosllav nën kujdesin dhe adaptimin e “druzhe” Titos, kur edhe ai ishte në vathen e “baba” Stalinit. Italia edhe pse humbi luften doli ma e fitueme se na…Vertetë ishte e mbushun me komunista, po shumë shpejt iu imponue sistemi demokratik. Ndaj Shqipnisë u tregue mike se na la në Tiranë sa me i pa sherrin me arrestime e grupe “spijunazhi” ambasaden e vet. Nuk dihet asnjë rasë që Italia “demokratike” e mbasluftës së Dytë Botnore, të kenë protestue kjoftë edhe me një notë të ambasadës së saj në Tiranë, ndaj qeverisë sonë kundër vrasjeve të disa Atdhetarëve dhe Klerikëve Katolik të pafajshem, të akuzuem si “agjenta” të Italisë. Asht i njohun fakti që Mehmet Shehu, ka vra mbi 120 ushtarë italianë tek Ura e Mifolit në Fier, e i ka hjellë në lum ai kufomat e tyne, mbasi i therte me thikë…
E asht ajo Itali, në vitin 1961, kur prishen mardhanjet e udhëheqësve të Tiranës me sovjetikë, që siguron këthimin e tyne nga aeroporti i Romës. Franca ose “shtrati i nxehtë” i terroristit Enver Hoxha, as nuk ka pse diskutohet mbasi Parisi jo vetem u ba qendra e rezervave bankare të komunistëve tanë, por edhe njihej prej kohe si mbështetëse e politikës sllavo komuniste me masonët e vet në Ballkan. Kështu pra, Shqiptarët ishin në një thertore europjane ku kasapët anadollakë venin gishtin tek dashi ma i majmi dhe në pak ditë i vihej etiketa “armik i popullit” thesit që shkarkohej me karro në Zallin e Kirit.
Vetem periudha e shkurtë e pushtimit nazist ka kenë koha e vetme e bashkimit të Trojeve Shqiptare, ndonse askush nuk e zën me gojë…edhe pse i perket Historisë sonë… Asht ba traditë me zhdukë anët pozitive të fakteve edhe kur zhvillimet e ngjarjeve nuk përputhen me kohën për të cilen flasim ose shkruejmë, pamvarësisht si asht e verteta.
Kjo asht një fatkeqësi që po pason nga një kohë në tjetren tue u ba mjeti ma i saktë në doren e fallsifikatorëve të historisë në sherbim të pikpamjeve politike. Në kjoftë se fashizmi ose nazizmi i kanë sherbye çeshtjes sonë kombëtare shqiptare kjoftë edhe për interesat e tyne, na duhet të themi të verteten para faktit që pushtuesit e huej né na kanë sherbye ma shumë se udhëheqësit e Shtetit Shqiptar, në të gjitha kohët dhe ma shumë se të gjithë fqinjtë që na kanë rrethue ndër shekuj, të cilët kanë shikue plaçkitjen, coptimin dhe shkombëtarizimin e Shqipnisë dhe të Trojeve të tona, që padrejtësisht sundohen prej tyne edhe sot tue kenë të banueme gjithnjë nga popullsi autoktone Shqiptare me gjuhë e zakone të tonat. Një element që ka ndihmue shtetet sllave me zotnue sundimin mbi Shqiptarë asht kenë mungesa e aftësisë së vetë Shqiptarëve, me u rikthye në besimin e të Parëve dhe jo me qendrue në besimin e pushtuesit turk, e shpesh nga injoranca besimin tue zevendsue edhe me kombësinë turke, gja e cila me dashje ose padashje ka ndihmue anmiqët e shqiptarëve me e përdorë këte fakt në favorin e tyne, tue i paraqitë gjithnjë Europës se gjoja kerkojmë coptimin e Shqipnisë, për “mos me lejue formimin e një shteti të fuqishem anadollak islamik në Ballkan”. Politika e qendrimit në islamizem e nxitun prej “kujdo” dhe e mbështetun gjithnjë nga disa anadollakë shqiptarë, i ka sherbye gjithmonë coptimit Trojeve tona, kjoftë edhe tue u shperdorue nga sllavët fqinjë…Shpesh ata kanë ba edhe dëbime masive tue shfrytzue rasen. Nuk mjaftohemi me ato fanatikë që kemi e që i kemi pa sherrin gjithnjё po tashti janë hapë dyer e dritare katërkapakësh e prej kah nuk po hyjnë vehabistë, muhaxhirë…ndonse thonë se janë të pasun, shihi brakeshat!
Na gjithmonë kemi thanë se rraca shqiptare asht e squtë, por në këte pikë ka dalë ma e çmenduna në Botë. Nuk ka asnjë shtet as komb në glob që pushtuesit dhe dhunuesit të Atdheut dhe të Fesë i thotë paturpsisht “vëlla gjaku”, përveç mbeturinave të turqëve në Ballkan, që karroca e plehut t’Azisë i ka grumbullue dhe i ka shkarkue në Tiranë!
Ndoshta mund të pasunonim pak ma shumë pushtetarët sikur të përpunonim këte pleh që na ka mbulue dhe t’a eksportonim në Europë dhe SHBA, mbasi tashti nuk kemi nevojë as për “viza” as per korridore… Kohёn e fundit me Topa e Berisha, per hirё tё disa “vёllezerve tё gjakut” fiset tyne tё ndersyeme me turqё po “mohojnё” edhe identitetin!
Nuk duhet të vonohemi… po vjen koha qё plehu në Europë po shperndahet falas!

Melbourne, Prill 2012

Nosh

20-04-2012, 16:55

Presidenti Rugova e ngarkoi Sali Çekajn me përgjegjësitë ushtarake
http://www.botasot.info/mesme/Sali_Qekaj.jpg

Shkruan: Fadil Hadërgjonaj
“Nuk bëmë marrëveshje me shkrim, por e dhamë fjalën. Menjëherë pas kësaj marrëveshje në Shqipëri u gjetën djemtë e Kosovës të cilët bënë betimin e parë ushtarakë, ky betim ishte besa e dhënë se lufta nuk do të ndalet deri në liri”, thoshte Sali Çekaj.
Një ditë vjeshte, diku në Tropojë, në një dhomë të një reparti ushtarakë, pranë oxhakut mbizotëronte heshtja. Ushtarakët ishin të thelluar në mendime dhe kujtime. Heshtjen e thyen Sali Çekaj ju drejtohet shokëve : „Ju të gjithë jeni ushtarakë të karrierës, ekspertë të zanatit, po supozoj se çfarë po mendoni, me siguri në vetvete po kërkoni zgjidhje ushtarake për situatën, por unë si më i moshuar, i rritur dhe i edukuar në odat e Dukagjinit, dua të ju tregoj kuptimin dhe peshën e fjalës.
Kam dëgjuar nga pleqtë se zoti së pari e krijoj fjalën dhe nga fjala krijoi botën materiale dhe ideale. Ne shqiptarët para krishterimit dhe islamizmit besonim në zot dhe forcën e fjalës. Burrëria e individit matej me mbajtjen e fjalës, ndoshta kjo është arsyeja se populli shqiptarë relativisht vonë e krijuan alfabetin dhe filluan të shkruajnë, sepse shkrimi si lloj garancie e marrëveshjes vinte në dyshim peshën e fjalës. Me shtrëngimin e duarve dhe dhënien e fjalës lidhej marrëveshja e quajtur „besë“. Para 7 viteve në bisedë me presidentin Rugova dhe prof. Aganin, nga unë u kërkua marrja edhe e përgjegjësive ushtarake. Nuk bëmë marrëveshje me shkrim, por e dhamë fjalën. Menjëherë pas kësaj marrëveshje në Shqipëri u gjetën djemtë e Kosovës të cilët bënë betimin e parë ushtarakë, ky betim ishte besa e dhënë se lufta nuk do të ndalet deri në liri.
Shumë prej këtyre djemve janë në luftë, disa edhe kanë rënë në beteja, Zahiri, Ademi ka edhe të tjerë, dhe jam më se i bindur se të gjithë e kujtojnë besën e dhënë, ndoshta ka edhe të tillë që e kanë harruar, më falni për emocione se nuk po mund të përmbahem, se mu kjo ditë më kujton hyrjen e grupit të parë të armatosur bashkë me Ademin dhe shokët e besës.
Para se të takohem me ju tërë jeta ime ishte në funksion të fjalës së dhënë, kam marrë pjesë në shumë aksione guerile. Shumë herë jam menduar se a ishin veprime të duhura ushtarake, por gëzimi im më i madh ka qen kur në mesin e kolegëve tuaj, ndjeja siguri dhe fuqi më të madhe, kjo ndjenjë mu shtua në betejën e Loxhës në krye me Tahirin edhe pse humba kolegun dhe shokët e fjalës Rrustemin, Lumniun dhe Enverin. Në këtë moment Salihu ndaloj së foluri duke u përpjekur që mos të vëreheshin sytë e përlotur. Në dhomë mbizotëroi heshtja. Vendosi dru në oxhak, ndezi sërish zjarrin, frymoj thellë dhe vazhdoj:
Situata është e rënduar, njësit tona janë në disavantazh, përkrahja jo e mjaftueshme, furnizimi i vështirë, armiku në ofensivë, faktori ndërkombëtarë ende shfaqë dilema dhe shumë vështirësi të tjera që e pengojnë organizmin tonë. Por nëse ne arrijmë marrëveshje, kemi besim në njëri tjetrin, bashkojmë forcat, besojmë në drejtësinë e luftës sonë fitorja është e sigurt.
Ushtarakët shikonim njëri tjetrin, duke e pasur parasysh se çka kërkohej nga ta, të gjithë e kuptonin peshën e fjalës së dhënë dhe të gjithë u ngritën në këmbë dhe shtrënguan duart.
Forcat u bashkuan, hierarkia ushtarake u ndërtua, u ndan përgjegjësit dhe detyrat, u hartuan planet dhe programet e stërvitjeve, u hartua plani operacional dhe filloj zbatimi i tij.
Si rezultat i fjalës së dhënë në ditën e dytë të operacionit, flamuri kombëtarë valon në karakollin e Koshares. Është momenti më i gëzuar i Veteranit, Ai është i bindur se ky flamur nuk do të zbritet kurrë më nga aty.
Luftimet janë të ashpra, forcat nga të dyja palët shtoheshin, luftohej për çdo pëllëmbë, Veterani në ballë të luftimeve, distancë e afërt me armikun, shkëmbehen kërcënimet dhe plumbat, të vrarë dhe të plagosur, bora humbë bardhësinë nga baroti dhe gjaku, të gjithë janë të lodhur dhe fitorja i takon atij që qëndron një minutë më gjatë. Në një moment dëgjohet ehoja e këngës, të gjithë shiqojnë në drejtim të Veteranit i cili në këmbë me tërë forcën e tij këndonte “Besa-Besë”, luftëtarët e tij shtrëngojnë armët, i bashkohen këngës dhe hidhen në sulm. Armiku i tmerruar, i çorientuar ik nga ferri i krijuar. Veterani shiqon bashkëluftëtarët që po vraponin pas armikut, e ngadalëson hapin, i vetëdijshëm se po e humb forcën, është në të njëjtin vend, në të njëjtën hapësirë ku u nda nga Agimi, nuk ka më forcë të këndojë, por kënga vazhdonte nga bashkëluftëtarët e tij, kujton momentin pranë oxhakut, kujton fjalën e dhënë, i mbyllë sytë me besimin, se shokët e fjalës nuk ndalen deri në liri.
Të nderuar veteran të Brigadës 138 “Agim Ramadani”, të dashur bashkëluftëtarë. Ju ndjehuni krenarë që patët fatin historik të jeni pjesë e luftës për liri, që ishit bashkëluftëtarë të Sali Çekajt e Agim Ramadanit, që me nder ruajtët emrin dhe veprën e këtyre trimave dhe 112 dëshmorëve të tjerë të brigadës. Ju ua kthyet buzëqeshjen fëmijëve, i nderuat brezat e tërë para nesh dhe tani jemi në vitin e pestë të pavarësisë, ju duhet të vazhdoni të kontribuoni kudo që jeni në forcimin e kësaj shtetësie, institucioneve të saj, prosperitetit për brezat që vijnë.
Duke iu uruar ditën tuaj shfrytëzoj rastin që në emër të stafit drejtues të luftës së Koshares dhe të iu shpreh ngushëllimet më të sinqerta për komandantin tonë të logjistikës, oficerin e karrierës, nënkolonelin Afrim Bekaj i cili u nda nga jeta 13 ditë më parë.
Heroi i Kosovës Sali Çekaj, emri dhe vepra e tij do t’i kontribuoj sundimit të ligjit dhe drejtësisë në Kosovë, punëtorët e sistemit të drejtësisë do të aspirojnë arritjen e shpërblimit “Sali Çekaj” për drejtësi, çmim ky i ndarë nga Ministria e Drejtësisë e Republikës së Kosovës.
Lavdi Heroit Sali Çekaj, Lavdi të gjithë të rënëve për liri, Urime dita juaj te dashur veteran të Brigadës 138 “Agim Ramadani”.
Ps. Fjalimi i komandantit të batalionit të dytë – drejtimi operativ 777 Rrasa e koshares të Brigadës 138 Agim Ramadani, nënkolonel z. Fadil Hadërgjonaj me rastin e 19 prillit, ditës së flijimit të heroit të Kosovës, Sali Çekaj dhe ditës së veteranëve të betejës së Koshares.

Bota Sot

Nosh

20-04-2012, 20:53

Mbi acarimin e lexuesve për Berishën dhe Kosovën

Botuar nga faqa Zgjohu Shqiptar !!! Diten e enjte, 19 prill 2012 ora 3.21.MD

http://1.bp.blogspot.com/-1RGiK8yHJAc/T5ARRIbyilI/AAAAAAAACzs/7BBJffEdEeA/s320/read_infokus-1334788628.jpg (http://1.bp.blogspot.com/-1RGiK8yHJAc/T5ARRIbyilI/AAAAAAAACzs/7BBJffEdEeA/s1600/read_infokus-1334788628.jpg)
Mero Baze
Ka një acarim të lexuesve në Shqipëri dhe Kosovë kur diskutohet për Berishën në raport me Kosovën. Botimi nga gazeta Zëri e dosjes së interkonjeksionit dhe sabotimit të saj të qëllimshëm prej Berishës, i hodhi benzinë mbi zjarr kësaj teme. Shqiptarët e Shqipërisë, në shumicë mendojnë se shqiptarët e Kosovës nuk duan ta shikojnë realitetin në sy dhe glorifikojnë një politikan që nuk ka qenë kurrë në anën e tyre. Shqiptarët e Kosovës nga ana tjetër, përgjithësisht popullsia jourbane e Kosovës, e ndjejnë më të afërt Berishën në Kosovë dhe janë mosbesues ndaj akuzave që Berisha po favorizon serbët, ose së paku po çon drejt dështimit linjën e interkonjeksionit me Kosovën, që realisht pavarëson Kosovën nga Serbia së paku në fushën e energjisë.

Debati është sipërfaqësor dhe jo real. Unë jam ndër gazetarët e paktë të Shqipërisë që qysh prej vitit 1992 kam punuar me shtypin e Kosovës me Rilindjen (Bujku), revistën Koha të Surroit, më pas Bota Sot, etj. I kam parë shqiptarët e Kosovës në kohë të ndryshme dhe pozicione të ndryshme në raport me Shqipërinë. Kam njohur nga afër udhëheqësit e tyre politikë, Rugovën, Bukoshin, dhe më pas këta që qeverisin sot Kosovën. Nuk është e vërtetë që ata kanë një adhurim pa kushte për Sali Berishën. E vërteta që ne duhet të pranojmë është se ata kanë një adhurim pa kushte për “të parin e Shqipërisë”. Ky është realisht mentaliteti që vjen nga një hapësirë shqiptare, e cila ndjen mungesën e identitetit të saj kombëtar dhe kërkon me çdo kusht të njësohet me atdheun dhe të parin e saj pa asnjë kusht.

Kam qenë nervoz në vitin 1991 kur si gazetar i ri kam dalë në Elbasan të pres bashkë me disa gazetarë të rinj “Mandelën e Kosovës”, Adem Demaçin, dhe ai na tha se adhuronte Enver Hoxhën. E thoshte këtë një i sapodalë nga tridhjetë vite burg nga një regjim komunist më i moderuar si i Hoxhës. Më pas kjo përsëritej tek dhjetëra e qindra kosovarë. Adhurimi i tyre për Hoxhën ishte njëlloj nacionalkomunizmi që nuk kishte lidhje me komunizmin apo dashurinë për të. Ata që urrenin një komunist liberal si Tito, që ne i thoshim revizionist, adhuronin një komunist stalinist si Enver Hoxha për arsyen e vetme se këtë të dytin e adhuronin si “të parin e Shqipërisë” për retorikën e tij antisllave e antisovjetike. Ishte fuqia e ëndërruar, që atyre u mungonte. Më pas në skenë u shfaq Sali Berisha, në një moment delikat të historisë së tyre, kur ata shpallën shkëputjen nga Jugosllavia, por nuk i njihte askush përveç Tiranës. Shqipëria u bë avokatja e tyre në Perëndim edhe pse realisht nuk dinte dhe s’kishte shumë mundësi të bënte gjëra që të shpejtonin pavarësinë e tyre. Raportet delikate të Berishës me Rugovën, dhe shpeshherë armiqësinë mes tyre, shtypi ua fshehu shqiptarëve në Kosovë dhe Shqipëri dhe ata u mësuan ta shikojnë Shqipërinë si një atdhe që po mendonte për ta. Kjo i lidhi ata me Sali Berishën.

Më pas erdhi lufta dhe ndërhyrja ndërkombëtare dhe mbi 1 milionë shqiptarë të Kosovës kaluan kufirin dhe erdhën në Shqipëri. Fytyra e pafajshme e Pandeli Majkos dhe sinqeriteti i tij për t’i hyrë detit me këmbë dhe për t’i pritur të gjithë ata në Shqipëri, e bëri atë një hero në Kosovë dhe Berishën një figurë më pak popullore se Majko. Të gjithë e mbajmë mend kur Pandeli Majko ishte idhulli i tyre dhe kjo për të njëjtin shkak. Ishte i pari i shtëpisë që i priti dhe nuk kish rëndësi nëse ishte ortodoks i jugut apo mysliman i Tropojës.

Erdhi më pas epoka e adhurimit të Edi Ramës dhe ndryshimeve të tij në Tiranë. Mediat e Kosovës flisnin për një yll që i mungonte Prishtinës dhe askush nuk fliste për Sali Berishën në opozitë. Të gjithë e mbajmë mend se si e kthyen atë në Morinë dhe nuk e lanë të hynte në Kosovë. Ishte Thaçi kryeministër, Rugova president dhe po këta gazetarë që shkruajnë sot për të. Nuk e lanë, bile e përçmuan. Ibrahim Rugova nuk e priti kurrë në Prishtinë. Vetëm kur vdiq ia mundësoi vizën në Kosovë për ta takuar të vdekur.

Tashmë Berisha kishte riardhur në pushtet dhe në Kosovë po rivinte koha e adhurimit për të. Retorika e tij populiste për Rrugën e Kombit dhe përlotjet folklorike në Gjakovë, mjaftonin për ta rikthyer atë në idhull të radhës. Pas ardhjes në pushtet të Berishës, për herë të parë në Shqipëri u instalua ish- mafia jugosllave, kompani serbe morën tenderë prej miliona eurosh në ndërtim rrugësh, në shitje blerje energjie e deri së fundmi në pajisje të shkollave me kompjuterë. Asnjë kompani kosovare s’ka fituar dot një copë rrugë për ndërtim në Shqipëri apo një tender të konsiderueshëm. As rrushin e Suharekës nuk lejon Ritvan Bodja të shitet në Shqipëri dhe as patatet e Shishtavecit nuk kalojnë dot matanë. E gjithë kjo është një sjellje e ndyrë ndaj Kosovës, por njerëzit atje preferojnë të mos humbasin “të parin e Shqipërisë” si idhull të tyre. Kjo është një dashuri kalimtare për kryeministrin e Shqipërisë dhe një keqkuptim historik për “patriotizmin” e tij. E vetmja gjë jetëgjatë në Kosovë ka për të qenë adhurimi pa kushte për atë që do të jetë në krye të Tiranës. Nuk duhen gjykuar për këtë. Nuk duhen gjykuar pasi ata nuk e shikojnë Tiranën siç shikojmë ne Prishtinën. Ne e shikojmë si diçka të re, për të cilën kujtohemi kur nuk na lënë të shkojmë ose kur shkojmë për qejf, kurse ata Tiranën e kanë atdheun e tyre të munguar.

Media e Prishtinës dhe gazetarët atje janë njerëz normalë, realistë, bile më të mirë se ata të Tiranës. Ata janë më të guximshëm, më profesionistë dhe më pak dallaverexhinj se sa gazetarët e Tiranës. Ata nuk i gënjen dot Sali Berisha. Nuk i ka gënjyer dot kurrë. Nuk është rastësi që betejën kundër një akti të ndyrë antikosovar të Sali Berishës e bëri ‘Zëri’. Nuk është çudi që shumë nga lidhjet e vjetra të Berishës me Serbinë i ka bërë ‘Koha Ditore’ apo gazeta të tjera në Kosovë. Mos ta ngatërrojmë atë që i mungon Kosovës dhe e plotëson institucioni i të parit të Shqipërisë, me atë që i mungon Berishës dhe e plotëson dëshira e Kosovës për të pasur të parin e Shqipërisë patriot. Sali Berisha dhe familja e tij në pushtet prej vitit 2005 kanë punuar pa hezitim me bizneset serbe në Shqipëri. Ata kanë sjellë këtu gjithë mafien ish- jugosllave që nis nga zëvendësi i Milosheviçit e deri tek njerëzit e punëve të zeza të luftës në Bosnjë. Nuk e ka bërë këtë se urren Kosovën, por se familja e tij në pushtet do më shumë paret dhe pushtetin se sa Kosovën. Lërini në fatin e tyre dhe miqësitë e tyre të vjetra e të reja, me serbë, boshnjakë e malazezë. Kur të mos jetë më kryeministër, të gjithë do kujtohemi se ishte një ëndërr e keqe, për të cilën do të ndjehemi keq.

Nosh

21-04-2012, 12:29

Kur nuk na bashkon Berlini, si mund të na bashkojë Brukseli!
http://www.botasot.info/mesme/Kreshnik-Spahiu-.jpg

Nga Kreshnik Spahiu - Aleanca Kuq e Zi
Skandali më i fundit për lidhjen e interkonjeksionit mes Shqipërisë dhe Kosovës dhe deklarata e qartë e ambasadores së Gjermanisë në Tiranë për përgjegjësinë e palës shqiptare në këtë dështim, është vetëm një tregues që paria politike në Shqipëri dhe Kosovë është jo vetëm kundër këtij bashkimi me fjalë, por edhe me vepra.
Ndërsa në Tiranë kryeministri i skandalit po mundohet t’i verë kapele “mafioze” duke nxjerrë “kryemafioz” as më shumë as më pak bankën gjermane, financuese të këtij projekti, në Prishtinë kryeministri Thaçi, i pyetur nga gazetarët, kërkon më shumë informacion dhe kohë për të kuptuar çka po ndodh.
Sjellja prej struci, vetëm sa irriton njerëzit.
Partitë politike në Tiranë dhe Prishtinë për të qenë në rregull “politikisht” thonë se do të bashkohemi në Bruksel! Këtë e kanë me gjithë mend, ndaj nuk bëjnë asnjë përpjekje për t’u afruar me Brukselin. I pari projekt perëndimor që ndihmonte realisht bashkimin ekonomik mes dy vendeve, dhe sidomos pavarësinë e tyre nga Serbia, jo vetëm që sabotohet në sytë e të gjithëve, por mbrohet dhe sabotimi si ndershmëri në sytë e të gjithëve. Vetë kryeministri i Shqipërisë bëri të ditur publikisht detaje dhe shumë më turpëruese për të. Ai tha se pala tjetër (nënkupto gjermanët) ka pasur dhe pretendimin se firma fituese që kërkon Berisha është një firmë boshnjake që nuk e ka njohur ende Kosovën, por kjo për Berishën nuk ishte problem. Përfytyroni që Berlini është më i interesuar për Shqipërinë dhe Kosovën se kryeministrat e dy vendeve, të cilët, nuk i bashkon dot Berlini, por sipas tyre do t’i bashkojë Brukseli. Ky është tregues i qartë se ne qeverisemi nga dy qeveritë më të korruptuara në kontinent! Me dëshirë dhe vullnet të plotë të qeverive shqiptare këtej dhe andej kufirit kemi mbetur në vendin e fundit sa i përket integrimit! Qeverisemi nga dy qeveri që janë si kundër integrimit, ashtu edhe kundër bashkimit.
Pse punojnë kundër bashkimit me njëri-tjetrin paria në Kosovë dhe Prishtinë? Duan të jenë secili “më i mirë i pari në katund se i dyti në qytet?!”
Pothuaj 100 vjet më parë Kosova iu nda dhunshëm Shqipërisë dhe sot po dhunshëm mbahen larg njëri– tjetrit. Pas 100 vjetëve nuk janë të huajt që po na pengojnë bashkimin. Nuk janë të huajt që duhet të fajësohen se pse vendi bën hapa prapa në ndërtimin e shtetit ligjor, pse ekonomia po futet në spiralen e krizës, pse korrupsioni ka kapur çdo hallkë të qeverisjes, pse administrata publike është kthyer në strehë të ngrohtë të militantëve dhe të paaftëve, nuk është faji i të huajve që qeverisja dhe administrata ndërtohet me përqindje partiake. Nuk janë të huajt që na sabotojnë ndërtimin e projekteve që i shërbejnë si Kosovës ashtu edhe Shqipërisë. Rasti i fundit është turpërues për shqiptarët, kur pala gjermane është më shqiptare dhe më e dhimbsur për një projekte në pavarëson nga Serbia se dy kryeministrat që shansin e vetëm për të mbretëruar kanë izolimin dhe korrupsionin.

Bota Sot

Nosh

21-04-2012, 16:24

Eshref Ymeri

Reagim ndaj ultimatumit të Armatës për Çlirimin e Trojeve të Okupuara Shqiptare

Po Janullatosi nuk e paska mbushur kupën?

Në faqen e internetit me titull: “Armata: Kupa u mbush, do ta zbrazim mbi kokat e sllavo-maqedonasve dhe serbëve”, të botuar sot, më 20 prill, u njoha me ultimatumin e Armatës për Çlirimin e Trojeve të Okupuara Shqiptare
Nuk e di se ç'mendojnë zotërinjtë e Armatës për Çlirimin e Trojeve të Okupuara Shqiptare lidhur me Janullatosin, i cili po mbush 21 vjet si pushtues i Kishës së Pavarur Ortodokse Shqiptare. A nuk duhet vlerësuar edhe Janullatosi si pushtues i ortodoksisë shqiptare, i cili Kishën tonë të Shenjtë Fanoliane na e ka kthyer në një filial të kishës shoviniste greke? A ëshë e mendimit Armata në fjalë se Janullatosi është pararoja e shovinizmit grekomadh, i cili atij, veç të tjerash, i ka vënë si detyrë parësore edhe varrosjen e çështjes sonë madhore kombëtare, siç është çështja çame? A nuk mendon kjo Armatë se edhe Janullatosit i duhet dhënë një ultimatum për t'u larguar një sahat e më parë nga Shqipëria? Për dijeninë e Armatës për Çlirimin e Trojeve të Okupuara Shqiptare, dëshiroj të theksoj se në emisionin e datës 04 dhjetor 2004 të zonjës Rudina Xhunga në “Top channel”, zoti Petrit Bidoshi, Kryetar i Komitetit për Mbrojtjen e Autoqefalisë, deklaroi:
“Dua t’ju citoj një frazë nga libri i një historiani të njohur grek, Nikolas Stavros, me titull: “Grekët dhe ballkanasit e rinj”. Në këtë libër ai shprehet: “Futja në dorë e kishës shqiptare është fitorja më e madhe e jona në Shqipëri në shek. XX”.
Pra, vetë deklarata e historianit grek zbulon fytyrën e vërtetë të shovinizmit grekomadh dhe të kishës shoviniste greke në raport me Shqipërinë, duke e zhveshur lakuriq në sytë e opinionit publik shqiptar edhe pararojën e tyre në Shqipëri, Anastas Janullatosin. Dhe më poshtë zoti Bidoshi vazhdoi:
“Dua t’ju rrëfej një tjetër bisedë që një gazetar amerikan, Fred Reed, ka pasur me Janullatosin dhe që padashur këtij i nxjerr sytë. Ai ka shkruar një libër [është fjala për librin "Salonica Terminus" (Talonbooks, 1996 - E.Y.)], ku në faqen 118 tregon se gjatë një vizite në Tiranë kishte takuar Janullatosin dhe ky i fundit i ishte afruar duke thënë: “Zoti Reed, ju jeni një gazetar i shquar dhe fjala juaj peshon. Ndaj, ju lutem shumë, sensibilizoni se këtu duan të krijojnë një shtet fundamentalist islamik dhe kanë si qëllim të shtypin ortodoksinë”. Këta dy shembuj janë domethënës se pse Janullatosi është dërguar qëllimisht. Le të vinte një bullgar, një rumun, por kurrë një grek” (Citohet sipas: Gazeta “Shqip”, 6 dhjetor 2004, f. 6).
Rrjedha e mëvonshme e ngjarjeve vërtetoi konkretisht se askush s’ka menduar dhe kurrë s’ka për të menduar se në Shqipëri do të krijohet ndonjëherë ndonjë shtet fundamentalist islamik për të shtypur ortodoksinë, siç shpif në mënyrën më cinike dhe më të poshtër ky kryeshovinisti grek në Tiranë me emrin Anastas Janullatos. Sepse ortodoksia jonë që e trashëgojmë nga Noli ynë i madh, ka qenë dhe do të mbetet në jetë të jetëve pjesë e pasurisë shpirtërore të kombit shqiptar, ashtu siç është edhe feja katolike dhe myslimane.
Përsëri, për dijeninë e Armatës për Çlirimin e Trojeve të Okupuara Shqiptare, dëshiroj të nënvizoj se në vitin 1999, gjatë kohës që Serbia po bombardohej nga aviacioni i NATO-s, qëlloi që ky Janullatosi të ndodhej për një vizitë në Moskë. Gjatë asaj vizite, ai i deklaroi agjencisë ruse Itar-Tass se, demek, po u derdhkej gjak “i pafajshëm” serb. Harronte qëllimisht ky shovinist i përbetuar që populli shqiptar i Kosovës po notonte në një det të vërtetë gjaku nga krimet që po kryente atje shovinizmi serbomadh dhe kisha shoviniste serbe. Pra, po e përsëris edhe një here pyetjen e mësipërme për AÇTOSH: a nuk i duhet dhënë një ultimatum i prerë edhe pushtuesit Janullatos për shporrjen sa më parë nga trojet shqiptare?

Eshref Ymeri
Ohajo, Sinsinati. 20 prill 2012

Nosh

21-04-2012, 16:25

Ndue Ukaj: Humbja e imunitetit kombëtarhttp://kosova.albemigrant.com/wp-content/uploads/2012/04/Ndue-Ukaj.jpg (http://kosova.albemigrant.com/wp-content/uploads/2012/04/Ndue-Ukaj.jpg)Një shtet a komb, e përbajnë tërësia territoriale dhe ana e tij shpirtërore. Thanë ndryshe, çdo komb a shtet, veç integritetin territorial, ka edhe atë shpirtëror. Këto dy kategori, s’bëjnë pa njëra-tjetrën, ngase vetëm duke qenë ne harmoni e sforcojnë substancën kombëtare. Andaj, ashtu siç nuk guxohet dhe s’duhet lejohet cenimi integriteti të asnjë shteti, po ashtu nuk guxohet të preket imuniteti shpirtëror i asnjë kombi a shteti. Sepse ky imunitet, është forca që i vë në lëvizje gjitha damarët e kombit. Sulmet, përbuzja dhe përbaltja e figurave të shënjuara kombëtare, është tendencë e rrezikshme që e vë në rrezik imunitetin e kombit tonë. Andaj, përballë kësaj gjendje të rrezikshme, duhet reflektuar drejtë dhe qartë, pa hamendje dhe ashtu siç parapërcakton nevoja për ta mbrojt kombin dhe figurat e shenjta të tij, nga sulmet e ndryshme.
Kur preket imuniteti shpirtëror i një shteti, atëherë rreziku me e cenua tërësinë e tij, integritetin e tij, është shumë i lehtë. Kjo për faktin se vetëm ky imuniteti shpirtëror, i bën kombet dhe shtetet të jenë të bashkuar dhe unik përballë sfidave. Madje, është ky imunitet dhe kjo nevojë psikologjike e kombeve, ajo domosdoja që i motivon qytetarët e saj ta mbrojnë tërësinë territoriale të tij.Çdo komb, që dëshiron të gjallojë dhe të qëndroj stoik përballë të papriturave, e ruan të paprekshme kujtesën historike, historinë dhe heronjtë, e mbi të gjitha, ka masa preventive, që ta ruaj imunitetin shpirtëror e kombëtar.Si kurrë më parë, në kohën kur shqiptarët jetojnë si asnjëherë më parë të lirë, imuniteti kombëtar po ndjehet i kërcënuar. Ai, çdo ditë e më shumë po lëndohet, tani nga brenda, pikësëpari nëpërmjet tendencave të orkestruara dhe tejet të rrezikshme, që synojnë të cenojnë integritetin e figurave kombëtare, të proveniencës së caktuar.A është lufta e ndytë politike kundër pjesës më vitale dhe më të madhe të figurave të ndritshme kombëtare, përpjekje për me shkatërrua imunitetin kombëtar? Përgjigja pa hamendje është po. A duhet lejuar shqiptarët një gjë të tillë? Pa hamendje, jo.
E kjo shtron pyetjen tjetër, a munden shqiptarët ta ruajnë të shëndetshëm imunitetin kombëtar, nëse ata lejojnë që të anatemohen figurat e ndritshme historike, mbi të cilat rrojë kombi ynë, si Skënderbeu, Pjetër Bogdani, Naim Frashëri, Gjergj Fishta, Fan Noli, Faik Konica, Ernest Koliqi, Mit’hat Frashëri, Ismail Kadare, Nënë Tereza, Ibrahim Rugova, e shume e shumë figura tjera. Përgjigja pa asnjë mëdyshje, prapë është jo e madhe. Kjo për faktin se në këto figura është thandruar historia dhe kujtesa jonë kombëtare. Andaj përpjekja me e tjetërsua atë, është e dështume.Ka një kohë të gjatë që shfaqen hapur apetitet çoroditëse të disa grupeve religjioze në trojet shqiptare, që kërkojnë të tjetërsohet historia, pse dikujt ju paska tekur turqit t’i shohin vëllezër, ndërsa shqiptarët ateist, katolik, protestan dhe ortodoks, si të huaj. Ky soj diskursi, kohëve të fundit, i dalur në sipërfaqe lakuriq, realisht është rreziku më i madh për imunitetin tonë kombëtar, i cili ka bashkëjetuar dhe ekzistuar, vetëm duke qenë i tillë çfarë e njeh historia. Në emër të një doktrine të verbër ideologjike, që fryn nga erërat e këqija, tek ne, ka filluar të sulmohet heroi ynë kombëtar, Skënderbeu, anatemohet korifeu i kulturës dhe letërsisë shqipe, Pjetër Bogdanin, gjuhet shigjeta helmesh kundër Gjergj Fishtës dhe Anton Harapit, vjellët vnerë urrejtje kundër Faik Konicës, Mit’hat Frashërit, Fan Nolit, urrehet pamëshirshëm dhe përbuzet Nënë Tereza, ekskomunikohet dhe përjashtohet Ismial Kadare, stigmatizohet Ibrahim Rugova, e kush jo tjetër. Përballë këtyre hordhive, shteti duhet të veproj, ashtu siç vepron në çdo shoqëri, ngase përbaltja e figurave të ndritshme kombëtare, është kërcënim serioz i integritetit të tij.Edhe në këto ditë vape e pushimesh, bisedat e bezdisshme për politikën dhe për fatin e kombit, janë të paevitueshme. Kudo dhe nga çdo kush. Kjo domethënë, se ne, ende nuk kemi tejkaluar fazën e embrionale të aftësisë për ta ruajtur të paprekur dhe të shenjtë identitetin kombëtar.Shqiptarët, historikisht ka ndodhur që të bashkohen në kohë të vështira, ndërsa tani në liri, janë të përçarë, si është më së keqi. E ndarjet janë shumë të thella. Për më tepër, ato janë historike, politike, fetare dhe çfarë jo tjetra.E gjithë kjo dëshmon për një gjendje të stërngarkuar, në të cilën duhet vepruar dhe reaguar me shumë maturi, me qëllimin më të mirë, të ruhet substanca kombëtare dhe imuniteti kombëtar i paprekur.
Shpjegimet e lehta për këtë që po ndodh janë të pamundshme. Ato të përimta, të orientojnë nëpër histori, ku kërkohen zakonisht shkaktarët e kësaj gjendje. Kjo arsye, çdo njeri racional e shtytë të bëjë analiza të thella dhe krahasimtare, në mënyrë që të arrij në konkludime të caktuara. Në të kaluarën shqiptare, ka pasur debate të shumta për plagët shqiptare. Madje, në kohën kur u bë Shqipëria, por lypsej bëheshin shqiptarët, u organizuan shqiptarët brenda rrymave dhe lëvizjeve të ndryshme shoqërore, me një qëllim, të hiqej ndryshku, prapambeturia dhe injoranca, plagë këto që kishin lënë pushtuesit dhe të organizohej kaosi i brendshëm kombëtar. Ishin këto vitet e arta, kur u bisedua shumë për nevojën që shqiptarët të kenë një identitet unik, pa nevoja për mbishtresa të ardhura dhunshme. E gjithë kjo çojë te nevoja e çlirimit nga e keqja, e për të cilën temë pata shkruar para disa kohe.Sot, krizat e identitetit shqiptar shpërfaqën hapur. Madje shohim se nën petkun e një fetarizmi që pretendon të bëhet model politikë e ideologjik, reduktohen tiparet dhe shenjëzimet që identifikuan dhe identifikojnë shqiptarët si komb me identitet të caktuar dhe qartësisht të njohur europian.A ka nevoje shqiptarët të çlirohen nga e keqja?Edhe naivet më të mëdhenj dhe patriotët e dalldisur, e kuptojnë se kombi shqiptar është në rrezik. Ai, nuk është unik, as në raport me historinë, as në raport me të tashmen dhe çka është më e rrezikshmja, as në raport me të ardhmen. Kjo është një dëshmi se përballë tij ka sfida të shumëfishta, por një nga ato më të rrezikshmet mbetet humbja e imunitetit kombëtar. Kjo ka bë që në ambientet tona, duke filluar nga familja e deri tek institucionet më të larta shoqërore, të shohim gjithfarë përzierjesh kulturash, përpos atyre shqiptare.Një mik i imi, i zhgënjyer tej mase me zhvillimet shoqërore, më thotë tej mase i tronditur, si t’ia bëjmë të jemi pas robërive të gjata, vetëm shqiptar?I trishtuar numëron ankthet e të qenit shqiptar, në një shoqëri ku filozofia e “duam babën” synon të merr timonin e drejtimit të shoqërisë, nën trysnin e fshehur të identifikimit të shqiptarëve të islamizuar me otomanët e dikurshëm, pra turqit e sotëm.Në rrethana të tilla, kur krizat e identitetit shqiptar shpërfaqën gjithnjë e më shumë, shqiptarët kanë filluar preferencat personale fetare, t’i kthejnë në modele kombëtare. Kjo është një tendencë e rrezikshme, që ngacmon imunitetin kombëtar, atë imunitet të domosdoshëm për të cilin nëpër gjitha kohët u bë shumë dhe u investua pamasë.

Nosh

21-04-2012, 16:26

Ndue Ukaj: Humbja e imunitetit kombëtarhttp://kosova.albemigrant.com/wp-content/uploads/2012/04/Ndue-Ukaj.jpg (http://kosova.albemigrant.com/wp-content/uploads/2012/04/Ndue-Ukaj.jpg)

Një shtet a komb, e përbajnë tërësia territoriale dhe ana e tij shpirtërore. Thanë ndryshe, çdo komb a shtet, veç integritetin territorial, ka edhe atë shpirtëror. Këto dy kategori, s’bëjnë pa njëra-tjetrën, ngase vetëm duke qenë ne harmoni e sforcojnë substancën kombëtare. Andaj, ashtu siç nuk guxohet dhe s’duhet lejohet cenimi integriteti të asnjë shteti, po ashtu nuk guxohet të preket imuniteti shpirtëror i asnjë kombi a shteti. Sepse ky imunitet, është forca që i vë në lëvizje gjitha damarët e kombit. Sulmet, përbuzja dhe përbaltja e figurave të shënjuara kombëtare, është tendencë e rrezikshme që e vë në rrezik imunitetin e kombit tonë. Andaj, përballë kësaj gjendje të rrezikshme, duhet reflektuar drejtë dhe qartë, pa hamendje dhe ashtu siç parapërcakton nevoja për ta mbrojt kombin dhe figurat e shenjta të tij, nga sulmet e ndryshme.
Kur preket imuniteti shpirtëror i një shteti, atëherë rreziku me e cenua tërësinë e tij, integritetin e tij, është shumë i lehtë. Kjo për faktin se vetëm ky imuniteti shpirtëror, i bën kombet dhe shtetet të jenë të bashkuar dhe unik përballë sfidave. Madje, është ky imunitet dhe kjo nevojë psikologjike e kombeve, ajo domosdoja që i motivon qytetarët e saj ta mbrojnë tërësinë territoriale të tij.Çdo komb, që dëshiron të gjallojë dhe të qëndroj stoik përballë të papriturave, e ruan të paprekshme kujtesën historike, historinë dhe heronjtë, e mbi të gjitha, ka masa preventive, që ta ruaj imunitetin shpirtëror e kombëtar.Si kurrë më parë, në kohën kur shqiptarët jetojnë si asnjëherë më parë të lirë, imuniteti kombëtar po ndjehet i kërcënuar. Ai, çdo ditë e më shumë po lëndohet, tani nga brenda, pikësëpari nëpërmjet tendencave të orkestruara dhe tejet të rrezikshme, që synojnë të cenojnë integritetin e figurave kombëtare, të proveniencës së caktuar.A është lufta e ndytë politike kundër pjesës më vitale dhe më të madhe të figurave të ndritshme kombëtare, përpjekje për me shkatërrua imunitetin kombëtar? Përgjigja pa hamendje është po. A duhet lejuar shqiptarët një gjë të tillë? Pa hamendje, jo.
E kjo shtron pyetjen tjetër, a munden shqiptarët ta ruajnë të shëndetshëm imunitetin kombëtar, nëse ata lejojnë që të anatemohen figurat e ndritshme historike, mbi të cilat rrojë kombi ynë, si Skënderbeu, Pjetër Bogdani, Naim Frashëri, Gjergj Fishta, Fan Noli, Faik Konica, Ernest Koliqi, Mit’hat Frashëri, Ismail Kadare, Nënë Tereza, Ibrahim Rugova, e shume e shumë figura tjera. Përgjigja pa asnjë mëdyshje, prapë është jo e madhe. Kjo për faktin se në këto figura është thandruar historia dhe kujtesa jonë kombëtare. Andaj përpjekja me e tjetërsua atë, është e dështume.Ka një kohë të gjatë që shfaqen hapur apetitet çoroditëse të disa grupeve religjioze në trojet shqiptare, që kërkojnë të tjetërsohet historia, pse dikujt ju paska tekur turqit t’i shohin vëllezër, ndërsa shqiptarët ateist, katolik, protestan dhe ortodoks, si të huaj. Ky soj diskursi, kohëve të fundit, i dalur në sipërfaqe lakuriq, realisht është rreziku më i madh për imunitetin tonë kombëtar, i cili ka bashkëjetuar dhe ekzistuar, vetëm duke qenë i tillë çfarë e njeh historia. Në emër të një doktrine të verbër ideologjike, që fryn nga erërat e këqija, tek ne, ka filluar të sulmohet heroi ynë kombëtar, Skënderbeu, anatemohet korifeu i kulturës dhe letërsisë shqipe, Pjetër Bogdanin, gjuhet shigjeta helmesh kundër Gjergj Fishtës dhe Anton Harapit, vjellët vnerë urrejtje kundër Faik Konicës, Mit’hat Frashërit, Fan Nolit, urrehet pamëshirshëm dhe përbuzet Nënë Tereza, ekskomunikohet dhe përjashtohet Ismial Kadare, stigmatizohet Ibrahim Rugova, e kush jo tjetër. Përballë këtyre hordhive, shteti duhet të veproj, ashtu siç vepron në çdo shoqëri, ngase përbaltja e figurave të ndritshme kombëtare, është kërcënim serioz i integritetit të tij.Edhe në këto ditë vape e pushimesh, bisedat e bezdisshme për politikën dhe për fatin e kombit, janë të paevitueshme. Kudo dhe nga çdo kush. Kjo domethënë, se ne, ende nuk kemi tejkaluar fazën e embrionale të aftësisë për ta ruajtur të paprekur dhe të shenjtë identitetin kombëtar.Shqiptarët, historikisht ka ndodhur që të bashkohen në kohë të vështira, ndërsa tani në liri, janë të përçarë, si është më së keqi. E ndarjet janë shumë të thella. Për më tepër, ato janë historike, politike, fetare dhe çfarë jo tjetra.E gjithë kjo dëshmon për një gjendje të stërngarkuar, në të cilën duhet vepruar dhe reaguar me shumë maturi, me qëllimin më të mirë, të ruhet substanca kombëtare dhe imuniteti kombëtar i paprekur.
Shpjegimet e lehta për këtë që po ndodh janë të pamundshme. Ato të përimta, të orientojnë nëpër histori, ku kërkohen zakonisht shkaktarët e kësaj gjendje. Kjo arsye, çdo njeri racional e shtytë të bëjë analiza të thella dhe krahasimtare, në mënyrë që të arrij në konkludime të caktuara. Në të kaluarën shqiptare, ka pasur debate të shumta për plagët shqiptare. Madje, në kohën kur u bë Shqipëria, por lypsej bëheshin shqiptarët, u organizuan shqiptarët brenda rrymave dhe lëvizjeve të ndryshme shoqërore, me një qëllim, të hiqej ndryshku, prapambeturia dhe injoranca, plagë këto që kishin lënë pushtuesit dhe të organizohej kaosi i brendshëm kombëtar. Ishin këto vitet e arta, kur u bisedua shumë për nevojën që shqiptarët të kenë një identitet unik, pa nevoja për mbishtresa të ardhura dhunshme. E gjithë kjo çojë te nevoja e çlirimit nga e keqja, e për të cilën temë pata shkruar para disa kohe.Sot, krizat e identitetit shqiptar shpërfaqën hapur. Madje shohim se nën petkun e një fetarizmi që pretendon të bëhet model politikë e ideologjik, reduktohen tiparet dhe shenjëzimet që identifikuan dhe identifikojnë shqiptarët si komb me identitet të caktuar dhe qartësisht të njohur europian.A ka nevoje shqiptarët të çlirohen nga e keqja?Edhe naivet më të mëdhenj dhe patriotët e dalldisur, e kuptojnë se kombi shqiptar është në rrezik. Ai, nuk është unik, as në raport me historinë, as në raport me të tashmen dhe çka është më e rrezikshmja, as në raport me të ardhmen. Kjo është një dëshmi se përballë tij ka sfida të shumëfishta, por një nga ato më të rrezikshmet mbetet humbja e imunitetit kombëtar. Kjo ka bë që në ambientet tona, duke filluar nga familja e deri tek institucionet më të larta shoqërore, të shohim gjithfarë përzierjesh kulturash, përpos atyre shqiptare.Një mik i imi, i zhgënjyer tej mase me zhvillimet shoqërore, më thotë tej mase i tronditur, si t’ia bëjmë të jemi pas robërive të gjata, vetëm shqiptar?I trishtuar numëron ankthet e të qenit shqiptar, në një shoqëri ku filozofia e “duam babën” synon të merr timonin e drejtimit të shoqërisë, nën trysnin e fshehur të identifikimit të shqiptarëve të islamizuar me otomanët e dikurshëm, pra turqit e sotëm.Në rrethana të tilla, kur krizat e identitetit shqiptar shpërfaqën gjithnjë e më shumë, shqiptarët kanë filluar preferencat personale fetare, t’i kthejnë në modele kombëtare. Kjo është një tendencë e rrezikshme, që ngacmon imunitetin kombëtar, atë imunitet të domosdoshëm për të cilin nëpër gjitha kohët u bë shumë dhe u investua pamasë.

Nosh

21-04-2012, 17:40

Kur gjykatësit (ndër)hyjnë në Kishë
Opinion (http://www.panorama.com.al/category/opinion/) e Shtunë, Prill 21st, 2012 http://www.panorama.com.al/wp-content/uploads/2011/10/gjergj-meta-150x150.jpg (http://www.panorama.com.al/wp-content/uploads/2011/10/gjergj-meta.jpg)GJERGJ META

Që gjykatësit të hyjnë në kishë nganjëherë, bën edhe mirë, por që të ndërhyjnë në Kishë, kjo dëmton ata dhe rendin e shëndoshë shoqëror. Për çfarë e kam fjalën? Historia ka ndodhur në Rumani, por prek një situatë më të gjerë se sa një shtet. Po e shpjegoj me pak fjalë. Një grup priftërinjsh ortodoksë, së bashku me një grup laikësh, si pasojë e disa problemeve të brendshme të Kishës Ortodokse, kanë dashur të krijojnë një Union sindikal brenda Kishës Ortodokse rumune. Kjo gjë është kundërshtuar nga hierarkia vendase rumune, e gjithashtu edhe nga shteti rumun, i cili me anë të një arsyetimi shumë të rreptë juridik, i mbështetur në ligjet e vendit dhe në statusin e Kishës Ortodokse e stipulimin e marrëveshjeve me të, nuk e ka regjistruar këtë shoqatë pasi nuk kishte lejen e hierarkisë vendase. Pas dy negativeve nga Kisha dhe nga shteti rumun, ky Union i është drejtuar Gjykatës së Strasburgut, e cila, me një vendim të datës 31 janar 2012, i ka dhënë të drejtë këtij Unioni duke rivendikuar të drejtën asociative e sanksionuar nga neni 11 i Konventës së të Drejtave të Njeriut, të cilën e ka nënshkruar si Rumania, ashtu edhe Shqipëria.
Po në këto ditë, KISH (Konferenca Ipeshkvore e Shqipërisë), doli me një deklaratë mbi këtë sentencë të Gjykatës së Strasburgut për rastin Sindicatul Pastoral cel bun c. Romania (nr. 2330/09). Shumëkush, sigurisht, pasi ka lexuar apo dëgjuar deklaratën, mund të ketë pyetur veten se pse Kisha Katolike në Shqipëri merret me një sentencë të Gjykatës së Strasburgut e aq më tepër kur kjo ka të bëjë me shtetin rumun dhe Kishën Ortodokse rumune? Nuk është hera e parë që KISH bën një deklaratë të tillë. Muaj më parë, e njëjta konferencë bëri një deklaratë në lidhje me një tjetër sentencë të kësaj Gjykate, atë mbi rastin “Lautsi vs. Italia” për heqjen e kryqit nga aulat publike shkollore. Kjo ndodh sepse në këto sentenca është në lojë liria e besimit, që është aq e shtrenjtë për kontinentin tonë e për mbarë botën demokratike, saqë nuk mund të anashkalohet nga askush dhe nuk mund të na lërë indiferentë. Sigurisht, Shqipëria ka edhe arsye të vetat shumë të forta, e sidomos Kisha Katolike në Shqipëri, ndaj këtyre prirjeve që kur nuk janë dashakeqe, janë të mangëta në themelet e tyre jurisprudenciale.
Nuk është vendi këtu për të bërë një analizë juridike të kësaj sentence, gjë që e kanë bërë ekspertë të së drejtës europiane e asaj kanonike në mënyrë të detajuar dhe do të ishte me interes të bëhej në një revistë juridike, por ajo çka me këto pak elemente bie në sy, është fakti që këtu cenohet parimi i lirisë së besimit si një liri themelore që përfshin edhe lirinë e organizmit autonom të brendshëm të bashkësive fetare pa ndërhyrjen e faktorëve të jashtëm, e sidomos atyre shtetërorë. Nëse Gjykata e Strasburgut e detyron shtetin rumun ta regjistrojë këtë Union, a mundet kjo Gjykatë ta detyrojë Kishën Ortodokse ta pranojë? E ku do të degdisej atëherë parimi i autonomisë së rendit kishtar nga ai civil, i ndarjes së Kishës nga shteti? E drejta asociative është e sanksionuar edhe brenda realiteteve kishtare, pasi ajo është një e drejtë natyrore, por ama, gjithnjë e monitoruar dhe e lejuar apo e aprovuar nga autoritetet kompetente kishtare sipas rregullave dhe kanoneve të Kishës. Në rast të kundërt, askush nuk ka të drejtë të imponojë një formë apo një tjetër asociacionizmi paralel apo alternativ. Përvoja të tilla janë provuar tashmë. Nuk mund të harrojmë kurrsesi të shikojmë prapa kur në kohën e komunizmit, në shumë vende lindore u krijuan, me ndërhyrjen e shtetit, shoqata priftërinjsh proqeveritare, pikërisht në Rumani “Unioni Demokratik i Priftërinjve”, në Sllovaki priftërinjtë e shoqatës “Pacem in Terris”, po ashtu në Jugosllavi e në vende të tjera. Një përpjekje u bë edhe në Shqipëri, por që nuk arriti në liman, megjithëse një marrëveshje u nënshkrua, por ajo kurrë nuk përfundoi në një kishë kombëtare. Pikërisht për këtë, Imzot Vincenc Prenushi e hierarkë të tjerë katolikë u pushkatuan apo u lanë të vdesin në burgjet e komunizmit. Një problem vazhdon ende sot e kësaj dite në Kinë, ku janë dy Kisha paralele katolike, ajo zyrtare, besnike e qeverisë, dhe ajo klandestine, besnike e Kishës Universale. Por akoma më tej nuk mund të harrojmë ndarjen në kohën e Revolucionit Francez ndërmjet priftërinjve të betuar ndaj qeverisë e atyre besnikë ndaj Papës, e kjo për shkak të ndërhyrjes së rendit civil në atë kishtar. Megjithëse situata nuk është e njëjtë, ajo është mjaft analoge.
Është edhe një gabim tjetër i fshehur në këtë sentencë. Gjykata mëton të marrë kompetencat jo vetëm për një gjykim juridik, por edhe për një gjykim teologjik. Natyra e institucionit Kishë nuk është e njëjtë me natyrën e institucioneve të tjera që mbështeten mbi rregulla të vendosura nga njerëzit. Kisha, sa është një shoqëri e përbërë nga njerëz, aq është edhe një shoqëri që tejkalon aspektin njerëzor, ajo ka një natyrë mistike dhe shpirtërore. E marrëdhënia që vendoset midis anëtarëve të saj, në cilindo pozicion të jetë, nuk është e barabartë me marrëdhënien që vendoset ndërmjet një pronari fabrike dhe një punëtori, përveç në rastet kur këto janë kontrata të rregulluara nga ligji civil. Gjykata nuk mund të interpretojë, apo më keq, të vlerësojë, por vetëm të marrë parasysh këtë natyrë dhe karakteristikë të përtejme të Kishës. Kisha si shoqëri është në këtë botë, por nuk është e kësaj bote. Respekton dhe u bindet ligjeve njerëzore në çdo shoqëri ku ndodhet, por është e themeluar në ligjet hyjnore dhe vetëm ato zbaton kur këto të fundit janë në kundërshtim me të parat. Ka disa arsye që asnjë arsye juridike nuk mund t’i kufizojë apo të mbizotërojë mbi to. Në këtë pikë, Gjykata e Strasburgut ka për detyrë të respektojë të drejtën themelore të besimit, e gjithashtu të respektojë natyrën e veçantë (sui generis) të institucionit Kishë. Duke shpresuar që “Grand Chambre”, ku është i pranishëm edhe përfaqësuesi ynë shqiptar, të vendoset, ndryshe nga sentenca e parë, në rastin e një apelimi, pro lirisë fetare e duke pasur parasysh edhe jurisprudencën e pasur të kësaj Gjykate në rastet e mëparshme, sikurse ishte rasti “Lautsi vs. Italia”.

Nosh

21-04-2012, 17:44

Libri i fluturave të Veton Surroit
Opinion (http://www.panorama.com.al/category/opinion/) e Shtunë, Prill 21st, 2012 http://www.panorama.com.al/wp-content/uploads/2011/07/besnik-mustafaj-150x150.jpg (http://www.panorama.com.al/wp-content/uploads/2011/07/besnik-mustafaj.jpg)BESNIK MUSTAFAJ
Veton Surroi shkruan mirë. Thënë ndryshe, ai ka stil. Sipas grekëve të vjetër, stili është vetë njeriu. Kush ka pasur dëshirë apo kureshtje ta lexojë gjatë më shumë se njëzet e pesë vjetëve të fundit, në shtypin shqiptar apo të huaj, ka mundur të vërejë se ai shkruan thjesht dhe qartë. Dhe kjo, pavarësisht nëse pajtohesh apo jo me çfarë thotë ai. Thjeshtësia e stilit të tij është shprehje e një zotërimi të mirë të gjuhës dhe sidomos e një vetëdijeje të lartë intelektuale për qëllimin pse ka marrë penën. Kam lexuar, besoj, pjesën dërrmuese të botimeve të tij nëpër vite. Kurrë nuk kam vënë re midis rreshtave të shkrimit të tij ndonjë shenjë kapardisjeje prej autori “mendjendritur”, që halli e çon te ca lexues “mendjemykur”. Ai shkruan natyrshëm thjesht, sepse të thjeshtë e përjeton me sinqeritet subjektin që synon të shprehë. Ai, domethënë autori Veton Surroi, beson me ndershmëri se po ngre një hall që e ka të përbashkët me lexuesin. Ai shkruan qartë, po ashtu, jo pse është ushtruar gjatë me sintaksën. Madje, sintaksa e tij vende-vende paraqitet e shkujdesur. Qartësia e tekstit të tij është paraprakisht pjekje e idesë në kokën e autorit. Kurrë shkrimet e Veton Surroit nuk më kanë lënë përshtypjen e ndonjë spontaniteti apo improvizimi. Në këtë kuptim, do të thosha, në vetvete akti i shkrimit te Veton Surroi përbën një sjellje nga ana e tij ndaj publikut.
Në këtë hulli, por me një cilësi të re, shfaqet ai edhe te “Libri i fluturave”, botuar në Prishtinë nga “Koha” në fund të vitit të kaluar. Domethënien e titullit lexuesi do ta gjejë të shprehur nëpërmjet një parabole në faqen e fundit të librit. Veton Surroi merr përsipër të rindërtojë nga brenda një nga ngjarjet më të ndërlikuara përsa i përket mënyrës si u zhvillua dhe njëherësh më të rëndësishme përsa u përket rrjedhimeve në historinë e botës shqiptare të shekullit të fundit, e që është edhe shekulli i mëvetësimit të tyre nga Perandoria Otomane. Fjala është për Marrëveshjen e Ohrit, nëpërmjet së cilës shqiptarët e Maqedonisë përmbushën de jure shumë nga të drejtat themelore, të garantuara në legjislacionin ndërkombëtar, por të harruara, të mohuara ose të nëpërkëmbura në legjislacionin e Republikës së Maqedonisë. Në dijeninë time, ky është deri më sot rasti i vetëm në literaturën tonë ku gjejmë përshkrimin kronologjik dhe analitik të një negocimi qysh në zanafillë e deri në përmbyllje. Është një negocim pa precedent në historinë e gjatë të përpjekjeve të shqiptarëve për të fituar të drejtat e tyre kombëtare apo politike. Përvoja e krijuar tre vjet më parë ndër shqiptarët me kurorëzimin e luftës në Kosovë nuk mund të shërbente në këtë rast për shumë e shumë arsye, ndër të cilat do të veçoja posaçërisht kontekstin kur zhvillohen ngjarjet, shumë i ndryshëm nga ai i Kosovës së periudhës 1998-1999 në kuptimin më të gjerë të kësaj fjale. UÇK kësaj here dukej sikur kishte hyrë në një qorrsokak dramatik, çka e shtyn Veton Surroin të mërmërisë plot ankth me vete se rebelimet e tilla kanë vetëm njërin nga dy përfundimet: ose udhëheqësi vritet dhe merren me mend pasojat mbi mbështetësit e tij, ose rebelët përfshihen sinqerisht në bisedime për ta përmbyllur me zgjidhje politike rrugën e nisur me pushkë. Duhej çelur medoemos rruga për të mbërritur në përfundimin e dytë.
Duke iu përmbajtur edhe kësaj here parimit se akti i shkrimit përbën në vetvete një sjellje nga ana e tij ndaj publikut, Veton Surroi i shmanget me kujdes kurthit të protagonistit të Historisë tashmë me penë në dorë, ashtu siç i shmanget si diçkaje të huaj edhe modestisë së shtirur. Ky virtyt i rrallë ndër bashkëkombësit tanë, te Veton Surroi buron nga vetëdija e tij njerëzore dhe politike për të qenë realist. Në terrenin e ngjarjeve Veton Surroi e kalit këtë cilësi te vetja në sajë të bindjes intelektuale se në rrethana të tilla të ndërlikuara e me rrjedhime afatgjata jo vetëm mbi jetët e një numri njerëzish, por mbi krejt paqen e rajonit, ai nuk mund t’ia lejojë vetes as edhe veprimin më të vogël thjesht për t’i pëlqyer dikujt, qoftë ky “dikush” në anën shqiptare, maqedonase, apo në anën e ndërkombëtarëve. Kjo, në të vërtetë, është bindja intelektuale e njeriut që e njeh mirë dëmin që mbart oportunizmi për rezultatin e dëshiruar dhe që po ashtu e ka të qartë kufirin e rreptë që ndan oportunizmin nga kompromisi. Trimi i kohëve moderne është ai që di të arrijë te kompromisi. Jeta dhe përkushtimi i gjatë në Kosovën e pushtuar, me një armik si Millosheviçi përballë, duket e kishin mësuar mjaftueshëm të udhëhiqej nga faktet dhe jo nga hamendjet, përndryshe rrezikon prekjen nga paranojat apo deliret, prej nga dalja është fort e mundimshme, në mos e pamundur. Keqpërdorimet e shtetit deri shpesh kriminale nga ana e politikanëve maqedonas gjatë atyre muajve të “krizës” për shkak vetëm se truri i tyre ishte i turbulluar nga paranojat, ishin, sipas Veton Surroit, pikërisht shembulli që nuk duhej ndjekur nga shqiptarët, të cilët, edhe pse nuk kishin institucione shtetërore, kishin armë dhe motivime me bollëk, që mund të keqpërdoreshin, siç do të kishte qenë, bie fjala, bartja e luftës brenda qytetit të Shkupit, gjë që nuk ndodhi. Mbi faktet duhet vepruar konkretisht dhe me vullnetin e mirë për të zbuluar brenda tyre prirjet pozitive, sado embrionale qofshin ato, për t’i ndihmuar në vazhdim të fuqizohen derisa të bëhen dominuese. Përndryshe rrezikon dëshpërimin, prej nga dalja është po ashtu fort e mundimshme, në mos e pamundur.
Ky libër, pra, duhet lexuar dy herë. Të paktën për veten time unë dy herë e lexova. Së pari si një dëshmi të drejtpërdrejtë për një kapitull nga më të lavdishmit në historinë tonë kombëtare, të cilit vetëm fundin ia njihja mirë: Marrëveshjen e Ohrit. Por nuk dija thuajse asgjë s’i u arrit deri te kjo marrëveshje. Për leximin e dytë u nxita nga një vlerësim sintetik që jep autori kur në përmbyllje të këtij procesi u shkruan një letër të hapur miqve të tij maqedonas, ku u thotë “…qe një fat i madh për Maqedoninë që mes shqiptarëve qenë Xhaferi dhe Ahmeti. Te të dy u ndërtua, në një moment kritik, konsensusi se të drejtat e shqiptarëve nuk mund të ndërtohen në dëm të maqedonasve etnikë”. Një letër të tillë Veton Surroi shtyhet ta shkruajë kur mëson nga një miku i vet në Shkup se njerëzit e policisë sekrete të Maqedonisë, të cilët e kishin vënë nën përgjim, e përgojonin atë si ideologun kryesor të UÇK-së, këshilltar i Ali Ahmetit dhe i Arbër Xhaferit për çështjet ushtarake dhe politike njëkohësisht, këshilltar i amerikanëve dhe i negociatorëve të tjerë ndërkombëtarë. Ai parashikon, me të drejtë, se këto pëshpëshe “të policisë sekrete mbi njeriun-oktapod do të mbërrijnë me kanalet e veta në mediat maqedonase”. Prandaj, shpjegon ai qëllimin e letrës, “mendoj se do të jetë më së miri që mendimet e mia t’ia jap opinionit publik të atilla siç janë”. Si mik i vjetër i Vetonit, por edhe si një njeri që ua kam kushtuar njëzet vjetët e mia më dinamike marrëdhënieve ndërkombëtare, doja të kuptoja se cili ishte në të vërtetë roli i tij në këtë Histori, e cila bëri të mundur që e ardhmja e shqiptarëve në Maqedoni të jetë thelbësisht tjetër nga e shkuara e tyre dhe, parë më gjerë, u dha njëherazi edhe maqedonasve etnikë një fitore, që ata nuk do të mund ta arrinin kurrë vetë, sepse nuk kishin as lidership vizionar, as opinion publik të pjekur, as ushtri të aftë për të shërbyer si dorë e hekurt në kontroll të situatës. Fitorja e maqedonasve ishte pikërisht Marrëveshja e Ohrit, në sajë të së cilës ky shtet shpëtoi nga shpërbërja përfundimtare, dramatike dhe e turpshme. Kjo, pra, ishte qasja ime ndaj “Librit të fluturave” gjatë leximit të dytë.
Marrëveshja e Ohrit do të mbetet si një rast-shkollë në analet e Diplomacisë botërore për shumë arsye. Po përmend disa prej këtyre arsyeve, që më duken më kryesoret: nisma për të çelur bisedime për paqen nuk u ndërmor as nga ndërkombëtarët, siç kishte ndodhur dekadën e mëparshme në Bosnjë, në Kroaci e në Kosovë, pjesë përbërëse këto të ish-Jugosllavisë për të mos e hedhur vështrimin më larg në zonat e tjera të nxehta të planetit tonë; nuk u mor as nga shumica etnike maqedonase, e cila zotëronte shtetin dhe pushtetin siç do e donte skema klasike e konflikteve të tilla. Nisma për të mbërritur te paqja u mor pikërisht nga shqiptarët dhe jo në një moment të lodhjes së rebelimit të tyre, por kur ata ishin në kulmin e sukseseve ushtarake, gjë që normalisht shkakton nga ato eufori, të cilat nuk lënë hapësirë veprimi për politikën e as për diplomacinë. Këtë nismë, sigurisht, nuk mund ta ndërmerrte udhëheqësi politik i shqiptarëve, Arbër Xhaferi, i cili, pavarësisht kthjelltësisë, me pjesëmarrjen në koalicionin qeverisës, ishte tashmë pjesë e sistemit, kundër të cilit ishin ngritur bashkëkombësit që ai përfaqësonte në Parlament. Shkurt fjala, në rrethanat e radikalizmit të gjendjes, për shkak të bilancit premtime-arritje në përmbushjen e të drejtave të atyre që i kishin besuar, Arbën Xhaferi kishte tashmë një autoritet moral dhe politik të dëmtuar rëndë. Rrjedhimisht, fjala e tij nuk kishte më peshën e nevojshme për të prirë. Çdo protagonizëm i tij për të negociuar paqen do të merrej si përpjekje për të ruajtur pushtetin. Arbën Xhaferi ishte i pari që e kuptonte pafuqinë e vet. Këtë nismë po ashtu nuk mund ta ndërmerrte as Ali Ahmeti nga ana e tij. Ai dhe bashkëluftëtarët e tij kishin rrëmbyer armët duke marrë në sy edhe sakrificën më sublime pikërisht pse kishin humbur besimin te politika. Çdo thirrje e tij ndaj autoriteteve maqedonase për t’u ulur në tryezë do të keqkuptohej rëndë më së pari nga bashkëluftëtarët e tij dhe më gjerë, nga mbarë bashkëkombësit e tij, për të drejtat e të cilëve kishte nisur lufta. Ai do të humbte pashmangshëm legjitimitetin dhe do t’i shkaktonte, sigurisht, një dëm të madh vetes, por të keqen më të madhe do t’ia shkaktonte kauzës që udhëhiqte. Një lëvizje guerile me veprimtari luftarake në zgjerim të shpejtë dhe me simpati popullore në rritje po aq të shpejtë, duke humbur befas besimin te udhëheqësi i vet themelues, i ka të gjitha gjasat të shndërrohet sakaq në një bishë të verbuar, që nuk di më ku e zbraz tërbimin. Me gjithë dëshirën e mirë për ta shënuar kthesën drejt paqes, Ali Ahmeti nuk gjente derë të çelur as te ndërkombëtarët. Presidenti Bush e kishte renditur atë në listën e terroristëve.
Në këtë kontekst të pashpresë për paqen, shfaqet Veton Surroi, i cili ngjitet në skenë krejt siç hyhet në një ëndërr. Ai nuk ka asnjë mandat për t’u bërë ndërmjetës. Nuk është qytetari i Maqedonisë që shqetësimi i tij të mirëkuptohet në emër të interesit madhor për paqtimin e vendit të vet. Por është shqiptar dhe, si i tillë, nuk ka asgjë nga fuqia ndikuese e një “ndërkombëtari”. Është njëherësh shtetas i Kosovës dhe i Shqipërisë, por nuk mund të ushqejë as edhe një fije shprese për të pasur mbështetjen e makinës shtetërore të Kosovës apo të Shqipërisë. Zaten, nga fillimi në fundin e kësaj historie fantastike, Veton Surroi duket se nuk shpreson asgjë. Ai vetëm dëshiron dhe, ditë pas dite, sado që i përshkuar nga një mjegull dëshpërimi, ai dëshiron fort e më fort që ngjarjet të kthehen drejt horizontit të paqes. Ndër të gjithë aktorët, ai ka miqësi vetëm me Arbën Xhaferin. Por, në terrenin e veprimit praktik, miqësia me Xhaferin i vlen aq sa i vlen. Ali Ahmetit nuk ia ka dëgjuar kurrë emrin më parë për mirë as për keq. Udhëheqësit e lartë maqedonas, me një pjesë të të cilëve ka njëfarë njohjeje, flasin tashmë, për fatin e keq, një gjuhë krejt të kundërt me gjuhën e tij. Personalisht Veton Surroi ka shumë miq të mirë në Uashington, në Bruksel, në Londër, në Berlin, në Paris. Por, institucionalisht përgjigjen për përpjekjet e tij ai e merr nga ambasadori britanik në Shkup, Mark Dickinson, njëherësh edhe kryesues i radhës i BE në Maqedoni, i cili thotë: “… duhet të jem absolutisht i qartë. Nuk ka vend për terroristë në asnjë proces negociator. Ky është qëndrimi i qeverisë sonë, ky është qëndrimi i qeverisë amerikane, nëse nuk e keni ditur, ky është qëndrimi i NATO-s, ky është qëndrimi i të gjithëve”. Kështu i vetëm, me të gjithë kundër, Veton Surroi lëviz nëpër skenë vërtet si nëpër një ëndërr. Nevojitet një shpuzë e jashtëzakonshme morale brenda vetes për të mos u pushtuar nga ndjesia e kotësisë. Për fatin e mirë të atij vetë, por, mbi të gjitha, për fatin e mirë të të gjithë qytetarëve të Maqedonisë, qofshin ata shqiptarë, maqedonas etnikë apo të tjerë, Veton Surroi duket se e kishte një forcë të tillë. Bota shqiptare po e po, por edhe i gjithë rajoni i ka në këtë rast një borxh të madh mirënjohjeje Veton Surroit.
Procesi i arritjes te Marrëveshja e Ohrit do të mbetet sui generis në analet e Diplomacisë botërore, sipas gjykimit tim, kryesisht në sajë të rolit që luajti në të Veton Surroi. Një njeri fillikat, pa asnjë lloj mandati, pa asnjë lidhje të drejtpërdrejtë të fatit të tij si qytetar e as të karrierës së tij me dramën që po ndodhte në atë shtet, pa një grimë buxhet përveç parave të xhepit të tij, pa kurrfarë aparati profesional mbështetës dhe me shumë “pa” të tjera, arriti të bëhet brenda një pranvere strumbullari i një kthese historike për ekzistencën e Maqedonisë si një shtet multietnik. Nuk po them se e solli ai paqen. Ai thjesht ka meritën e pashembullt se e kuptoi i pari rrugën nëpër të cilën duhej ecur për të arritur te paqja dhe pati fuqi ta besojë se ishte e mundur të ecej nëpër atë rrugë kur askush nga ata që kishin “vulë” brenda e as jashtë Maqedonisë nuk e përfytyronte një gjë të tillë. Kjo quhet kauzë. Veton Surroi dëshmoi se ishte i aftë të shtrydhte nga vetja një kauzë, kishte durim dhe përkushtim t’i shërbente kauzës së vet, duke dhënë, vetëm duke dhënë nga vetja pa kursim, pa pritur kurrfarë shpërblimi nesër, pa u vënë me anësi në shërbim të asnjërës palë në konflikt, i bindur se te kauza, vetëm te kauza ishte vendi për t’u bashkuar si të barabartë edhe shqiptarët, edhe maqedonasit, pa asnjë kompleks inferioriteti ndaj ndërkombëtarëve, por me mendje të kthjellët se pa ndërhyrjen e tyre nuk mund të përmbushej kauza; me një vlerësim gjakftohtë për veten, për të mos marrë përsipër në asnjë rast përgjegjësi që nuk përputhen me zotësitë e tij e as me motivin përse gjendet në atë mesele, siç ishin ato të këshilltarit politik apo ushtarak për UÇK-në, të këshilltarit politik apo diplomatik për Arbër Xhaferin, të këshilltarit patolog për ndërkombëtarët, cilësi këto që u përpoqën t’ia veshin mendjeshkurtrit e policisë sekrete maqedonase. Ai shfaqet gjithë kohën i vetëdijshëm se nuk mund të ishte madje as ndërmjetës në negociata, në kuptimin e mirëfilltë të kësaj fjale. Ai shfaqet, megjithatë, kudo dhe hap pas hapi dhe kudo si një ndihmës i pazëvendësueshëm i vullnetit të mirë. Si i tillë, natyrshëm që ai nuk do të dukej në ceremoninë e nënshkrimit të Marrëveshjes së Ohrit. Çelja e kësaj ceremonie shënonte përmbushjen e kauzës së tij, domethënë edhe tërheqjen e tij të pabujshme në qoshen e vet në Prishtinë apo në Qerret, ku edhe e ka shkruar “Librin e fluturave”, me nxitjen këmbëngulëse të motrës së tij, Flaka. Faleminderit, Flaka!

PanoramA

Nosh

21-04-2012, 17:46

Dëme të reja të trashëgimisë kulturore në Berat
Opinion (http://www.panorama.com.al/category/opinion/) e Premte, Prill 20th, 2012 GJERGJ FRASHËRI
Dhjetë javë më parë (25.01.2012), në faqet e kësaj gazete patëm sinjalizuar për dëmtimet masive që po u shkaktoheshin kalldrëmeve me vlera historike e ndërtimore të rrugëve e rrugicave në kalanë e Beratit, monument i UNESCO-s. Patëm sinjalizuar se këto dëmtime ishin shkaktuar nga veprimtaria e një projekti të Delegacionit të Bashkimit Europian në Tiranë, me titull “Mbështetje për zhvillimin e qëndrueshëm dhe të integrueshëm të trashëgimisë kulturore dhe historike në Shkodër, Elbasan, Korçë dhe Berat”. Kështu po ndërtohet një infrastrukturë e re në lagjen “Kala” në Berat. S’ka më mirë, por me kusht, pa dëmtuar vlerat historike të saj!
Supervizori që mbikëqyr punimet e ndërtimit është firma “IRD Engineering” nga Italia, ndërsa ai që mbikëqyr shpëtimin e substancës arkeologjike dhe të monumenteve gjatë punimeve të infrastrukturës është firma “AEMA sh.p.k” nga Shqipëria. Të dyja janë zgjedhje të sipërmarrësit – Delegacionit Europian në Tiranë. Patëm konstatuar gjithashtu se subjekti “AEMA” nuk kishte të bënte fare me shpëtimin e monumenteve dhe të arkeologjisë. Për të ndalur dëmtimet e mëtejshme që po i shkaktoheshin atëherë kalasë së Beratit, i patëm kërkuar Ministrisë së Turizmit dhe Kulturës, madje edhe Prokurorisë, me lutjen si qytetarë dhe të specialistit të fushës, që të bëhej transparenca e plotë e firmës “AEMA sh.p.k.” dhe roli i zyrtarëve përgjegjës të përzierë në konflikte interesash me këtë subjekt. Madje, të testoheshin konsekuencat negative që po shkaktonte mungesa e supervizimit profesional në shpëtimin e trashëgimisë kulturore në lagjen “Kala” të Beratit. Pra më qartë, të ndërpriteshin dëmtimet në monument, qoftë në kalldrëmet, qoftë në substancën arkeologjike të tij!
http://www.panorama.com.al/wp-content/uploads/2012/04/kalaja-e-beratit1-168x300.jpg (http://www.panorama.com.al/wp-content/uploads/2012/04/kalaja-e-beratit1.jpg)Gërmimet e kanalit infrastrukturor afër portës lindore të kalasë.

Sinqerisht, kisha më shumë shpresë te reagimi i Delegacionit Europian në Tiranë si sipërmarrës, se sa nga ai i Ministrisë së Kulturës (rrjedhimisht edhe nga ai i Prokurorisë). Arsyeja është se duke punuar në këtë fushë për më se dy dekada në Europën Qendrore, personalisht nuk kam ndeshur ndonjëherë përfaqësi të Bashkimit Europian të shkelë parimet dhe detyrimet e Konventës Europiane (Malta), që vetë vendet europiane e kanë hartuar dhe njëkohësisht, Ligjin e Trashëgimisë Kulturore për shpëtimin e vlerave arkeologjike dhe monumenteve të atij vendi, ku përfaqësia e Brukselit ushtron sipërmarrjen e vet. Mjerisht ky është rasti i parë dhe më vjen hidhur që ndodh në vendin tonë. Dëmtimet në kalanë e Beratit jo vetëm nuk u ndërprenë, por ato vazhduan më tej në mënyrë të dhimbshme gjatë muajit shkurt, mars e vazhdojnë edhe sot në prill. Tashmë ato nuk quhen më dëmtime, por zhdukje e kalldrëmeve historike të të gjitha rrugëve e rrugicave të kalasë së Beratit. Bashkë me ato është zhdukur edhe substanca arkeologjike nga hapja e kanaleve të infrastrukturës poshtë tyre, pa lënë asnjë gjurmë dokumentare.
Kalldrëmet e rrugëve dhe rrugicave të kalasë së Beratit ishin pjesë integrale dhe domethënëse të historisë ndërtimore të monumentit. Ato ruanin gjurmë të infrastrukturës nga të gjitha epokat e jetës së qytetit të fortifikuar, dhe përbënin dokumente historike nga koha e antikitetit deri në ditët tona, në një diapazon kohor më se 2200-vjeçar. Siç kemi tërhequr vëmendjen edhe në shkrimin e datës 25.01.2012, shumë segmente të tyre ruheshin origjinal nga shekujt e kaluar, katër llojesh sipas gjerësive të rrugëve, me ulluqe e kuneta për disiplinimin e reshjeve. Mbi të gjitha ruheshin fragmente kalldrëmesh origjinale të magjistrales antike, prej portës kryesore deri në akropolin e kalasë, si dokumenti më i vjetër i infrastrukturës së monumentit. Por, ruheshin edhe segmente të tjera të restauruara nga dora e specialistëve më të mirë të qytetit, të cilat ishin edhe ato vetë vlera dokumentare historike të kalasë. Sipërfaqja e shtresës së kalldrëmeve të rrugëve dhe rrugicave të lagjes “Kala” në Berat është restauruar gjatë viteve 1966-1987 me program shumëvjeçar, me një dashuri të veçantë nga restauratorët e asaj kohe, duke respektuar karakterin e tyre origjinar dhe ruajtur me rigorozitet teknikën e vjetër, konstruksionin e dyshemesë mbajtëse (pavimentin), pa e prekur nënshtresën arkeologjike.
Të gjitha këto vlera dokumentare nuk ekzistojnë më për vizitorin e sotëm. Brenda pesë muajve të fundit një skreper i drejtuar nga një kompani tjetër italiane, me punëtorë të pakualifikuar dhe pa drejtim restaurimi, i ka flakur këto kalldrëme historike në plehra ndërtimi, në mënyrë të pakthyeshme, pra në zhdukjen e tyre një herë e përgjithmonë. Kalldrëmet e kalasë përbënin një vepër të spikatur ndërtimore të krijuar në shekuj. Ato ishin përshtatur për katër lloj rrugësh e rrugicash të kalasë, të cilat në funksion të trajektores këndore, të gjerësisë dhe pendencës së tyre kishin dhënë kompozime kalldrëmesh me konfiguracione me pamje të ndryshme prej njëra-tjetrës. Po ashtu, në varësi të këtyre specifikave, secila kishte një kompozim të veçantë ndërtimor të ulluqeve dhe kunetave për disiplinimin e reshjeve. Po japim si shembuj dy fragmente prej tyre (Foto 2 dhe 3). Asnjë nga këto shtroje kalldrëmesh nuk ruhet më. Në vend të tyre u sollën gurë të tjerë të huaj dhe u ndërtuan kalldrëme butaforike, si ato të parqeve moderne. Jo vetëm
http://www.panorama.com.al/wp-content/uploads/2012/04/kalaja-e-beratit6.jpg (http://www.panorama.com.al/wp-content/uploads/2012/04/kalaja-e-beratit6.jpg)Kalldrëmet e kalasë, një vepër e spikatur ndërtimore e krijuar në shekuj. Asnjë nga këto shtroje kalldrëmesh nuk ruhet më.

kaq, por u shkel edhe projekti. Në projekt nuk ishte parashikuar “prishja” e kalldrëmit, por “zbërthimi” vetëm i asaj pjese (sipërfaqeje) të tij, aq sa të ishte e nevojshme për hapjen e kanalit, për vendosjen e pajisjeve infrastrukturore. Me mbarimin e punimeve infrastrukturore, kalldrëmi duhet të “mbyllej” përsëri me gurët e tij, sidomos në tegelat e kunetës apo ullukut. Në vend të këtij koncepti të parashkruar në praktikat e restaurimit, qoftë në atë të vendit tonë, po ashtu edhe në atë europiane, kalldrëmet origjinale u zhdukën krejtësisht nga rrugët dhe rrugicat e kalasë së Beratit. Në vend të tyre u shtrua në tërë gjerësinë e tyre (edhe në ato sipërfaqe ku nuk kishte pasur kalldrëm më parë), kalldrëmi i butaforik i standardizuar (globalizuar) i projekteve që mbajnë autorësinë e Delegacionit Europian të Tiranës, i njëjtë me kalldrëmet ku ky institucion europian ka vënë dorë në kalanë e Himarës, në atë të Krujës, në rrugën përpara Kështjellës së Tiranës, së fundi në Elbasan etj. Shikoni kalldrëmin e përfunduar të rrugës më të rëndësishme që të çon në akropolin e kalasë së Beratit (Foto 4). Asgjë nuk është respektuar nga pamja dhe konsistenca e tij e mëparshme historike. Sipas studiuesve, kjo rrugë është realizuar qysh në shekujt antikë të ndërtimit të kalasë dhe është arteria direkte (më e shkurtër) që lidh hyrjen e kalasë me akropolin e saj. Tashmë, banorët e Beratit që shkelin çdo mëngjes mbi këto kalldrëme të huaja përpara dyerve të shtëpive të tyre, mburren me ironi, se tashmë mbas 2.200 vjet histori lagja “Kala” ka kalldrëme “alla frënga”, ose dikush tjetër i ka mbiquajtur kalldrëme “alla Delegacioni Europian”.
Është kurioze të mësohet nëse UNESCO pajtohet me këto humbje (shpërfytyrime) dokumentare të kalldrëmeve historike të monumentit të vet? Duket sheshit se gjithçka është drejtuar nga supervizorë profanë, të cilët në qoftë se nuk e bëjnë me qëllim për të përçmuar në parim vlerat kombëtare, nuk janë as të aftë të realizojnë përfitimet e tyre vetjake pa kryer vepra kriminale mbi trashëgiminë kulturore. Po kush e dirigjon këtë përgjegjësi të hapur, në mes të ditës me diell, kundra trashëgimisë ndërtimore të Beratit?
Po sjellim në lupë edhe një shembull tjetër, jo më nga zhdukja e kalldrëmeve, por tashmë nga zhdukja e substancës arkeologjike, prej punës pa supervizorë të përgjegjshëm të Delegacionit Europian në lagjen “Kala” të Beratit. Bëhet fjalë për gërmime të nëntokës arkeologjike nën kalldrëmet e rrugëve dhe rrugicave të kalasë nga kontraktori italian, gërmime klandestine pa shoqërues të arkeologjisë, gërmime pa lënë asnjë gjurmë, pa kryerjen e dokumentacionit arkeologjik, (Foto 1). Punimet infrastrukturore kryen duke gërmuar dheun me skreper dhe hapur kanale në aksin e rrugëve historike të kalasë, deri në thellësinë 2 m. Të gjitha këto thellime në një monument të UNESCO-s duhet të kryhen sipas Rregullores së Arkeologjisë së Shpëtimit dhe duhet të dokumentohen në çdo hap, qoftë në planin horizontal, ashtu edhe në profilet vertikalë. Fotoja 1 vjen nga gërmimet e kanalit infrastrukturor afër portës lindore të kalasë. Kjo është hapësira me kuotat më të ulëta të terrenit, ku vetvetiu mblidheshin prurjet masive të ujërave dhe ndoshta pika më e ulët ku bashkoheshin të gjitha kanalizimet e kalasë. Kujtojmë gjithashtu se nga ana e brendshme përgjatë segmentit lindje-perëndim të mureve rrethuese, kalaja e Beratit ka një mbushje historike deri në 8 m thellësi. E gjithë kjo mbushje është një depozitim arkeologjik. Studiuesit kanë menduar se këtu do të ketë qenë kolektori mesjetar që përballonte këtë prurje. Ka gjithashtu mendime se kolektori mesjetar mund të ishte vazhdim edhe i një kolektori më të hershëm antik, në të njëjtin vend. Por, me gërmimet agresive të skreperit, që janë aplikuar në këtë projekt, pa prezencën e arkeologut dhe përcaktimin e detyrës arkeologjike, asnjë synim nuk ka pasur për të verifikuar ekzistencën e këtij kolektori. Kështu si është punuar, ka mundësi që ai të jetë gëlltitur në këtë vend nga vetë kova e skreperit.
Siç dihet, prej vitit 1948, kalaja e Beratit është monument kulture i Shqipërisë dhe prej vitit 2008, monument në mbrojtje të UNESCO-s. Kjo do të thotë se organet shtetërore të ruajtjes dhe mbrojtjes së vlerave në vendin tonë duhet të kenë dyfish më shumë kujdes dhe respekt për mbrojtjen e vlerave kombëtare dhe ndërkombëtare të tij. Për MTKRS-në, rezulton të mos jetë kështu. Kujtojmë se kalaja e Beratit është para së gjithash monument i pasurisë arkeologjike. Të prekësh nëntokën arkeologjike të lagjes “Kala” të Beratit pa koncept gërmimi arkeologjik, pa arkeologë të kualitetit përkatës dhe pa dokumentacionin e tyre sipas Rregullores të KKA-së dhe KKR-së pranë MTKRS-ve, do të thotë të zhdukësh substancën arkeologjike të saj, pra të zhdukësh dokumentin historik në pjesën që prek. Megjithëse gërmimi në këtë hapësirë e ka kaluar thellësinë prej 2 m, asnjë arkeolog nuk e ka shoqëruar atë dhe asnjë lloj dokumentacioni arkeologjik nuk është mbajtur deri më sot. Kurrfarë dokumentacioni shpëtimi nuk është kryer në qindra metra kanale të hapura në rrugët dhe rrugicat historike të kalasë së Beratit! Asnjë dokument historik në kuptimin e mirëfilltë të fjalës, sipas rregullit të hartimit të tij me vërtetësi direkt në terren, nuk ka shkuar në Arkiv nga gërmimet arkeologjike infrastrukturore në brendinë e kalasë së Beratit që po zhvillohen intensivisht, të paktën prej pesë muajsh nga projekti në fjalë i Delegacionit Europian. Sipas Konventës Europiane dhe Ligjit shqiptar të Trashëgimisë Kulturore, çdo sipërmarrës i projektit është i detyruar me shpenzimet e veta të kryejë kërkimet arkeologjike, dokumentacionin e tyre, përpunimin e rezultateve, dorëzimin e gjetjeve dhe dokumentacionit në arkiv dhe madje, edhe botimin e rezultateve të gërmimit. Për të parandaluar këto dëme të panevojshme të trashëgimisë arkeologjike në Berat patëm kërkuar të mësohej me transparencë (25.01.2012) se kush ishte supervizori i tyre: “AEMA sh.p.k.”, drejtori i Institutit të Monumenteve të Kulturës Tiranë, apo vetë ministri i MTKRS-ve me drejtorët e tij përkatës të dikasterit? Deri sot nuk kemi marrë përgjigje. Në Shqipëri është vështirë të merren vesh këto gjëra të thjeshta, sidomos kur ka koalicione të institucioneve shtetërore vendëse me ato të huaja.
Dëmet e monumenteve të kulturës dhe të pasurisë arkeologjike në këtë vend të varfër (të cilin vetë e mbajmë të varfër nga padituria jonë qytetare) janë të përditshme dhe rrëqethëse. Kontributi që mund të japë qytetari në këtë kohë vandalizmi të paparë të trashëgimisë kulturore në Shqipëri është denoncimi i dëmeve dhe kallëzimi i tyre me vërtetësi. Dëmet e shkaktuara në lagjen “Kala” të Beratit nuk janë mjerisht i vetmi rast. Por, është një rast i ekspozueshëm, matës i nivelit të kulturës sonë qytetare aktuale në imazhin tonë europian, për faktin se monumenti është në listën e UNESCO-s.
Nuk ka asnjë dyshim se përgjegjësia kryesore për të gjitha këto dëme të mëdha të shkaktuara në kalanë e Beratit i takon palës shqiptare, institucioneve shtetërore të saj.
Dëmtuesi më i madh është në fakt struktura shtetërore përgjegjëse për mbrojtjen e monumentit dhe të arkeologjisë, pra MTKRS-ja me këshillat kombëtare të saj. Drejtorive të dikasterit dhe institucioneve shtetërore nuk u lejohet ligjërisht të ofrojnë forma shërbimesh private (konflikt interesi), aq më tepër të përdorin punonjësit e tyre shtetërorë në formate private. Atyre u takon të koordinojnë dhe të kontrollojnë. Por, kjo po ndodh tashmë rëndom me konsekuenca në dëmtimin e monumenteve me “mirëkuptimin” brenda strukturës së institucionit. “Kur mbreti vjedh një vezë, ministrat e tij vjedhin gjithë pulat e fshatit”, thoshte Sami Frashëri. Këtë lloj “bashkëpunimi” e pëlqejnë natyrisht edhe të huajt, kur e gjejnë të shtruar në tryezën e tjetrit. Fatkeqësisht, jemi në fazën kur i zoti i shtëpisë i gëzohet një pesëlekëshi në xhepin e tij, duke e lënë mëhallën pa bukë. Në vend të restaurimit të kalldrëmeve dhe të dokumentacionit arkeologjik, projekti i Delegacionit Europian ra në duar profanësh dhe përfundoi pa dhimbje, ashtu siç aludoja në shkrimin tim të parafundit, në shkatërrimin e vlerave të trashëgimisë ndërtimore dhe arkeologjike të kalasë së Beratit. Për mendimin tim, është një kor i dirigjuar nga MTKRS-ja, me orkestrantë dy drejtoritë e saj- atë të Trashëgimisë Kulturore dhe atë të Arkeologjisë, Institutit të Monumenteve të Kulturës në Tiranë dhe në veçanti, Drejtorisë Rajonale të Kulturës Kombëtare në Berat, që vetëm heshtin, bëjnë sikur nuk e kanë parë çfarë po ndodh. Domethënë kanë rënë në mirëkuptim për veprën shkatërruese.
Sa kohë që për mbrojtjen e kalasë së Beratit pati fonde të kursyera, asaj nuk iu zhdukën kalldrëmet historike të rrugëve dhe rrugicave të saj, dhe aq më pak substanca arkeologjike poshtë tyre. Me ato pak fonde të përvitshme u sigurua ruajtja dhe një përkujdesje konservimi dhe restaurimi të kufizuar për dekada të tëra. Së fundi erdhën me shumicë fonde nga Delegacioni Europian për “Mbështetje për zhvillimin e qëndrueshëm dhe të integrueshëm të trashëgimisë kulturore dhe historike në Shkodër, Elbasan, Korçë dhe Berat”. Qytetarët shqiptarë i duartrokasin me mirënjohje të tilla investime. Por, kur ato nuk sjellin dëme! As që vihet në dyshim që Delegacioni i Komitetit Europian në Tiranë është në gjendje të kryejë detyrimet ligjore me ndershmëri për mbrojtjen dhe dokumentimin e punimeve restauruese dhe arkeologjike në sipërmarrjet e veta në Shqipëri. Madje, ai është i ndërgjegjshëm për detyrimin që ka në zbatimin e Konventës së Maltës dhe të parashkrimeve të Ligjit të Trashëgimisë Kulturore në Shqipëri, kur projektet e tij prekin monumentet e kulturës apo nëntokën me substancë arkeologjike. Por, realiteti i zbatimit të projekteve të tij të viteve të fundit mbi rivitalizimin e qendrave historike në Tiranë, Elbasan, Himarë etj., dhe konkretisht në lagjen “Kala” të Beratit, po tregon më shumë se një herë se ai nuk është i interesuar për mbrojtjen e pasurisë arkeologjike (nëntoka që gërmohet) dhe ndërtimore (kalldrëmet mesjetare). Mendoj se ai nuk mjafton të ketë si qëllim vetëm investimin financiar. Por, në rastin e Shqipërisë, ai ka edhe një detyrë tjetër, të mësojë institucionet shtetërore shqiptare përmes shembullit personal, se si duhet projektuar dhe zbatuar një projekt për mbrojtjen e trashëgimisë kulturore në zbatim të ligjeve europiane, pra t’u tregojë institucioneve të brishta shqiptare se si kryen detyrimet ligjore në Francë, Gjermani, Austri, Zvicër, Holandë, Itali e gjetkë, për mbrojtjen e trashëgimisë kulturore. Mjerisht, në sipërmarrjet e Delegacionit Europian në Shqipëri po shfaqen njëra pas tjetrës shembuj të dëmtimit të saj. Mos ndoshta përfaqësues të shtetit e sigurojnë atë se do t’i mbulojnë këto realitete dhe se nuk guxon kush t’i kritikojë?
Së fundi lind një pyetje, i kontrollon UNESCO këto mangësi të Delegacionit Europian, konkretisht në rastin e Beratit? Ndërkohë mësojmë se UNESCO di të kritikojë, madje edhe ashpër. Kështu në raportin e saj, më 13 gushtit 2011, kritikon ashpër qeverinë shqiptare për “menaxhimin e Gjirokastrës dhe Beratit, për dëmet që po i shkaktojnë atyre ndërtimet pa leje dhe për mungesën e kontrollit të ndërhyrjeve arkeologjike në rastet e zbatimit të restaurimeve të mëdha”. Por, një kritikë të saj drejtuar Delegacionit Europian në Tiranë për dëmet në fjalë që po kryen aktualisht në kalanë e Beratit, qoftë si sipërmarrës direkt, qoftë edhe për zgjedhjen e supervizorit të papërgjegjshëm, nuk kemi dëgjuar. Jam i sigurt se një përfaqësues i UNESCO-s nuk do t’i lejonte punimet e infrastrukturës në kalanë e Beratit, pa e detyruar sipërmarrësin të kryejë paraprakisht aty shpëtimin e trashëgimisë ndërtimore dhe arkeologjike. E kam fjalën për një përfaqësues të saj që punon jo vetëm për të marrë honoraret, apo për të mbyllur çdo lloj kompromisi me nëpunësit shtetërorë. Sidoqoftë, Berati në duart e investimeve të Delegacionit Europian po na jep një shembull se si UNESCO mund të pranojë që të dëmtohet fëmija e zgjedhur prej saj.
Projekti i Delegacionit Europian për sa u përket dëmeve që i shkaktoi trashëgimisë ndërtimore dhe arkeologjike në kalanë e Beratit në fazën e rivitalizimit të infrastrukturës, dështoi. Projekti në fjalë ka edhe dy faza të tjera të rëndësishme, që priten të fillojnë: njëra është restaurimi i mureve të kalasë dhe tjetra, trajtimi i fasadave të banesave me muret dhe oborret e tyre. Shpresojmë se dhunimi i mëtejshëm i këtij monumenti do të ndërpritet, duke i restauruar ato dhe jo duke i bërë të reja.
Mirënjohja për investimet e Delegacionit Europian mbetet, por dëmet e trashëgimisë kulturore që i shkaktojnë të huajt një vendi të vogël si Shqipëria janë shumë të ndjeshme, edhe ato ndjehen, nuk harrohen.
*Arkeolog dhe restaurator

PanoramA

Nosh

21-04-2012, 18:01

Haktivistët, në ballë të betejave për internetin dhe lirinë e tijhttp://www.botasot.info/mesme/anonymous-.jpeg

Nëse ka ndonjë betejë për formën e ardhshme të internetit – dhe të shoqërisë si e tërë – atëherë grupe haktivistësh, të tillë si “Anonymous” dhe “Lulzsec”, “Wikileaks” dhe i famshmi “Megaupload.com”, janë në llogoret e një lufte të madhe që sapo ka nisur.
Ndërkohë që incidentet individuale dhe përplasjet në të cilat janë përfshirë këto grupe mund të duken sikur nuk kanë lidhje me njëra-tjetrën dhe rastësore, ata që janë në dijeni të thelbit të çështjes thonë tjetër gjë. Ata thonë që të gjitha këto organizata, si dhe disa lëvizje pak a shumë publike dhe zyrtare, si “Pirate Party”, apo “Occupy”, kanë të gjitha lidhje me njëra-tjetrën. John Perry Barlow, poet për “Grateful Dead” dhe bashkëthemelues i grupit të famshëm të avokatisë “Electronic Frontiers Foundation” (EFF) thotë se motivi i përpjekjeve të tilla, pavarësisht nga taktika e përdorur në çdo rast, është ndryshimi i natyrës së shoqërisë. “Ajo që i bën bashkë këto grupe është besimi që e ardhmja nuk është vertikale, pra një qeveri hierarkike, por horizontale, pra një qeveri njerëzish të barabartë, edhe pse në funksione të ndryshme”, thotë ai. “Një ndryshim i tillë thelbësor ka vënë kundër njëra-tjetrës forcat e epokës së informacionit kundër atyre të epokës industriale, sepse kërkohet zhvendosja nga mangësia e informacionit në bollëkun e informacionit. Viti i kaluar riafirmoi aftësinë tonë dhe zotësinë e kryerjes së revolucioneve, por jo të menaxhimit të këtyre revolucioneve, por kjo tjetra është në prag. Tashmë grupime të ndryshme janë pjesë e të njëjtit spektër. Organizata si EFF janë më konservatore, ndërkohë që organizata si “Wikileaks”, Partia e Piratëve, apo “Anonymous” kanë qëllime më radikale”. Edhe pse lidhjet mes këtyre organizatave janë shpesh të pakta, ose jo shumë të qarta, besimi në rrjetet e qytetarëve të lirë, mosbesimi në ligjet e së drejtës së autorit apo atij të mbrojtjes së pronësisë intelektuale dhe dëshira për vetëvendosje duket se bëjnë bashkë të gjitha këto organizata në luftën e tyre për internetin. Barlow beson se qeveria amerikane ka nisur që të ndjekë hakersat politikë të tillë si “Anonymous” dhe “Lulzsec”. Këto grupe kanë ndërmarrë sulme, në qendër të të cilave kanë qenë sajte të ndryshme qeveritare amerikane dhe britanike. Ato kanë pasur si objektiv “News International”, si dhe kanë marrë të gjithë arkivat e e-mail-eve të firmës së shërbimeve sekrete amerikane, “Stratford” dhe ia kanë kaluar të gjithë materialin “Wikileaks”. “Qeveria e sulmon ‘Anonymous’ për të njëjtën arsye që ajo sulmon edhe ‘Al-Kaedën’, sepse ata janë armiq. Dhe në njëfarë mënyre, ata janë. Llumi ka nisur që të dalë në sipërfaqe, por nuk jemi ende duke parë efektin e gjithë kësaj. Interneti është arma më “çliruese” që ka shpikur ndonjëherë njerëzimi por gjithashtu ka edhe anën tjetër të errët, sepse përmes internetit edhe mund të përgjosh dhe survejosh çdo lëvizje. Interneti i ka të dyja këto aspekte”. Barlow është duke punuar për një sistem që i kundërvihet bllokimit financiar të vendosur tashmë ndaj “Wikileaks”. Në prag të publikimit që “Wikileaks” i bëri kabllogrameve të ambasadave amerikane në botë, senatori Joe Lieberman i bëri thirrje kompanive amerikane që të bllokonin sajtin, pra “Wikileaks”. Kompani të tilla të lehtësimit të pagesave si “PayPal”, “Visa”, “MasterCard” ceduan para kësaj kërkese, pavarësisht se nga qeveria nuk u erdhi asnjë lloj urdhri zyrtar. Barlow është duke planifikuar krijimin e një fondacioni që ka për qëllim financimin e çdo organizate që preket në financimet e saj nga bllokada të korporatave të ndryshme në të cilat përfshihet edhe amendamenti i parë. “Ne mendojmë se kemi të bëjmë me një çështje morale ndaj këtyre veprimeve”, thotë ai. “Por mund të përbëjë edhe bazën e një sfide ligjore. Në botën tonë ekzistojnë kompani, apo organizata private të cilat kanë mundësi që t’i zënë frymën shprehjes së lirë. Këto kompani nuk kanë asnjë lloj ligji në të cilin t’i mbështesin veprimet e tyre, nuk kanë asnjë lloj të drejte. Ato kanë vetëm kushte shërbimesh”. Si rezultat, betejat për të ardhmen e internetit janë duke u shndërruar gjithnjë e më shumë në të politizuara, duke qenë se palët në këtë konflikt synojnë që të krijojnë një kudër të ri ligjor. Në rrjet i madh organizatash janë bërë bashkë në SHBA për të luftuar kundër piraterisë online (Sopa). Ligji i parashikuar për të vendosur rregulla për këtë ndalim është pezulluar nga kundërshtitë në rritje ndaj tij, por përpjekje janë duke u bërë edhe në Europë dhe gjetkë dhe në këto raste, shansi për t’u shndërruar në ligje është më i madh. Në fronte të tjera, është duke u rritur shumë edhe mbikëqyrja kibernetike. Në këtë drejtim, qeveria britanike ka propozuar një ligj që lejon monitorimin e informacioneve në e-mail-e, rrjete sociale dhe trafikun e “Skype” dhe kjo për të gjithë përdoruesit dhe në kohë reale. Për të luftuar dhe për të kundërshtuar këto përpjekje, haktivistët kanë nisur që të marrin një përmasë të vërtetë politike. Lëvizja më e njohur në këtë drejtim, që ka marrë një format politik, është Partia e Piratëve, e themeluar në Suedi nga Rickard Falkvigne në vitin 2006 dhe ka ndikim, edhe pse të kufizuar, edhe në Britaninë e Madhe por ndërkohë, në rang global, është duke e shtuar gjithnjë e më shumë ndikimin e saj. Kjo parti ka dy deputetë në Parlamentin Europian dhe së fundi mori 7.45% të votave në zgjedhjet e fundit të përgjithshme në rajonin gjerman të Saarland. Sipas sondazheve të fundit, ajo është partia e tretë më e madhe në vend. Për një kohë të shkurtër, kjo parti pati edhe një ministër në qeveri, por ai dha dorëheqjen në shenjë proteste për censurën online të vendosur nga ushtria tuniziane. Amelia Andersdotter, një nga dy eurodeputetet e kësaj partie, mendon se autoritetet tentojnë që të injorojnë elementin politik të sulmeve të hakersave nga grupe të tilla si “Anonymous”. “Disa nga sulmet e këtyre hakersave janë jo fort të qartë dhe të përcaktuar. Të tjerë janë me objektiva të qartë politikë. Sulme të tillë bëhen përmes metodës që quhet ‘sulmi i mohimit të shërbimit’, që konsiston në dyndje të një sajti me trafik fals që çon në bllokimin e tij. Këto sulme që kanë qenë legalë në shumë shtete, tani po konsiderohen gjithnjë e më shumë të paligjshëm. Ato po konsiderohen si të padrejta, ndërkohë që nuk është kështu”. Prioritetet e deputetes janë përqendruar në rregullimin dhe llogaridhënien e autoriteteve publike dhe në tentativat për të reformuar ligjet e pronësisë intelektuale, si dhe në shpërndarjen e fibrave të internetit me shpejtësi të madhe në të gjitha vendet e Bashkimit Europian. Ndërsa ka nga ata që nuk kënaqen vetëm me lobimin pranë politikanëve për të vazhduar mbajtjen e një interneti të lirë, pra pa pagesë. Kjo kategori “luftëtarësh” ka ndërtuar mjete dhe programe, të cilat e bëjnë rregullimin e internetit një detyrë të pamundur. Një nga mjetet më të përdorura është “Tor”. Kur përdoret siç duhet, “Tor” anonimizon të gjithë trafikun e internetit që vjen nga një kompjuter. Kjo do të thotë që një individ do të identifikohet në internet vetëm nëse ai apo ajo zgjedh që të logojë në një sajt të caktuar. Ky sistem sigurisht që nuk është me imunitet të plotë, duke qenë se mund të bllokohet – përkohësisht – nga qeveri autoritare, por jep një sasi të madhe mbrojtjeje dhe kjo për aktivistët që punojnë nën regjime shtypëse dhe diktatoriale apo për ata që e përdorin internetin për vepra të ndryshme penale, si shpërndarjen e drogës apo pornografinë e fëmijëve. Sigurisht që sipas menaxherit të këtij projekti, kriminelët janë të parët që kërkojnë mjete të tilla për të fshehur punët e tyre të pista, por ndërkohë përfitojnë edhe shumë të tjerë që përgjohen pa të drejtë. Sipas menaxherit të këtij projekti, qëllimi kryesor për shpikjen dhe vënien në zbatim të këtij mjeti nuk është thjesht rezistenca dhe rrëzimi i qeverive, apo edhe vetë aktivizimi, por dhënia tek përdoruesit, e kontrollit në lidhje me përdorimin e internetit dhe monitorimin e aktivitetit të tyre. Ai nuk është aspak i befasuar nga vullneti dhe zelli i qeverive të ndryshme për të kontrolluar internetin. “Qeveritë kanë filluar tashmë që të kuptojnë se një pjesë e madhe e Prodhimit Kombëtar Bruto të vendeve të tyre varet nga interneti. Qeveritë pëlqejnë stabilitetin dhe jo ndryshimin e shpejtë dhe të madh të situatës”, thotë menaxheri i “Tor”. Por qeveritë mund të shmangen plotësisht, duke qenë se mjeshtrit e internetit kanë gjetur mënyra jo vetëm që të shmangin kornizën ligjore, por kanë ndërtuar një monedhë të re, që nuk i përket asnjë shteti. Monedha njihet si “Bitcoin” dhe bazohet në një sërë algoritmesh matematikore që menaxhojnë sasinë e parave në qarkullim dhe të ardhmen e shkallës së inflacionit. Çdo “Bitcoin” ka një ID unike dhe transaksionet shënohen në libra llogarie të posaçme dhe publike, duke e bërë mashtrimin dhe vjedhjen shumë më të vështirë se në rastin e monedhave të tjera reale në botë. Por duke qenë se kjo monedhë nuk mbështetet nga ndonjë qeveri, nëse ato vidhen, vjedhja është e parikthyeshme. Në momentin e shkrimit të këtij artikulli ekzistojnë mbi 8.7 milionë “Bitcoin” në qarkullim me një vlerë totale prej 43 milionë dollarësh. Kombinimi i monedhës që nuk i përket asnjë shteti dhe përdorimit të një interneti të pagjurmueshëm është një pushtet shumë i madh.
“Silk road” është një sajt interneti, aksesibël vetëm në sesionin e “errët” të “Tor”, që do të thotë se nuk mund të shihet, apo gjurmohet në internetin e zakonshëm dhe ky sajt pranon vetëm pagesa në “Bitcoin”. Është një sajt në të cilin shiten ilaçe të paligjshme kryesisht në Britaninë e Madhe, Holandë dhe SHBA. Ekzistenca e sajtit nuk është sekrete. Në vitin 2011, dy senatorë i shkruan Prokurorit të Përgjithshëm të SHBA-së për veprime që duhej të ndërmerreshin kundër sajtit që konsiderohej si “i paligjshëm”. Por veprimet për të ndaluar ekzistencën dhe veprimin e këtij sajti që veron praktikisht si “eBay”, kanë qenë pa rezultat. Promovimi i sipërmarrjeve të tilla nuk është motivi kryesor dhe thelbësor i pjesës më të madhe të njerëzve që janë pas “Bitcoin”. Një nga anëtarët e këtij projekti shpjegon se motivi kryesor i lëvizjes haktiviste është një nga parimet kryesore të tyre: çdo lloj autoriteti duhet të vihet në dyshim. Ai thotë se jo domosdoshmërisht qeveritë, apo politika janë të korruptuara, apo janë të panevojshme dhe duhen rrëzuar, por publiku duhet gjithmonë që të jetë në një pozicion të tillë, që t’u kërkojë llogari qeveritarëve të tij. Prej këndej dalim në një parim të dytë, po aq të rëndësishëm: Informacioni duhet që të jetë, në përgjithësi, pa pagesë. Ligjet e të drejtave të autorit, patentat, sekretet qeveritare dhe të tjera si këto janë një objektiv i madh i kësaj lëvizjeje. Se çfarë domethënie mund të ketë kjo për industri të tilla si ajo farmaceutike, në të cilat një tabletë mund të kushtojë vetëm disa qindarka për t’u blerë, por miliona për t’u shpikur dhe përgatitur, është e paqartë, ende. Megjithatë haktivistët që nuk e kanë ende një përgjigje për këtë, përmes veprimeve të tyre kërkojnë që të sfidojnë. Deri më sot bëhet fjalë për industrinë e filmit, muzikës, pra atë të spektaklit në përgjithësi, që ka ndjerë më shumë efektin e piraterisë. Por beteja me siguri që do të vazhdojë edhe në sfera të tjera dhe koha që do të vijë, do të përcaktohet nga pasojat dhe rezultatet e këtyre betejave që tashmë zhvillohen në eter.

Bota Sot

Nosh

22-04-2012, 20:35

Himni Kombëtar dhe fushata e re kundër tij

Ideja antiHimn Nga Aristotel Mici
http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/09/Aristotel-Mici-2.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/09/Aristotel-Mici-2.jpg)
Gjithë mesazhi patriotik i poezisë së Asdrenit për Himnin Kombëtar ishte dhe është që shqiptarët të jenë të bashkuar për rreth Flamurit, simbolit të tyre historik aq të lashtë.
.Po ndërsa Asdreni,. si Rilindas i shquar, ngre lartë, më 1908, frymën e bashkimit të kombit, avokati Igli Totozani me deklarimin e tij “ndryshoni Himnin”, mbjell përçarjen në një kohë shumë trazuar ekonomike dhe politike.
Për më shumë se nje shekull ky Himn ka qenë preludi i tërë aktiviteteve patriotike, kulturore, artistike e sportive për të gjithë shqiptarët kudo që janë. Dhe, për më tëpër, për atë pjese të madhe të kombit që gjendët jashtë atdheut, ky himn ka qenë një fill i fuqishem që lidhte dhe lidh tërë zemrat e shqiptarëve me trungun kombëtar. Kurse deklarimi i këtij avokat është një thikë që e prêt këtë fill, duke lenduar gjithë zemrat shqiptare. Ndërsa Himni Kombëtar për nje qind e katër vjet rresht ushqente dhe ushqen rrënjët e shqiparizmës në çdo vend, deklarimi i avokat Iglit u vë kazmën këtyre rrënjëve.

Çudi e madhe se si përseritët “historia” antiHimn.!! Deklarimi i këtij avokati nuk është i pari që nis një betjë me simbolin mbarëkombëtar të Himnit. Në shekullin e kaluar kanë ndodhur tre rebelime kundër Himnit Kombëtar.

Dy kundërvenie ishin gjat kohës së Monarkisë. Po ato u shuan si flakë kashtë, sepse patriotët e vertetë demokratë ngritën zerin në mbrojtje të rendesise dhe vlerave historike, të papërsëritshme të këtij Himni. Po në qoftë se gjat kohës së mbretërise Himni nuk u prek, ai u cenua në betëjën e tretë, gjat diktaturës moniste. Udhëheqja komuniste arriti të hiqte strofen, ku ishtë fjala “Zot”.Ndërsa tani, në shekullin XXI, kur sa ka filluar “kryqezata e katërt” antiHimn”, avokat Iglin nuk e tremb fjala “Zot” në poezinë e Asdrenit, po atë e shqetëson fjala “burre”. I prekur nga kjo fjalë ai nuk jep një opinion, po një gjykim kategorik: ”Ndërroni Himnin”. Duke qenë i veshur edhe me ndajshtimin, avokati i popullit, ai nga nje anë godit simbolin kombëtar të Himnit, dhe nga ana tjetër përpiqet , gjoja, të mbrojë të drejtat e grave edhe brenda Himnit, gjë që nuk ua paska bërë në kohën e vetë të Rilindjes Asdreni. Si nje avokat që mbron të drejtat e çdo grupimi shoqëror, ai thekson mendimin “se përfshirja edhe e grave në Himnin Kombëtar, i cili është shkruar nga Asdreni me 1908, do të ishtë nje sinjal pozitiv për barazinë gjinore.” Nuk është e veshirë të dallosh në këtë thënie të avokatit krahas fallcitetit sociologjik për barazinë e grave me burrat, edhe anën profane lidhur me poetikën, stilistikën edhe rregullat e vjershërimit; dihet se poetët mendojnë dhe me figura artistike përmes metaforave, simboleve, metonimisë, a po sinekdokës, dhe është kjo e fundit qe të lejon të shprehesh pjesen për të tëren.….. Po të arsyetojme në mënyrë deduktive, mbështetur te ky gjykimi atëherë mjere poezija shqiptare se si do të rishikohet dhe redaktohet.
Tani, tek dëgjoj shpërfilljen që po i bëhen Himnit Kombëtar në këtë “kryqezatë” të katërt kundër tij, më vjen ndërmend vlerësimi i lartë që i bënte Hile Mosi, atë kohe kur e solli atë në Atdhe, siç e deshmon Lasgushi në vepren e tij:”Fjalët e Himnit Hilë Mosi i pëlqente tëresisht.”Asdreni atyre iu ka dhënë mjaftë shkendija nga shpirti kryengritës” (L.Poradeci,Vep. f.370).
Himni Kombëtar , sot, në vitin jubilar të njëqindvjetorit të pavarësisë në horizontin e shqiptarizmës është si një lis i moçëm hijerëndë, që ka zënë rrënjë në ndërgjegjen kombëtare dhe nuk besoj se ka për t’u shkulur nga zemratë shqiptare.
Le të kemi besim se ai do ta përballojë edhe këtë sulm të kryqëzatës së katërt antiHimn të këtij shekulli të ri, sepse ai tashme eshte bere pjese e ndergjegjes kombëtare, me gjithe atë opinioni patriotik nuk duhet të flerë gjume, sepse kalorësit e kesaj kryqëzate aspak dinjitoze i kanë hedhur shigjetat e para. Dhe ndër kohë po mprehin jataganët e Ballaban Pashë Baderës. Ndërsa Ballaban Pasha luftontë kundër kombit për lavdinë e turpshme, këta kalorës luftojnë simbolin mbarëkombëtar, Himnin e Kombit. Dhe, largqoftë, po e arritën këtë qellim, ata mund të ëndërrojnë betëjen tjetër, sulmin kundër vetë Flamurit, duke i gjetur lloj-lloj kleçkash. Re të turbullta thashë e themesh kunder Himnit Kombëtar po afrohen gjithnje e më shume edhe në këtë vit jubiular, po le të besojme se ato do të davariten dhe mbare kombi nuk do të mbetet pa këtë simbol tanime shekullor. Me këtë rast le të shpresojme tek fjalet e Asdrenit ”se kombe shuhen përmbi dhe, po Shqipëria do të rrojë”.

Është detyrë e çdo qytetari për të ruajtur me sa mundet simbolet kombëtare. Një komb që nuk bën kujdes për ruajtjen e simboleve, dëmton imazhin e tij para botës. Gjithësesi bota e qytëtëruar i ruan simbolet, nuk i prek ato, qofshin materiale, a po kulturore.
Nuk mund ta mbyll këtë shkrim pa treguar konkretisht kontrastin qe duket midis thënieve të Lagush Poradecit për Himnin Mbarëkombëtar dhe deklarimeve të kalorsëve të Kryqëzatës së Katërt antiHimn sot:
“Prej grupit të këngëtarëve shqiptarë të mërgimit mori lindjen Himni Kombëtar, me fjalet e të cilit në gojë luftonin çetat kryengritësve dhe vdisnin vdekjen e ëmbël dëshmoret e lirise”(L. Poradeci, Vepra Letrare, f.369

Në se Himni u përhap në tërë Shqipërinë, duke zotëruar zemrat shqiptare, kjo ngjau se populli e gjeti të pëlqyer, nga gjiri i tij i dha trajtën dhe frymën, vetë e shenjtëroi.(L. P. Vepra…f. 371.
A nuk bëjnë një antitëzë të dukshme keto citime të nxjera nga vepra e Princit të poezisë shqiptare, krahasuar me deklarimin kategorik: “Ndërroni himnin” ?

Aq sa është e ligjshme dhe normale ruajtja e të drejtave të qytëtarëve dhe e shtresave shoqërore, po aq është fisnike dhe ruajtja e simboleve kombëtare nga kushdo. Në këtë kuptim mendojmë se është e pahijëshme që një avokat të stimulojë fushatën antiHimn. Po në rastin e Himnit Kombëtar , kur flasim dhe diskutojmë për të duhet pasur parasysh edhe qenien e tij si si simbol mbarëkombëtar. Këtë ngjyrim simbolik atij ia dha momenti historik. Ky himn qe erdhi fillimisht në Korçë,më 1908, u perhap në tërë Shqipërinë. Dhe kur qe kenduar për katër vjet me radhë në fushë e në mal, në qytët e në fshat, u fut dhe në Kuvendin historik të Vlorës. U këndua dhe u firmos nga delegatët e atij kuvendi mbarëkombëtar me në krye Ismail Qemal Bej Vlora. U bekua dhe u shenjtërua prej Tij.
Duke shoqeruar ngritjen e flamurit më 28 Nëntor 1912, Himni i Flamurit është bërë qysh në atë kohë një fakt historik, Himn i Kombit, nje simbol mbarekombëtar. Asnje himn tjetër, sado i përsosur qe të jetë nuk mund ta zevendesoj atë. Prandaj në këtë vit të 100 vjetorit të Pavaresise, gjithe shqiptaret kudo qe janë, të tregojnë dashuri dhe nder edhe ta lartësojnë këtë Himn për frymen e tij të shqipetarizmes dhe të bashkimit kombëtar.

Nosh

22-04-2012, 20:39

KUSH E KA NJOHUR ITALIANIN GORRI OTELO?

Skicë nga Luan Çipi
http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/04/italiano-300x233.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/04/italiano.jpg)Në shtatorin e vitit 1944, unë sa i kisha mbushur 10 vjeç. Prej dy vjetësh, banonim në qytetin e Fierit, ku kishim ardhur familjarisht, për t’iu shmangur shqetësimeve të luftës italo – greke, që në Vlorë, me aeroportin e ri të sapongritur, kishte më shumë rrezik sepse ajo, mitralohej e bombardohej shpesh nga aviacioni anglez.
Por, më në fund, lufta mbaroi dhe ne lirshëm, mund të riktheheshim në qytetin tonë të dashur.
Rikthimi në shtëpinë tonë të Skelës, në Vlorë, në fundin e vitit 1944, u bë, duke kaluar me trap lumin Vjosë në afërsi të ish Urës së Mifolit. Disa këmbë të urës ishin minuar dhe hedhur në erë nga ushtria gjermane në ikje. E gjithë Shqipëria ishte djegur e shkatërruar nga lufta pesë vjeçare.
Edhe shtëpia jonë e Lagjes Skelë ishte mjaft e dëmtuar. Rindërtimi i saj ishte edhe detyra e parë. Shtëpia e Skelës, një vilë dy katshe në rrugën kryesore Vlorë-Skelë, 150 metro afër detit, me 10 dhoma, dy kuzhina dhe dy banja, u restaurua shpejt dhe më së miri, me ndihmën e pesë ish ushtarëve italianë, që i morëm me vete nga Fieri.
Ushtarët italianë, pas kapitullimit ushtarak të Italisë në shtator të vitit 1943, ngelën rrugëve, mandej të rrezikuar nga ndëshkimi i Gestapos Gjermane, ndaj dhe u fshehën të maskuar, u punësuan, apo strehuan ku të mundnin. Babai ynë, që merrej me tregti, transport me automjete dhe ndërtim, mori 5 prej tyre dhe ne i përdorëm si punëtorë ndërtimi, piktorë e restaurues për disa muaj. Ata, djem të rinj, të fuqishëm, me aftësi profesionale dhe njerëz të mirë e hallexhi u miqësuan me ne, si të ishin pjesëtarë të familjes.
Në Vlorë, pas restaurimit të shtëpisë ata nisën të ndihmonin në punët bujqësore, për kultivimin dhe vjeljen e zarzavateve të shumëllojta, në sipërfaqen e madhe të oborrit që dispononim për rreth shtëpisë. Dhe në çairet, afër saj.
Ushtarë italian, të ngelur në mëshirë të fatit, pa përkrahjen e detyrueshme të shtetit të tyre të kapitulluar, të ndodhur pa strehë, pa ushqim dhe të zhveshur, kishte me mijëra në Shqipërinë, gjithashtu të varfër, të lodhur, të djegur, shkretuar e të munduar nga lufta dhe pushtimi i gjatë fashist. Po këta, djem të rinj të mobilizuar gjithësisht, po dhe të gënjyer në ndonjë rast, nuk ishin fajtorë të pushtimit ku e çoi Shqipërinë, politika e gabuar dritëshkurtër e mbretit të saj dhe lakmia grabitqare e fashistëve italian. Populli shqiptar e kuptonte dhe e ndiente këtë, ashtu si ishte, zëmër madh dhe paqësor. Ai, ashtu si ndihmoi , ruajti dhe fshehu në gjirin e vetë qindra izraelitë nga masakrat e paevitueshme naziste, mbrojti dhe ndihmoi pa kursim, duke ndarë kafshatën e vet të bukës edhe këta mijëra ushtarë italian të hallakatur, të ndodhur ndenë kërcënimin hakmarrës asgjësues të bishave hitlerjane.

Midis ish ushtarëve italianë të pesëshes që u strehuan në familjen tonë në Fier dhe në Vlorë, për më shumë se dy vjet, nuk do më harrohet, më i riu prej tyre, një djalosh 22 vjeçar që quhej Gorri Otelo. Ai ishte, njëkohësisht, më i dashuri dhe që tregonte interes e ishte ngarkuar edhe në shenjë besimi, të merrej më shumë me mua. Veç të tjerave kujdesej për përgatitjen time fizike, me ushtrime toke e akrobaci, si dhe me mësimin e lëvizjeve gjimnastikore në vegla: në një hekur gjimnastikor dhe në një paralele me drushta druri, që kishte ndërtuar në një ngrehinë të oborrit tonë
Më kujtohet çasti plot dëshpërim kur, pas gati dy vjetësh, e përcolla për në atdhe. Ne, u përlotëm të dy dhe unë ndjeva dhembjen e ndarjes si të ishte një vëlla i madh.
Ne me shokët e vjetër, të rigjetur në Skelë, me Harilla Papajorgjin, LLambi Konën, Minella Kostandinin, Guri Sejdinin, Sezai Hoxhën, Ferik Muhametin, etj. luanim çdo ditë me topa lecke, të mbushur me qime kali. Gorri Otelo çuditej dhe i vinte keq për varfërinë tonë, ndaj, kur të kthehej në Prato Firence, nga thoshte se ishte, premtoi solemnisht se do më dërgonte topa të vërtetë futbolli, volejbolli dhe tenisi. Unë për këtë besoja, si një fëmijë dhe prita me muaj e vite, duke i mbajtur me besim e shpresë dhe të gjithë shokët e mi.
E kam peng dhe nuk ja fala pakujdesinë atij, duke e kujtuar disa herë, vite më vonë, me mendimin se si u zhduk, i quajturi Gorri Otelo, ai farë burri i dashur e simpatik, për vite të tëra, jo thjesht për të mbajtur fjalën që mua më ngeli fiksim e peng, po të paktën të behej i gjallë me ndonjë letër a telefonatë, në shenjë mirënjohje për dashurinë, ngrohtësinë dhe për ato përpjekje e sakrifica, treguar nga shqiptarët e varfër, po shumë dashamirës, të dhembshur e mikpritës.
Veç kësaj, unë nuk i harroj mësimet e tij për kalitjen fizike, që ndofta e ka bazën e arritjeve të më vonshme, kur u evidentova si gjimnast, mundës dhe ngritës peshash në shkallë kombëtare.
Do të isha kurjoz dhe i dëshiruar të dija më tej fatin e mikut të dashur, apo të njihesha me familjen dhe pasardhësit e tij, aq më tepër se ai mbante një mbiemër mjaftë të përhapur e të dëgjuar në krahinën e Firences, që në vitet e tranzicionit shqiptar u popullua dukshëm nga emigrantë prej Shqipërie, ndaj pyes secilin prej tyre: Kush e ka njohur italianin Gorri Otelos, apo pasardhësit e tij nga krahina Prato e Firences së Italisë?
Tani, që dhe ne u rimëkëmbëm dhe rimorëm pasurinë, do të lutesha që ndërmjetësi fatlum, t’i përcillte pasardhësve të Gori Otelos, një miqësi fëmijërore të pa shuar, si dhe një ftesë mikpritëse shqiptari.
Vlorë, më 09.04.2012

Nosh

22-04-2012, 20:40

Qeveria e përrallave dhe Parlamenti i kukullave përballë Veriut të Kosovës

Nga Jeton Kelmendi, Bruksel*

http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/04/J_Kelmendi_091-300x199.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/04/J_Kelmendi_091.jpg)Jeton Kelmendi

Çështja e veriut të Kosovës dhe qasja ndaj këtij problemi dhe shumë deformimeve tjera që po i shkaktojnë diku fqinjët e diku edhe vetë zyrtarët e Qeverisë së Kosovës, kanë bërë që Shteti i ri të ndodhet në një situatë jo të mirë, e poashtu edhe me një kredibilitet të përulur në raport me ndërkombëtaret dhe vetë opinionin e brendshëm. Edhe pas katër vitesh të pavarësisë së vendit, institucionet shtetërore nuk kanë arritur ti shpartallojnë strukturat paralele dhe ta shtrijë autoritetin e vet në terë territorin e shtetit. Përkundrazi, në veri të vendit gjendja ka shkuar me hapa të ngadalshëm drejt degradimit edhe më të madh të funksionimit të mekanizmave shtetëror. Për vite me radhë, mediet ndërkombëtare publikonin artikuj se në Veri të Kosovës, strukturat mafioze serbe bashkëpunonin me koleget e tyre shqiptarë, duke bërë biznese të paligjshme, ndërsa nga pala shqiptare shkruhej se disa nga ta janë të afërt me zyrtar e lartë të Qeverisë së Kosovës. Kjo, nuk i bëri përshtypje aspak politikës në Prishtinë dhe situata u përshkallëzua, sidomos pas një intervenimi të pa menduar mirë nga Kreu i Qeverisë së Kosovës, Hashim Thaçi, ose i menduar për favore të tjetër kujt. Analizat e funksionimit të shtetit të ri dhe puna e Qeverisë Thaçi, nuk duan shumë kohë për ta analizuar sepse janë të gjitha parametrat e mundshëm negativ dhe duke e degraduar vendin, siç e thotë populli e ka fut të ardhmen e vendit teposhtë. Në ketë situatë kjo Qeveri ka degraduar vendin nga dy aspekte: aspektin e brendshëm dhe atë të jashtëm.
Dy kahjet e degradimit të shtetit
Nëse i hedh një vështrim gjendjes ekonomike, politike, arsimore dhe çdo fushe të jetës qytetare në Kosovë, të bie në sy, se jeta në të gjitha fushat ka degraduar. Ekonomia po bie, sistemi arsimor është në gjendje shumë të keqe, dhe kjo si pasojë e politizimit të skajshëm, që i është bërë komplet sistemit arsimor. Janë dalë si kërpudhat pas shiut doktorat dhe masterat e njerëzve që kanë krah të fortë në politikë. Qytetarët e Kosovës, vë vetmit në rajon nuk kanë liri të lëvizjes, për të cilën gjë Thaçi dhe thaçët e tij, kishin premtuar se do ta sjellin për disa muaj e kjo nuk po ndodhë, as pas dy vitesh, e nuk do ndodhë edhe ca kohë. Punësimi në institucionet shtetërore dhe publike, bëhet i selektuar dhe pa kritere, apo me konkretisht mbi kriterin e militantizmit politik të partisë së Thaçit. Korrupsioni përditë përflitet nëpër mediet vendore dhe ndërkombëtare, madje përmenden edhe “peshq” të mëdhenj. Sa për spektakël herë pas here arrestohen disa zyrtarë dhe pas gjykimit dalin të pa fajshëm, gjë kjo që krijon pasiguri edhe më të madhe tek qytetarët e vendit. Kësi soji, po të fillosh ti numërosh keqpërdorimet që bëhen me institucionet vendore dhe fajtoret dalin heronj e heronjtë i zë pluhuri i harresës, duhet shkruar mijra e mijra libra, prandaj po ndalëm këtu, sa i përket degradimit të brendshëm që po i bëhet shtetit të ri nga pushtetarët.
Degradimi i jashtëm, nga prizmi e shikimit drejt së ardhmes është edhe më shqetësues. Qeveria dhe institucionet shtetërore, përveç që përflitet për afera korruptive nga mekanizma ndërkombëtarë, zyrtarët e saj edhe më tej kanë shkuar, duke hyrë në dialogje të pafavorshme për vendin me Serbinë. Nga këto bisedime herë të quajtura politike e herë marrëveshje me fjolla bore, jo vetëm se degradojnë pavarësinë edhe ashtu jo të plotë, por edhe favorizojnë shtetin armik që përditë i shkel territorin dhe e provokon në mënyra të ndryshme. dhe kur jemi tek degradimi i shtetit dhe identitetit shtetëror, duhet përmendur edhe debatin në Parlamentin Evropian dhe votimin kundër Fusnotës se (Hashim-Ediës) së Kosovës, ku votuan kundër saj. Në ketë rast qeveritarët në Prishtinë do duhet të preknin ose kokën ose dikund tjetër dhe ti thërrisnin mendjes, e ta ndërpresin ketë degradim që po vazhdojnë ti bëjnë vendit të tyre. Sigurisht se kjo shkallë e degradimit që po i bëhet Kosovës, nga pikëpamja e brendshme dhe e jashtme duhet ndaluar, por kush mund ta bëjë ketë?
Një mendimtarë dhe diplomat amerikan kishte thënë se secili popull ka ata udhëheqës që meriton, mirëpo Kosova në rastin konkret, nuk i meriton këta. Arsye e parë që nuk e meriton ketë qeverisje është se: kjo qeveri ka ardhur në pushtet me rreth 60 mijë vota të vjedhura nga SHIK-u i saj dhe mbi dhjetë vende të falura për minoritete, prandaj në rastin tonë kjo nuk vlen, por vetëm duhet vendosmëri dhe përkushtim për ta larguar nga vendi ku po i sjellë fatkeqësi vendit dhe qytetarëve.
25 Korriku dhe vrasja e fundit në veri
Duke u nisur nga rasti i fundit, ku nga një sulm terrorist, u vra një shqiptar në Veri të Mitrovicës, shihet mjaftë qartë se pas më shumë se një jave, kryeministri i Kosovës, Hashim Thaçi dhe piunat e tij ministra, në mënyrë krejtësisht absurde ftojnë për debat parlamentar, me qëllimin e vetëm, për tu treguar qytetarëve dhe opinionit kosovarë, përralle me babadimrin. Fjalimet patetike të hashimave të vegjël dhe më në fund edhe Hashimit të madh, se si çështja e veriut duhet zgjidhur dhe leksionet e tyre në parlament, tanimë edhe një fëmijë që ka kaluar moshën 13 vjeçare, nuk mund ti quaj me ndonjë tjetër epitet, pos përralla me babadimrin. Nuk dëgjova asnjë hashim qeveritar t’iu thotë qytetarëve se ka ketë plan apo at ide, pos një fushate me fjalë boshe dhe mashtrime që më së paku kanë ngjashmëri me të vërtetën. Fillimisht, krye-hashimi nuk e ndërpreu turneun në SHBA, e madje as nuk e thirri vet seancën e jashtëzakonshme siç i takon me kushtetutë, pasi u kthye në Prishtinë, por disa mini-hashima parlamentarë e thirrën. E pabesueshme, mos ta kishim parë të gjithë sot ketë gjë, por kjo ndodhi. E kjo nuk duhet ta çudisë askënd, sepse është po kjo garniturë qeveritarëve, që mandatin e kaluar nuk dha dorëheqje, por u vet-rrezua.
Sido qe të jetë Qeveria e Përrallave dhe Parlamenti i Kukukave, mbajtën një seancë të jashtëzakonshme edhe pse folën e përfolën, gjërat më të zakonshme, të cilat përditë na i thonë në medie. Qeveritaret e Kosovës apo hashimat e vegjël, u promovuan terë kohen duke e marrë hapësirën më të madhe, madje u pa në TV gjatë transmetimit direkt se tre apo katër ministra të Hashimit, flisnin njëri pas tjetrit, pa i kaluar fjalë ndonjë deputeti. Duke i dëgjuar me vëmendje, nuk kisha mundësi të marr vesh gjë nga ta, pos se rrëfenin përrallat e tyre, edhe pse adresa ishte e gabuar, pasi qe, në Parlament do duhej të flisnin për gjëra konkrete e jo përralla. Nuk e di se kush mund ta analizonte ndryshe ketë gjë, pos një përrallë fjalimin e zëvendës hashimit, Hajredin Kuqi kur deklaron se nuk ka ndërmend të përdorë forcën në Veri, sepse nuk dinë ndaj kujt ta përdor at forcë, thua se nuk e ditkan se kush janë shkelësit e ligjit atje, por harron se pakë ditë më herët, kishte deklaruar se nuk përjashtohet edhe një 25 Korrik. Është përrallë pa asnjë dilemë, por ata ose ato që nuk i dinë ti lexojnë përrallat e kuqeve e hashimëve, edhe mund të mendojnë se kjo është një lojë e ndryrë dhe shumë e dëmshme për shoqërinë tonë. Së pari është ironike kur Kuqi deklaroj se nuk e përjashton një 25 Korrik, kur dihet se çka i solli Kosovës ajo ndërhyrje. Thjeshtë e ktheu pas çdo gjë në Veri, sepse ishte një aventurë e radhës e Hashim Thaçit dhe disa hashimave të tij të vegjël. Përrallat nuk janë gjë tjetër pos një rrëfim që nuk mund të ketë asnjë gjë të vërtetë dhe duke parë fjalimet e qeveritarëve, mund të vëresh se nuk ka asnjë presje të vërtet, por 99.9 përqindë janë të pavërteta, prandaj si përralla mund të cilësohen të realizuara, dallimi është se ata nuk duhet të rrëfejnë në Parlament por në ndonjë çerdhe fëmijësh. Ndërkaq Parlamenti i Kosovës duke qenë në një situatë shumë të vështirë, si pasoj e kontrollit që i bëhet nga Qeveritarët e përrallave, Hashimi i madh dhe hashimat e vegjël, nuk po mund të bëjë asgjë pos të përformoj si teatri i kukullave. Derisa ky Parlament, voton për çështjet e caktuar, ku qeveria duhet ti aprovoj marrëveshjet ndërkombëtare në Parlament, një gjë e tillë nuk ndodh dhe edhe kur formalisht kalon në parlament ndonjë debat si ky që e pamë, pos disa zërave të caktuar të opozitës, të tjerët lëvizin dhe marrin kohën kinse po flasin diçka, e në fakt pos bytrinjes, nuk bëjnë asgjë tjetër. Të dashur lexues, ishin vetëm pak fjalë, jo të natyrës time të shkrimit, por situata është mija herë më keq se çka munda ta them në kaç pak fjali, prandaj duroni derisa keni mundësi, kur ne jemi të përgatitur ta ndryshojmë ketë gjendje, duhet orë e çast më parë ta largojmë ketë strukturë njerëzish që po e keqpërdorin jetë e qytetarëve.
*Autori është master i politikave dhe çështjeve të sigurisë ndërkombëtare në Universitetin e Brukselit

Nosh

22-04-2012, 21:03

NEGLIZHENCË…BUROKRACI…APO ARMIQËSI?

Nga Danel Cana
http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/10/danel_cana-300x225.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/10/danel_cana.jpg)Danel Cana

Kam gati dy-tre javë që po bëj përpjekje të flas në telefon me ambasadorin shqiptar në Athinë dhe është e pa mundur…si gjithmonë përgigjet sekretarja se z.AMBASADOR ka punë..është i zënë!
E shkruajta me gërma të mëdha, jo se nuk njohim gramatikën por që ta njohë publiku lexues se është i madh, kur flasim për ambasadorë…
Mbas një bisede me një konsull të ambasadës…(kështu u paraqit në telefon…) z.Andi Likaj, më premtoj se do merrej me problemin tim, për të parë mundësinë e mëtejshme të zgjidhjes duke më kërkuar t’i shkruaja në një Email, shqetësimin tim. Pavarsishtë se unë e kisha përmëndur edhe në një artikull të kohëve të fundit te gazeta TRIBUNA, të cilin edhe vetë redaksia ja dërgoi me mesazh për ta informuar për shqetësimet e bashkatdhetarëve, unë përsëri ja dërgova në adresën elektronike të ambasadës por, askush nuk e bëri qejfin qeder!
Edhe mbas shumë përpjekjeve të mia personalisht me telefona përgjigja e sekretares, së cilës nuk ja mësuam emrin, për saktësi sepse jam mësuar të flas me emër dhe jo me ofiqe zyrtare, por përsëri mendoj se nuk është ndonjë mangësi e madhe dhe puna nuk çalon këtu tek emrat! Puna është se këta pushtetar, të cilët kanë dy emra të rëndësishëm, njërin e kan emërtim detyre shum të rëndësishme për ne emigrantët shqipëtar që jetojmë dhe punojmë në Greqi por edhe për gjithë bashkombasit kudo janë! Kanë dhe një emër tjetër personal të dokumentuar i cili nderohet ose njolloset sipas traditës së shqiptarit, sipas veprimeve që bën personi karshi shoqërisë.
Në pa mundësi të shkoj vetë në Athinë, për shum arsye, kam edhe unë shok që më nderojnë siç i nderoj sepse…” njeriut nuk i hahet mishi…por fjala..” thotë populli dhe këtë fjalë të mirë ja kemi borxh gjithkujt që komunikojmë! Por fjala e mirë nuk ka vlera pa veprimin e mirë, konkret, praktik, nuk tregon BESËN këtë cilësi të çmuar të kombit tonë që gjithë bota e qytetëruar e di, e vlerëson, e çmon duke thënë me krenari të hapur: “Besa e ka vëndlindjen në shqipëri!”
Një nga këta shokë u mundua të komunikonte me z. Andi Likaj, konsulli ambasadës shqiptare në Athinë, duke e marrë në celular për një mundësi takimi, për të mar një përgjigje se çfar kishte bërë me problemin që “rrahu gjoksin fort…” ose çfar mund të bënte kur problemi nuk ishte zgjidhur. Dhe ambasada e ka aq të mundur, sa të kërkojë zyrtarishtë zgjidhjen e një problemi të bashkombësit të saj!!
Gjithkush nga emigrantët e ka të qartë se ambasada nuk merret me nxierrjen e lejeve të qëndrimit, (siç shprehet edhe z.konsull) por ka një detyrë tjetër shum më të madhe dhe fisnike të cilën ose nuk e njeh, sepse nuk do ta njohë ose ka bërë kompromise të fshehta në kurriz të emigrantëve me forcat e errëta që janë kundër ligjërimit të emigrantëve, kundër zbatimit të ligjeve që vetë shteti grek i ka aprovuar.
Asnjë nga emigrantët shqipëtar nuk ka kërkuar shkelje të ligjit por gjithmon kemi kërkuar zbatim të ligjit kur ai është shkelur me të dyja këmbët dhe pa përgjegjësi nga vetë organet e zyrtarizuara të shtetit Grek, pavarsishtë nga fakti se edhe vetë ligjet janë të përgjysmuara e nuk sjellin zgjidhje të plotë të problemit tonë si emigrant, kjo është çështje tjetër që ka shumë diskutim dhe këtu ambasada jonë shqiptare ka detyrim ligjor të mbroj këto forma ligjërimi të sanksionuara me ligj.
Nga kjo moskokçarje, mosinteresim, e ambasadës, me të drejtë është krijuar opinioni tek të gjithë emigrantët se ne nuk kemi një përfaqësim të denjë ligjor! Pa t’i bëjë këto veprime të pa ligjëshme greku, me turqit si shëmbull!
Ne gjithmonë i kemi patur këto probleme dhe shum herë i kemi trajtuar në shtyp sado që janë ndërruar ambasadorët gjatë kësaj periudhe, përsëri ata që kan ardhur të tjera kanë thënë në fillim dhe të tjera kanë përfunduar, me keq se fushatat elektorale të deputetëve.
Por le të më tregoj dikush një veprim që ambasada ka bërë në favorin tonë? Unë jam gati të replikoj për këtë, ku të duan dhe kush të dojë, flas me kompetanca që nga periudha e hapjes së kufirit me Greqinë. Sotë ka patur raste edhe të grisjes dhe shpërfilljes së dokumentit zyrtar shqipëtar siç është PASAPORTA BIOMETRIKE, si në ’92-in që shprehej polici grek: “ ..e di se çfar bëj unë me këtë..?”- (duke tundur pasaportën shqipëtare në dorë…!) Këto raste nuk besoj të mos i dijë ambasada sot por nuk ka guxim të bëj asgjë, ashtu siç nuk kishte edhe parardhësi i tyre B. Zeneli kur ja ngrinim këto probleme, ne përfaqësuesit e shoqatave, apo V.Minarolli!
Është vërtetë për të ardhur keq kjo gjëndje, pamvarsishtë se ku e ka të keqen e mosfunksionimit, e ka tek ambasada dhe përfaqësuesi i saj?.. Apo e ka tek ministria në zgjedhjen e personave kompetent?..Apo e ka tek qeveria me pa aftësit e saj?
Deri sa do vuajmë këtë gjëndje apatike ne shqiptarët? Kjo pyetje kërkon përgjigje dhe me veprime konkrete e jo me fushata elektorale…!

Nosh

23-04-2012, 17:57

Kapitali popullor-buxheti në xhepin e politikanëve

Nga Agim Vuniqi

http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/08/vuniqi.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/08/vuniqi.jpg)Agim Vuniqi

Qytetarët në Kosovë jetojnë një jetë më dinamike se q’e kanë pasur tradicionalisht, prandaj edhe shoqëria si tërsi u është ekspozuar ndryshimeve rrënjësore. Shumë njerëz ndihen të shqetësuar për të ardhmen. Shumë prej tyre i kanë punët më mirë se që i kanë pasur, por që nuk ka zbutur shqetësimin e tyre, ndërsa të tjerët rropaten me ndjenjën e frikës ekzistenciale, me një rritje të theksuar të divergjencave shoqërore gjatë fazës së tranzicionit; të një shoqërie pa klasa (klasa punëtore) në atë të krijimit të klasave (shtresave shoqërore), ku të zgjedhurit kanë krijuar hapësirë të mjaftueshme të përfitimit material duke krijuar (ata vet) klasën e “kapitalistëve”-pa investuar kapitalin e tyre; ishte i mjaftueshëm kapitali popullor i tubuar nga taksapaguesit.

Eshtë një keqkuptim i qëllimtë i demokracisë dhe zgjedhjeve si proces-i zgjedhjes së shërbyesve publikë, të cilët taksat qytetare duhet t’i këthejnë në mirëqenje të qytetarëve, jo për t’u distancuar nga ata që i zgjodhën dhe që ua dhanë besimin duke u besuar premtimeve të tyre; kjo ka ndodhur më heret në mënyrë shumë më të shprehur, në mandatet e kaluara, por edhe tash. Shumë njerëz kanë një ndjenjë se “unë jam duke bërë mirë, por shoqëria ka defekte, apo opozita e ka mirë ndërsa qeveria jo, ajo është e korruptuar, mendon vetëm në tendere e çka jo tjetër, por të gjithë kanë jetuar në një ambient kur përpara ka qenë shumë më keq, dhe po ata që kanë qeverisur flasin për plane e programe tjera, apo rrisin kërkesat për zgjedhje të reja-të parakohshme. Optimizmi dhe shqetësimet pra bashkëjetojnë. Ekziston një nevojë e madhe për të mbajtur diçka stabile në te, bile së paku një ndjenjë të sigurisë dhe të një identiteti të ri shtetëror, tashmë të njohur ndërkombëtarisht. Kjo nevojë është e dukshme në veçanti, deri në pritjen e përfundimit të mandatit të kësaj qeverie në mënyrë normale, duke nxjerr në pah të metat qeverisëse, pra edhe rritjen e kërkesave për përmirësim, por jo përfundimin e saj me eksperimente të reja institucionale, të cilat jo që nuk kanë mbështetje në Kushtetutë por do të rikëthenin gjendjen prapa, në atë para institucionale, shumë herë të kritikuar më heret, në atë të përfaqësimit grupor, kur grupi kishte kompetenca më të mëdha se vet institucionet e zgjedhura me votë.

Ne kemi nevojë për të gjetur një ekuilibër në mes të dinamizmit të ri dhe të sigurisë.Duhet të krijohet mjaft hapësirë për nisma të reja të zhvillimit, por në të njëjtën kohë njerëzit nuk duhet të jenë të shtyrë të mbesin mënjanë ose të ndjehen të lënë anash për të kaluar në izolim. Ne të gjithë e ndajmë përgjegjësinë për gjykim të drejtë, të drejtën e balancit publik, organizatat e shoqërisë civile dhe nivelet e ndryshme qeveritare duhet të punojnë së bashku në ndërtimin e besimit dhe respektit si dhe në nxitjen e rritjes dhe zhvillimit. Qëllimi i përbashkët është krijimi i një shoqërie të bashkuar në të cilin të gjithë mund të ndërtojnë një jetë normale në kushte të sigurisë. Duhet të mbahet kjo forcë duke përdorë atë për të arritur një status të qëndrueshëm të mbrojtjes së drejtave të njeriut, të mjedisit dhe të zhvillimit ekonomik. Kjo do të mundësojë Kosovën për të përballuar të ardhmen-me besim në institucionet demokratike të ndërtuara nga vota e qytetarëve. Qyetetaret pra kanë nevojë për një kujdes për drejtësi dhe ndërtimin e ligjeve që mbron interesin e tyre, por edhe për njëri tjetrin, për të ardhur në shprehje secili person, por edhe talentet e tyre. Investimi në njerëz dhe kuadro është aleati më i mirë i tyre, në realizimin e motos se “ne jemi të fortë kur ne do të qëndrojmë së bashku”.

Kosova ka kohë që ka një qëndrim pozitiv dhe të hapur ndaj Evropës dhe pjesëve tjera të botës. Kjo frymë e hapjes patjetër ka për të sjellur prosperitet, stabilitet dhe një standard më të lartë të jetesës. Shumë çështje të brendshme kapërcejnë kufijtë kombëtarë dhe po bëhen gjithnjë e më të ndërthurura. Zhvillimi ekonomik, zvogëlimi i varfërisë, furnizimi me energji, nevoja për një mjedis të pastër, siguria, si dhe zhvillimi dhe shpërndarja e diturisë janë të lidhura shumë ngushtë. Kjo është arsyeja pse Kosova duhet të jetë e angazhuar edhe më në forcimin e bashkëpunimit ndërkombëtar dhe në zbatimin e ligjeve ndërkombëtare si dhe duke investuar në zhvillim më qëndrueshëm për dalje nga varfëria. Kjo është arsyeja pse Kosova i përmbahet sugjerimeve ndërkombëtare, që ne shpesh i quajmë përulje, servilizëm etj., sigurisht edhe për shkak të mos zgjedhjes së retorikës adekuate të liderëve, të cilët hetueshëm përdorin një fjalor të paqartë psh.,” të konsultimit me miqët ndërkombëtarë” duke personalizuar raportet me organizatat ndërkombëtare dhe institucionet europiane.

Kosova duhet gjithësesi të vazhdojë rrugën konstruktive duke u paraqitur si një partner i besueshëm. Ky kontribut është i nevojshëm për sigurinë e brendëshme, për atë ndërkombëtare dhe solidaritetin, dhe për një rezultat të orientuar drejt Evropës. Qeveria duhet të jetë e angazhuar për të ndërtuar mbështetje të fortë për bashkëpunim Evropian, në dialog me publikun. Pra qeveria duhet të vizatojë një vijë të qartë në mes të asaj çka mund të bëjë dhe çka nuk mund të bëjë, për të lënë hapësirë për nisma të pavarura dhe kreativitet. Në këtë kontekst duhet të synohet të arrihen marrëveshjet mbi pajtueshmërinë politike dhe konceptin e tregut të brendshëm me organizimin e sektorit publik (duke përfshirë pensionet, sigurimet shoqërore, tatimet, arsimin dhe kujdesin shëndetësor), dhe në bashkëpunim më të madh me BE-në mbi masat për të bërë ekonominë e Kosovës më konkurruese, transkufitare për problemet mjedisore, politikën energjitike, politikën e migrimit, politikën e jashtme dhe luftën kundër terrorizmit dhe ndër-kufitare të krimit të organizuar. Patjetër duhet të ndërtohet strategjia e kooperativitetit në mes të sektorit publik dhe atij privat, jo të humbet rruga, duke u promovuar procesi i privatizimit si sukses, pa u dhënë arsyeshmëria ekonomike. Sigurisht që pa inciativë të lirë nuk ka ekonomi konkuruese dhe ajo ofron prosperitet, ja psh. PTT dhe IPKO, konkurenca në mes tyre stabilizojë dhe uli çmimet e prodhimeve të tyre, gjë që ndikojë dukshëm në ruajtjen e xhepit të konsumatorëve dhe, për të siguruar prosperitetin nuk duhet parë zgjidhjen e problemeve ekonomike në izolim, apo mbyllje të tregut nga jasht, mediat kanë përfolur masat anti-damping për fqinjët përreth, pa saktësuar detajet e Rregullores së KE-së Nr. 384/96 që ndërlidhet me dispozitat e marrëveshjes së përgjithëshme mbi tarifat dhe tregëtinë, neni VI i marrëveshjes (Marrëveshja Anti damping 1994), me qëllim të sigurimit të duhur ligjor dhe transparent në zbatimin e rregullave anti-damping. Konkurenca dhe raportet oferta-kërkesa e bëjnë një mjedis shumë më të qëndrueshëm, atë të kohezionit social, jo insrtrumentet politike, prandaj qeveria duhet të ndërtoj sigurinë, stabilitetin, respektin dhe besimin reciprok me bizneset për të rritur shërbimet publike të dedikuara për t’u shërbyer qytetarëve. Pa një përpjekje të të gjithëve nuk ka ecje përpara, kujtoni shembujt e atyre lidhjeve të vjetra: ndjenja e unitetit dhe e fatit të përbashkët para luftës, gjatë luftës dhe pas luftës; e solidaritetit klasik të mirëqenies së barabartë, organizimi i rrjeteve sociale të cilat ishin të formuara kryesisht nga parimi i barazisë, dhe vlerat e përbashkëta të një shoqërie relativisht homogjene. Por mos të harrojmë ne jemi duke lënë shpejt atë kohë (të mbijetesës dhe të ekzistencës së përbashkët), tash jemi në një fazë të re të zhvillimit, prandaj marrëdhëniet hierarkike fikse dhe sistemet e tilla e kanë humbur kuptimin dhe forcën e tyre, prandaj qeveria duhet të përpunoj një program ambicioz për investime në mënyrë të detajuar për periudhën e qeverisjes, kjo është edhe detyrë e saj.

Nosh

23-04-2012, 18:02

NE SHENJE TE 20-VJETORIT TE VDEKJES DHE 31-VJETORIT TE ATENTATIT TE ATDHETARIT, DIN EGRIU

NGA IBRAHIM EGRIU

http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/04/dini_030-217x300.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/04/dini_030.jpg)Anifet e Din Egriu

Më 24 prill 2012 mbushen 20 vjet nga dita kur pushoi së rrahuri zemra e atdhetarit të palodhur i Komunitetit të shqiptarëve në SHBA, apo siç e quanin i madh e i vogël – Daja Din, zemra e babait, vëllait dhe xhaxhait tonë, Din Egriu. Në këtë muaj mbushen 14 vjet nga vdekja e nënës, motrës dhe kunatës sonë – Anifet Egriu. Kurse, më 27 prill 2012, mbushen plot 31 vjet nga dita kur UDB-ja fashiste serbosllave organizoi atentat ndaj aktivistit te palodhur të çështjes së pazgjidhur kombëtare, Din Egriut

Meqë ky përvjetor përputhet edhe me përvjetorin e vdekjes së aktorit kryesor të filmit ”Kosovë, shqiponjë e robëruar”-Din Egriu, kemi obligim moral që të shkruajme ca fjlalë për ate aktor e atdhetar të palodhshëm dibran, i cili me tërë qenien veproi dhe dhe sakrifikoi gjithëçka për komb, për atdhe e për Kosovë ishte dhe Din Egriu, apo siç e quanin bashkëkombasit tanë në Amerikë e gjetkë -Daja Din. Reshat Sahitaj.

Me 27 prill 2012, mbushen plot 31 vjet nga dita kur U D B-ja fashiste serbo-sllave organizoi atentat ndaj aktivstit te palodhur të çeshtjes së pazgjidhur kombëtare, Din Egriut.
Ishte mbrëmje e ditës së shtunë. Si zakonisht Dini rrinte vonë në zyrën e tij në Brooclyn, të cilën e kish furnizuar me literaturë kombëtare e gazeta të ndaluara ne ato vite nga sistemi diktatorial jugosllav. Rreth orës 21 e 30 min. pas disa telefonatve të bëra në çdo çast, kuptova se diç s’ishte ne rregull, ndaj me vrap shkova në zyrë, qe gjindej rreth 200 m. larg banesës sonë. O Zot, o Zot, ç’me pa:
-Dera e zyres ishte e hapur, kurse në dysheme i larë krejt gjakë gjindej i shtrirë bashkëshorti im i shtrenjtë-Dini. Ishte pa frymë, s’lëviste fare dhe s’jepte shenja jete. Në murë qëndronte lëvarur receptori i telefonit dhe aty kuptova se Dini s’ka mund të telefonojë. Së pari kërkova ndihmen e shpejtë, mandej u telefonova djemve: Naxhiut e Naimit që të vijnë në ndihmë, rrëfeu bashkëshortja e Dinit-Anifetja e ndjerë.
Pas dy muaj qëndrimi në spital, mesuam nga goja e Dinit se, mbrëmjen e 27 prillit, tri veta të maskuar e me shufra hekuri e kanë qëlluar, duke brohoritë në gjuhën e tyre:
-Ja ku e ke Kosovën Republikë!
Për këto punë Dini s’kishte frikë,
kur iu kërcnuan jetën me ia fikë,
me këmbëngulje ai kërkonte,
të bëhet Kosova Republikë ! -XH. Isufi
Pas atentatit, Sigurimi Shtetror Federal Amerikan (F B I), e mori në mbështetje.
Pra, më 24 prill ’92 vdiq Din Egriu, ndërsa, më 30 prill, trupi i tij u varros me nderime në vendlindjen e tij të dashur, në Dibrën e Madhe të Kosovës. Vdiq atje ku i deshte shpirti në Shqipëri, me fjalët e fundit në gojë: Kosooovë! Gjashtë ditë rrjesht, Ambasada serbo – sllave s’ lejonte që arkivoli i tij të dërgohet në vendlindje e të kryhej në mënyrë sa më madhështore, ashtu siç e meritonte ceremonia e varrimit. Mirëpo, falë përfaqësisë diplomatike amerikane dhe me urdhërin e saj, u vendos që nëpër vendkalimin kufitar të Bllacës, në afërsi të Dibrës, të kalojë kufoma e të ndjerit e të varroset në vendlindje.
Dini, edhe i vdekur qe tmerr për shovinistët sllavë. Vdekja e Dajës Din,siç e thërrisnin u prit dhe indinjim të thellë nga të gjithë dibranët. I madh e i vogël dëshironin të merrnin pjesë gjatë homazheve të varrimit.Mirëpo,që të pengohet cermonia e varrimit, pushtetarët maqedono mëdhenj përgatitën skenar se gjoja për shkak të trazirave që kishin ndodhur në Dibër, dy javë para vdekjes së Dinit, në mes qytetarëve dibranë dhe policisë, në të cilën përleshje u lënduan 8 policë, ndërsa njërit prej tyre iu dha flaka,u dog j dhe u lëndua rëndë. Pra, ky qe shkaku kryesor i pushtet mbajtësve maqedonomëdhenj që pengonin ceremoninë e varrimit. Ata ishin të sigurtë se tërë homazhi i varrimit do të shndërrohej në protestë masovike të dibranëve, ndaj urdhëruan që, arkivoli i të ndjerit të mos lëshohej këndej kufirit para ora 20 i natës, ndërsa, në ora 21 e 30 min. nisi arkivoli në drejtim të varrezave dibrane. Në ato çaste, disa riga shiu filluan të pikojnë mbi fëtyrën e tij.
http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/04/nana_baba-300x280.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/04/nana_baba.jpg)Edhe qielli vajton për Dinin tonë bujar e të përvuajtur !-Thanë disa dibranë. Edhe pse varrimi u krye natën në të errët. Edhe pse shumica e qytetarëve s’dinin se do të kryhej natën varrimi, ashtu nëpër terr, përmes dritave të automobilëve, iu dha përshëndetja e fundit dhe u ndanë përgjithmonë shumë të afërm, miq, shokë e dashamirë nga Dibra, Shqipëria e Kosova. Personifikim Për herë të fundit vërejtëm fëtyrën e tij të çelur, aq të bukur me buzën pak në gaz, sikur deshte të na thonte: -Që nga viti `81, njëmbëdhjetë vjet flejta në dysheme, pa dyshek e jastëk, ashtu siç flejnë të burgosurit shqiptarë në kazamatet serbo-sllave.Në po tënjetjtin vit të shpërthimit të demonstratave gjithëpopullore në Kosovë, U D B-eja famkeqe,përmes agjentëve tësaj, me shufra hekuri organizoi asgjasimin tim. Pas 24 orësh gjakderdhjeje, alivinosjeje dhe dy muaj i shtrirë në spital, përsëri mbeta gjallë dhe, në çastin kur duhej të jap shpirt, iu drejtova atij që deshi të më merr jetën: -S’ vdes pa u bërë Kosova Republikë !
-Emblemet e mia të punuara prej metali, me mbishkrimin: -Kosova Republikë u shpërndanë anë e kand botës dhe gjëndeshin në duart e protestuesve.Flamujt jugosllav më shkaktonin alergji dhe, sa herë që më jepej rasti, i djegia së bashku me bashkëshorten time, Anifetin. Andaj, gjithmonë na trajtonin armiq të përbetuar të Ish Jugodslla visë.Treta gjithçka pata për çështjen madhore kombëtare. Ndërroi jetë në Tiranë, tek te afermit e tij, me fjalët e fundit në gojë: -Veprova me perkushtim, pa u lodhur për Kosovë, për Atdhe e për komb! Ky qe një odise i shkurtër i përjetimeve dhe vuajtjeve të luftëtarit për lirinë e popullit të vet, që ia dedikuam me rastin e 16-vjetorit të vdekjes së babait, vëllait, xhaxhait dhe kunatit tonë -Din Egriu. E përkujtojmë me pietet e lotë akoma të patharë, djemtë e vajzat:-Naimi, Emini, Diana e Dhurata, mbesa Iliriana, vëllezërit e motrat: -Nushi, Ibrahimi, Nebika e Nezverja nga Dibra, SH B A dhe Suedia
Shkruan: Munir Dovolani,babai i Yllit te vallezimit ne SH B A, Driton Dovolanit, alias Tony.
Ne, një grup shokësh nga SH B A, me pietet përkujtojnë Përvjetorin e vdekjes së atdhetarit-Din Egriu: Kaluan 15 dhjet vjet pa Dajën Din, siç e thërrisnim të gjithë në mërgim, Din Egriun nga Dibra e Madhe e Kosovës, siç na thoshte ai, pa të cilin s’mund të mendohej të organizohej demonstratë, grevë urie, peticion apo ndonjë manifestim tjetër fare pa prezencën e tij. Ashtu të stërvuajtur, të djegur e të përvëluar, të krusur, por kurrë të nënshtruar, mund ta takojshe në të gjitha metropolet e Amerikës dhe të Evropës duke brohoritë e trokitë në çdo institucion politik e diplomatik për të drejtat dhe çlirimin e gjithe popullit shqiptar.
Ne, të gjithë kurbetçarët e përkujtojmë dhe parafytyrojmë gjthmonë Dajën Din, atë burr 58 vjeçar, që asnjëherë s’ i pushuan këmbët edhe në vitet më të vështira të pleqërisë, me shëndet shumë të ligë e të tretur në mërgim, veçanërisht, pas atentatit që në zyrën e tij, në prill të vitit 1981, ia bëri UDB-eja cetnike sebro-sllave. Ashtu i sakatosur marshonte sa herë që e lypte nevoja rrugëve të botës, posaçërisht në rrugën 47 -të Nju Jorkut, para O K B-së, të cilin nga gjithë ajo masë e madhe demonstruesish mund ta dalloje llehtë, sepse, si zakonisht në çdo demonstratë i shoqëruar nga bashke shortja e tij, z-nja Anifet, Shote Galica e Dibres, mbanin plisa të bardhë si bora dhe Flamujt kombëtar mbi krah. Poashtu, prej së largu mund ta vëreje fëtyrën e tij të rrudhur palë – palë, që simbolizonte hartën e coptuar të popullit tonë, i cili, si pjesëtar i këtij populli përjetoi të njëjtin fat.
Aq shumë rrudha i ishin formuar në fëtyrë, sa dhe vetë Bashkësitë që i kemi, si brenda trojeve shqiptare, gjithashtu edhe të shpërndara nëpër botë. Predikimi i Dajës Din ishte shumë i bindshëm e modest: – vetëm ta shoh Kosovën të lirë, të pavarur e të bashkuar me të gjitha trojet shqiptare! Shtëpia e Dajës Din ishte konak dhe odë pritjeje për të gjithë shqiptarët. Ajo, me fotografitë e patriotëve të Rilindjes sonë kombëtare e të heronjëve të rënë për liri, u shndërrua në Muze të kombit. Çdo pjesë e hapsirës së shtëpisë që jetonte Daja Din ishte stolisur me shenja e simbole kombëtare.
Në ball të murit ishte vizatuar harta e Shqipërisë me të gjitha trojet etnike, me mbishkrimin-Shqipëria; të cilën aq shumë e deshte dhe gjithmonë na thoshte: -Dua që zemra të më pushojë së rrahuri në Shqipëri dhe, në Dibrën time të më varrosni. Dëshira e Dajës iu plotësua. Plot para 19 vjet, ndërroi jetë atje ku i deshte zemra, në Atdheun e përgjysmuar dhe u varros me nderime, atje ku i deshte shpirti, në Dibrën e tij shumë të dashur e të okupuar që nga viti 1913. Kështu pushoi jeta e një atdhetari e luftëtari të palodhshëm për liri. Ai gjithmonë do jetojë i gjallë në zemrat tona.
Me nderime e respekt e përkujtojnë vëllezërit:Munir dhe Muharem Dovolani -Kenerik, shokët: – Ismail Gjonbalaj, Nazmi Kosova, Baudin Sela, Gjeto Sinishtaj, Ndue Camaj, Haxhi Maqëllara, Bardhyl Pustina,Namik Oruçi, Xheladin Pjeça, Burhan Mela, Sulejman Borova, Lavdërim Cami, Mustafa Vraniqi dhe shumë shokë e miq të tjerë nga Dibra e Madhe, SH B A, Shqiperi, Kosovë e Skandinavi.
NY JORK-SH B A Me nderime:-Munir Dovolani
I dashuri Ibrahim, po ta dergoj nje artikull timin qe sot u botua ne Kosova sot ku une e permendi Dinin vellaut tuaj dhe timin. Sipas mundesise ne artikullin ilustroje me nje foto te Jusuf Gervalles, sepse ne gazete eshte e ilustruar me nje foto te Jusufit dhe me germa te medha. Po ia dergoj edhe dervina comit nese ata e botojne por ne nderkoh ju dergojeni edhe ne adresa private qe ju i keni.
Përshëndetje, Reshat Sahitaj KOSOVA ESHTE GJAKU YNE QE NUK FALET Kushtuar Jusuf Gërvallës, Vehbi Ibrahimit, Enver Hadrit, Hysen Karalisë, Musa Hotit, Din Egriut …. Secili shqiptar diten e shpalljes të Pavarësisë është duke e pritur me gëzim. Ky gëzim bënë që për pak kohë njeriu t’i harron te gjitha brengat e jetes së përditshme, sepse dita e shpalljes së Pavarësisë është një moment historik. Gjenerata e jonë që do e perjtojë këtë moment duhet të jetë e lumtur që më në fund pas shumë shekujve, pas shumë vuajtjeve shekullore do te jetë dëshmitare e një dite tejet madhështore. Kudo shoh fytyra të gëzueshme me një parapregatitje për ditën më të madhe historike të Kosovës.
Edhe shpirtin tim e ka kapluar një gëzim që nuk mund të shprehet. Brendaz në thellësi të shpirtit disi më vlojnë mendimët për ata që ranë në altarin e lirisë. Pa gjakun e tyre unë sot nuk do ta kisha pritur ditën e shpalljes se pavarësisë, andaj duke shikuar në sy të tjerëve gëzimin, unë gëzohëm e në të njejtën kohë sytë më mbushen me lot për ata që tani nuk janë më. Në mend më sillën kujtimët dhe bisedat që në Prishtinë e Frankfurt bënim me Jusuf Gërvallën.
Para meje më shfaqët fytyra ëngjëllore e Jusufit dhe tingulli i zërit të tij kur më tha : “ Dil Reshat dhe recitoje një poezi e ta kallim masën”. Më kujtohët figura e Vehbi Ibrahimit me veshje kombëtare, kur një natë para se të vritej në koridorin e shtëpisë së tij, më tha: “Nesër kemi dasëm të madhe” . Para syve ende e kam të freskët buzqeshjën e padjallëzuar të Enver Hadrit, kur thoshte se Kosova është gjaku ynë që nuk falet. Nuk më hiqet nga mendja fytyra e Hysen Karalisë, i cili rrëfente për trimëritë e prindërve te tij dhe mburrej , por mburreshim edhe ne se ende kishte gjak shqiptari.
Më kujtohët figura e Din Egriut, kur ecnim rrugëve të Nju Jorkut, e ai më fliste për çeshtjen kombëtare ende te pazgjidhur. Ende më shoqërojnë fjalët e ëmbla të Musa Hotit, kur thoshte se ia arritëm qëllimit. Më UDB-a nuk ka pse te na vret, sepse tani janë shumë shqiptarë që Serbisë ia kanë përzier dorëzat. Në fakt, pak muaji më vonë Musa u vra në qendër të Brukselit, në mënyrën më mizore dhe më engmatike. Jo vetëm këta që përmenda, por edhe shumë e shumë të tjerë sot nuk janë në mesin tonë. Do të kisha dëshiruar që sot në mesin tonë të ishin edhe këta që ta gëzonin dhe shijonin lirinë dhe bashkarisht t’i sfidonim ata të cilët aso kohe mendonin se ne kot punonim.
Do të kisha dëshiruar që sot bashkarisht te dilnim në qendër të Prishtinës e të brohorisim: Rroftë shteti i Kosovës. Të brohorisim siç brohrisnim dikur shesheve të botës dhe të mos mendojë askush se jemi të çmendur. Por, ata nuk janë në mesin tonë. Ja që liria pa sakrifica nuk po vinte. Botuar ne gazeten KOSOVA SOT Kontakt:
Reshat80@hotmail.com (Reshat80@hotmail.com)
Elegji dedikuar Din Egriut
Daja Din, o im vëlla,
kurrë s’kemi me të pa,
gojëmjalt zemër çeliku,
vdekja shpejt ty të fiku.
Vdiq i ri në Shqipëri,
në atdheun amë të tij,
patriot e i pashoq,
fëmijët e shokët i doq.
Gjith’ shqiptarëve keq u ra,
që ai shpejt nga ne u nda,
patriot me besa-besë,
të gjithëve na ka lënë mbresë.
I la pas gruan dhe fëmijët,
ata sot gjënden n’Amerikë,
la dhe vëllaun-Ibrahimin,
që nga Evropa jep informimin.
Daja Din të qofsha falë,
Kosovës zot i ke dalë,
s’kurseve djers’ e pasuri,
për t’ardhmen e brezit të ri.
New Jork, më 28 prill 1993 v.
Shkruar nga bashkatdhetari:
Demir Oboku
Elegji kushtuar Din Egriut

Shqiptar kur humbesh
e rrugën s’e din,

mos u brengos shum’

se t’tregojn’ veprat e Bacës Din !

Në Dibrën e bukur të coptuar,

nuk u lodh duke punuar,

që shqiptarët të bashkohen,

nga robëria të çlirohen.

Për këto punë s’kishte frikë,

kur iu kërcnuan jetën me ia fikë,

me këmbëngulje ai kërkonte,

të jet Kosova Republikë !

Kështu menduan se ai ndalet,

për atdheun kur të folet,

por nuk ndalet ai që jep besë,

n’ Nyjork mësyn dyert e O K B-së.

Këtu shqiptarët prezentonte,

t’drejta t’plota për ta kërkonte,

për shqiptarët të vendosin,

të mos i shtypin e sakatosin.

Të na kthehen trojet tona,

kështu ta ndreq fajin Evropa,

Baca Din për kët’ trimëri,

do të hysh në histori !

Atje tej, n’Amerikën e largët,

Me avull e tymë pa mbarim

përvëloi si dielli i Mesdheut

zemra e pariotit Abedin.

Sundsvall-Suedi, më 29 prill 1993 v.

Xhezide Isufi-arsimtare nga Mirovica e Kosovës

Nosh

23-04-2012, 18:04

ATY KËTU NDËR NE TË MENJANOHEN SA MË PARË DUKURITË NEGATIVE NË DIASPORË

Nga Ramiz Dërmaku

http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/03/Ramiz_Dermaku1.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/03/Ramiz_Dermaku1.jpg)Ramiz Dërmaku

Institucionet e Repoblikës së Kosovës dhe ne sot duhet bërë përpjekje maksimale që t’i krijojmë qendrat për punë sociale, të cilat do të merren me probleme të tilla sociale dhe t’i bindin partnerët që të jetojnë së bashku, por kurrë pa u përdorë dhuna, presioni , forca në raste të tilla. Është detyrë urgjente e organeve kompetente të Republikës së Kosovës që sa më parë ta kryej këtë detyrë e cila për çdo ditë po lëshon rrënjë në Kosovë, trojet tjera etnike shqiptare dhe Diasporë.
Viteve te fundit gjithnjë e më shumë po rritet numri i fëmijëve (jetimëve) në Kosovë, por edhe në diasporë, për shkaqe të ndryshme; shkurorizimi i prindërve të tyre, martesa me femra të huaja për shkak të leje qendrimit ( rregullimi i letrave ) në disa shtete të perendimit, disa po ndahen nga pasojat e luftës, disa të tjerë për shkakë të gjendjes së vështirë materiale,pëdorimi i dhunëndaj gruas, xhelozia, si dhe shumë faktorë tjerë. Sot shtrohet pyetja ? Po ç’faj kanë fëmijët për mosmarrëveshjet që kanë prindërit e tyre dhe përse jeta e tyre përfundon ashtu si është më së keqi ?! Bisedën rreth kësaj teme e fillon gruaja R. S. nga rrethi i Shtuttgardit (e cila mbi 6 vite jeton e ndarë nga burri. Po mos të ishin kunetët (vëllazërit e burrit) mua do t’më vdisnin fëmija për një kafshatë goje, dhe nuk mund të përmbahet nga lotët. Por duke ju falenderuar ndihmës që më ofrojnë kunetët ne e tejkalojmë këtë gjendje të vështirë. Shumë herë më ka shkuar mendja të ndahem por po më dhimbsen fëmijët, nuk po mund t’ua këthej lehtë shpinën. I dua shumë dhe për hire të tyre unë do të vuaj në këtë jetë, por të ndahem nga fëmijët jo KURRË. Pastaj rrëfimin e fillon studenti me pseudonimin “Beni“ Unë që nga fëmijëria ime e deri më sot, kurrë nuk përjetova ditë të mira. Jeta ime ishte e është akoma edhe sot e përmbushur me sakrifica, vaj, mall dhembje dhe skamje. Pasë mosmarrëveshjeve që kishin ndodhur në mes të prindërve të mi, kur unë isha fëmijë, babai ishte ndarë nga nëna ime, e mua si fëmijë jetim që mbeta..,më rriti nëna ime tek dajët. Ne e pyesim studentin, Ar.., nëse babai juaj sot dëshiron t’i rikthehet jetës bashkëshortore ? ! Ofshan thellë dhe sytë i mbushën me lotë.., po si ta pranojmë tani…, kur ai ka krijuar familje tjetër dhe një rrënqethje ia kaplon trupin. Jo kurrë nuk do ta pranoja një jetë të përbashkët me të sidomos kur më kujtohet se sa ka vuajtur nëna ime për mua deri sa më rriti.
Rasti tjetër është kur dy të rinjë nga rrethi i Ferizajit dashurohen në mes vete marrëzisht, R.R, dhe E.H, mbi katër vite kalojnë së bashku. Mirëpo rrëfen E.H, pasi i dashuri im shkoi në gyrbet, shumë rrallë më thërriste në telefon, ndryshoi edhe bisedat telefonike, shumë pak bisedonte me mua, nuk i premtonte koha ? ! Unë shumë shpesh i vizitoja familjen e tij, ata silleshin shumë mirë ndaj meje. Mirëpo me kalimin e viteve ai jo që i rralloi thirrjet telefonike por edhe kur unë e thërrisja ai nuk kishte koh të bisedonte me mua, si intersohej fare për mua dhe një ditë të diele 10 10 të vitit 2009 ,ai ma komunikoi lajmin e zi duke thënë; Gjeje një tjetër.., dhema ndërpreu telefonin. E shqetësuar tej mase e thirra në telefonin celular dhe ate të shtëpisë.., por i shkyqi nga rrjeti e më vonë edhe i ndërroi numërat dhe kështu më trathtoi mua. Shkurorëzimet, martesat me femra të huaja(ne shumë raste edhe me gra të moshuara-plaka) janë bërë modë-përditshmëri. Një numër i të rinjëve (aty ka edhe të moshuar) prishin kunorën në Kosovë e vijnë për tu kunorizuar në shtetet e Perendimit për ti rregulluar letrat sa për të marrë lejen e qëndrimit në ato shtete ku jetojnë e veprojnë. Kështu i ndodhi edhe B.B, nga Dardana e cila mbi 3 vite i kaloi me të dashurin në Gjermani.., mirëpo sjelljet e Brikenës dhe aftësitë e sajë kryerja e kursit të Gjuhës gjermane kërkesë, jo e B, por e organeve kompetente gjermane e cila kërkon që çdo i ri apo e re, për tu inkuadruar në punë dhe jetë i nevoitet edhe mësimi i gjuhës gjermane. Ajo shtonë; Pasi ne arritëm në Gjermani, bashkëshorti im filloi të lazdrohet, kthehej vonë në shtëpi i dehur, ushtronte dhunë ndaj meje. Kjo “dramë“ zgjati mbi dy vite, ato dy vite tek ata, i kalova në burgë shtëpiak. Më vonë e kuptoi tërë rrethi ynë familjar e më gjërë. Orvatesha ti tejkaloj ato momente të vështira, por kohëve të fundit filloi ta përdor forcën (më rrahte). Kemi shumë raste kur mërgimtarët tanë, bëjnë martesa gjëja për ti rregulluar letrat e ato po bëhen realitet. Si shkaqe kryesore të ndarjeve janë; vetëdija e ultë kombëtare, interesi personal, xhelozia, mungesa e edukatës familjare, jo arsimimi, mendjemadhësia, mungesa e këshillave nga entet speciale, si dhe shumë faktorë të tjerë. Prandaj organet kompetente të Qeverisë së Republikës së Kosovës, duhet sa më parë të krijojnë qendrat për punë sociale të cilat do të merren me probleme të tilla sociale dhe ti bindin partnerët që të jetojnë s’bashku, por jo duke e përdorë forcën e dhunën. Është tragjike thotë, Beni, shumë mashkuj pas ndarjes nga bashkëshortja, nuk lejojnë s’paku fëmijët të mbajnë kontakte të rregullta me nënën. Gratë dhe familjet shqiptare duhet ta lergojnë bindjen se qenka turp të bisedohet me burrin e parë, sepse kontaktet e shpeshta mund të ndikojnë pozitivisht tek bashkëshortët. Në anën tjetër shumë meshkuj mendojnë se kontaktet e tilla krijojnë skena të pa mira, këto mendime janë të gabuara thotë Beni, dhe syt i mbushen me lotë. Kontaktet e shpeshta në mes të prindërve ndikojnë pozitivisht në disponimin dhe zhvillimin e jetës së fëmijës. Angazhimi i gjeneratave të reja ne këtë drejtim si dhe formimi i institucioneve përkatëse për luftimin e këtyre dukurive , por cdo herë duke i përdorë si argumente bindëse metodat e ndryshme psikologjike, duke iu shmangur presionit e dhunës, ne mund të ecim të sigurtë drejtë zgjidhjes më të drejtë të problemeve të cilat krijohen, ose lindin në raste të tilla. Kemi shumë raste të tilla kur meshkujt që jetojnë në Gjermani përdorin dhunën ndaj grave.
Punuar me 24.o4.2012
Gjermani

Nosh

23-04-2012, 18:12

22 Prill, 2012 | Posted by Prishtina Press (http://prishtinapress.info/author/prishtina/)

Vëllazëria e Berishës me Turqinë, tentativë për të ndryshuar kursin politik të Shqipërisë Nga: Valentin Bruçaj
http://prishtinapress.info/wp-content/uploads/2012/04/1129.jpg (http://prishtinapress.info/wp-content/uploads/2012/04/1129.jpg)
Valentin Bruçaj

Sa herë flitet që shqiptarët jane vëllezër të një kombi tjetër, si për konçidencë ky komb është gjithmonë Turqia. Pamvarsisht diferencave racore në mes shqiptarëve të bardhë – europian dhe turqeve – mongol, preferohet gjithmonë e më shumë që ti mëshohet teorisë së kësaj vëllazërie. Arsyeja është ajo që ka qenë përgjatë gjithë historisë pesëqindvjeçare; besimi i perbashkët islam.Teoria e re neo-otomane është e ndërtuar mbi bazat se, vëllezër duhen konsideruar vetëm ata popuj dhe ata individ që i përkasin këtij besimi. Në bazë te kësaj teorie, thuren ëndërra, ringjallen fantazma perandorake, krijohen konfederata në mes shtetesh, në rastin tonë në mes Turqisë, Bosnies, dhe shqiptarëve të Ballkanit , ku asnjë prej ketyre faktorëve nuk i lidh asgjë mes njëri-tjetrit përveç se një pjesë e tyre i islamizoi Perandoria e vjeter Osmane. Deri tani këto teori kanë kaluar në heshtje sepse promovuesit e tyre nuk janë marrë asnjeherë seriozisht, në sajë të antishqiptarizmit të tyre. Por nga momenti që teoria e vëllazërisë ngrihet në këmbë edhe nga politika, do të thote se fantazmat nuk janë krejt të padukshme, ato janë duke u shndërruar në një realitet të prekshëm dhe imponues.
Sa më shumë që kerkohet t’i abinojnë shqiptarët si filoturk, aq më shumë vllazëria me Turqinë tingëllon fallso, e shëmtuar, hipokrite. Asgjë nuk mund t’a rend të qendrushme një teori që ndërtohet mbi baza të paqëndrueshme historike. Në Europë, shumë popuj kan prejardhje të njëjta kulturore dhe etnike por asnjëherë nuk konsiderohen vëllezër. Spanjollët, portugezet, italianët dhe francezët janë të gjithë popuj latin, që po të duam të ndjekim me ç’do kusht logjikën e vëllazërisë ata janë me të vërtetë vëllezër të të njëjtit gjak, ku edhe gjuhët që flasin rrjedhin nga latinishtja dhe janë shumë të ngjashme me njëra-tjetren , por më të shumtën e rasteve konsiderohen kusherinjë. Po ashtu mund të thuhet për gjermanët e anglezet, pasi i perkasin fiseve dhe kulturës së njëjtë anglosaksone, për të përfunduar me sllavët e lindjes. Në shume raste, gjatë historisë, këto kombe ishin agresor ndaj njëri-tjetrit, shpesh herë edhe e pushtuan njëri-tjetrin, por këto luftëra i konsiderojnë si pjesa më e zezë e historisë së tyre, dhe në asnjë moment agresionet apo pushtimet nuk i rendin këta popuj vëllezër, përkundrazi, luftërat kanë kontribuar negativisht në ftohjen e vëllazërive të vërteta. Shqiptarët, gjinetikisht por as kulturalisht nuk janë pjesë e asnjë grupi kulturor ose gjuhësor, nuk jane as vëllezër me latinet, as me anglosaksonët, as me sllavët, është e pashpjegueshme si mund të jenë vëllezër me nomadët mongol. Eshtë tejet poshtëruese që sot pas 100 vitesh pavarësi, shqiptarët ndihen ende të kercënuar dhe kerkohet t’u imponohet me ç’do kusht teoria se, se pushtuesi ynë më i eger është vellai jonë më i afërt.
Deri këtu problemi është historik dhe paradoksalisht ndoshta është aspekti më pak e rëndësishëm e kësaj çështje. Aspekti kryesor i kësaj çështje është politik, dhe deklarata e Berishës nuk duhet parë vetëm si deklaratë përsonale. Natyrisht se deklarata e Berishës është një deklaratë edhe përsonale, dhe sikur Berisha mos t’i perkiste besimit musliman nuk do të kishte bërë kurrë një deklaratë kaq të papërgjeshme, por kjo deklaratë duhet parë në kontekstin politk. Vëllazeria e Berishës me Turqinë nuk është thjeshtë mëndimi përsonal i kryeministrit, por kursi i ri politik i Republikës së Shqipërisë. Dështimet e njëpasnjëshme për marrjen statusin e vëndit kandidat, dhe mosvullneti politik për të plotësuara kushtet që u ka vënë Europa, klasa politike shqiptare tenton të zgjedhë rrugën me të shkurter; t’i bashkangjitet ëndërres së re neo-otomane dhe të bëhet pjesë e një federate të re islamiko – ballkanike. Pjesë e kësaj federate do të jetë edhe vëllai tjetër i Edoganit, Hashim Thaçi. Federata me Turqinë është më e lehtë se antarsimi në BE. Turqia nuk ka kushte të vështira, nuk kërkon të luftohet korrupsioni, nuk kërkon zhvillimin e reformave, nuk lyp qe te respektohen te drejtat e njeriut, as të respektohen pakicat etnike dhe fetare, sepse ajo është shkelësi me i madh i tyre në Ballkan dhe Europë. Kërkesat e Turqisë ndaj politikës shqiptare janë të thjeshta dhe realizohen me pak mundim. Ato përqëndrohen në pak pika; mjafton të ndërtohet ndonjë xhami më shumë nëpër Shqipëri, në fund të fundit paratë i paguan ajo, ndonjë investim me leverdi si në rastin e Albtelekomit, dhe shqiptarët të pranojnë se Perandoria Osmane nuk ishte një pushtues por thjeshtë bashkëjetuam për pesëqind vjet si vëllezër të të njëtit gjak. Për plotesimin e këtyre kërkesave, politikanët shqiptar nuk kanë nevojë të bëjnë sakrifica përsonale dhe as t’u nënshtrohen “diktateve” të Brukselit. Pastaj kur bëhet fjalë për kërkesat e Turqisë, politika shqiptare ka dëshmuar se ka një kohezion të përsosur qeveri-opozitë, si në asnjë rast tjetër. Si për magji zhduken të gjitha mosmarrëveshjet, “interesat” e kombit vihen në plan të parë të axhendës. Edi Rama, për të dëshmuar se nuk drejton një forcë distruktive që në mungesë të ideve din vetëm të bojkotojë parlamentin, në kohën kur ishte kryebashkiaku Tiranës, propozoi dhe miratoi projektin për të ndërtuar në mes të Tranës një qendër gjigandeske logjistike islamike, më të madhen në Ballkan duke i dhënë Tiranës dhe Shqipërisë një imazh islamik që në të vërtetë nuk e ka. Po ashtu Luli, politikani i gjeneratave të reja, veproi me të njëjtin kohezion, vendosi te ndjek rrugën e paraardhësit të tijë me moton e re politike që, nuk duhet shkaterruar puna e paraardhësit, edhe se kjo vlen vetëm në rastin konkret.
Jo gjithmonë politika shqiptare ka pasur një vizion te qartë në qasjet e saj politke me Perendimin, sidomos Partia Demokratike e Berishës. E shkuara e saj, jo gjithmonë ka qënë koerente me politikën që ka propaganduar. Po të kthejmë kokën prapa e të shikojmë politikën e ndjekur nga kjo parti, e kaluara e saj ka më shumë hije se dritë në kontekstin e mardhënieve me Perëndimin. Vëllazëria e Berishës me Turqinë, nuk fillojnë tek frazat pak elegante të Stambollit, ato i kanë rrënjët që nga koha e Ministrit të Brëndëshëm Bashkim Gazidete që Ministrine e pati shndërruar në një xhami. Nga koha kur Shqipëria hoqi vizat për të gjithë shtetasit e vëndeve islamike, dhe nën petkun e investitorëve apo misionarëve humanitar qe shndërruar në një “tokë të pa zot”. Në sajë të këtyre politikave, duhet kujtuar se në vitin 1997 mes Tiranes dhe Uashingtonit pati pothuajse një krizë të rëndë diplomatke. Bile ende sot Berisha pret të bëjë një vizitë zyrtare në Uashington, pas atyre të Rames e Spahiut, por ftesa po vonon te vijë . Veprimet e Berishës sot, janë vazhdimi i rrugës që u ndërmor pas anatrsimit në Konferencën Islamike, anatrisim ky që nuk ishte një gjë e rastit por një projekt afatgjatë për t’iu bashkangjitur orientit fondamentalist. Projekt që pati një ndërprerje të shkrurtër në vitin 1997 pas presionëve te larta te perëndimoreve dhe rrëzimit të rregjimit që kishte ndërtuar Berisha.
Shqiptarët e zgjodhën Berishën kryeministër, sepse ai u premtoi atyre se do të luftonte kurrupsionin dhe do të kryente reformat për të antarsuar vëndin në Bashkimin Europian. Politika e Berishës në këtë drejtim falimentoi, si në luftën kundër korrupsionit ashtu edhe në marrjen e statusit të vëndit kandidat. Kur një klasë politike dështon dhe zhgënjnen elektoratin, nuk mbetet gjë tjetër vetëm t’u lirojnë vëndin të tjerve, jo të tentojë të ndryshojë kursin politik në vazhdim. U takon shqiptarëve të zgjedhin në mes Perëndimit e Orientit, jo politikës. Politikanët duhet të jenë të vetëdishëm se karriget shtetërore ku janë te ulur, janë mandati që shqiptarët u kanë dhënë per të realizuar aspiratat e tyre, jo t’a konsiderojnë Shqipërinë një pronë personale që mund t’a përdorin sipas qefeve te rastit. Nga të gjitha sondazhet që janë organizuar në të kaluaren rezulton se 99% e shqiptarëve janë pro antarsimit në Bashkimin Europian. Një fakt që meriton më shumë vëmëndje nga politika.
Berisha u pati premtua shqiptarëve se 100 Vjetorin e Pavarsisë do t’a festonin si shtet kandidat për t’u antarsuar ne BE, në mungesë të këtij premtimi, do t’u sjellë kryeministrin e Turqisë, Rexhep Erdogan. Natyrisht nuk ka asgjë të keqe që kryeministri i Turqise të festojë pavarsinë e shqiptarëve nga Perandoria Osmane së bashku me shqiptarët, por me prokupon fati i Gjergjit Kastriotit. Fatos Nano kur ishte kryeministër, për t’i krijuar një atmosferë sa më të përshtatshme kryeministrit turk dhe nga frika se prezenca e tij mund të tmerronte “mikun” nga Anadolli, e hoqi fare nga zyra e tij. Nuk do të habiteshim nëse edhe në këtë rast do të krijohej ndonjë komision parlamentar për të verifikuar ligjshmërinë e bustit që ndodhet në sheshin kryesor të Tiranës. Meqë aty e vunë komunistat, dhe me moton e famëshme berishiane se, duhet shkatërruar ç’do gjë komuniste, mund të përfitohet t’a largojnë përkohësisht, gjoja se e ka ndërtua Enver Hoxha por në të vërtetë për t’i krijuar kushte më të mira Rexhepit kur të vijë për të festuar Pavarsinë tone prej tij. Në 100 Vjetorin e Pavarsisë, nuk mund të kishe menyre më të mire se kjo për të festuar lindjen e shtetit shqiptar. Pastaj edhe Gjergji është i lodhur me nderime hipokrite dhe fraza retorike. Në të vërtetë asnjëher nuk është ndier rehat afër minares që ka aty afër, tani që pritet të ndërtohet një më e madhe se ajo e sulltanit, do të zbresë ai vetë nga kali dhe do të shkojë tek busti i tij në Romë apo Budapest, ku ajri është më i mirë dhe ndoshta edhe mirënjohja shumë me e madhe

Nosh

23-04-2012, 18:16

Po merr fund demokracia, gazetarët protestojnë
http://gazetaexpress.com/repository/images/thumb_670x357/protesta_384137.jpgFoto: Kosovapress

http://www.gazetaexpress.com/inc/images/art_gal_desc.png

Nga Express 23 Prill 2012 13:34
http://www.gazetaexpress.com/?cid=1,15,79565

Protestuan gazetarët. Me 15 minuta heshtje për të treguar se akti i deputetëve të Kuvendit për ta miratuar nenin 37 dhe 38 të Kodit të ri Penal të Kosovës, është i turpshëm dhe i ka lënë pa asnjë fjalë, por më pas 15 minuta fishkëllima për t’u treguar pikërisht atyre se e kanë të kot nëse çdo ditë kërcënojnë dhe frikësojnë me kode dhe nene që mund t’i dërgojnë edhe në burg gazetarët, ata ngritën zërin e tyre para Kuvendit dhe para Presidencës.
Me shpresën se nuk do të nënshkruhen nga presidentja Atifete Jahjaga, e që ka mbetur instanca e fundit që do të vendos, gazetarët treguan edhe një herë se nuk mund të përdhunohet dhe nuk mund të fundoset liria e shtypit, ngase pikërisht këtë e bënë neni 37 dhe 38 i Kodit të ri Penal të Kosovës.
Kryetari i Asociacionit të Gazetarëve Profesionist të Kosovës (AGPK), Arben Ahmeti ka thënë se shpresat i kanë edhe tek ndërkombëtarët, duke i quajtur rrenca ata që kanë premtuar se kjo nuk do të ndodh.
Ahmeti thotë se është e papranueshme se si i kanë detyruar të dalin në rrugë për të kërkuar të drejtat e tyre, dhe për të kërkuar që kjo shoqëri të mos ketë diktaturë.
“Po du me besuar që Presidentja ka pak arsye dhe e kthen ligjin, jo që nuk e nënshkruan, por e kthen si të tillë, për shkak se është instanca e fundit e cila ka mbetur. Por nuk është e çuditshme dhe nuk është e habitshme, nëse e gjithë klasa politike, shumica e partive politike, Qeveria, Komisioni për legjislacion dhe Kuvendi pranuan ta bëjnë një akt të turpshëm, nuk do të befasohemi nëse e bënë edhe presidentja. Ajo çka mbetet e qartë, është se komuniteti i gazetarëve, nuk do ta pranojnë kurrë kërcënimin me burg, dhe nuk do të heshtin karshi kërcënimeve të pushtetit dhe të politikës”, ka thënë ai.
Në protestë ishin gazetarët e të gjitha mediumeve të Kosovës, e sigurisht nuk munguan as drejtuesit e tyre.
Drejtuesit e mediave thënë se nuk do ndalen me këtë protestë. Sipas tyre, do të mblidhen të gjithë përfaqësuesit e mediave dhe do t’u drejtohen edhe instancave më të larta.
Por, u panë edhe shoqëria civile. Ata kishin dal në përkrahje, ngase edhe sipas tyre, Kodi i ri Penal cenon dhe rrezikon lirinë e të shprehurit.
Ardian Arifaj nga KIRPED, tha se liria e fjalës së të shprehurit është një prej themeleve të demokracisë dhe një shoqërie çfarë duam ta ndërtojmë në Kosovë.
“Mediat janë një prej themeleve të demokracisë dhe një shoqërie demokratike, dhe nëse heshtën mediat, atëherë ngulfatet edhe demokracia edhe faktikisht është fillimi i fundit të demokracisë në një shoqëri”, ka thënë ai.
Edhe gazetari Artan Haraqia, pohoi se kjo është e padrejtë. Madje, sipas tij, nuk ka ligj në botë që e detyron gazetarinë ti zbulojë burimet e veta, dhe këtë e quan detyrim diktatorial.
Në këtë protestë morën pjesë me qindra persona, dhe konsiderohet si protesta më e madhe pas luftës e thirrur nga komuniteti i gazetarëve. (Kosovapress)

Nosh

23-04-2012, 21:52

Njerëzit e politikës, fotografia jonë para syve të botës demokratikeSkënder MULLIQI
Prapë, si në vitet e mbrapshta për shqiptarët të shekullit të kaluar, do të thosha është bërë e "domosdoshme" për tu larguar, për të ikur nga vendlindja. Ikja nga vendi ku ke lindur nuk është ikje simbolike,por është ikje që ka vend për brengosje të madhe. Dhe, sërish flitet për emigracionin e egër ku nuk mund të dish së ku të zënë nata e as ku të qelë dita. Shqiptarët në të kaluarën emigronin për derte të ndryshme sigurisht të mëdha. Emigronin së ishin të pushtuar nga regjimi i huaj serbosllavë. Emigronin në shtetet e zhvilluara Perëndimore së shumica prej tyre iu kishin nënshtruar torturave mizore të klikës famëkeqe të Jugosllavisë së Titos dhe të Rankoviqit. Ata që nuk u larguan u detyruan të vetëmbrohen para tmerrit të shovinizmit serbomadh. Të gjithë janë ndier si të huaj në tokën e tyre.
Padrejtësitë që na ishin bërë nga Fuqitë e Mëdha të kohës na lanë nën okupim plotë një shekull. Shovinizmi serbosllavë na e kishte ngulfat jetën. Na shpërngulën për në Turqi e vende të tjera të botës. Ky shovinizëm na kishte rrezikuar edhe qenien tonë kombëtare. Shqiptarët pareshtur rriheshin dhe vriteshin në tokën e tyre stërgjyshore. Ikja nga Kosova, nuk ishte ikje nga qejfi. Largimi bëhej kryesisht nga dhuna. Shqiptarët qëllimisht ishin përjashtuar tërësisht nga sistemi. Përkundër të gjitha këtyre të këqijave ata mbijetuan mrekullisht si komb. Mbijetuan dhe fituan sepse e drejta ishte në anën tyre. Kësaj fitoreje të madhe i kishte kontribuar edhe uniteti , që sot po na mungon. Si është e mundur që shumë çka është e mirë nga tradita të tretët kaq shpejt. Shpejtë i kemi harruar vuajtjet dhe mundimet të cilët i përjetuam të gjithë nën okupimin klasik nga Serbia. Të kaluarën e dimë të gjithë çfarë e kishim,por sot po ndodhin shumë gjera të pazakonshme, jashtë dëshirës sonë.
Kjo që po na ndodh me gjendjen jo të mirë të rrjedhave ekonomike dhe politike,është tregues së nuk po na shkruhet bash mirë. Gjithmonë do të duhej gjetur forma dhe mundësi për të ecur pandalshëm përpara. Paragjykimet se vetvetiu do të bëhet mirë, pa ia ba kësaj hyzmetin është vetëm një utopi.
Nëse këto mbizotërojnë në logjikën tonë atëherë nuk jemi më vetvetja. Nuk ka dyshim së për tu bërë mirë nevojitet të punojmë të gjithë. Por, natyrisht se hisja më e madhe në këtë drejtim iu takon njerëzve të politikës të cilët edhe e drejtojnë shtetin. Nga puna e tyre varet edhe ardhmëria e shtetit dhe mirëqenia për të gjithë. Në fakt ka njerëz të politikës nga të cilët njeriut i vije turp ti dëgjosh për çka flasin dhe për çka angazhohen. Kjo klasë politike më shumë po improvizojnë së sa po merren me çështje konkrete. Si duket këtë e kanë të metë, ose më shumë kanë lakmi që pushtetin ta shfrytëzojnë për përfitime personale. Nëse po vjedhin si[ është krijuar bindja në opinion, nëse janë të korruptuar, nëse janë të përfshirë në krim të organizuar, atëherë natyrisht së ata duhet të ndeshen me ligjin si të gjithë të tjerët. Njerëzit e politikës janë fotografia jonë para syve të botës demokratike. Nëse të rinjtë ikin nga atdheu, për shkak së nuk mund të krijohet një vend pune , atëherë gjithsesi duhet kërkuar së ku është gabimi. Shumica e qytetarëve kanë vërejtje se vendi ynë është bërë vend ku korrupsioni nuk po ka të ndalur. Në atë shtet ku nga frika nuk mund të plasohet e vërteta, që është e drejtë e secilit, edhe perspektiva e atij shteti është jo e mirë. Protagonistët e skenës politike në Kosovë, ishte dashur ta ndryshojnë shumë kursin e veprimit. Shumë nga parlamentarët tanë më shumë po ngjajnë në njerëz që në fakt nuk din çka donë . Me veprimet e deritashme të tyre, e kanë humbur seriozitetin ndaj detyrimeve që kanë për shtetin dhe popullin nga i cili edhe janë zgjedhur. Gjendja kaotike ne veri e krijuar qëllimisht nga Serbia është çështje kapitale kombëtare. Është çështje karshi së cilës nuk bënë të sillet kush si të dëshirojë. Akuzat e ndërsjella të deputetëve lidhur me këtë çështje dhe të tjera, më shumë i ngjajnë fushatës elektorale. Interesimi për të bërë diç më shumë në këtë pjesë të Kosovës të okupuar nga strukturat ilegale kriminale serbe, është fare i vogël . Çdo pushtet pa dallim pas luftës, vetëm sa e futi vendin në spiralen krizës së madhe ekonomike. Me këto trende të dobëta zhvillimore, mund të na pres izolimi edhe më i madh. Prandaj, do të duhej të forcohet vetëdija qytetare se çdo pritshmëri për një jetesë të paktën më dinjitoze, për të cilën qytetarët edhe kanë dhënë kontribut e ka një kufi …

Bota Sot

Nosh

23-04-2012, 21:53

Diplomacia shpifëse anti-vetëvendosje dhe antibashkimhttp://www.botasot.info/mesme/Mehdi-HYSENI-bs-2-2.jpeg

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
Që nga dhjetori i vitit 1955 e deri më 17 shkurt 2008 (kur Kosova fitoi pavarësinë e supervizuar ndërkombëtare në saje të përpjekjeve dhe të kontributit të jashtëzakonshëm historik, politik, diplomatik, ushtarak dhe humanitar të Amerikës të NATO-s dhe të BE-së)) sa herë ambasadorët e Shqipërisë së akredituar në Organizatën e Kombeve të Bashkuara kanë kërkuar dhe depozituar kërkesën e tyre për njohjen e së drejtës së vetëvendosjes së Kosovës?
-Sa herë diplomatët e rangut të ex-ambasadorit të Shqipërisë, Agim Nesho në OKB, e kanë ngritur zërin botërisht dhe e kanë shtruar për debatim çështjen koloniale të Kosovës (1955-2008)? – Asnjëherë!!!
- Andaj, Agim Nesho, kujt po i shet “kunguj për shalqi” se çfarë është Programi dhe orientimi i Lëvizjes Vetëvendosje dhe i kryeliderit të saj Albin Kurti?!
- Politikë dhe diplomaci kombëtare dhe ndërkombëtare e drejtë, e guximshme, e zgjuar, e justifikueshme, e ligjshme dhe e pranueshme, është kjo e Albin Kurtit, i cili, edhe pa “shtjerrur” kolltukun e ambasadorit në OKB , sikurse agim neshot e Shqipërisë londineze (1955-2008), pa ekuivoke, pa elozhe, pa oportunizëm dhe pa hipokrizi po i thotë Serbisë, Shqipërisë, Evropës, Amerikës dhe Kombeve të Bashkuara se Kosova është Shqipëri, ndaj edhe e ka të drejtën historike dhe legjitime të bashkohet me Shqipërinë. Këtë ia mundëson edhe Kushtetuta e Republikës së Shqipërisë (preambula), si dhe e drejta ndërkombëtare.
Bashkimin kombëtar shqiptar dhe të Shqipërisë Etnike, e kundërshtojnë dhe e kanë halë në sy vetëm pushtuesit kolonialistë sllavë të Ballkanit, të cilët, në mënyrë të padrejtë dhe jolegale, janë bërë zotërues të territoreve të Shqipërisë Etnike (1878-2012).
Lidhur me zgjidhjen urgjente të situatës së rëndë dhe përshkallëzuar në Veriun e Kosovës si rrjedhim i terrorizmit shtetëror serb dhe të spastrimit etnik të shqiptarëve, lideri i Lëvizjes Vetëvendosje, veç presidentes Atifete Jahjaga, kryeparlamentarit, Jakup Krasniqi të Kosovë, Albin Kurti i shkroi një letër edhe presidentit të Shqipërisë, Bamir Topit, ku ndër të tjera, thuhet: …Tashmë është bërë e qartë situata e terrorit dhe rrezikut për spastrim të ri etnik në pjesën veriore të Mitrovicës. Sulmi i datës 8 prill 2012 ndaj familjes Haradinaj pati për pasojë vdekjen e Selver Haradinajt dhe plagosjen e fëmijëve të tij… Siç e dini, Republika e Kosovës nuk mundet që këtë çështje ta iniciojë për diskutim në organizata apo struktura ndërkombëtare si OKB dhe NATO…Ndërsa Ju, si përfaqësuesi i Republikës së Shqipërisë dhe i shqiptarëve në OKB dhe NATO, mundeni që ta inicioni diskutimin mbi rrezikun e afërt të spastrimit etnik të shqiptarëve në Mitrovicë. (Shih: www.aol.al/idx/lajme/art/albin-kurti-leter-topit-jahjages-dhe-krasniqit).
Më mirë diplomat në OKB sesa ideolog dhe veprimtar i bashkimit të Kosovës me Shqipërinë!
Vetëm ata që nuk e dinë dhe nuk e njohin historinë e kombit shqiptar dhe të Shqipërisë ETNIKE, e kundërshtojnë dhe e mohojnë në forma të ndryshme bashkimin kombëtar shqiptar dhe të Shqipërisë Etnike.
-Agim Nesho: “Shqipëria mund të iniciojë debat në Këshillin e Sigurimit të Kombeve të Bashkuara për incidentet e fundit në veri të Kosovës. Por, të pakta janë gjasat që Tirana zyrtare të nisë procedurën për këtë çështje siç kërkoi lideri i Vetëvendosjes Albin Kurti… Kërkesa e Kurtit ka të bëjë me veprime politike të një partie opozitare e cila kërkon ta kthejë aktin kriminal të vrasjes së Selver Haradinajt në një kapital politik… ky veprim që nuk është veprim i zgjuar, sepse për të futur në agjendën e Këshillit të Sigurimit do të riaktivizonim ato rezoluta të cilat rregullojnë marrëdhëniet e Këshillit të Sigurimit me Kosovën… dëshira e Albin Kurtit që të debatohet për veriun në Këshillin e Sigurimit është llogaritur gabimisht në VV…”(www.albaspot.com/lajme/llogari e gabuar e Vetëvendosjes). Në vend se Letrës së Albin Kurtit, t’i përgjigjej Presidenti i Republikës së Shqipërisë, Bamir Topi sipas detyrës, funksionit dhe përgjegjësisë ndaj shqiptarëve jashtë kufijve të Shqipërisë londineze sipas Nenit, Pika 1 të Kushtetutës së Republikës së Shqipërisë (1998), përmes një interviste në “TV Klan” naivisht dhe në mënyrë diletanteske atë e përfol “diplomatikisht” Agim Nesho ish-ambasador i Shqipërisë në OKB, duke cilësuar kërkesën e Albin Kurtit si “dëshirë, veprim jo i zgjuar dhe llogari e gabuar” etj. Ajo çfarë të irriton më së shumti, edhe si politikan, edhe si diplomat, edhe si demokrat edhe si shqiptar, është edhe ky konstatim tendencioz, i njëanshëm dhe absurd i Agim Neshos, kur thotë: “veprimi politik i kësaj partie opozitare, kërkon që aktin kriminal të vrasjes së Selver Haradinajt, ta kthejë në një kapital politik… ”!?
Të gjitha këto observime të çoroditura të Agim Neshos, nuk kanë kurrfarë sensi diplomatik, as kombëtar, por mesazhi i përmbajtjes së tyre është spekulues, provokativ dhe politizues i kërkesës së drejtë dhe racionale të Lëvizjes Vetëvendosje, që kanë për qëllim konfrontimin e saj (si lëvizje opozitare) me partitë pozicionale në pushtet, në veçanti me PDK-në dhe me qeverinë e kryeministrit Hashim Thaçi, të cilin, ex-diplomati, Agim Nesho, i jep përparësi si progresive dhe si proevropiane ndaj Lëvizjes Vetëvendosje dhe kryeliderit të saj (deputetit), Albin Kurti për shkak se Platforma strategjike e saj, në fokus ka bashkimin e Kosovës me Shqipërinë.
Mirëpo, vetëm ndonjë diletant që nuk ka njohuri elementare politike dhe diplomatike, dhe është i zhveshur kombëtarisht, mund ta akuzojë “diplomatikisht” liderin Albin Kurti, se gjoja Lëvizja Vetëvendosje “aktin kriminal të vrasjes së Selver Haradinajt, do ta kthejë në kapital politik”!? Lind pyetja, pse Lëvizja Vetëvendosje opozitare (jo partia opozitare, siç është shprehur Nesho) ka pasur nevojë që aktin terrorist serb ndaj Selver Haradinjat dhe familjes së tij, ta kapitalizojë për poena politikë, ose në “kapital politik”, siç ka pohuar A.Nesho?
Thënë troç, as Albin Kurti e as Lëvizja Vetëvendosje, deri më sot, asnjëherë nuk kanë luajtur dhe, nuk kanë “përzier” letra të tilla, që tragjedinë dhe gjakun e shqiptarëve, ta “kapitalizojë për poena politikë”, ashtu siç i ka shpifur ex-diplomati, Agim Nesho. Kjo është një gënjeshtër “presoll” e diplomacisë së tij, që ka për qëllim ta baltojë politikën kombëtare shqiptare të Lëvizjes Vetëvendosje, duke e cilësuar si “nacionaliste”, si “regres” dhe si “ideologji të perënduar”, të dëmshme edhe për interesin nacional shqiptar, për rajonin, edhe për procesin dhe agjendat integruese të BE-së dhe të globalizmit në tërësi.
Përkundrazi, e vërteta është se, me akte të tilla “politike kapitalizuese” dhe fitimprurëse në kurriz të tragjedisë së shqiptarëve në Kosovë dhe në të gjitha hapësirat e tjera të shqiptarëve të kolonizuar (1912-2012), është marrë antidiplomacia e agim neshove, e cila qe 100 vjet për “hesape” të saj tregtare, ekonomike, politike etj., nuk deshi të prishte “ekuilibrin” e marrëdhënieve miqësore të politikës, as të diplomacisë së ekuidistancës me shtetet kolonialiste fqinje sllave në Ballkan, e as në Evropë.
Kjo politikë e jashtme e agim neshove të dështuar, në asnjë kuptim nuk mund t’u atribuohet veprimtarëve të Lëvizjes Vetëvendosje, në mënyrë që ata të anatemohen dhe të pasqyrohen si përpara opinionit publik shqiptar dhe atij ndërkombëtar si “kalorës regresivë” të një kohe të perënduar dhe, si barrierë kryesore e politikës progresiste evropiane të qeverisë së Hashim Thaçit.
Lind pyetja, pse Lëvizja Vetëvendosje opozitare (jo partia opozitare, siç është shprehur Nesho) ka pasur nevojë që aktin terrorist serb ndaj Selver Haradinjat dhe familjes së tij, ta kapitalizojë për poena politikë, ose në “kapital politik”, siç ka pohuar A.Nesho?
Thënë troç, as Albin Kurti e as Lëvizja Vetëvendosje, deri më sot, asnjëherë nuk kanë luajtur dhe, nuk kanë “përzier” letra të tilla, që tragjedinë dhe gjakun e shqiptarëve, ta “kapitalizojë për poena politikë”, ashtu siç i ka shpifur ex-diplomati, Agim Nesho. Kjo është një gënjeshtër “presoll” e diplomacisë së tij, që ka për qëllim ta baltojë politikën kombëtare shqiptare të Lëvizjes Vetëvendosje, duke e cilësuar si “nacionaliste”, si “regres” dhe si “ideologji të perënduar”, të dëmshme edhe për interesin nacional shqiptar, për rajonin, edhe për procesin dhe agjendat integruese të BE-së dhe të globalizmit në tërësi.
Përkundrazi, e vërteta është se, me akte të tilla “politike kapitalizuese” dhe fitimprurëse në kurriz të tragjedisë së shqiptarëve në Kosovë dhe në të gjitha hapësirat e tjera të shqiptarëve të kolonizuar (1912-2012), është marrë antidiplomacia e agim neshove, e cila qe 100 vjet për “hesape” të saj tregtare, ekonomike, politike etj., nuk deshi të prishte “ekuilibrin” e marrëdhënieve miqësore të politikës, as të diplomacisë së ekuidistancës me shtetet kolonialiste fqinje sllave në Ballkan, e as në Evropë.
Kjo politikë e jashtme e agim neshove të dështuar, në asnjë kuptim nuk mund t’u atribuohet veprimtarëve të Lëvizjes Vetëvendosje, në mënyrë që ata të anatemohen dhe të pasqyrohen si përpara opinionit publik shqiptar dhe atij ndërkombëtar si “kalorës regresivë” të një kohe të perënduar dhe, si barrierë kryesore e politikës progresiste evropiane të qeverisë së Hashim Thaçit.
Kjo është një gënjeshtër ordinere e politikës ditore të Kosovës, viktimë naive diplomatike, është edhe vetë Agim Nesho ngase në njërën anë, denoncon Lëvizjen Vetëvendosje (për shkak të agjendës së bashkimit kombëtar), kurse në anën tjetër, lavdëron politikën e Hashim Thaçit ngase është mbështetës i miop i saj. Një akuzë e tillë shpifëse e Agim Neshos në adresën e Albin Kurtit dhe të Lëvizjes Vetëvendosje, është e pranueshme vetëm për PDK-në në pushtet, simpatizues dhe partizan i së cilës është Agim Nesho ngase kryeministrit Hashim Thaçi, i jep të drejtë që ta kundërshtojë Lëvizjen Vetëvendosje.
Këtë alergji diplomatike, politike partiake, kombëtare dhe ndërkombëtare të njëanshme dhe krejt absurde dhe të papranueshme si në sfondin kombëtar, rajonal dhe atë evropian dhe ndërkombëtar kundër Lëvizjes Vetëvendosje, e provojnë edhe këta rreshta të këtij konstatimi hipotetik dhe regresiv të Agim Neshos: “Pozicioni diametralisht i kundërt i Vetëvendosjes me Qeverinë e Kosovës dhe programit të saj integrues europian, është një plan pragmatik elektoral, por i dëmshëm për projektin aq të nevojshëm të Kosovës për të ardhmen e saj. Patriotizmi nuk është monopol i askujt dhe për më tepër vlerë e një grupimi të caktuar. Në të kundërt, nacionalizmi është një ideologji e tejkaluar për kohën tonë dhe me pasoja për konsolidimin e shtetit të ri të Kosovës. Liderët e Vetëvendosjes duhet ta kuptojnë se realpolitika që ndihmoi krijimin e shtetit të Kosovës nuk mund të pranojë projektet “idealiste“ të kalorësve të vonuar romantikë të kombit-shtet.”(Shih:ëëë.lajme.adooj.com/2012/02/pse-hashim-thaci-ka-te-drejte-ndaj-vetevendosjes).
Mjafton përmbajtja e këtij pasusi me përmbajtjeje krejt politizuese dhe spekuluese, jo politike, as diplomatike, e as kombëtare, që faktueshëm pasqyron se Agim Nesho është një “avokat” sui generis i Hashim Thaçit, të cilin e ngrit në qiell me “tirada diplomatike” si shtetar e politikan i zoti me vizion proeuropian, kurse veprimtarët e Lëvizjes Vetëvendosje i quan hiq më pak se “idealistë, kalorës të vonuar romantikë të kombit shtet”!!! Për ish-diplomatin e Shqipërisë, Agim Nesho, edhe “nacionalizmi shqiptar është një ideologji e tejkaluar”, sepse “REALPOLITIKA e ndihmojë krijimin e shtetit të Kosovës…”!?
Edhe ky konstatim i gabuar dhe naiv, është provë e pakundërshtueshme se Agim Nesho nuk ka lidhje me politikë e as me diplomaci, sepse as nacionalizmi nuk është “ideologji e tejkaluar”, por është atributi dhe vlera më thelbësore dhe e pavdekshme e një kombi, i cili është produkt historiko-politik, kombëtar dhe ndërkombëtar i nacionalizmit. Prandaj, nacionalizmi pozitiv është vlerë e përhershme e një kombi, i pëlqeu apo jo nacionalizmi kombëtar shqiptar Agim Neshos. Fundja, ai është vetëm problem i tij, i askujt tjetër.
Gjithashtu, është i gabueshëm pohimi i Agim Neshos, kur thotë se “krijimi i shtetit të Kosovës” u bë në saje të “Realpolitikës”!!!
-Cilës “realpolitikë”? – Nëse njohja e pavarësisë së Kosovës, është bërë sipas “realpolitikës”, atëherë është naivitet dhe shkurtpamësi, të thuhet se “nacionalizmi është ideologji e tejkaluar” për shqiptarët, kur dihet se pikërisht mbi bazën e nacionalizmit, janë krijuar dhe zhvilluar edhe shtetet e mëdha kombëtare të Evropës. Nëse në nocioni “realpolitikë”, është përdorur në kuptimin e politikës realiste, atëherë gabimi është i dyfishtë, sepse njohja e pavarësisë së Kosovës nuk është bërë mbi bazën e së drejtës historike dhe të së drejtës së vetëvendosjes si parim fundamentali i së drejtë së përgjithshme ndërkombëtare, por mbi bazën e së drejtës humanitare ndërkombëtare, me ç’rast Amerika dhe 22 vende të BE-së, e njohën Kosovën në mënyrë unilaterale, si rast sui generis, duke e ndëshkuar agresionin dhe gjenocidin serb në Kosovë.
Tjetër shpifje e antidiplomacisë ditore e Agim Neshos në adresën e Lëvizjes Vetëvendosje, është edhe kjo, kur thotë se veprimtarët e saj janë : “idealistë, kalorës të vonuar romantikë të kombit shtet”!!! Nga kjo shpifje absurde del se, Agim Nesho jo që nuk njeh politikën dhe diplomacinë, por nuk e njeh as historinë kombëtare shqiptare, ndryshe, nuk do t’i quante veprimtarët e Lëvizjes Vetëvendosje “ kalorës të vonuar romantik të kombit shtet”, sepse kërkesa për realizimin e së drejtës së vetëvendosjes dhe e bashkimit të kombit shqiptar, në asnjë periudhë historike të kombit shqiptar, nuk ka pasur karakter romantik, as kalorësiak, por realist, të domosdoshëm dhe të ligjshëm, bazuar në të drejtën legjitime dhe historike. Këtë të vërtetë e provojnë të gjitha përpjekjet dhe luftërat e zhvilluara të shqiptarëve për liri, për pavarësi dhe për bashkim në një shtet të vetëm kombëtar shqiptar në Ballkan. Ky nuk është kurrfarë projekti i ri, as romantik i Lëvizjes Vetëvendosje, por ideali, patriotizmi dhe atdhedashuria e trashëguar nga të gjithë brezat e mëparshëm shqiptarë, që flijuan për të krijuar shtetin kombëtar të tyre- Shqipërinë e bashkuar etnike.
Ky ideal, ky patriotizëm dhe ky nacionalizëm i Lëvizjes Vetëvendosje drejt bashkimit të Kosovës me Shqipërinë për formimin realist të kombit-shtet, nuk mund të shpifet, të shpërfytyrohet dhe të “shitet” në tregun e lirë të marketingut politik kombëtar dhe ndërkombëtar si “dëshirë’, si “llogari”, si “kalorësi donkishoteske”, si “regres”, si ” romantizëm” e as si “pengesë” e trendeve të sotme rajonole, evropiane dhe globaliste, por duhet të shikohet dhe të vlerësohet drejt dhe objektivisht si domosdoshmëri reale integruese mbarëkombëtare shqiptare, dhe si europianizëm progresist dhe paqësor të kohës së sotme dhe, si garanci e së nesërmes për ekzistencën, për prosperitetin dhe për mirëqenien e kombit shqiptar dhe për Shqipërinë e bashkuar Etnike si pjesë e pandashme e integruar në Bashkimin Evropian(BE).
Me një fjalë, projekti i bashkimit të Lëvizjes Vetëvendosje, është gjak i ri freskues, vizional, përparimtar, demokratik dhe novator i nacionalizmit pozitiv kombëtar shqiptar, vlera dhe përmbajtja e të cilit, është kusht themelor për shkolonizimin, demokratizimin, evropianizimin dhe integrimin e shqiptarëve brenda kombit-shtet-Shqipërisë së ribashkuar.
Kjo vlerë e qëndrueshme, pozitive, përparimtare, demokratike dhe civilizuese e paqësore në dobi të interesit të përgjithshëm të mbarë kombit shqiptar dhe të Shqipërisë Etnike, është në shpërputhje me projektet antikombëtare shqiptare, që janë në funksion dhe në shërbim të interesave të ndryshme heterogjene të politikave ditore dhe të diplomacisë tregtare kozmopolite (thënçin shqiptare), që favorizojnë dhe propagandojnë ruajtjen e status quo-s së statusit kolonial të shqiptarëve dhe të trojeve të tyre etnike nën sundimin tiranik dhe gjenocidal të kolonializmit shekullor serbosllav në Ballkan.
Ajo politikë, ajo diplomaci, ajo propagandë dhe ajo shkencë shqiptare, që ngulmon në “bombardimin” e vlerave të njëmendta të bashkimit kombëtar shqiptar dhe të Shqipërisë Etnike, që drejt dhe tërthorazi nënkupton mosndryshimin e kufijve artificialë gjeopolitikë të trojeve etnike shqiptare me fqinjët, njësoj është armiqësore, amorale, joligjore dhe, fund e krye antikombëtare shqiptare, sido qa ta murkullojnë atë krijuesit, mbështetësit dhe zbatuesit e tyre (shtetarë, politikanë, diplomat etj.).

Bota Sot

Nosh

23-04-2012, 21:54

Shqiptarët duhet të rebelohen, në Kosovën Lindore dhe Maqedonihttp://www.botasot.info/mesme/idriz-morina.jpg

Idriz Morina
Koha për modelin rugovian
Shqiptarët duhet të tunden. Nuk është koha e pritjes dhe vëzhgimit. Këto kohë tashmë kanë kaluar. Kudo ndodhen shqiptarët duhet të lëvizin. Veriu i Kosovës është në rrezik. Ndërkohqë që situata vazhdon të jetë ë rënduar, për shkak aktit terrorist në veri, diplomacia ndërkombëtare vazhdon të ushtrojë trysni që Kosova të pranojë një zgjidhje të re për Veriun. Hyrja në bisedime me Serbinë nënkupton si pikë fillestare të bisedimeve vetë pakon Ahtisari, por rezultati i tyre është i nënkuptueshëm se do të jetë mbi ofertën e pakos Ahtisari edhe ashtu speciale për veriun.
Por, çfarëdo marrëveshje që kapërcen pakon Ahtisari është alternativë e pranueshme për serbët dhe si e tillë e papranueshme për shqiptarët. Pakoja Ahtisarit është aq barrë e rëndë për një shtet, sa pavarësisht historisë që do të kishte, ajo do ta shkërmoqte atë. E si do të mund ta përballojë Kosova, shtet i vogël, i brishtë, i pa zhvilluar, pa ekonomi, pa industri, pa zhvillim shkencor, dhe me një zhvillim arsimor të mesëm? Por, si do të mund ta ruajë sovranitetin në veri të vendit, atje ku shumica është serbe, dhe që pjesa tjetër rrezikon të zbrazet, nëse asaj pjese i jepet status i veçantë, përtej Pakos Ahtisari, përtej asaj zgjidhje që i rri varur si sëpatë integritetit dhe funksionalitetit shtetëror të vendit? Rezultati i pritshëm është që pas disa vjetëve ajo pjesë do të mund të ndahet, dhe sa do që do të zgjatet në kohë, për shqiptarët do të jetë një pjesë thuajse e harruar, për faktin se serbët do të jenë aq dominant, aq do të ketë shprehje nacizmi dhe shovinizmi, sa nuk do të lejohet as rikthimi i shqiptarëve që i takojnë asaj pjese, as shtimi i pasurisë së tyre dhe as pronësimi, mbase si zgjidhje do të synohet, modeli i Tirolit, ku çdo kush tjetër, e veçmas për shqiptarët do të jetë e pamundur marrja e nënshtetësisë, siç quhet tek ne, dhe me këtë edhe pamundësia e të drejtës për pronë të paluajtshme atje nga shqiptarët.
Kosova Lindore
Por, për t’ia lehtësuar situatën Kosovës në këtë fazë në të cilën ndodhet, nevojitet zgjimi i ndërgjegjes shqiptare, kudo ndodhen ata, natyrisht më e mira do të kishte qenë që reagimet të ishin të fuqishme në Kosovë, por pavarësisht fuqisë së këtij reagimi, situatën mund ta ndryshojë reagimi i fuqishëm i shqiptarëve në Kosovën Lindore. Ata duhet kërkuar, simetrikisht, të njëjtat të drejta që mund të kenë serbët apo rajoni në veri. Shqiptarët atje duhet të reagojnë në të gjithë mënyrat e mundshme, për ta bindur opinionin ndërkombëtar, se ata janë faktor po aq i rëndësishëm në procesin vijues sa edhe janë serbët në veri. Ata thjesht duhet të rebelohen, jo me ndonjë kryengritje apo luftë sikurse në të shkuarën, por duke përdorur të gjitha modelet, dhe mbi të gjitha ata kanë modelin e gatshëm, atë rugovian. Por, jo duke braktisur institucionet apo vendet e punës siç bëri Hajrullah Gorani, por duke bojkotuar administratën shtetërore serbe, duke refuzuar çdo gjë nga autoritetet republikane, dhe e përcjellë kjo edhe me padëgjueshmëri qytetare. Në këtë mënyrë ata ndihmonin më shumë se Kosovën vetveten. Kjo do të ishte edhe një shtegdalje nga politika parazitare dhe e një lloj viktimeje, që nëpërmjet këtij roli pret ta fitojë lirinë e merituar.
Tronditja nga Maqedonia
Situata politike e ditëve të fundit në Maqedoni e bëri të qartë se sa tundues është roli i shqiptarëve atje. Një vrasje e dyfishtë në Gostivar, dhuna ndaj disa nxënësve në Shkup dhe lëndimi i disa shqiptarëve të tjerë nga maqedonasit, tronditi opinionin shqiptarë dhe e vuri në lëvizje. Fatkeqësisht dikush e shfrytëzoi situatën e pakënaqësisë tek shqiptarët, e cila çoi në ekzekutimin e pesë maqedonasve. Por, e tërë dhuna vetëm sa i projektoi shqiptarët si faktorë tronditës në këtë shtet tejet të brishtë, mbase edhe se Kosova.
Edhe këtu shqiptarët kanë model politikën rugoviane, nëse duan sukses pa luftë. Shqiptarët duhet t’i kërcënojnë hapur me braktisje, bojkot dhe me çdo masë tjetër institucionet në Maqedoni, jo më për të përmbushur Marrëveshjen e Ohrit, por për ta tejkaluar atë, duke kërkuar njohjen e të drejtës që kishin si popull shtetformues të barabartë me sllavomaqedonët, të njihet barazia gjuhësore, në çdo hallkë shtetërore, dhe administrata shtetërore çdo akt ta lëshojë në dy gjuhë, pavarësisht se jetojnë apo jo shqiptarët, qoftë edhe në Gjevgjeli, në komuna apo fshatra ku nuk mund të ketë qoftë edhe një shqiptarë të vetëm, ashtu siç ndodh me aktet administrative në viset ku ka vetëm shqiptarë.
Dhe kërkesat e tyre më mirë se tani thuaja asnjëherë tjetër nuk kanë pasur shans t’i realizojnë nëpërmjet shprehjes së pakënaqësisë hapur, në rrugë, në punë, në administratë, dhe në çdo institucion. Kjo për faktin se është momenti që ta ndryshojnë situatën, meqë u provua se Maqedonia, përkatësisht shqiptarët atje mund ta trondisin situatën në Kosovë, përkatësisht pakënaqësia e shqiptarëve në Maqedoni, do të eklipsonte pakënaqësitë e serbëve në veri, dhe gjithë atë përkrahje ndërkombëtare që mund ta kenë serbët atje apo vetë Serbia. Shqiptarët në Maqedoni duke hapur çështjen e të drejtave të tyre e vënë në diskutim ekzistencën e vetë shtetit të Maqedonisë dhe nëpërmjet kësaj edhe të gjithë kufijve në Ballkan.
Por, interesi aktual i shqiptarëve nuk është prishja e kufijve në Ballkan, por përmbyllja e ekspansionit të Serbisë në veri, dhe përmbyllja e ekspansionit sllavomaqedonas në Maqedoni. Ky ekspansion më shumë se kudo tjetër është i qartë në Shkup, ku të gjitha investimet politike - ekonomike të shtetit aktual janë përqendruar në zhvillimin e qytetit përtej vardarit vetëm me sllavomaqedonas, ndërsa duke i izoluar shqiptarët në anën këtej Vardarit. Dhe ky ekspansion po mundohet të shprehet edhe nëpërmjet kulturës, përkatësisht falsifikimit të historisë, nëpërmjet përvetësimit të heronjve tradicional iliro-shqiptar, si kryeheroi i antikitetit Aleksandrit të Madh, ndërsa më parë edhe nëpërmjet enciklopedisë, e cila bazohet thjeshtë në mashtrim dhe falsifikim edhe të historisë, arkeologjisë dhe kulturës materiale e shpirtërore të Maqedonisë. Edhe shqiptarët në Maqedoni, në këtë mënyrë do të ndihmonin më shumë se sa Kosovën dhe shqiptarët këtu, vetveten e tyre dhe fatin tonë të përbashkët!

Bota Sot

Nosh

25-04-2012, 09:04

Isuf Kalo, mjeku diabolik i së kaluarës së trishtë Tërhequr më 16 Prill 2012

Nga Pirro PRIFTI*

[Shenim nga LKAB-PBLAB : aktualisht ky ''mjek'' DIABOLIK vazhdon te KEQ-drejtoje qendren :http://www.qkev.gov.al/& WWW.QKCSAISH.GOV.AL se bashku me nje-fare entela shehu dhe besim nuri vazhdojne te vJEDHIN ne bp me Hanen e berishen]

Shumëkush mund të pyesë se përse ende ka njerëz të tillë që ende sfilitin e përpiqen ti thonë diçka komunitetit të sotëm pikërisht pas 19 vite diktaturë, diçka që sot nuk ka rëndësi më, diçka që nuk përbën më lajm, diçka që sot mund ta lexojnë vetëm disa pensionistë e ato pak veteranë të cilët nuk mund të kujtojnë me nostalgji komandantin e tyre pikërisht sepse përpara tyre u dalin parasysh në TV dhe në gazeta njerëz të cilët me pak a me shumë kanë ndihmuar në dhënien e informacioneve të gabuara e të spiunllëqeve ndaj miqve e shokëve të tyre dhe krijimin e privilegjeve të tyre gjithashtu mbi fatkeqësitë e të tjerëve. Nuk e di nëse i përshtatet këtij perifrazimi sepse ka kaluar shumë kohë që atëherë po sigurisht që diçka dihet nga ky mjek që përpiqet të satirizojë ish miqtë e aq më tepër të vdekur tashmë.
Shkas për këtë shkrim u bë pikërisht letra cinike e plot djallëzi e mjekut Isuf Kalo nga Tepelena që përpiqet të bëjë shaka pa kripë me kujtimin e ish Shefin e tij dhe pedagogun e tij (tashmë 10 vite të vdekur). Pa i bërë biografinë e tij mund të kujtojmë dy aspekte të këtij njeriu që u ngjit në majat e mjekësisë shqiptare jo se dinte më shumë se mjekët e tjerë të atëhershëm, por se pretendonte (nëpërmjet rekomandimeve, pra miqësive të të tretëve të lidhur me PPSH) besnikëri ndaj të madhit dhe ndaj familjes së tij. Më tepër dy argumente të rëndësishme të cilat zbulohen nëpërmjet këtyre dy shkrimeve të botuara ditët e fundit tek Panorama hedhin dritë për diçka të veçantë e malinje tek ky njeri:
së pari sepse ky mjek nuk vajti në varrimin e pacientit të tij special (E.Hoxha), dhe së dyti nuk vajti në varrimin e pedagogut të tij special Prof. F Hoxhes. I sakte ky konstatim nga familjarët e nderuar të Prof. F.Hoxhës që ka qenë, ishte dhe mbetet një nga kokat e Endokrinologjisë shqiptare. Konstatimi i tretë për këtë shef të klinikës së udhëheqjes së asaj kohe është largimi i tij i menjëhershëm nga Shqipëria pas fillimeve të Demokracisë dhe pas fitores së pluralizmit (22 mars 1992). Po të analizojmë vetëm këto tre konstatime nëpërmjet një deduksioni logjik mund të bësh një profil më të qartë të kësaj eminence gri mjekësore të kohës së kaluar, eminence gri mjekësore, sepse gjatë gjithë asaj kohe këta njerëz, përveç se kanë rekrutuar mjekë për t`i futur në punë në Spitalin civil (sot QSUT) apo dhe në vende të tjera që u interesonin, ata në asnjë rast nuk kanë zbatuar një nga elementët më të rëndësishëm të përzgjedhjes së mjekëve për t`i pranuar në spitalin qendror të Tiranës (sot QSUT), por vetëm kanë marrë mjekë me biografi të mirë, por jo ata që ishin profesionalisht të mirë apo që kishin mbaruar mirë, apo që ishin të përkushtuar mjekësisë dhe mund të jepnin në të ardhmen. Tinëzisht ata për një kohë të gjatë e mbushën spitalin e Tiranës (sot QSUT), me mjekë djem e vajza miqsh e shokësh dhe po të shohësh statistikat vetëm një numër i vogël i mjekëve ishte me të vërtetë të përzgjedhur nga aftësitë e tyre. Po kështu dhe në mjekimin e diktatorit nuk u morën mjekë që e njihnin mirë e të ishin AS-a në specialitetin e tyre, por u morën në shërbim të tij mjekë të ashtuquajtur besnikë (e ata pajtonin mjekë specialistë të jashtëm të mjekonin Diktatorin). Një aspekt i së kaluarës, për të vërtetuar këtë argument ishte dhe sëmundja e njërit nga djemtë e Enver Hoxhës, i cili ishte me appendicitis akuta, por që nuk u diagnostikua në kohë nga mjekët e klinikës së udhëheqjes në kohë, dhe pati komplikacione. Nuk po mbroj këtu diktatorin por po them se mjekët e klinikës së atëhershme nuk ishin me të vërtetë ajka e mjekësisë por ajka e besnikërisë, që e përkthyer në gjuhën e demokracisë do të thotë besnikë ndaj të madhit dhe arrogantë me ata poshtë tij. Disa nga ata dhe këtu kryesori ishte dhe z. Isuf i cili i kishte dhe i bënte të tëra, ishte dhe i djallëzuar sidomos në rolin e tij si mjek edhe i familjes në mënyrë që të fitonte besimin e pakufishëm ndaj diktatorit e familjes së tij, e në kohët e fundit të jetës së tij, ai bëri gjithçka mundi për të fituar besimin e pas-ardhësve të mundshëm të diktatorit, dhe këtë sigurisht nuk e bëri vetëm profesionalisht nëpërmjet profesionit të mjekut.
Ardhja e tij dhe përpjekjet e tij tani pas 20 vitesh duhet të shihen me dyshim si nga mjekët ashtu dhe nga shoqëria në përgjithësi sepse ky njeri ka përgjegjësinë morale të paktën në mos ecjen mirë të sistemit shëndetësor që në atë kohë kur dhe atëherë vlonin e gëlonin hatërllëqet, miqësia, transferimet dhe ardhjet e mjekëve të dobët nga rrethet ne Tiranë, ryshfetet, vetëm sepse ose e kishin babanë sigurims, ose e kishin spiun ose kishin dhënë ryshfet dhe shumë pak sepse ishin me të vërtetë të mirë,- dhe si thotë shprehja e vjetër popullore mëkatët e mjekëve i mbulon varri.
Përse ka shkelur kodin e Hipokratit ky njeri?
Mund t`ju kujtoj se Kodi i Hipokratit, i hershëm ka pak ndryshim nga ky i sotmi. Ka tre pasazhe të cilat duhet ti respektoje mjeku i cili bën betimin:
Së pari- Mjeku betohet se do të jetë besnik ndaj profesionit të mjekësisë dhe xheneroz me kolegët (that will be loyal to the Profession of Medicine and just generous to its members). Mjeku Isuf Kalo s`ka qenë i tillë.
Së dyti- Mjeku betohet se në çfarëdo shtëpi që do të hyjë do t`i bëjë vetëm mirë të sëmurit, nuk do të korruptohet, do të ruajë sekretin e sëmundjes së pacientit dhe nuk do të mëkatojë me ta (..your holding yourselves far aloof from wrong, from corruption, from the tempting of others to vice..). A e ka zbatuar këtë pasazh të besimit z. Isuf? Para se të përgjigjet të mendohet mirë.
Së treti- Mjeku betohet se.. do ta kurojë pacientin dhe nuk do t`i japë asnjë medikament, nuk do të bëjë asnjë lloj operacioni për qëllime kriminale edhe sikur t`ja kërkojnë të tjerët ose familjarët këtë gjë.. (exercise your art solely for the cure of your patients, and will give no drug, perform no operation, for a criminal purpose, even if solicited, far less suggest it). Para se të përgjigjet të mendohet mirë.
Përse z. Isuf Kërkon të dalë në media tashmë pas 20 viteve?
Përse humbi nga sytë e opinionit mjekësor menjëherë pas viteve 90?
Donte të vepronte si Ismail Kadareja?
Po përse, çfarë trashëgimie i ka lënë mjekësisë ky njeri i cili u ngrit nga PPSH dhe u zbrit pasi PPSH shpërbë? Për më tepër çkërkon ky njeri duke u përpjekur të satirizojë dhe të bëjë humor me të kaluarën? Nuk është vështirë të kuptosh se prapa kësaj dëshire mund të fshihet ideja që ka ai se tashmë deti është bërë kos dhe njerëzit kanë harruar të kaluarën, për të kërkuar të marrë pjesë e për të luajtur rol (siç kërkon të luajë sot nëpërmjet postit që ka) në sistemin demokratik dhe në reformimin e sistemit shëndetësor (?). Vonë, shumë vonë je kujtuar, se ju z. Isuf më përpara duhet të respektoni të paktën të kaluarën që ju bëri me emër sepse nuk ishe më i mirë se shumë mjekë që u rropatën fshatrave duke qenë me të vërtetë të shkëlqyer por s`e patën atë mundësi të punonin në qytete. Vonë, shumë vonë z. Isuf Kalo, se ju duhet përpara se të jepni mënd për sistemin shëndetësor të sotëm, duhet të shikoni se çfarë bëtë atëherë për atë sistem shëndetësor të kalbur në fshehtësi nga korrupsioni e miqësitë dhe degjenerimi moral, pastaj të mendoni : a ja vlen të përpiqem tashti kur unë kam qenë pjesë e një sistemi prej të cilit po vuan shëndetësia sot? Vonë shumë vonë z. Isuf Kalo, sepse dhe nga familja e ish diktatorit nuk je i dëshpëruar shumë, dhe se cila është arsyeja atë e di ti. Po ta them këtë se edhe diktatori i sëmurë ishte njeri për sojin tonë të mjekëve, dhe si i tillë s`duhej që të përpiqeshe të merrje favore nga ata dhe tu ktheje pastaj kurrizin. Nuk është e njerëzishme. Së fundmi nuk ja vlen të futeni tashmë në një shoqëri post-komuniste në të cilën ju jeni vetëm pjesë e historisë si një skele e mjekësisë (të cilët njerëzit mund t`ju kujtojnë me një ..ehuu..) dhe si një nga ata mjekët e diktatorëve që rastësisht shpëtuat pa u ndëshkuar, sepse po të ishit në BRSS sigurisht do të ishe ndëshkuar.

*Analist

Last Updated on Thursday, 16 April 2009 01:38

Nosh

25-04-2012, 21:28

PSEUDODIPLOMACIA MADE IN KOSOVA!Shkruan: (Prof.Dr.Mehdi HYSENI), 25 Prill 2012 Çfarë diplomacie e “nivelit të lartë profesional” e Kosovës, është ajo, kur një Akan Ismaili vetëm me shkollë fillore dhe të mesme, ia arriti që t’ia “lëshojë mjekrrën” asaj, jo me pak se të fitojë pozitën e ambasadorit fuqiplotë të Kosovës në Uashington të SHBA-ve?! – O tempora o mores! Qua vadis Kosovë?!Pse, a pasë kanë vdekur të gjithë profesorët, magjistrat, doktorët dhe akademikët shqiptarë të Republikës së Kosovës, që në Uashington, të emërohet ambasador një person vetëm me shkollë fillore dhe të mesme?!
“Ambasadori i ri i Republikës së Kosovës në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, Akan Ismaili, nuk ka diplomë fakulteti, por ai tani është ambasador i përhershëm dhe fuqiplotë i Kosovës në Washington dhe pritet që me 2 maj 2012 t’ia dorëzojë letrat kredenciale presidentit të Shteteve të Bashkuara të Amerikës, Barack Obama.”
Ky është skandal jo vetëm diplomatik, por edhe ligjor, kushtetues, edhe etik, edhe professional, edhe kombëtar edhe ndërkombëtar, sepse nuk është koha e “ali bungut” e dërgim-pranimit të mesazheve kasnecore, kur popujt e botës nuk kanë ditur se ç’është diplomacia, as politika, por shpifja, dredhia, mashtrimi, grabitja dhe shfrytëzimi i njëri-tjetrit në kohërat dhe në rendet e ndryshme historike të bashkësisë njerëzore.
Si ka qenë e mundur që të gjitha ato “sita filtruese” institucionale shtetërore të Kosovës, të zgjedhin dhe të emërojnë një ambasador të tillë pa kualifikim përkatës ( madje, edhe pa diplomë fakulteti)?!
-Po, athua, vallë kishin pasë vdekur të gjithë ata intelektualë shqiptarë të Kosovës me diploma fakulteti, magjistra ose doktora të shkencave (politike, diplomatike, juridike, historike… etj/), që asnjëri prej tyre të mos i ketë plotësuar kushtet dhe kriteret përkatëse, që të emërohej ambassador në Uashington të SHBA-ve?!
Po, pse bash në Uashington të dërgohet një ambassador i tillë gjysmak, pa diplomë fakulteti, kur dihet se Uashingtoni nuk është vetëm kryeqytet i Amerikës, por i mbarë botës, sepse kjo është qendra kryesore, ku bëhet politika dhe diplomacia botërore?
Pavarësisht se si, qysh dhe kush e emëroi Akan Ismailin ambasadaor në Uashington, një potez i tillë është skandaloz dhe i gabuar, sepse ai me gjithë anglishten e tij (pavarësisht nga shkalla e njohjes) nuk i plotëson një nga kushtet më elementare, duke mos pasur diplomën e fakultetit.
Ky është potez i papranueshëm dhe iracional i politikës së jashtme dhe i diplomacisë së Kosovës, e cila në këtë rast skandaloz ka nënçmuar dhe ka turpëruar edhe diplomacinë e Amerikës, e cila ka bërë dhe, ka investuar aq shumë për çlirimin, për pavarësinë, për lirinë dhe për ndërtimin e shtetit demokratik të Kosovës.
Në veçanti në Uashington, është dashur të emërohej, ambasadori më i mirë ndër më të mirët në kuptimin profesional të rangut më të lartë diplomatik e jo një gjysmak, pa diplomë fakulteti, siç bëjnë të ditur masmediat shqiptare në Kosovë.
Sido që të ketë qenë, nuk e ka merituar Amerika, që qeveria e Kosovës, të dërgojë në Uashington një ambassador pa diplomë fakulteti, pavarësisht se si këtë akt antidiplomatik shtetëror e kanë “jusitifkuar” përpara masmediave në Prishtinë, aminuesit dhe nënshkruesit e tij, apo këshilltarët e tyre, të cilët sipas detyrës, nuk janë me kompetencë, të japin kurrfarë shpjegimesh pozitive a negative ngase kjo është është çështje e kryeministrit të qeverisë, e Komisionit Parlamentar për Politikë të Jashtme dhe e Presidentes së Kosovës. Mirëpo, të gjitha këto institucione të Kosovës, kanë rënë në provimin e politikës së jashtme dhe të dipliomacisë, sepse çuditërsiht në dekadën e dytë të shekullit XXI, zgjodhën dhe dekretuan Akan Ismailin, ambasador të Kosovës në Uashington, edhe pse nuk kishte diplomë fakulteti, e të mos flasim për plotësimin e kushteve të tjera, që duhet t’i përmbushë një ambassador i kohës më të re i diplomacisë moderne sipas normave dhe parimeve të së drejtës ndërkombëtare publike.
Së fundi, duhet kuptuar dekretuesit e Akan Ismailit, se për të qenë ambasador fuqiplotë i Kosovës në Amerikë apo në ndonjë vend tjetër të botës, si rregull, ashtu siç parashikon e drejta ndërkombëtare publike, Akan Ismaili (apo ndonjë tjetër pretendues), ndër të tjera, pikësëpari, duhet ta plotësojë këtë kusht themelor dhe të domosdoshëm : Të ketë të kryer shkollën fillore, të mesme dhe fakultetin përkatës të shkencave shoqërore etj. Pa përmbushjen e këtij kushti elementar, nuk mund të mirret në konsideratë shqyrtimi i aplikimit të asnjë kandidati për postin e ambasadorit qoftë të Kosovës, apo të ndonjë vendi tjetër kudoqoftë në botë.
Mirëpo, si duket në rastin konkret të Akan Ismailit, kjo normë e së drejtës diplomatike ndërkombëtare, nuk vlen për diplomacinë mahallore dhe provinicale të Republikës së Kosovës, ndryshe kryeministri, Komisioni Parlamentar për Politikë të Jashtme dhe presidentja e Kosovës, nuk do të kishin vepruar në të kundërtën, duke na turpëruar përpara Amerikës sonë të shtrenjtë mike dhe aleate besënike, pa ndihmën e së cilës Kosova sot, do të ishte vetëm një varrezë masive, pa asnjë shqiptar.

Nosh

25-04-2012, 22:26

NË VITI EDHE KRYETARI SINDIKATËS NDËSHKON PUNËTORËT E ADMINISTRATËShttp://65.55.255.17/att/GetInline.aspx?messageid=238daf24-8efe-11e1-9c58-00215ad7e65e&attindex=2&cp=-1&attdepth=2&imgsrc=cid%3aimage002.jpg%4001CD2316.BD494240&hm__login=gjolaj&hm__domain=hotmail.com&ip=10.15.208.8&d=d3640&mf=0&hm__ts=Wed%2c%2025%20Apr%202012%2020%3a24%3a45%20G MT&st=gjolaj&hm__ha=01_749fabd82a3d2aaf621fc0ebff075c6d6f56e8fe d251f5cc833766b035817185&oneredir=1

Nga Xhevat BISLIMI*

Në Komunën e Vitisë jeton një njeri, ende jeton, në administratën komunale punonë një njeri, ende punon, për faqen e tij të zezë, me emër Agim dhe me mbiemër Sylejmani. Ky njeri, megjithëse kryetar i Sindikatës për punëtorët e admnistratës komunale, është bërë sinonim i kamxhikut në duart e kryetarit të Komunës, Nexhmedin Arifit, për “kamxhikosjen”, ndëshkimin e kundërshtarëve politikë të N. Arifit (anëtarë e simpatizantë të PDK-së në administratën komunale). Ky farë Agim Sylejmani është në kundërshtim (konflikt) me ligjin për shërbyesit apo nëpunësit civilë, sepse është anëtar i Kryesisë së Degës së LDK-së në Viti. Pastaj, ky njeri (A. S.) është edhe përgjegjës i zyrës ligjore në Komunë! Por, ajo që i mund të tëra, kulmi, është se Agim Sylejmani është edhe kryetar i komisionit disiplinor në Komunë!! Nuk ma ha mendja që ka ndonjë vend në botë, ku është i lejuar organizimi sindikal, që një kryetar sindikate t’i ndëshkojë punëtorët, të jetë edhe kryetar i komisionit disiplinor në ndërmarrjen apo institucionin e tij!! Por, N. Arifi, e ka bërë unike Vitinë edhe në këtë çështje! Sindikata dhe, posaçërisht, kryetari i një sindikate, në vendet normale, përfaqëson dhe mbronë interesat e punëtorëve. Anëtarë të këtij komisioni, që po e nxinë Vitinë dhe qytetarinë e saj, është edhe gruaja e njëfarë mjekut (mik dhe bashkëfshatar i N. Arifit, si dhe anëtar i Kryesisë së AAK-së), i cili tashmë, në kundërshtim me ligjin, po bënë edhe specializimin e dytë!! Kjo, gruaja e këtij mjeku, në punë ka ardhur pa konkurs dhe nuk e ka idenë se ç’është komisioni disiplinor, ç’është ligji, ç’janë liritë dhe të drejtat e njeriut, ç’është administrata komunale a shtetrore, ç’janë detyrimet dhe të drejtat ligjore të shërbyesit civil, etj. Anëtari i tretë i këtij komisioni, që po persekuton, diferencon, dhunon si dikur admnistratën komunale dhe zyrtarët e saj, është edhe njëfarë Radojka! Detyrë e vetme e këtij komisioni dhe anëtarëve të tij është me i ndjekë, diferencu, shantazhu dhe ndëshku, sipas kërkesës dhe vullnetit të “sulltanit” (N. Arifit), anëtarët dhe simpatizantët e PDK-së dhe të gjithë ata që “guxojnë” të pinë qoftë edhe një kafe me autorin e këtij shkrimi, me Kryetarin e Degës së PDK-së dhe me ndonjë zyrtar të lartë të kësaj Dege!! Të gjithë ata që janë në marrëdhënie varësie, të gjithë ata që janë të varur nga vullneti dhe arbitrariteti i N. Arifit (“fjala ime është ligj”, u thotë ai punëtorëve dhe vartësve të tij), përgjohen, ndiqen dhe përndiqen, spiunohen dhe denoncohen si në kohët e shkuara!! Kjo gjendje më kujton kohën kur kisha dalur nga burgu. Saherë që dilja në Viti më qepeshin prapa soji i këtyre që edhe sot po bëjnë të njëjtën gjë!! Janë po ata që i gëzoheshin ofanzivave dhe “sukseseve” serbe kundër UÇK-së!! Të njëjtit ose soji i tyre po u gëzohen vështirësive të Kosovës dhe “sukseseve” politike e diplomatike të Serbisë kundër Kosovës!! E lexoj në sytë e tyre, e kuptoj nga fytyrat e tyre, por kënaqësia e tyre më shumë hetohet dhe duket në sjelljet dhe veprimet e tyre. Saherë që është “ngushtë” Kosova, këta marrin zemër dhe nxjerrin kokën nga vrimat ku ishin fshehur, madje nxjerrin edhe gjoksin!! Është fat i këtij vendi që numri i tyre është i vogël. Krahas fuqizimit të Kosovës dhe të kombit shqiptar po bjen dhe do të bjerë akoma edhe ndikimi i tyre. Angazhimin dhe veprimtarinë e tyre herë e gjejmë të veshur me petkun e ndonjë partie, herë me petkun fetar, herë…, si kameleoni, por gjithmonë me qëllim dhe synim kundërshqiptar dhe kundërqytetar.
Në këtë komunë jeton dhe punonë në Administratën komunale edhe një Hysen Ymeri. Ky njeri pas lufte kryente detyrën e përgjegjësit të gjendjes civile. Për keqpërdorimet e tij galopante dhe, sidomos për sulmin dhe agresionin e tij ndaj kryetarit të Komunës, nënkryetarit dhe Shefit të Administratës dhe personelit, u largua nga puna. Largimi i tij http://65.55.255.17/att/GetInline.aspx?messageid=238daf24-8efe-11e1-9c58-00215ad7e65e&attindex=3&cp=-1&attdepth=3&imgsrc=cid%3aimage006.jpg%4001CD2316.BD494240&blob=MnxpbWFnZTAwNi5qcGd8aW1hZ2UvanBlZw_3d_3d&hm__login=gjolaj&hm__domain=hotmail.com&ip=10.15.208.8&d=d3640&mf=0&hm__ts=Wed%2c%2025%20Apr%202012%2020%3a24%3a45%20G MT&st=gjolaj&hm__ha=01_eb6d903c5b1fa3d678c67b87ca475def44bffd45 28b53dfa47d6aacf2d84bac4&oneredir=1u konfirmua edhe nga gjykata. Pas rizgjedhjes për kryetar Komune, N. Arifi, iku nga PDK-ja dhe hoqi dorë nga mbajtja dhe zbatimi i politikave të PDK-së dhe premtimeve zgjedhore, duke hyrë thellë në veprime, politika dhe aventura të kundërligjshme, korruptive dhe të pamoralshme për një qeverisje të mirë, çfarë pretendonte dhe për çka ishte zotuar dhe zotohejë Dega e PDK-së në Viti. Shpërdorimi i besimit, i votës dhe i pozitës, që ky njeri mori nga PDK-ja dhe nga votuesit e saj, nuk ka njohur deri më sot përmasa të këtilla!! Pra, N. Arifi, në kundërshtim me ligjin, në kundërshtim me etikën njerëzore, publike dhe politike e mori në punë Hysen Ymerin dhe e “gradoi” përgjegjës personeli (gjatë një viti, N. Arifi ka marrë në punë njëzetë veta pa konkurs)!! Ky njeri, Hysen Ymeri, e kishte akoma në fuqi padinë penale për sulm ndaj zyrtarëve kryesorë komunalë, pra edhe ndaj N. Arifit. Rikthimi i tij në Admnistratën komunale u bë për qëllime të ulëta dhe hakmarrëse ndaj zyrtarëve, që prej N. Arifit konsideroheshin dashamirë të PDK-së. Hysen Ymeri, kuptohet me urdhërin e N. Arifit, i bëri padi përgjegjësit të gjendjes civile, Habib Halilit (njërit prej zyrtarëve më të mirë që kishte administrata). Kjo padi u “bazua” në një gabim teknik që kishte ndodhur në një certifikatë!! Gabime të tilla bëhen të paktën 30 në ditë në çdo komunë dhe në çdo sektor të gjendjes civile. Por, këtë e kishte bërë për ta suspenduar nga puna!! Vendimin për suspendim ia kishte nënshkruar, në kundërshtim me ligjin, vetë Hysen Ymeri, i cili edhe pas rikthimit në punë e kishte të hapur procedurën gjyqësore për vepër penale dhe kishte “guximin” ta suspendonte Habib Halilin nga puna deri sa të merrte vendim gjykata! Nëse dikush do të duhejë të denoncohejë për shpërdorim detyre, korrupcion, ryshfet, sjellje vandale… ishte pikërisht Hysen Ymeri gjatë viteve sa ishte përgjegjës i gjendjes civile. Këtë të vërtetë nuk e dinë askush më mirë se vetë Hysen Ymeri, por në vend se të përballejë me drejtësinë, falë N. Arifit dhe “dostave” të tij në Gjykatë, ai u “gradua” në Administratën komunale…
N. Arifi, i cili “e bënë ligjin” dhe e hedh vallen në Komunën e Vitisë sipas vullnetit dhe interesav të atij që populli i Vitisë e quan “klani i Zemunit” (nëntoka e Vitisë), i ka bërë fletëparaqitje dhe e ka qu para komisionit disiplinor (ndëshkues) edhe auditorin e Komunës, Fevzi Mehmetin!! Me të njëjtën arsye që kishte shkarkuar nënkryetarin Halim Halilin, drejtoreshën e financave, Selvije Rexhepin, shefin e prokurimit, Avdulla Eminin, përgjegjësinë e gjendjes civile, Habib Halilin, drejtorin e Kadastrit, Elmaz Bajramin, drejtorin e urbanizmit dhe zyrtarë e drejtuesë të tjerë të Administratës, që konsideroheshin të PDK-së: Nuk pranonin korrupcionin, shpërdorimet e bugjetit, shpërdorimin e pronave, etj. Me largimin e tyre u hap dera për shpërdorime dhe korrupcion, ky ishte edhe qëllimi i parë dhe i fundit i N. Arifit dhe “klanit të Zemunit”. Nuk ka edhe një vend tjetër”demokratik”, ku sundon ligji, që dikush të guxojë t’i bëjë presion dhe shantazh auditorit! Kjo bëhet në Komunën e Vitisë, nga N. Arifi me qëllim që të hapet edhe kjo derë dhe të hiqet edhe kjo pengesë për veprimet, angazhimin dhe poilitikat e tij korruptive dhe mafioze!!
Përveç këtyre, në Komunën e Vitisë jeton dhe punojnë edhe Avdyl Bajrami, i cili gjatë gjithë jetës së tij ishte dhe mbeti syri dhe veshi në vrimën e çelësit (të vetmin zanat). Ky njeri ishte kandidat i PSDK-së në listën e Aleancës Kosova e re, me numër 71 dhe tash kryetar i Degës së PSDK-së në Viti. Me paturpësinë, që vetëm ai dhe njerëzit si ai mund ta kenë, grabiti dhe uzurpoi mandatin e nënkryetarit të Komunës, që ishte fituar nga PDK-ja dhe u bë bisht i N. Arifit, i cili po shfrytëzon mandatin e fituar po nga PDK-ja për ta luftuar PDK-në, të cilën e konsideron pengesën e vetme për veprimtarinë e tij korruptive, kundërligjore, kontrabanduese dhe antiqytetare e antipublike. Në këtë Komunë jeton dhe punonë në kundërshtim me ligjin dhe me etikën politike e publike edhe njëfarë Islam Jashari, i cili ka grabitur dhe uzurpuar postin e drejtorit të financave. Ky njihet si kallauzi i të gjitha keqpërdorimeve, trafiqeve dhe vjedhjeve që janë bërë gjatë qeverisjes shtatë vjeçare të LDK-së!!
Krejt në fund, shqetësim im, si qytetar dhe si shqiptar i këtij vendi dhe besoj shumë, shqetësim i të gjithë qytetarëve nuk është prapësia, arroganca, arbitrarizmi, korrupcioni, mungesa etikës, shpërdorimi i mandatit, i parasë publike dhe i ligjit, banditizmi i këtyre që përmenda më lartë…, por, ajo që përbën shqetësim është liria dhe siguria e plotë me të cilën veprojnë dhe jetojnë këta zyrtarë dhe drejtuesë të korruptuar, hajdutë, me sjellje vagabondësh, ndonjëherë edhe kaubojsh. Nuk kanë frikë fare se mund t’i ndjek dikush, se mund të përgjigjen dhe dënohen nga drejtësia për këto veprime të tyre që dëmtojnë rëndë paranë dhe pasurin publike, interesat e qytetarëve dhe imazhin (fytyrën) e këtij vendi! Shqetësim tjetër, po kaq i rëndësishëm, është edhe fakti se të dëmtuarit (zyrtarë e qytetarë) nga arbritrariteti, tirania dhe banditizmi i këtyre zyrtarëve dhe drejtuesëve nuk kanë ku të ankohen, nuk kanë ku t’i kërkojnë, mbrojnë dhe realizojnë të drejtat e tyre të garantuara me kushtetutën dhe ligjet e këtij vendi!! Qytetari dhe zyrtari që dëmtohet, të cilit i bëhe një e padrejtë, i shkilet e drejta e tij është tërësisht në mëshirën e pushtetarit. Po i shkove për lale mirë, mund të jetosh nga thërmiat dhe rahmeti i tij, po nuk i shkove do ngelesh rrugëve dhe nuk do të kesh mundësi kurrë ta realizosh atë të drejtë që ta ka garantuar kushtetuta dhe ligjet e Kosovës!!
Nexhmedin Arifi sillet dhe vepron si një sulltan ose pasha i vogël (ndoshta i frymëzuar edhe nga serialet) i bindur se Kosova ka probleme më të mëdha dhe nuk do të merret kush me te. Publikisht, për opinion, e thotë dhe propagandon se “e kam përkrahjen e Hshim Thaçit”!! Kjo, sipas tij, është e mjaftueshme!! Po e pate përkrahjen e tij je vetë zoti, bëjë çfarë të duash se nuk të kap ligji!! Më herët thoshte se kam përkrahjen e Azem Sylës, pas një kohe thoshte se po e përkrah Jakup Krasniqi dhe tash, më e reja, po thotë dhe propagandon se e ka përkrahjen e Kadri Veselit!! Unë, për vete, i kam thënë edhe në Këshillin komunal, jo përkrahjen e Hashim Thaçit, por edhe Zoti nëse të përkrah për korrupcion, shpërdorim dhe vjedhje të pasurisë dhe parasë publike unë do të jem edhe kundër tij! Akoma besoj që Thaçi, Krasniqi..., PDK-ja nuk e mbështet dhe nuk e përkrah, nuk bëhet jorgan, i korrupcionit dhe paligjshmërisë, por për ta bindur çdo qytetar të këtij vendi, PDK-ja duhet të distancohet qartë nga çdonjëri, drejtues, zyrtarë dhe anëtar i saj, që shpërdoron ligjin, pasurinë dhe paraën publike, siç është distancuar Dega e PDK-së në Viti zyrtarish dhe publikisht nga N. Arifi dhe nga cilido që është zhytur në korrupcion. Nuk i bënë nder PDK-së dhe asnjë qytetari të Vitisë “angazhimi” sa për t’u dukur i N. Arifit dhe A. Bajramit në fushatën e PDK-së në Ferizaj! Nuk mund ta mbulojnë veprimtarinë e tyre të kundërligjshme, korruptive dhe mafioze, duke u fshehur pas PDK-së në Ferizaj! Të njëjtën gjë do të duhejë ta bënin të gjitha partitë politike, që e duan këtë vend dhe që mendojnë e punojnë për këtë vend. Hajduti, i korruptuari, matrapazi dhe mafiozi, i çfarëdo natyre qoftë, nuk duhet të gjejë vend në partitë politike. Të këtillë ka pasur dhe ka në çdo shoqëri, por puna është se ata, në shoqëriutë ku sundon ligji, ku ka shtet, luftohen, ndiqen dhe kapen nga drejtësia…

Nosh

25-04-2012, 22:27

Letër publike per z. Sali Berisha, kryeminister i Shqipërisë
Shkruan: (RESHAT BADALLAJ), 22 Prill 2012
ZOTI BERISHA, KOSOVËS JA NGULËT THIKËN TRI HERË PRAPA KURRIZIT...! I nderuari zoti kryeministër,
Letrën që po e shkruaj drejtuar Juve ndoshta nuk do të ma merr per të keq. Ç´është e verteta, jam i detyruar t´iu shkruaj,sepse u mbush kupa. Nuk do t´iu quaj tradhtar larg qoftë,por tri raste qe ndodhen nga Ju,mjerisht kanë erë tamam tradhtie. Nuk e di se çka është në pyetje: Joprofesionalizmi,lajthitja,interesi ose edhe me keq...
Ju apo ndonjë këshilltar i Juaji, qoftë edhe lexues,ose ndonjë fans që është berë modë të thuhet, do të pyeste: Kush është ky që i shkruan zotit Kryeminister...?
Jam RESHAT BADALLAJ. Kaptina për tokë më ka renë në Zhur,krahina e Lumës.Shkollen fillore dhe gjimnazin e kam mbaruar ne vendlindje.Nderkaq, gjashtë semestra i kam te mbaruar ne Prishtinë,Fakulteti i Shkencave Matematiko Natyrore-seksioni i Gjeografisë. Dy semestrat e fundit mi nderprenë jo serbet,por,zagarët titist,jo serbet po qentë shqipfoles edhe njëherë po e perserisë jo shkijet, po langojt shqipfoles,argat denbabaden serbianë-tradhtaret e kombit...
Kam qenë i burgosur politik, qe ne vitin 1989,per veprimtari armiqesore,gjithmonë sipas shkijeve dhe veglave te tyre,shovenist,irredentist... u kerkua denimi me vdekje...
Gjatë luftes se Kosovës,kam qenë i autorizuar nga Shtabi i Pergjithshem i UÇK-ës,jo vetem kaq,por edhe nga UÇKombetare-Maqedonisë.Kam themeluar dhe jam kryetar i Shoqates Atdhetare "GRYKA E LUMËS", qe ka qenë ne binaret e Ushtrisë Çlirimtare te Kosoves,duke e dhenë kontributin maksimal,me mjete matariale,perkrahje dhe deshmorë dhe qe eshtë më e rendesishmja nga sofra ime kanë marrur pjesë me armë në dorë hiq me pak se dhjetë vetë (nentë burra dhe një vajzë),nen uniformë e nen komandë,te kapedanit,te Madhit ADEM JASHARIT,jo pas ushtarakeve jugosllavë,burrave te shkinave,sic e dini shumë mirë se kush kanë qenë...
Per krijimtarin letrare qe e kam "hobi" nuk do te shkruaj fare. Me një fjalë, te gjithë ata qe janë të ineresuar,mund te kerkojnë ne google...
Perse e shkrova këtë prezentim?
Shpeshherë pyes veten: A kam te drejt t´iu drejtohem;kryeministrit,ministrit,kryetares...? A kam bagazh atdhetar...?
Kur e kthej koken prapa dhe e pershkruaj rrugen time,jo vetem timen,por edhe te familjes,del se kam te drejt dhe marr hise në këtë marifet....
I nderuari z. Sali Berisha,
Fjala shkurt e shqip është: Kosoves,ja ngulet thiken fortë prapa kurrizit, qe ka prekur mish e asht dhe akoma mjerisht po i ndiene dhembjet nga plaget e marra. Cilet janë faktet:
E para, Organizata e Kombeve te Bashkuara (OKB), i beri embargo te fortë, shtetit me gjakatar ne Evropë, Serbisë. qe ndezi dhe kalli flakë pesë-gjashtë luftera. Preu me bajoneta,vrau;burra,gra,femije,sakat... Çetniket e Drazhes, dolen rrugeve duke bertitur para syve te Botes, se do ta leshojm kosen e vdekjes ne shqiptaret (ata thonin shiftari, ne shenje perbuzje). Masakrat dhe genocidin e gjaksoreve serbianë e denoi e tere bota e civilizuar. Apo,jo! Nderkaq, Ju zoti kryeminister, ne vitin 1994-1995, e thyhet tinzisht embargon e OKB-es, duke i ndihmuar zinxhiret e tankeve vrastare serbiane, qe benin kerdi te pa parë ne Ballkan. Nafta e tokes se ARBËRIT,morri hise ne ketë kasaphanë... Se vertetë eshtë keshtu,shfletoni gazeten "Frankfurt Allegemeine Zeitung" dhe ata periodike: "DER SPIGEL", "FOKUS"te asaj kohe...
E dyta, kulmi i tradhtisë erdhi per USHTRINË ÇLIRIMTARE TE KOSOVES. Ju mjerisht,kisht harruar se KOSOVA ËSHTË KËRTHIZA E TOKËS ARBËRORE. Bijtë e bijat me te fortë të Kombit, në Kosove, i kapen mamzerret e krahut dhe ja dhanë malit,kunder hordhive çetniko-serbiane,qe benin kerdi nder shqiptare,Ju ne vitin 1999, gjate Konferences ne Rambuje, e ETIKETUAT UÇK-ën SI NJË GRUP TERRORIST. Perse? A keni kerkuar falje?
Z, Berisha, Ju e dini se historia shqiptare njeh vetem kater epoka; te Gjergj Kastriotit, te Lidhjes Shqiptare te Prizrenit,Shpallja e Shtetit Shqiptar dhe EPOKA E UÇK-es. Kush te nderseu te quanit terroriste? Ndoshta qentë e deridjeshem titist, qe udhehoqen POLITIKEN ME POSHTRUESE DHE NENQMUESE QE NUK E NJEHE HISTORIA SHQIPTARE NGA 1100 LUFTERA. Kush? PËRSE!?
Edhe një fakt. Gjatë luftes, me një tubim informativ,organizuar nga Shoqata atdhetare "GRYKA E LUMES",mysafir e kisha Lulzim Jasharin,djalin e Komandantit Legjendar ADEM JASHARIT dhe nje te oborrit të brendshem te UÇK-ës, i cili publikisht tha: KEMI BISEDUAR ME Z. SALI BARISHEN PER UÇK-ËN... JO VETEM QË NUK E KA PERKRAHUR,POR E KA QUAJTUR UTOPI...
Dhe njeriu ndalet dhe mendon: NJË ISH KOMUNIST, BILE SEKRETAR PARTIE,NË TIRANË, UÇK-ën E QUAN TERRISTE DHE NJË ISH TITIST,KOMUNIST SERBIANË NË PRISHTINË, UÇK-en E QUAN TË FRUSTUAR... TURP,TURP DHE SHKUAR TURPIT...!
Dhe deomos te perkujton V. Havellin:"Komunistet nuk jane te keqinj,as demokratet nuk jane te keqinj,por, te keqinj janë KOMUNISTET QE JANE BERË DEMOKRAT" Thenje shumë interesante,ama kush e kupton!!! Po ta perkujtoj edhe nje gjë: Kur e kanë pyetur ISA BALETININ:"ISA, SI JE? UNË JAM MIRË KUR T´ASHT MIRË SHYPNIA" Dhe domosdoshmerisht shtrohet pyetja:Si e ndienit veten Ju mirë ne fotele,kur luftetaret flinin maleve dhe ju ngrenit dolli me grekomdhenjt e serbomdhenjt duke berë gosti me def e me violinë, ne Beograd e ne Athinë,bile duke u zgerdhirë...!?
E treta, na polli edhe nje problem tjeter.Mos ndertimi i linjes së interkoneksionit Kosovë-Shqiperi qe na kushton rreth 90 milion euro ne vit... Pra, lidhjet e drejperdrejta me serbianet...
E katerta, BASHKIMI KOMBËTAR. Dolet haptazi kunder. Nejse, eshtë e kuptueshme qe Ju si kryeminister i vendit nuk do te bertitni se e perhrahni BASHKIMIN KOMBETAR, se do te trazohet Ballkani,Evropa dhe Bota,por çka te shtyri te pakten t´i fyeni shqiptaret...?
Nuk do te flas fare, kesaj radhe per hyrjet e daljet si ne tokes te babes, te Fazlliqeve, serbo-boshnjakit,sepse Ju pa menduar fare gjerat prapa kraheve,do te thoni:"Qytetaret levizin te lirë..."
Me shumë respekt.

Nosh

28-04-2012, 23:05

Për Liri, per Shqipëri, për Flamurin Kuq e Zi!

Nga Reshat Kripa

Gazeta Metropol, Tiranë

http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/09/reshat_kripa-225x300.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/09/reshat_kripa.jpg)Reshat Kripa

Shkurti i vitit 1951. Isha në vitin e parë të gjimnazit të qytetit të Vlorës. Ora e muzikës. Profesori na mësonte një këngë që në atë kohë ishte bërë gati e detyruar të këndohej nga të gjithë. Klasa buçiste nga zërat e nxënësve:
Bijt e Stalinit jemi ne,/ Që derdhim gjakun anembanë,/ Sa të valojë përmbi dhe,/ Flamuri drapër e çekan.
Megjithëse isha pothuajse fëmijë, porsa kisha mbushur 15 vjeç, mendoja:
– Unë jam biri i tim eti, përse duhet të quhem biri i Stalinit? Ne kemi flamurin tonë, atë që ngriti Ismail Qemali në Vlorën time, përse na u dashka ta ndërrojmë me atë me drapër e çekan? Pse ky flamur duhet të valojë në gjithë botën?
Këto pyetje vinin rrotull në mendjen time dhe unë nuk isha në gjendje t’u përgjigjesha. Ishin ditë të turbullta. Shpesh herë monotoninë e përditëshme e prishnin avionët e huaj që gëvishtnin qiellin shqiptar dhe që shoqëroheshin me një breshëri të paparë topash e mitralozësh që mundoheshin t’i godisnin, por asnjëherë nuk ia arrinin. Avionët hidhnin trakte ku bëhej thirrje për kryengritje të armatosur. Njerin prej këtyre trakteve e gjeta në taracën e shtëpisë time. E hapa. Në krye lexoj: Për Liri, për Shqipëri, për Flamurin Kuq e Zi! Më poshtë vijonte thirrja për t’u ngritur kundër komunizmit dhe në fund nëshkrimi: Komiteti Kombëtar “Shqipëria e Lirë”.
Ky trakt m’u ngulit në mendje dhe, në mënyrë të veçantë, shprehja e shkruar në krye të tij, një shprehje nacionaliste shqiptare, që tregonte përse kishin luftuar ndër vite bijtë e këtij kombi. Ndoshta ishte edhe ky një nga shkaqet që unë së bashku me dy shokë të krijonim organizatën antikomuniste “Atdhetari” dhe të shpërndanim trakte në qytet. Në krye të çdo trakti shkruanim shprehjen: PërLiri, për Shqipëri, për Flamurin Kuq e Zi!
Pikërisht kjo shprehje m’u kujtua ditët e fundit kur ish komunistët, por që kanë mbetur të tillë edhe në ditët tona, kanë filluar një fushatë të shfrenuar kundër nacionalizmit shqiptar. Si pikënisje e kësaj fushate shërbeu promovimi i librit me “kujtime” të aventurierit politik, Don Kishotit të Luftës së Dytë Botërore, Xhelal Staravecka, botuar, çuditërisht, me pëlqimin e birit të tij që, për 46 vjet me rradhë (aq sa pati jetën edhe sistemi komunist), nuk njohu gjë tjetër veçse tmerret e kampeve të internimit dhe birucat e tmerrshme të burgjeve komuniste. Ky promovim u zhvillua me pjesëmarrjen e një arradhe bijsh të ish nomenklaturës së lartë të sistemit të përmbysur, “historianë” të tipit Xhufi dhe Sinani si dhe “analistë” alla Lubonja, që kishin vite që e prisnin një rast të tillë për të vjellë vrer kundër nacionalizmit. Promovimi u krye pa pjesëmarrjen e shokëve të burgjeve e internimeve të të birit të autorit. Shtresa e të përndjekurve politikë të vërtetë mungonte. Përse…?
Nuk vonoi dhe këtë kor “laraskash vjedhacake” e ndoqi edhe një “historian i vjetër” i marksizëm-leninizmit, me mbiemër nga një derë e shquar e rilindjes shqiptare, Frashëri, por që ndryshon prej tyre si nata me ditën. Këtij libri dhe kësaj ceremonie i thurri elozhe edhe një gazetar i një televizioni privat i cili, gjatë një interviste deklaroi:
Xhelal Staravecka është partizani i parë, por i pari fare ama, që shkrehu pushkën ndaj pushtuesit italianë, që krijoi çetën e parë, por të parën fare ama, që zhvilloi betejën e parë, por të parën fare ama, në Luftën e Dutë Botërore në Shqipëri.
Madje edhe betejën e “çlirimit të Tiranës” gazetari e barazoi me atë të Stalingradit. Ai është i ri në moshë. Ku i paska mësuar këto të dhëna? Me siguri në librin që u promovua. Unë do t’i kujtoja luftën e Tiranës, pasi atëherë kam banuar këtu dhe kam qenë në një moshë kur ngjarjet të nguliten në tru. Në më shumë se gjysmën e qytetit të Tiranës, prej malit të Dajtit dhe deri në “Rrugën Mbretërore” (sot “Rruga e Barrikadave”) sundonin forcat partizane qysh ditën e parë të fillimit të sulmit. Madje ishin këto forca që kryen një masakër të paparë duke vrarë në pragjet e shtëpive të tyre dhe pa zhvilluar asnjë gjyq tridhjetetetë intelektualë të shquar patriotë. Ishin shqptarët që vrisnin shqiptarë. Forcat gjermane mbroheshin vetëm me dy fortino të paisura me mitralozë, njëra në Sheshin Skënderbej dhe tjetra, pak metra më sipër, atje ku sot ndodhet monumenti i partizanit të panjohur.
Për t’i vënë vulën këtij orkestrimi, iu desh edhe “dirigjentit të orkestrës së laraskave, Mark shalëgjatit”, të ndërhynte. Bukur fort… Mjeshtrave të gënjeshtrës nostalgjia për kohën e përmbysur, me siguri, iu kujtonte vargjet e këngës që citova më lart, kur komunistët nuk kishin atdhe, kur atdheu i tyre ishte “vendi i sovjetëve” që do të pushtonte botën por që dështoi me turp. Ky mjeshtër mendonte t’u hidhte hi syve të përndjekurve politikë me ngritjen e një “komisioni” për shqyrtimin e kërkesave dhe zgjidhjen e tyre të menjëhershme. Por, derdimeni harroi se të përndjekurit politikë i përkasin asaj shtrese për të cilën, një muaj më vonë, do të shprehej me vargjet e poetit komunist Shefqet Musaraj
Por le t’i lemë të ndërkryerit në batakun ku janë zhytur dhe le të kthehemi në temën tonë. I shtyrë nga kureshtja, vendosa të blija librin për ta lexuar. U habita kur ndesha në dy të tillë me gati të njëjtën përmbajtje. I pari, romani “Humnera e mëdyshjes” me autor Halil Jaçellarin, botuar nga shtëpia botuese “Toena” në vitin 2009, ndërsa i dyti libri “Përpara gjyqit të historisë” sipas kujtimeve të Xhelal Staraveckës, botim i shtëpisë botuese “Naimi”, viti 2012.
Kur i përfundova së lexuari u habita përse biri i autorit, pasi i kishte dhënë të drejtën e botimit të një romani me temë nga jeta e të atit një shkrimtari, këtë të drejtë ia jep, pas tre vjetësh, një shtëpie tjetër botuese për ta botuar në formë kujtimesh. Unë nuk e di në se mund të quhet roman libri i parë, kur ai herë është shkruar në vetë të tretë dhe herë në të parën dhe kur faqe të tëra të tij janë të njëjta me ato të librit me kujtime. Përse u kujtua sot për këtë ribotim, në se do ta quajmë të tillë? Për një çast m’u duk se kisha para vetes personazhet e romanit që kisha lexuar në fëmininë time “Liza në botën e çudirave” të Leëis Carrolle që, në fund të fundit, nuk ishin gjë tjetër veçse një palë letra bixhozi dhe se gjithë kjo komedi ishte kurdisur nga mjeshtra pokeristë që nuk mungojnë sot në Shqipërinë që lundron në “botën e çudirave”.
Por le t’i lemë filozofimet dhe le të kthehemi te libri. Le të analizojmë disa “fakte” sipas “historianëve”, të paraqitura atje.
Megallomania e autorit dhe imagjinata e sëmurë bie në sy në çdo faqe të librit. Kjo gjë më kujton një film sovjetik, nga ata që shfaqeshin shpesh dikur, të titulluar ‘Edhe i vetëm trim në luftë”, ku heroi kryesor ishte në gjendje të përmbyste çdo situatë që i dilte para, me pak fjalë një supernjeri. Kështu paraqitet edhe autori ynë. Unë po u tregoj disa ngjarje, ashtu si i paraqet ai dhe ju gjykoni:
1. I vetëm dhe me gjashtë bomba dore shpartalloi regjimentin italian në Vërzhezhë (faqe 180).
2. Me tre vetë sulmoi dhjetë hajdutë dhe kapi tre prej tyre robër të cilët i pushkatoi (faqe 189).
3. Me katër veta sulmoi dhe çarmatosi karabinierinë italiane dhe çliroi Çepanin (faqe 199).
4. I vetëm shpartalloi stacionin e karabinierisë në Qesarak duke kapur rob disa karabinierë italianë të cilët i ekzekutoi. (faqe 187-188)
5. Me shtatë-tetë vetë shpartalloi komunistët në Tendën e Qypit, në kohën kur ishte ndarë prej tyre (faqe 316).
6. Çliroi pa luftë disa qendra të banuara (nuk e di nëse mund të quhet çlirim kur merret pa luftë. Nga kush u çliruan atëherë?) si Çorovodën më 9 shtator 1942 (faqe 176), Frashërin më 28 shtator 1942 (faqe184), Panaritin më 29 shtator 1942 (faqe 185), Stacionin e karabinierisë dhe Potomin më 30 shtator 1942 (faqe 185), Brenda tre ditëve paska çliruar tre qendra të banuara, për të cilat tre ditë nuk mjaftojnë as për të kaluar nga njëra qendër në tjetrën.
7. Në luftën e Përmetit, më 28 nëntor 1942, me një pushkë franceze “Lebel”, së cilës, ky shpikës i madh, i adoptoi një hekur në formë hinke dhe i hidhte bombat në një largësi mbi 300 metra duke shkatërruar krejtësisht gazermat e italianëve!? ( faqe 195)
Një megallomani e paparë ndonjëherë. Është kjo megallomani që e shtyn të besojë se personi i tij është i aftë të kryejë gjithçka. Ja si shkruan ai për të gjitha këto fantazmagorira:
Ka pak gjëra që të mos i di për vendin tonë., për kuriozitet e mora dhe i hodha një sy, ku gjeta X krahinë apo qytet të çliruar nga shoku X, Y vend të çliruar nga shoku Y, deri sa arrita në kryevjetorin e Skraparit. Në atë rast ishte ngjirur zëri, muzikës i ishin këputur telat dhe ahengu ishte ndërruar në heshtje…Pse? Pse atë vend e të tjerë i ka çliruar Xhelal Staravecka.
Një “Don Kishot” i kohës sonë. Megjithatë për logjikën e “historianëve tanë të nderuar” këto qenkan ngjarje të vërteta dhe u dashkan shkruar në Historinë e Shqipërisë. Nuk e di se si do t’i interpretojnë këta historianë këtë shprehje të “atdhetarit” Xhelal Staravecka:
I kam drejtuar vetes shume pyetje dhe që më kanë mbetur pa përgjigje: Përse asnjë popull tjetër rreth nesh të mos kishte aq tradhtarë sa kemi patur dhe kemi ne? (faqe 164)
Mos u çudisni! Ishin vetë “historianët” që kishin të njëjtin mendim me autorin për këtë “vlerësim” të karakterit të shqiptarit..
Me siguri Staravecka, në kohën kur shkruante librin në Francë, duhej të ketë lajthitur sadopak gjë që e shpuri atë në idiotizma të tilla si kjo këtu poshtë:
Komunizmi në Shqipëri, përpara datës së formimit të Partisë Komuniste të vërtetë më 1941 kishte dy degë: njëra, dega e Shkodrës, kopje e komunizmit jugosllav, që kishte për drejtonjës një lab nga fshatrat e Vlorës, nga Gjormi, një farë Sadik Premti, i njohur më mirë në atë kohë me pseudonimin “Xhepi”, dega tjetër, kopje e partisë komuniste greke, edhe ajo e metë, që e kryesonte një farë Anastas Lulua, nga Shalësi i Kolonjës, me qendër në Korçë.
Çudi si u hutua aq shumë ky “gjeni” sa të harronte se Sadik Premti dhe Anastas Lulua ishin kryetar dhe nënkryetar të grupit komunist të të rinjve me qendër në Vlorë dhe jo të grupeve të Shkodrës dhe Korçës..Të ngratit Xhelal, siç duket burgu që kishte bërë në Itali, si kriminel lufte, ia kishte hequr edhe ato pak mend që kishte ky “Akademist i Napolit”. Madje, në atë akademi ky “student i zellshëm” na paskësh mësuar edhe se si u vritkan mbi 120 ushtarë dhe oficerë italianë që i kishte kapur si robër lufte. ( faqe 241, 285, 291,293,314)
Tani le të shohim pak edhe betejat e famshme të zhvilluara nga këta “komunistë legjendarë”.
1. Lufta e Selenicës. Autori shkruan se luftën e bëri Mehmet Shehu (faqe 239-242), kurse në të vërtetë ishin forcat e Ballit nën komandën e Isuf Luzajt që e filluan në orën 00.55 të datës 1 prill 1943 dhe në orën 4.20 mbërritën forcat partizane nën komandën e Neki Imerit, me pseudonimin “Vangjua” , të cilin më vonë e vranë vetë komunistët.
2. Lufta e Gjormit. Në një shkrim prej dy faqesh (256-257), nuk merret vesh se kush ishin sulmuesit e kush mbrojtësit dhe kush i komandonte. Për më tepër ngatërron edhe datën, duke e spostuar në mesin e vitit 1943, kur në të vërtetë ajo është zhvilluar më datat 28 dhjetor-1 janar 1943 ku pjesëmarrëse ishin një çetë ballistësh e përbërë nga 600 luftëtarë dhe e komanduar nga Hysni Lepenica si dhe një çetë partizanësh e komanduar nga Hysni Kapua.
3. Beteja e Grehotit (faqe307-308). Një shtrembërim i turpshëm i një beteje që ka hyrë në faqet e ndritura të historisë si simbol i rezistencës së vendit tonë ndaj pushtuesve, një Termopile Shqiptare, ku dhanë jetën për liri kryetari legjendar dhe 36 luftëtarë të lirisë, shumica komandantë çetash dhe ku, sipas disa zërave, shkaku i kësaj ishte tradhëtia e dy personaliteteve komunistë, Bedri Spahiut dhe Shemsi Totozanit. Më thoni një betejë tjetër të ngjashme me këtë dhe unë jam gati t’u kërkojë falje.
4. 4 shkurti 1944 (faqe 324-326). Me paturpësinë që e karakterizonte, Staravecka hedh baltë mbi figura të tilla të shquara si Kadri Cakrani dhe Ago Agaj apo edhe mbi bijtë e Kosovës martire Xhelal Mitrovica, Xhafer Deva, Rexhep Krasniqi, Rexhep Mitrovica. Nuk është për të parën herë, në këtë libër, që Kosova dhe kosovarët shihen prej tij me syrin e njerkës, sikur të mos ishin shqiptarë. Të njëjtin qëndrim mban edhe ndaj Shqipërisë së Veriut apo ortodoksisë shqiptare.
5. Konferenca e Mukjes (faqe 361). Çuditërisht, për këtë ngjarje të madhe të luftës për çlirim, autori shkruan më pak se një faqe dhe në këtë faqe përsërit tezën banale se Balli Kombëtar dhe zogistët nuk paskan luftuar por harron se në atë konferencë, Abaz Kupi, i anatemuar prej tij, bënte pjesë në delegacionin e Frontit Demokratik.
Ky ishte pra Xhelal Staravecka dhe libri i tij. Këta janë edhe “historianët” dhe “analistët” që mendojnë se kjo vepër do t’u bëka një bazë e mirë për hartimin e historisë. Njëri nga pjesmarrësit e këtij promovimi, një kryetar komune, madje, premtoi që librin ta shpërndajë në shkollat e komunës. Ju lumtë, zoti kryetar! Qenkeni alamet “qytetari shqiptar” kur tradhëtinë doni ta ngrini në piedestalin e heroizmit, kur kolaboracionizmin doni ta shisni për patriotizëm! Xhelali qe i vetmi shqiptar që u nxorr para gjyqit si kriminel lufte.
Në një linje me Xhelal Staraveckën është edhe “historiani” Kristo Frashëri. Ndërsa Xhelali shkruan:
Skënder Muçon e vrau Mit’hat Frashëri, kreu i Ballit, me një pjestar të qeverisë, Vehbi Frashërin me ndërmjetësinë e gjermanëve.
Kristo Frashëri plotëson mendimin e tij:
Biografët e Mit’hat Frashërit jo vetëm nuk ndalen për të analizuar përgjegjësinë e tij, por për habi e konsiderojnë si një “shërbestar” të kombit sepse në vend që të luftonte kundër forcave hitleriane, luftoi kundër forcave nacionalçlirimtare.
A nuk janë të dy mendimet në të njëjtën linjë? Të dy vjellin vrerë kundër “Apostullit të Shqiptarizmës” pasi duke goditur atë mund të godasin nacionalizmin në përgjithësi.

Nosh

28-04-2012, 23:06

Ja si e paraqet qëndrimin e Ballit Kombëtar “historiani i kuq”, Prof. Dr. Xhelal Gjeçovi, në librin “Historia” për klasat e katërta të shkollave të mesme, kreu 16.3, miratuar nga Ministria e Arsimit dhe e Shkencës në muajin qershor 2006:
Një fraksion ballistësh mendonte, se roli i PKSH mund të asgjësohej nga skena politike, vetëm në qoftë se nacionalistët liberalë që bënin pjesë në BK, do të zhvillonin një luftë çlirimtare më dinamike se komunistët. Mirpo në gjirin e BK triumfoi platforma e shumicës e kryesuar nga Mit’hat Frashëri, e cila ngulte këmbë që balli të mos angazhohej në luftë të armatosur kundër okupatorit pasi, sipas tyre, ne nuk jemi në gjendje të përballemi me fuqitë e tij ushtarake dhe lufta në këto kushte do t’i sillte vendit dëme e shkatërrime të pallogaritshme.
A e shikoni se me çfarë propagande helmohen fëmijtë tanë nëpër shkollat. Do të doja t’i pyesja këta “historianë” servilë e hipokritë:
- Në rast se Balli nuk paska luftuar, atëherë si ka mundësi që Partia Komuniste pranoi të hyjë në bisedime me të në Konferencën e Mukjes?
Një tezë të tillë mund ta hedhin vetëm të sëmurë imagjinarë nga trutë e kokës.
Ndaj m’u kujtua shprehja e famshme nacionaliste që përmenda në fillim të këtij shkrimi dhe që u bë motua e organizatës tonë. Korit të ngjirur të laraskave të së kaluarës duhet t’i dalin perballë të gjithë historianët e vërtetë të këtij vendi. Kur do të rishikohet historia dhe tekstet shkollore? Deri kur do të vazhdojë helmimi i fëmijve tanë? Kjo është edhe një nga pikat e Rezolutës së miratuar nga Kuvendi i Shqipërisë “Për dënimin e krimeve të kryera nga sistemi komunist”. Kur do të zbatohet kjo rezolutë?
Të gjithë ata politikanë, që e quajnë veten të djathtë, duhet ta ngrenë zërin në kupë të qiellit, për të hartuar një histori të drejtë ku çdo personazhi dhe ngjarje t’i vihet nota që i takon. Një përgjegjësi akoma më të madhe kanë përfaqësuesit e partive të vjetra nacionaliste që duhet detyrimisht të hedhin poshtë baltën që u është hedhur përsipër për gati shtatëdhjetë vjet.
Jemi në prag të 100 vjetorit të Shpalljes së Pavarësisë. A nuk do të ishte e moralshme që në këtë përvjetor të madh Shqipëria të shkonte me një histori larg motiveve partiake dhe nostalgjive për të kaluarën e përmbysur? Një fjalë e urtë romake thotë:
Jepini Qesarit atë që i takon Qesarit!
Le t’i japim çdo force politike të përfshirë në historinë e këtij vendi atë që i takon, pa mllefe dhe prapaskena. Vetëm atëherë do të shkojmë në atë përvjetor me krenari. Por, edhe diçka tjetër. Nëpër vende të ndryshme të botës prehen eshtrat e mjaft prej burrave të shquar të vendit tonë që jetën e tyre e shkrinë për lirinë dhe zhvillimin demokratik të atdheut mëmë por që atdheu ende nuk iu ka dhënë një pëllëmbë vend për t’u prehur eshtrat e tyre. Do të ishte në nderin e kombit tonë që këto eshtra të prehen në atdhe. Përgëzojmë Qeverinë Shqiptare për nismën për sjelljen e eshtrave të mbretit Zog në Shqipëri. Por do të ishte një veprim fisnik edhe atdhetar sjellja e eshtrave edhe të Mit’hat Frashërit me një mal meritash mbi shpinën e tij në dobi të kombit, të Abaz Kupit, nismëtarit te parë të rezistencës antifashiste shqiptare në Durrës më 7 prill 1939, të Hasan Dostit, Mehdi Frashërit, Ago Agajt dhe të burrave të shquar nga Kosova martire, Rexhep Mitrovica, Rexhep Krasniqi, Xhafer Deva dhe të tjerë të cilët nuk po i citoj pasi lista është aq e gjatë sa nuk do të kishte fund. Le të ngremë një varrezë dinjitoze për këta martirë dhe le të mbetet ajo si varreza e njerëzve të shquar të kombit tonë. Por mbi kokat e tyre nuk duhet të ekzistojë ylli komunist ashtu siç qëndron kërcënueshëm në Varrezat e Kombit.
Nuk e di, ndoshta jam edhe gabim, por unë, kur mendoj të gjitha këto dhe kur dëgjoj zërat e laraskave dhe i shikoj duke ligjëruar në çdo televizion ose gazetë, më duket vetja sikur jam ende në atë periudhë të errët komuniste, kur ishim të detyruar të luftonim duke pasur si udhërrëfyes parullën tashmë të njohur:
Për Liri, për Shqipëri, për Flamurin Kuq e Zi!

Kryetar i Shoqatës Antikomuniste të të Përndjekurve Politikë Demokratë të Tiranës

Botuar në gazetën “Metropol” Nr. 2650 datë 27 prill 2012.

Nosh

28-04-2012, 23:06

Skënder P. Luarasi për Kosovën: adhurim dhe detyrim i përjetshëm (1)

Nga Petro S. Luarasi
Adhurimin dhe detyrimin (borxhin) ndaj Kosovës që Skënder Luarasi e ka rrënjosur edhe në familje, ne pasardhësit e kemi për nder e detyrë ta shpallim kudo, edhe në ballafaqime me spekulantë e klane që nuk e duan unitetin kombëtar shqiptar.

http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/04/S.-Luarasi-8-134x300.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/04/S.-Luarasi-8.jpg)Tek busti i Petro Nini Luarasit , Ersekë, 1976 Skënder P. Luarasi dhe i biri, Petro S.Luarasi

Skënder Petro Luarasi (1900-1982) është një nga personalitetet më të shquar në shekullin XX që ka ndjerë dhe e ka shprehur me sinqeritet, dhimbjen e thellë dhe solidaritin për Kosovën dhe popullsinë e saj martire. Adhurimi i tij për këtë trevë të robëruar dhe kontributin e jashtëzakonshëm të bijve të saj për lirinë e kombit shqiptar, lindi dhe u zhvillua natyrshëm, nga rrëfimet e të atit Petro Nini Luarasi e takimet me miqtë e tij atdhetarë kosovarë apo nga rrethanat historike të përjetuara.
Me dhjetra personalitete kanë dëshmuar ndjeshmërinë e lartë të Skënder Luarasit për hallet dhe të ardhmen e kosovarëve si pjesë thelbësore e patjetërsueshme e kombit shqiptar. Këtë “e kuptojnë më mirë ata që kanë patur fatin ta njohin nga afër dhe që ruajnë në kujtesë takimet, bisedat, idetë dhe shpërthimet e tij të cilat i lexoheshin në fytyrë, në mimikë, në lëvizje dhe i reflektonte gjithë vrullet e brendëshme, gjithë shqetësimet.”
(M. Islami. Lidhja Shqiptare e Prizrenit dhe çështja e bashkimit kombëtar. Prof.Skënder Luarasi personifikim i problemit kombëtar shqiptar, Tiranë, Afërdita, 1998, f.322.)
Dashuria për tërë gjymtyrët etnike të kombit e përshkonte çdo qelizë të qënies së Skënder Luarasit, idealist por edhe realist në sensin e mbrojtjes së të vërtetës historike, drejtësisë e lirisë së popujve të nëpërkëmbur. “Luarasi shkroi me një mallëngjim drithërues e njohje të shkëlqyer edhe për Kosovën, e kosovarët, si ndoshta, rrallëkush tjetër nga Shqipëria e Jugut, për atë Kosovë, që nuk e hoqi asnjë herë nga goja.”
( M. Gjevori. Shkolla Teknike e Tiranës: Monografi shkollore, Prishtinë,2003, f.134.)
Skënder Luarasi ndjente dhimbje të madhe për fatin e kosovarëve, të cilët ishin therrorizuar për pavarësinë e Shqipërisë dhe vetë vuanin robërinë. Si simbol të sakrificës e heroizmit të tyre ai shpesh përmendte Isa Boletinin. Studjuesi Ali Aliu, i cili e ka takuar shumë herë thotë: “kam patur e kam admirim për këtë figurë që të pushtonte nga takimi i parë. Pa e tepëruar mund të thuhet se Kosovën e kishte shqetësim të parë, çfarë ishte njëri nga ”mëkatet” e tij. Ishte admirues i Isa Boletinit, sa herë takoheshim e përsëritëte: ”Nuk dua të vdes pa e parë fshatin e lindjes së Isës”, thoshte…”
(A. Aliu. Kosovën e kishte shqetësim të parë. Drita, 16 janar 2000, f.7.)
Edhe çastet e fundit të jetës i ndau me Kosovën kur në kllapi, mes grahmave, në luftë me vdekjen, belbëzonte thirrje për të mbledhur forca të çlironte Kosovën. Këto fjalë nuk janë fantazi “ultranacionaliste” , por ngjarje reale, të para dhe të deklaruara nga dëshmitarë okularë seriozë të cilët kanë treguar mbresat e tyre nga takimet e fundit me Skënder Luarasin.
Në memorjen tonë ka mbetur dialogu i tij në prag të vdekjes me Aleks Budën . Akademiku i nderuar i tha si me shaka se në udhëtimin e fundit në Kosovë, më 1982, ia kishte parë emrin në një listë rilindasish, por në fund fare ama. Skënder Luarasi i përmalluar i kishte shprehur mirënjohje Kosovës për këtë nder duke shtuar “Qofsha edhe i fundit, por në këtë listë!”
Po mbushen tre dekada prej ndarjes nga jeta të Skënder Luarasit dhe populli kosovar me institucionet e shtetit të tij të lirë kanë ditur ta vlerësojnë (Tashmë mbajnë emrin e tij shkolla e mesme teknike në Suharekë dhe një rrugë në qytetin e Mitrovicës.)
Nga informacionet dhe opinionet e shprehura, mendojmë se kontributi i Skënder Petro Luarasit, i cili ka kundërshtuar politikën që ndiqej nga rregjimi zogist, fashist dhe ai i diktatorit Hoxha ndaj Kosovës së pavarur e demokratike) nuk njihet sa duhet nga intelektualët kosovarë, kryesisht për shkak të rrethanave politike në Shqipëri ku shpesh roli dhe vepimtaria e tij është keqinterpretuar apo shprehur si gojëdhënë, është nënvlerësuar, cunguar apo tjetërsuar nga qarqe të caktuara dhe nuk është studjuar e publikuar në mënyrë shkencore, me argumente, fakte, referenca shkencore dhe dokumenta.
Në kuadër të diskutimeve për një “histori ndryshe” me rastin e 100-vjetorit të Pavarësisë, dhe të 30-vjetorit të ndarjes nga jeta të Skënder P.Luarasit po e trajtojmë shkrimin si studim me fakte e referenca edhe në përballje me spekulime klanesh që nuk e duan Kosovën dhe unitetin kombëtar shqiptar.

Kujtime të fëmijerisë

http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/04/Kosova-.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/04/Kosova-.jpg)Skënder Petro Luarasi (1900-1982)

Skënder Petro Luarasi u lind në një vatër atdhetare, në një periudhë të rëndësishme të organizimit të luftës për çlirim kombëtar. Në vitet e fëmijërisë ai u ushqye vazhdimisht me rrëfime e ngjarje heroike e tragjike me përmasa mbarëkombëtare, të cilat iu ngulitën thellë në mendje e zemër. Nga tregimet dhe bisedat në familje (prej të atit Petro Nini Luarasi, motrës Thomaidha dhe vëllait Dhimitri, dajallarëve Guri e Toni Sevo, etj.) gjithnjë e më tepër dëgjonte për bëmat e heronjve kosovarë me ngjarje heroike e tragjike që në fantazinë e tij foshnjore merrnin përmasa epike groteske.
Rasti e solli që të njihej me disa prej atdhetarëve kosovarë , më 20 mars 1910, kur u mbajt Kongresi i Dytë i Manastirit, që mund të quhet edhe ”i kosovarëve”. Sipas Luarasit “ për vendimet, rrethanat e kohës dhe të vendit në të cilin u mbajt, është nga më të rëndësishmit e kongreseve kombëtare shqiptare. Ai qëndron në zenithin e të dy kuvendeve të Ferizajt që përbëjnë katër vjet nga më të lavdishmit në historinë e Shqipërisë”
Petro Nini Luarasi, i cili u zgjodh sekretar i kongresit , foli në emër të Lidhjes Orthodhokse dhe në fjalën e tij të botuar në ”Bashkimi i Kombit” shprehu dashurinë dhe mirënjohjen për atdhetarët kosovarë
Skënder Luarasi kujton drekën e parë në restorantin e hotelit ”Ilira”, ku qenë mbledhur delegatët dhe këshillën e të atit Petro Nini Luarasi :”Shikoji në sy këta zotërinj, mbaji mend mirë fytyrat e tyre dhe t’i nderosh gjithë jetën, se ata përpiqen të shpëtojnë Shqipërinë nga robëria!” Dhe më tregoi emrat: ”Zotni Dervish Hima dhe Bedri Peja, Qazim be Dibra, Hysni Curri, Ali Hajdari ” e kështu me rradhë. Dhe unë i shikova në sy dhe i nderova me krye, ndenja në trapezë bashkë me ata dhe hëngra mish me fasule e një bakllava. Kur dëgjoja Dervish Himën të fliste me admirim për Ismail Qemalin dhe Hysni Curri po kështu për Isa Boletinin, mua më shkonte mendja në kohën heroike të Skënderbeut dhe gëzohesha që edhe ne shqiptarët kishim burra me famë.”
Në kujtimet e tij se si e fituan shqiptarët autonominë (Hyrietin) dhe më pas pavarësinë ai shkruan: “Këtë e mora vesh disa vjet më vonë, në Manastir, prej gojës së patriotëve shqiptarë, kur flisnin në klubin ”Bashkimi” për punët e Shqipërisë hallemadhe. Nuk qe sulltan Hamiti që na e dha hyrjetin; sulltanët e tiranët ua grabisin lirinë popujve, nuk ua japin; as veziri i madh, as valinjtë, as pashallarët e bejlerët nuk e dhanë hyrjetin, se ata rronin në sajë të sulltanit e të despotizmit të tij. Po, qenë shqiptarët kosovarë, ata 30.000 që duke zbritur nga malet po bëheshin 100.000 dhe të cilët që nga Ferizaj i dërguan sulltan Hamitit fjalë:”A do të na e japësh lirinë apo të të vimë atje në Stamboll e ta marrim vetë!” Porse qenë edhe ato çeta secila me nga pesë-dhjetë luftëtarë që dolën malësive të jugut e mund të bëheshin me kohë edhe ato, me nga 500 e 5000 veta, dhe të gjitha bashkë pse jo, 50.000, që të ndihmonin të fitonte lirinë e pavarësinë e vet edhe kombi i Skënderbeut.”
Për përgatitjen e pavarësisë së bekuar S. Luarasi shkruan: “Kësaj pranvere të motit 1912, malet e Shqipërisë u mbushën me kryengritës. Nuk mbeti qytet e fshat pa dërguar pjesëtarët e tij në çetat e Shqipërisë së Jugut. Çeta e Spiro Bellkamenit kishte mbështetje Korçën, Muharrem Hurshiti – Çamërinë, Gani Butka – Kolonjën, Izet Zavalani – Dangëllinë, Qamil Panariti – Vakëfet, e kështu po thuajse të gjitha krahinat. Ata nuk qenë ndonjë gjë e madhe në krahasim me forcat e Kosovës nën udhëheqjen e Isa Boletinit, të Idriz Seferit e të Bajram Currit, porse shëryen mirë si një simbol i bashkimit të shqiptarëve në luftë për liri e pavarësi nga Turqia.
Ndërsa në Kosovë udhëheqësit e kryengritjes së madhe po mblidheshin në Junik për të biseduar ultimatumin që do t’i dërgonon qeverisë së Stambollit, kryetarët e çetave të Kolonjës e të Korçës u mblodhën në maj 1912 në Gostivisht për të caktuar udhëheqësin e tyre. Ndonëse shumica qenë të fesë myslimane, aq e fortë ishte ndjenja patriotike në zemrat e tyre sa që të gjithë zgjodhën të krishterin Spiro Bellkameni për komandant të tyre. Udhëheqësit e çetave u mblodhën në shtëpinë e Vasil Kitës ku gati një vit më parë u nda nga jeta i helmuar Petro Nini Luarasi i cili nuk mundi të ndihmojë me forcat e trupit, por ndihmoi me forcën e mendjes e të zemrës, kryengritjen e madhe.
Ç’punë të madhe mund të bëjnë patriotët e bashkuar me një dëshirë e një qëllim ! Ç’gëzim të madh të zgjon në zemër hapi i tyre në marshim ritmik! Ç’ideale të larta të ngjall flamuri kombëtar me valavitjet e tij të rrepta! Liri a vdekje!”
Atje lart në veri bijtë e Kosovës trime u ranë hordhive njëqind mijëshe të 25 pashallarëve turq dhe brenda tre muajve e shpunë triumfin shqiptar në Shkup dhe e vendosën në konak kryetarin e tyre.” Ismail Qemali do të shkruante:” Hyrja triumfale e kryengritësve shqiptarë në Shkup i dha fund pushtetit të shfrenuar dhe kriminal të xhonturqve dhe shkaktoi shpërndarjen e parlamentit’’.,
Luigj Berisha i ka treguar se tok me vëllanë e tij Rrokun doli të bëjë sehir hyrjen e bashkëatdhetarëve të tij ngadhnjimtarë në Shkup ku pa Isa Boletinin, Bajram Currin, Idriz Seferin, Bajram Daklanin, e tjetë udhëheqës në mes të atyre djelmoshave truphedhur e ballëlartë, që u shkëlqente fytyra si djelli dhe marshonin si në dasmë duke kënduar:
”Çonju Shqypni, mos u ban horre/ Ej Kosovë me taborë,/ Bini ju shqiptarë,ore/ Gjithë Evropa të na njohë!/ Ngri, shqiptar flamurin,/ Tash në luftë borija na thërret;/ Me derdh për vend tonë gjakun/ Ne pushka po na pret…”
“ kur pashë këtë tabllo të gjallë të bashkimit kombëtar mu ngjall thellë mu në zemër ajo krenari që më bëri të mburresha se isha edhe unë i tyre , se isha shqiptar.’’
(Kjo strofë me melodinë e saj drithëruese më buçet ende në veshë me zërin kumbues të Skënder Luarasit, i cili nuk linte rast pa e kënduar e përshkruar në kujtimet e tij mbi Kosovën.)
Nga kujtime e vegjëlisë po shënoj një ngjarje të paharruar për Skënder Luarasin, e cila lidhet me periudhën pas zbulimit të komplotit të Korçës (prill 1914), ku u arrestuan dhespoti Gjermanos dhe gjashtë anëtarë të komitetit konspirator , ndër ta edhe koloneli grek Vajraktaris. Meqë puçi u zbulua tri ditë më herët, ushtria greke që priste ditën të sulmonte nga Bilishti nuk arriti dot në kohë. Të egërsuar nga kjo disfatë, ushtria greke, e maskuar në andartiko, goditi kufirin e Kolonjës, dogji Leskovikun dhe arritën deri në Ersekë, Starje, Gostivisht, Kurtes, Frashër dhe Luaras ku u sulmuan nga një batalion i forcat atdhetare të komanduar nga major Ahmet Lepenica me mëkëmbës Abaz Taushani dhe Faslli Kurti.
“Në fund të qershorit, miqtë e mij u laguan dhe vendin ua zuri një kompani vullnetarësh me komandant Mehmet Korçën. Ushtarët dibranë e kosovarë, para se të largoheshin erdhën tek ne dhe iu falën nderjes nënës për gjithë ata lakrorë që pati gatuar dhe rrobat që u lau për sa kohë qëndruan në mëhallën tonë. Dhe vazhduan udhën e Lirisë Kombëtare. (Ndonja tridhjetë e pesë vjet më vonë, Fazlli Kurti na vizitoi dhe e falenderoi nënën, veçanërisht për dhuratën e shenjtë, pallton e Petro Nini Luarasit, që ajo ia pati dhënë një ditë shiu të mos lagej gjatë rojes.
Nëna e pyeti: ’’ Po ata djem asllanë – ç’u bënë?”
“Vërtet, ata djem asllanë nga Dibra e Kosova – ç’u bënë… ç’u bënë …shtigjeve të lirisë ?” kujtonte me mall e dhembje Skënder Luarasi.)

http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/04/2-Kosova-Skender-Luarasi--300x225.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/04/2-Kosova-Skender-Luarasi-.jpg)Vepra e Skënder Petro Luarasit

Adhurimin ndaj bashkëkombasve që kishin derdhur gjakun për lirinë e Shqipërisë Skënder Luarasi e shpalli edhe gjatë periudhës së studimeve në ShBA (1916-1920) e Austri, kur u shqua si organizator e drejtues i studentëve shqiptarë në shoqëritë atdhetare e kulturore “Lidhja e Studentëve Shqiptarë” në SHBA ( dhe editor – kryeredaktor e përgjegjës botimi – i organit të saj, revistës ‘Studenti”) dhe kryetar i shoqërisë “Albania” të studentëve shqiptarë në Austri ( dhe editor – kryeredaktor – i organit të saj, revistës ‘Dialëria”)
Krahas shkrimeve të ndryshme ku përmendte Kosovën ai së bashku me Qerim Panaritin, në emër të studentëve shqiptarë të Amerikës, shkroi disa telegrame drejtuar Presidentit të SH.B.A. Woodrow Wilson, Kryetarit të Konferencës së Paqes në Paris dhe Delegacionit Amerikan në Konferencën e Parisit:
Shkëlqesi: Shoqata e Studentëve Shqiptarë, përulet thellësisht e i lutet Konferencës së Paqes për të rivendosur pavarësinë dhe integritetin e Shqipërisë, duke përfshirë në kufijtë e saj krahinat e Kosovës dhe të Çamërisë, në bazë të së drejtës së kombësisë dhe të vetvendosjes, për hir të së drejtës dhe paqes së ardhshme në Ballkan.
(28 qershor 1918) (Botuar në “Studenti”, nr.1, Janar 1920 , f.13)
Po përmendim edhe dy shkrime në Austri të botuar në revistën”Dialëria”
Si kryetar i shoqërisë “ Albania ” (dhe editor – kryeredaktor i revistës ‘Dialëria”) ai do të deklaronte në Festën e Pavarësisë: “Në këtë orë solemne le të largohemi nga dëshirat e kota duke u lartësuar në regione më të pastërta të idealismës. Le tu themi një ”ndjesë pastë” atyre heronjve që me besim të patundur shkrinë jetën e lanë pas jetimë që të na dhurojnë këtë ditë. Le të qëndrojmë një grimë në mendim vaji për vëllezrit tanë në veri e në jugë q’akoma rrojnë robër. Koha do të vinjë – dhëntë Zoti – që Kosova, atdheu i mbytur në gjakun e fatosave të liris arbnore dhe i larë me lotët e nënave fatkeqe, atdheu i puthur prej buzëvet të njoma foshnjash të pafajshme, që n’agoni shpirti bijen nën forcën e gjakpirësit: që Kosova jonë trime do të bashkohet me mëmën Shqipëri.”
(28 Nënduer 1928 në Vjenë. Fjalim i Skender Luarasit, Dialëria.- Vol.2, nr.7, nëntor, 1928, f. 2-3 )
Ndërsa në artikullin e tij “Popullsia e Kosovës” përshkruhet dhimbja që ndjen për fatin tragjik të vëllezërve bashkëkombas nga Kosova të cilët trajtoheshin në mënyrë barbare nga pushtuesi serb që tentonte të shuante nga faqja e tokës arbërore çdo gjurmë shqiptare. Ai bën thirrje që të rinjtë shqiptarë duhet të ngrejnë zërin kundër shkombëtarizimit të vëllezërve në Kosovë, kundër dhunës së tmershme që i bëhet kësaj pjese të kombit tonë! U drejtohet edhe brezit të ri përparimtar të Jugosllavisë që të kundërshtojnë për të mos u nëpërkëmbur të drejtat më elementare njerëzore dhe të jenë përkrahës s të një kulture e mendësie të re përkundër politikës shovinist serbomadhe.
“ Një mjerim që sot ditën e lirisë sonë na rrëqeth mishrat e na pikëllon shpirtin, është fati I keq I vëllezërve tanë në Kosovën e robëruar…Lajmet na rrëfejnë se serbët kanë filluar me tërbimin e mëparshëm, por në mënyrë më të padukur, ta shuajnë nga faqja e tokës së rrëmbyer arbërore çdo gjë shqiptare…Ne të rinjtë shqiptarë duhet të ngrejmë zërin kundër shkombëtarizimit të vëllezërve tanë në Kosovë, kundër dhunës së tmershme që i bëhet atdheut tonë!”
(Popullsia e Kosovës , Skënder Luarasi, Djalëria.- Nr.7, nëntor, 1928, f.15)
Akademiku Aleks Buda, në kujtimet e tij, si student në Austri, shkruan se Skënder Luarasi shoqërohej e kishte miq mjaft emigrantë politikë kosovarë. Ai dallohej për guximin dhe pjekurinë e tij atdhetare e intelektuale, shquhej për organizimin e studentëve me pikëpamje demokratike në disa vende, ndaj u bë tepër shqetësues për regjimin monarkik. Kur botoi portretin e Bajram Currit me diçiturën “Kosova”, të vizatuar nga studenti Muharrem Butka, iu pre bursa e më pas u burgos .

(vijon)

Nosh

28-04-2012, 23:10

FEJA – KJO GANGRENË NË RRITJE

Nga Danel Cana
http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/09/danel_cana-300x225.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/09/danel_cana.jpg)Danel Cana

Për të shkruar këto rreshta bëhet shkak një bisedë që dëgjova në TOP – CHANNEL, e cila na tregonte se; Të gjithë klerikët që jetojnë dhe kryejnë aktivitetin e tyre në Shqipëri, janë hedhur në një aksion të madh për “mbjelljen e fidanave” fetare në shkollat shqipëtare!
“ Uji fle, hasmi s’fle”! Është kjo një fjalë e urtë e moçme, e cila ka dëlë nga një përvojë e gjatë dhe askush të mos e nënvleftësoj e të thotë se i ka ikur koha! Kjo do ishte vetvrasje për cilindo prandaj njerzit e mënçur tregohen dhe janë gjithmonë vigjilent. Mbasi nuk ja arritën qëllimit me anë të një rregjistrimi të popullsisë në bazë besimi fetar, antishqiptarët, po sajojnë lojra të tjera me krahëmarrje por asnjëherë nuk kanë hequr dorë nga qëllimi i tyre i mbrapsht për të futur në një thes të injorancës politikën shqiptare dhe popullin shqiptar e pastaj ta përdorin si ju leverdis qëllimeve të tyre keqdashëse pa asnjë dyshim.
Në një informacion lajmesh në televizionin TOP – CHANNEL mësoj se, gjithë klerikët e shqipërisë, të 5 feve, janë mbledhur dhe i kanë bërë propozim qeverisë, ministrisë së arsimit dhe të kulturës së Shqipërisë, për futjen me domozdoshmëri të lëndëve fetare në shkollat tona, në çdo klasë që nga kopshti i fëmijëve e deri në universitet…!
Nuk ju duket shumë patriakale kjo?
Nuk ju tingëllon si një pushtim i pastër i lirisë njerëzore?
Nuk ju duket si ndërhyrje në politikën e një vëndi, kur asnjë nga organet apo organizatat fetare nuk ka të drejtë të ndërhyj në politikën qeverisëse?
Nuk e dinë ata klerikë se kushtetuta shqipëtare e ka të ndarë fenë nga shteti dhe shkollat tona janë LAIKE?
Si për ironi të fati, kur thotë populli, për ironi e kokëfortësi ndaj shqiptarëve, një ditë më mbrapa, dëgjoj në Ora – News një deklaratë të ministrit të kulturës, z.Myqerem Tafaj se, shumë shpejtë fëmijët shqipëtarë do të mësojnë lëndë fetare nëpër shkolla!
Me këtë program që do të vihet së shpejti, brezi jonë i ri, do të plotësoj një mangësi që ka pasur prej kohësh…!
…Nuk besoj se edhe vetë Myqeremi t’i ketë besuar këto që deklaronte…!
Por ajo që mua më bëri shum përshtypje, ishte ajo që më erdhi si rrufe në mëndje…
Ky ishte një plan tjetër “ POLLO”
…Pse pikërishtë kur bëhet fjal për interesa strategjike, që populli shqipëtar as i ka pasur dhe as i ka në cilësitë e tij kombëtare, sjellje dhe veprime që bien në kundërshtim të plotë me interesat tona shekullore, që shpërndajnë helm nëpër damarët e kombit shqipëtar, që pengojnë bashkimin historik…!
Pse pikërishtë në momente kaq delikate, kur duhet ti themi JO, me forcë, ashtu siç dëgjova z:Englantina, deputete e PS t’i thoshte JO në mbledhjen e përbashkët, kurse qeveritarët që janë dhe shumica në parlament, tregohen gjithmon mëndjelehtë, naivë, të gatshëm në shërbim të interesave të huaja e aq më tepër antishqiptare…!
A është e vetdijshme qeveria, z.Myqerem, si ministër i kulturës, kryeministri, parlamenti, partia demokratike, partitë e tjera e gjithë forcat politike dhe qeverisëse në shqipëri se ajo i mungon me të vërtetë rinisë dhe gjithë fëmijve që jetojnë e shkollohen në Shqipëri?
Në qoftë se do të bënim një referendum mbarë popullor dhe të shtronim pyetjet: Çfar do të preferonte më tepër rinia?
1 – Mungesën e një kishe apo xhamije – apo mungesën e spitaleve?
2 – Shkollave?
3 – Rrugëve?
4 – Diskotekave, kinemave?
5 – Stadiumeve, qëndrave sportive?
6 – Lëvizjes së lirë?
7 – Internetit? Etj..etj.. si këto?
Si mendoni se do ishte përgjigja?…….
Për çfar do ishte e interesuar rinia nëpër shkolla:
- Të mësonte lëndët fetare biblën dhe kuranin?
– Apo të mësonte historinë, fizikën, astronominë, kiminë, muzikën?
Mendoj se me këtë lloj gjykimi që tregoi ministri i arsimit dhe kulturës, me këto lloj ligje që vendos qeveria, nuk i lë shum hapsirë të lirë rinisë, të ardhmes tonë brezit të ri, për të shfaqur cilësit e mira për të mësuar, për të zhvilluar, por i ndrydhin, i mbajnë rob të një diktature, rob të një mentaliteti naiv, të prapambetur dhe aspak në përputhje me kohën.
Dikush foli me zë të lartë edhe në televizion edhe në qeveri se këto i paska gjithë bota e nuk duhet të prekim lirin fetare…
Unë e kundërshtoj këtë lloj gjykimi me arsyetimin se: – Bota ka dhe gjëra të tjera, drogën, vrasjet, krimin, prostitucionin, mos duhet pa tjetër ti kemi edhe ne?
Cila quhet liri mendimi – Kur një individ e lë të gjykoj vetë, në moshën e gjykimit, në kushtet e plota demokratike apo kur i vendos dikush tjetër kushte pa arritur në moshë gjykimi?
Atëherë si …me çfar të drejte këta lloj politikanësh, qeveritarë, ministra marrin vendime dhe i japin rinisë si detyrë një vizion që kur ajo arrin në moshë të gjykimit e flak atë si të pa nevojshme!
Përse duhet ta shtyjmë rininë dhe fëmijët tanë në presion psikologjik duke qënë kështu kriminel të fshehur të shkatërrimit të figurës së lirë të një qytetari të denjë?
Edhe sa do jetojmë ne në kushtet e diktimit nga dikush të asaj që gjithë populli shqiptar e di shum mirë se çfar është dhe ku duhet besuar?
Për këtë kemi një histori shum shekullore dhe të mbushur me lavdi. Asaj t’i përmbahemi.
Danel Cana

Nosh

28-04-2012, 23:37

Pamuk: “Objektet tregojnë lumturinë”http://www.botasot.info/mesme/orhan-pamuk.jpg

Muzeu i dashurisë
Hapet sot muzeu që nobelisti ka ngritur për të ilustruar mes vëthëve, këpucëve dhe shtretërve, pasionin e madh mes Kemalit dhe Fusunit
“Ishte një çmenduri, e di”, thotë Orhan Pamuk i mbështetur mbi një parmak në katin e parë të kësaj shtëpie të çuditshme me ngjyrë të purpurt, në zemër të Stambollit të vjetër. Kudo ndihet aroma e pikturave të freskëta. “Të ndërtosh një muze është njësoj si të bësh një shtëpi. Kjo çmenduri më ka tërhequr prej shumë kohësh. Për muaj të tërë as nuk kam shkruar e as nuk kam lexuar. Vetëm jam zënë me karpentierët dhe piktorët. U stresova, sepse mendoja se nuk do t’ia dilja kurrë, por tani gjithçka mbaroi. Sot është dita e inaugurimit. Jam shumë i lumtur”, shpjegon Pamuk.
“Muzeu i pafajësisë”, romani i fundit i shkrimtarit turk nuk është më një ëndërr në letër, por realitet. I prekshëm, konkret në këtë muze gjenden të gjitha objektet e përshkruara në historinë magjepsëse të pasionit mes protagonistit, Kemalit dhe të dashurës Fusuni, vajza me “krahët ngjyrë mjalti”, të ekspozuara në tre kate dhe 83 vitrina, po aq sa kapituj janë. Ja si shprehet shkrimtari në lidhje me këtë ngjarje.
E para ka qenë ideja e librit apo e muzeut?
I kam konceptuar të dyja së bashku. Shtëpinë e bleva në vitin 1998 dhe menjëherë nisa të shkruaja këtë histori dashurie në Stambollin e viteve ’80, mes një sipërmarrësi të ri dhe shitëses që punon në një dyqan çantash.
Por romani u botua pas dhjetë vjetësh, ndërsa muzeu u hap sot...
Fillimi nuk ka qenë i lehtë. Kam ndërruar shumë arkitektë dhe me romanin po ecja shumë ngadalë. Kështu u detyrova të shkruaja romanin tjetër “Stambolli”.
Libri që në vitin 2006 ju dha çmimin “Nobel”. Po “Muzeu i pafajësive” si mendoni se është pritur?
Pozitivisht besoj. Motivi i librave të mi është natyrisht qyteti im. E shikoni këtë vitrinë? Brenda saj ka një hartë: rruga ku u vra Kelali i romanit “Libri i zi”, ose vendi ku vendi prej nga miset Ka, protagonisti i librit “Bora”, ose hotel “Hilton” ku zhvillohet festa e fejesës së Kemalit
Le të shëtisim pak nëpër sallë. Çfarë është ky shkrim kur ngjitesh sipër?
Është fjala e hapjes së librit: “Ishte periudha më e lumtur e jetës sime dhe nuk po e kuptoja këtë gjë”.
Po brenda vitrinës së parë?
Është vëthi që humbet Fusun teksa bën dashuri me Kemalin.
Në katin e dytë janë ekspozuar këpucët e verdha të vajzës, që i veshi kur do të shkonte për të vallëzuar. Po ashtu në këtë vitrinë është e ekspozuar edhe çanta “Jenny Colon” që Kemali i dhuron të fejuarës Sibel, të cilën e kishte blerë në dyqanin ku risheh pas shumë vitesh kushërirën e tij të largët, Fusun, me të cilën bie edhe në dashuri...
Jua thashë pak më lart, po ua përsëris sërish: këtu janë ekspozuar të gjitha objektet e përshkruara në libër. Në këtë muze vizitorët mund të vinë me libër në dorë, ose të lexojnë informacionet që gjenden në internet. Jam i bindur se pas pak kohësh çdokush i harron historitë e librave. Por këtu romani mund të rikujtohet, madje mund të rindërtohen edhe ngjarjet e qytetit.
Në një vitrinë tjetër janë ekspozuar shfaqjet e filmave të viteve ’50. Cila është kjo biondja e reklamuar këtu?
Është një vajzë gjermane që bën reklama të ndryshme. Poshtë pastaj janë figurat e yjeve të kinemasë dhe futbollistëve të Fenerbaçes. Sipër, letrat e “Satsat”-ës firmës së Kemalit.
Këto objekte janë të vërteta apo fantazie?
Kam kombinuar dy gjëra. Nga njëra anë është romani, nga tjetra objektet e vërteta, më shumë se 1100-vjeçare: dokumentojnë një Stamboll që nuk ekziston më.
Si i keni gjetur të gjitha këto?
Disa prej tyre i kam gjetur duke kërkuar nëpër tregje. Shumë të tjera nëpër familje, ndërsa një pjesë i kanë bërë artizanët.
Përse objektet janë të rëndësishme?
Sepse asnjë njeri nuk e kupton se po përjeton periudhën më të bukur në minutën që po e jeton. Vetëm më pas e kupton se bëhet fjalë për një të kaluar që nuk do të kthehet më. E gjithë kjo shkakton një dhimbje të madhe. E vetmja gjë që të jep lumturi në një moment të trishtuar është objekti, që të kujton atë minutë të çmuar. Objektet e ruajnë ngjyrën, aromën e atyre momenteve me shumë fanatizëm, ndryshe nga njerëzit që e kanë jetuar vërtet atë moment.
Në këtë muze a mund të humbasin përmasat e kohës?
Në fizikë, Aristoteli ka bërë një dallim mes kohës dhe momenteve të veçanta, që ai i përshkruan si “e tashmja”. Pikërisht për të ruajtur ato momente të lumtura i kam koleksionuar këto objekte që kanë “njohur” fundin e Fusunit. Nuk janë gjërat ato që kanë rëndësi, por kujtimi që mbartin.
Në dhomën e fundit gjendet një krevat. Ai i Kemalit. Cili është qëllimi juaj? Çfarë doni të tregoni me këtë muze?
Besoj se vizituesit, pasi të përfundojnë xhiron nëpër muze, do ta kuptojnë se marrëdhënia mes Kemalit dhe Fusunit nuk ka qenë një histori e thjeshtë dashurie. Është historia e një bote, ose me fjalë të tjera është historia e Stambollit dhe unë jam i lumtur që, edhe një herë, arrita ta vija në skenë.

Bota Sot

Nosh

29-04-2012, 18:51

Shqiptarët e Kosovës një faktor paqeje e toleranceMë lejoni që në fillim të shpreh falenderimin tim për ftesën që më keni bërë për të marrur pjesë në këtë Konferencë, në të cilën do të trajtohet tema bosht ”Roli dhe rëndësia e shqiptarëve për paqen e qëndrueshme në Ballkan”.
Dua të shpreh konsideratat e thella për kontributin e Themeluesit Dr.Sun Myung Moon, por edhe falenderimin tim për kujdesin që ka pasur
Federata Universale e Paqes, për popullin tim shqiptar dhe vendin tim
Kosovën, e cila tani më është në gjiun e vendeve të lira dhe sovrane.
Shqiptarët në Evropën Juglindore gjatë janë duke provuar të dëshmojnë se nuk e duan luftën dhe konflitet. Të mos duash nuk është e mjaftueshme të bësh paqen, veçmas kur gjendesh në një udhëkryq dhe paqja nuk është prioritet i palës tjetër, madje prioritet mund të jetë e kundërta e paqës, konflikti. Për të prishur paqen nuk duhet të jesh edhe i fortë, por mjafton të jesh me një sens marrëzie.
Historia i vuri shqiptarët, pikërisht në këtë fushë të prerjeve të interesave të perandorive dhe të luftërave të mëdha dhe të vogla, të cilat vazhdimisht, u shkatërruan projeksionet dhe ëndrrat e tyre për të ndërtuar një jetë të qetë, në paqe dhe liri, për të pasur kështu mundësinë e shfrytëzimit të resurseve të mëdha që i kishin në vendin e tyre.
Kishin tokë të mirë, det, shumë ditë me diell, ujë, male, vreshta e kullota. Kishin minierat dhe kulturën e tyre, por të gjitha këto begati dhe pozita gjeostrategjike, ka bërë që të mos lihen pothuajse asnjë herë të qetë, të patrazuar në punët e veta, sepse ishin, në fund të fundit, në një pikë të ndjeshme të Ballkanit.
Është e njohur se Ballkani kishte shumë më shumë periudha shqetësimesh dhe mospajtimesh, trazira dhe smirë ekstreme, faktorë këta që ndikuan edhe në krijimin e një percepcioni jashtë tij, veçmas tek fuqitë e mëdha se vërtetë kemi të bëjmë me një rajon ku nuk është e mundur paqja dhe liria.
Edhe luftërat dhe konfliktet identifikuan në masë të madhe gjykimin për këtë identitet.
Të nderuar pjesëmarrës,
Kanë kaluar 12 vjet dhe ende janë të freskta imazhet që tronditën gjithë opinionin botëror. Pamje njerëzish që ikin nëpër male, trena të mbushur si në kohën e nazizmit, shtëpi të djegura, ushtarë që krenohen duke goditur njerëz të pafuqishëm si në kohën e kryqëzatave, të gjitha këto do të mbeten gjatë në kujtesën e njerëzve. E gjithë kjo ndodhi në prag të shekullit XXI.
Po vërtetë pse ndodhin kaq shumë fatkeqësi në rajonin tonë? A jemi ne aq të padenjë dhe të pafuqishëm për të mundur të keqen? Kemi ne ndonjë mallkim, të cilin pa e ditur e ushqejmë nga flijimi i vetëvetës? Kjo është një nga pyetjet, së cilës po provoj t’i përgjigjem në referencën e shqiptarëve dhe të Kosovës, me këtë kumtesë para një auditori kaq të respektuar.
Pas dhunës dhe represionit shtetëror të ushtruar në kontinuitet ndaj shqiptarëve të Kosovës, sidomos gjatë dy dekadave të fundit të shekullit XX – të, dua të nënvizoj se së fundi vetëm në një periudhë dhjetë mujore gusht 1998 - qershor 1999, agresioni ushtarak dhe policor serb, që në thelb kishte synimin e spastrimit entik të Kosovës, vrau mbi 15 mijë shqiptarë. Edhe sot rreth 1800 veta janë të zhdukur dhe familjet ende nuk dijnë asgjë për fatin e të dashurëve të tyre.
Dua të rikujtoj se vetëm brenda dy muajve kjo ushtri detyroi mbi 1 milionë shqiptarë të lënë shtëpitë, të bëhen refugjatë në Shqipëri, Maqedoni dhe Mal të Zi. Janë të evidencuara mbi 128000 shtëpi dhe objekte të shkatërruara, që i kishin krijuar jo vetëm këta breza, por edhe prindërit dhe stërgjyshërit e tyre, të djegura me paramendim, duke na kujtuar se kjo luftë kishte edhe qëllime urbanocide.
Kjo që kishte ndodhur para 12 vjetëve ishte dhunë shtetërore serbe mbi shqiptarët, e përsëritur dhe e ridimensionuar vetëm me mjete dhe teknologji të reja shkatërrimtare.
Kur flasim për humanen, atëherë duhet shtruar pyetjen: a ka mundur të mos ndodh lufta, krimi shtetëror, ashtu siç ndodhi jo vetëm në Kosovë, po më herët edhe në Kroaci dhe Bosnje?
Ka mundur, gjithsesi, por nuk ka pasur kurajo dhe qëndrueshmëri humane të majftueshme nga njerëzit e të gjitha njësive federale të ish-Jugosllavisë, por edhe hezitim shumë të gjatë nga bashkësia ndërkombëtare për të ndërhyrë dhe ndalur agresionin serb. Ky tolerim dhe hezitim u pa edhe në raport me pasojat për shqiptarët dhe Kosovën.
Përvoja e shqiptarëve të Kosovës dëshmoi se nuk është e majftueshme vetëm një palë për të pasur paqe. Megjithatë, u dha një shembull i jashtëzakonshëm politik dhe historik, kur në fund të viteve ’90-të , në një proces të krijimit të ushtrive formale dhe informale, për të marrë territore të huaja dhe për të vrarë qytetarë që nuk ishin të një përkatësie të njejtë nacionale apo fetare, zgjodhën rrugën më të vështirë, atë për të cilë ne sot po flasim, rrugën e rezistencës paqësore.
Lëvizja politike që përfshiu pothuajse të gjithë shqiptarët e Kosovës, në krye me liderin historik, dr. Ibrahim Rugovën, ishte përjashtimi i vetëm në këtë hapësirë të trazuar, që dha mesazhin dhe thirrjen se duhej dhënë shans paqes, bisedimeve dhe jo krimit dhe luftës.
Lëvizja paqësore tregoi se kishte një mundësi të vetme për t’ mos ndodhur ajo që vërtetë ndodhi dhe la mbas mijëra të vrarë, pothuajse tërësisht civilë.
Lideri historik i kësaj Lëvizjeje dhe i shqiptarëve të Kosovës, dr.Ibrahim Rugova, ishte një intelektual kritik, tolerant dhe paqësor, që idetë nacionale për liri, pavarësi dhe demokraci, arriti t’i mbillte jo vetëm në popullin e Kosovës, por ato t’i shtrinte edhe në opinionin dhe institucionet ndërkombëtare. Filozofia e tij paqësore u pranua dhe sot gëzon aq shumë respekt në të katër anët e globit.
Me platformë të fuqishme politike me moton “Liri, Pavarësi, Demokraci”, shqiptarët sakrifikuan shumë, por edhe bënë një organizim të jashtëzakonshëm. Përmes solidaritetit kombëtar brenda dhe jashtë vendit arritën të organizojnë dhe mbajnë sistemin e arsimit, shëndetësisë, ndihmave sociale etj, duke dhënë shembullin, se kur ka një mobilitet të madh etik, kombëtar dhe politik, një process, sado që të jetë i vështirë, mund të japë rezultate të mëdha.
Krimi shtetëror serb dhe lufta që ndodhi në vitet 1998/99, solli edhe ndërhyrjen e bashkësisë ndërkombëtare, për të evituar një projekt të planifikuar dhe që kishte filluar gjerësisht të zbatohej nga regjimi i Millosheviqit.
Do të theksoja me këtë rast, unë shoh se agresioni serb kundër popujve fqinj në fund të shek XX kishte një burim historik, dhe ai mbështetej edhe në trajtimin e priviligjuar dhe favorizues që iu bë shtetit serb në të kaluarën nga bashkësia ndërkombëtare. Në këtë kontekst, presioni sistematik i detyroi të shpërngulen shqiptarët dhe sot dyfish jetojnë më shumë jashtë se sa në hapësirat etnike.
Mbetja me dhunë e shqiptarëve në Mbretërinë serbo-kroato-sllovene, dhe më vonë në Jugosllavinë, krijoi agjendën e përhershme të hegjemonizmit serb për dhunë sistematike, dhe kjo filozofi solli edhe tragjedinë e para 12 vjetëve.
Të nderuar miq,
Nuk i them këto fakte se janë të panjohura, por për të riktheksuar se paqja dhe falja ishin dhe janë bërë parimi kryesor i filozofisë së shqiptarëve të Kosovës mbas vitit 1999. E kaluara ua mori pothuajse të gjitha, por i inkurajoi të mos jetojnë me te, të shikojnë nga ardhmja, sikur të gjithë popujt e lirë dhe të qytetëruar. Për këtë, me të drejtë, mund të them, se titulli i Konferencës përkon me realitetin: Shqiptarët kanë dëshmuar dhe po dëshmojnë se janë një komb i Paqes.
Rruga që Kosova e ka zgjedhur, të jetë atdhe i përbashkët i gjithë qytetarëve, pa dallim etnie e feje, me sigurimin e të drejtës së përfaqësimit në të gjitha institucionet vendimarrëse, si në Parlament, Qeveri, institucione të pushtetit lokal, gjë që garantohen me kushtetutën dhe ligjet e vendit ,dhe dëshmimi i suksesshëm i deritanishëm, anipse ka ende një hezitim tek një pjesë e qytetarëve serb, të cilët fatkeqësisht janë peng i politikave të deritashme të Beogradit, janë përgjegja më e mirë për të gjitha prognozat e këqia të kundërshtarëve të pavarësisë së Kosovës, të cilët propagandonin “hakmarrjen e shumicës shqiptare ndaj qytetarëve serb dhe eksodin e tyre të detyrueshëm”.
Asgjë nga kjo nuk ka ndodhur. Përkundrazi, ka ndodhur oferta jonë për paqë qytetare dhe integrim. Ka ndodhur dhe është e përditshme qasja jonë për respektim të plotë të të gjitha të drejtave dhe lirive njerëzore e të komuniteteve pakicë, mbështetur mbi standardet dhe dokumentat ndërkombëtare, duke filluar nga Karta e OKB-së, Deklarata Universale për të Drejtat dhe Liritë e Njeriut e më tej,të cilat janë përqafuar nga Kushtetuta e Republikës dhe ligjet specifike, duke iu referuar edhe Propozimit gjithëpërfshirës të Presidentit Marti Ahtisari, i cili ka udhëhequr procesin e negociatave si i dërguar special i Sekretarit të Përgjithshëm të OKB-së.
Dua të kujtoj se edhe gjatë procesit negociator në Vjenë , në vitet 2006,2007 dhe 2008, kur si president i vendit isha në krye të delegacionit të Kosovës, delegacioni ynë nisur nga këto parime thellësisht humane dhe për t’i dhënë shans të ardhmes, i pat propozuar delegacionit serb nënshkrimin e një Traktati për Miqësi dhe Fqinjësi të Mirë, dokument ky që do të njihte realitetet e reja, por edhe do të hapte perspektivën e bashkëpunimit jo vetëm mes dy popujve dhe vendeve, por rajonit dhe më gjerë. Kjo edhe ishte oferta jonë në procesin e vazhduar të bisedimeve për 120 ditë të tjera, përpos qëndrimit teper gjeneroz të delegacionit tonë për të gjitha zgjidhjet që gjenden në kuadër të Propozimit gjithëpërfshirës të Presidentit Ahtisaari. Për shumë kend, kjo edhe duket paradoks. Populli që kishte vuajtur dhe që ndaj tij ishte ushtruar dhuna me përmasa gjenocidi, shtrinë dorën e miqësisë e të pajtimit, perderisa agresori jo vetëm që ende nuk ka kërkuar falje për krimet e bëra, por në vazhdimësi mbetet besnik i atyre politikave destabilizuese dhe antipaqësore që ishin praktikuar nga Millosheviqi.
Shqiptarët e dijnë sa e rëndësishme është paqja dhe barazia e të gjithë qyetarëve, sepse e kanë provuar të mos jesh i barbartë dhe të vuash për shkak të dallimeve etnike.
Populli shumicë shqiptar kështu dha shembullin se mund të kontribuojë në ndërtimin e një shoqërie multietnike dhe multireligjioze. Për pakicat në shtetin e tyre multietnik shqiptarët ofruan integrimin shoqëror dhe institucional, ndërtuan shkolla e shtëpi, spitale e rrugë duke e trajtuar çdo qytetarë si të barabartë .
Kosova e pavarur, me miratimin e akteve më të larta shtetërore, mori aranzhimin edhe ndërkombëtar, për ruajtjen e trashëgimisë kulturore dhe fetare të minoriteteve, dhe vlerësoj se kjo mund të jetë një shembull pozitiv për tërë rajonin e Ballkanit.
Kjo në vendin tim është vlerësuar si vlerë dhe begati jona, është shembull i demonstrimit të përgjegjësisë së shumicës për mbështetje dhe tolerancë ndaj pakicave. Institucionet e vendit në këtë çasje kanë aleat qytetarët, në radhë të parë ata të shumicës, të cilët pavarsisht përjetimeve të rënda, nuk duan të nxisin urrejtjen dhe hakmarrjen ndaj pjesëtarëve të një komuniteti tjetër, fjala është për serbët, për fajet dhe të bëmat kriminale që i kanë bërë eksponentet e një regjimi.
Dua të theksoj se një pjesë e qytetarëve serbë e ka pasë marrë me drojë
krijimin e Kosovës së pavarur, kryesisht si rezultat i indoktrinimit
sistematik, të ndikimit dhe të presioneve që vijnë nga Serbia, nga elitat
politike e kishtare atje. Këto vite kanë dëshmuar se droja ka qenë e pavend.
Kosova ka vend për të gjithë qytetarët e vet.
Koha jonë është kohë e barazisë qytetare, jo e dominimit të askujt mbi
askë. Duhet të çmësohemi një herë e mirë me kulturën e dominimit të
kohëve të shkuara dhe të kuptojmë se asnjeri nuk do të mund ta zhbëjë të
kaluarën tragjike, por së bashku mund të ndërtojmë të ardhmen paqërore. Liria e secilit është liria e të gjithëve.
Në këtë sens, dua të përmend se shqiptarët dhanë një shembull të
jashtëzakonshëm edhe gjatë Luftës së Dytë Botërore, duke shpëtuar të
gjithë çifutët që gjendeshin jo vetëm në Kosovë, por edhe në një pjesë
të Serbisë, mbasi ata erdhën në Kosovë dhe prej aty, duke u mbrojtur si
pjesëtarë të familjeve të tyre, u sollën në Shqipëri. Fryma përkushtuese e
besnikërisë dhe e humanizmit, bëri të mundur shpëtimin e çifutëve, të cilët
edhe sot e kësaj ditë janë falenderues për këtë akt sakrifice dhe humane.
E ngjashme me urtinë biblike e kuranore, që me kohen del si një
rekomandim i fuqishëm filozofik se ”Ate që nuk dëshiron t’a bëj dikush ndaj teje, mos ia bër as ti askujt” ,një fjalë po kështu e urtë e popullit tim thotë: “Bëj mirë, gjen mirë ”. Në këtë kontekst të humanizmit, do përmendur edhe shqiptaren Nëna Tereze, familja e së cilës ishte nga Kosova, dhe e cila për shkak të dhunës serbe u detyrua të shpërngulej. Ajo fali dhe foli gjithmonë kundër dhunës pa urrejtur askend. Ajo u bë Nënë e të gjithë të varfërve dhe të sëmurëve, një shembull humaniteti për botën jo vetëm në shek XX. Ceremonia madhështore e lumnimit të Nobelistes për Paqe, Nënës Tereze në Vatikan më 19 Tetor 2003, ishte mirënjoheje për gjithë shqiptarët. Për tolerancën dhe paqen që ata krijuan, nga të cilat Nëna Tereze mori dhe e pati pjesë të qenies se saj humaniste gjithë jetën.
Të nderuar pjesëmarrës,
Në rajonin tonë paraqitet nevoja për të krijuar mundësi më të mëdha për bashëkpunim dhe tolerancë, për paqe dhe mirëkuptim. Për të çrrënjosur njëherë e përgjithmonë urrejtjen e krijuar me shekuj.
Nuk flas vetëm në emrin tim, por e di edhe nga pozita e ish presidentit të Kosovës, po edhe si një qëndrim të të gjithë liderëve shqiptarë, se ne na duhet në rajon përcaktimi i prioriteteve të bashkëpunimit, jo vetëm si shtete, por edhe si një rajon i përbashkët, për të bërë hapa thelbësorë drejt integrimeve në BE dhe në NATO.
Krijimi i lehtësimeve për lëvzije të lirë të njerëzve, i këmbimeve kulturore dhe qytetëruese dhe investime të bisnezeve do të bënte të mundur një racionalizm më të madh të potencialeve humane dhe ekonomike në rajon. Shtetet e rajonit duhet të tregojnë vullnet më të madh për të krijuar një Shengen Ballkanik, në të cilin qytetarët pavarësisht vendeve ku jetojnë, nuk do të pengohen të punojnë dhe lëvizin pa pasaporta nga një vend në tjetrin. Gjykoj se këto propozime, që i pata dhënë qysh gjatë vizitës sime zyrtare në Tiranë dhe në takimet rajonale të presidentëve, nuk janë ambicie, por një mundësi reale. Kjo lidhet fuqishëm me synimin e shqiptarëve të Kosovës dhe institucioneve të saj po edhe të popujve dhe shteteve të rajonit për integrime sa më të shpejta në Bashkimin Evropian, në NATO dhe në institucionet e tjera ndërkombëtare.
Jam i bindur gjithmonë se shqiptarët janë të gatshëm të marrin përgjegjësitë e veta si çdo komb modern dhe i përgjegjshëm.
Pikërisht orientimi i shqiptarëve që të kapërcejmë pasojat e tragjedive të përjetuara, duke i dhënë shansin pajtimit qytetar, është shprehje e një vizioni largpamës, që ka për qëllim ndërtimin e bazave të qëndrueshme të paqes dhe të stabilitetit e të zhvillimit të përgjithshëm rajonal.
Shqiptarët nuk kanë pasur ambicjen e agresionit e të marrjes së lirisë së të tjerëve për rreth, fqinjëve pra. Kemi besuar dhe gjithmonë besojme se “liria njerëzore ashtu, siç thoshte Milli, ka kuptimin e shtrirjes së saj për aq sa nuk cenohet liria e tjetrit.”
Ndërsa nuk dyshoj se besimi në një Ballkan më të mirë, më tolerant dhe plural, është e vetmja e alternativë e të gjithë neve." Bota jonë është e madhe dhe e pasur për aq sa do të punojmë bashkërish në të gjitha cepet e rajonit për për paqe, mirëkuptim dhe tolerancë"tha ai.Ps
Fjalimi i Prof. Dr Fatmir Sejdiu,President i Republkës së Kosovës 2006 – 2010, mbajtur në Konferencën Evropiane të Lidershipit,
organizuar nga Federata Universale e Paqes,me teme: Roli dhe rëndësia e shqiptarëve për paqen e qëndrueshme në Ballkan”,Tiranë 28 - 29 prill 2012
BS

Nosh

29-04-2012, 18:54

Luftë totale kundër krijuesëve të vendeve të punështtp://www.botasot.info/mesme/Sabri-Maxhuni-29.jpg

Sabri Maxhuni - Novosella
Ra komunizmi, ndërsa ndërdija komuniste mbeti.Fatkeqësisht në tërë hapësirën e dy shteteve shqiptare, po dominon deri në skajshmëri ndërdija komuniste, e cila me të gjithë mënyrat dhe mjetet e saja është në luftë kundër ideatorëve të krijimit të vendeve të punës për shqiptarët, si në Kosovë dhe në Shqipëri. Sot, më shumë se kushdo tjetër po luftohet cilido që po krijon vendet e punës. Pavarësisht se vetëdija e qytetarëve, në dukje duket se janë vetëdijesuar, ndërtimi i vendit sipas ideologjisë komuniste është i qartë dhe vepruese. Ndërdija e tyre nuk ka lëvizur fare nga teoritë utopiste komuniste. Në të dy shtetet shqiptare, duket se është vepruese ajo ndërdije komuniste titiste– fadiliste, vetëqeverisja jugosllave apo staliniste - enveriste, ajo e ndërmarrjeve shtetërore- koperativiste, dhe staliniste - enveriste.
Në të njëjtën mënyrë, siç është luftuar punëdhënësi kapitalist në ato regjime, ashtu po luftohet edhe sot punëdhënësi kapitalist, pavarësisht rendit në të cilin ndodhemi.
Atëherë punëdhënësi - kapitalisti është luftuar si shfrytëzues të punëmarrësit - punëtorit, i cili e shfrytëzon punëtorin, ia pinë gjakun punëtorit. Ai rritë kapitalin duke shfrytëzuar punëtorin etj. Me sllogane fyese dhe poshtëruese, ndaj të gjithë atyre që kanë kontribuar dhe kanë qenë prodhues të ideve për të krijuar vende pune, për të ndërtuar vendin, për ta çuar shoqërinë përpara.
Tani, punëdhënësi- kapitalisti shahet, fyhet, akuzohet si hajdut, mashtrues, kontrabandist. Ai mbulohet me pyetje dyshuese më së shumti të kësaj natyre: - Ku e more këtë pasuri? Kah të erdhi kjo pasuri? – dhe shumë pyetje të tjera, të cilat duket se çojnë në një këmbëngulje të verbër, për të gjetur tek çdo kapitalist një njeri abuziv dhe mashtrues. Kështu historia e trillimeve, secili në mënyrën e tij, përpiqet për të treguar se e “dinë” mirë se si e ka bërë punëdhënësi - kapitalisti këtë pasuri, me një qëllim absolutisht negativ, me qëllimin për ta zmadhuar hendekun në mes të punëdhënësit dhe punëmarrësit, i cili kërkon vende pune. Akoma më keq, ndodh kur tregohen apo krijohen trillime dhe “histori”, sikur e dinë se si e ka bërë pasurinë ky punëdhënës- kapitalist.
Të vetmet dallime, në mes të kohës së komunizmit të lartpërmendur dhe kohës së paskomunizmit, është se atëherë akuzat dhe shpifjet janë bërë nga komunistët që morën pushtetin, dhe si pushtetmbajtës zbatonin ligjet e komunizmit, duke i ndjekë punëdhënësit kapitalistë, duke i vrarë, duke i burgosur, duke iu marrë pasuritë dhe pronat.
Komunistët e asaj kohe kishin alternativën teorike, komuniste – utopiste : Punëdhënësve - kapitalistëve të iu merret pasuria – pronat ! Punëdhënës u bë shteti komunist. Pronat u bënë të shtetit komunist.
Faktikisht, pronar i pronave, i punëmarrësve dhe i tërë popujve, që ranë nën pushtetin komunist, u bë vet pushteti komunist. Si përfunduan të gjitha ata ide utopiste dhe veprime komuniste, me pasoja katastrofike për të gjithë popujt, që patën fatkeqësinë të bien nën ato regjime vrasëse dhe nënshtruese, na është bërë e njohur të gjithëve sot.
Sot, shqiptarët, të cilët vazhdojnë të jenë me ndërdije komuniste, nuk kanë alternativë të utopisë, për të afruar punëmarrësin, veç sharjeve, akuzave, fyerjeve që u bëhen punëdhënësve - kapitalistëve. Po ashtu, ata sot nuk kanë pushtet për të i vra, burgosur punëdhënësit - kapitalistët dhe po ashtu nuk kanë pushtet për të ua marrë pasuritë - pronat, për me i shtetëzuar si pasuri e vetëqeverisjes jugosllave, apo si pasuri shtetërore - kooperativiste staliniste- enveriste.
Kështu pra, shqiptarët, me ndërdije të komunizmave të lartpërmendur, përveç sharjeve, fyerjeve, akuzave, që ua bëjnë në të gjithë mënyrat dhe rasteve punëdhënësve - kapitalistëve të sotëm, bëjnë goditje të jashtëzakonshme në çdo drejtim, pa zgjedhë forma dhe mënyra për të shkatërruar punëdhënësit e sotëm.
Ata nga ana tjetër akuzojnë qeverinë dhe të gjithë organet shtetërore, pse nuk ka punë? Kërkojnë pastaj rritjen e rrogave të arsimtarëve në të gjitha nivelet, rritjen e rrogave të punonjësve të shëndetësisë në të gjitha nivelet, kërkojnë rritjen e pensioneve, kërkojnë rritjen e ndihmës sociale etj.
A nuk do të ishte mirë, që, para se të kërkohen të gjithë këto gjëra, natyrisht të domosdoshme dhe jetike për jetën e njerëzve, të pyetet - ku duhet t’i marrë paratë qeveria me ua rritë rrogat arsimtarëve, mjekësisë, pensionet, ndihmën sociale dhe të tjera si këto? Përgjigja është fare e gatshme dhe e thjeshtë, nga ana e tyre, aty ku i merr paratë me marrë rrogën e saj presidentja, kryeministri, ministrat, deputetët dhe të tjerë. Madje disa, na japin përgjigje absolutisht fantastike - idioteske njëkohësisht, ndërsa shumica e çojnë kokën si quranat në thekën.
Por, kur ua shpjegon se presidentja, kryeministri, ministrat, deputetët, arsimtarët, shëndetësia, pensionet, ndihma sociale dhe të tjerat, të gjitha janë dhe varen nga taksapaguesit e punëdhënësve - kapitalistëve dhe të të punësuarit të punëdhënësit - kapitalistët, fillojnë ta lakojnë kryet në anën tjetër, dhe të japin përshtypjen se u ra diçka ndërmend.
Domosdo është e rëndësishme dhe përgjegjësi njëkohësisht e intelektualëve të niveleve të larta të administratës shtetërore dhe të nismave kapitaliste, për të dhënë përgjigjet e duhura, pasi sot ka një infrastrukturë informimi të madhe, që nga mediet vizive, gazeta dhe forumet mediatike dhe pse një pjesë e tyre kanë akoma një ndërdie komuniste, e paçliruar nga kompleksi fatal i shtetit utopist titisto - enverist dhe vetadministrim jugosllav.
Ndërdija komuniste, padyshim është një rrezik potencial i zhvillimit shqiptarë në dy shtetet e tij, pasi strategjia pas - komuniste, në të cilën zgjatimet e komunizmit janë të gjalla dhe vepruese, nuk shqetësohet për zhvillimi bashkëkohorë, përkundër dogmës së tyre të prapambetur.
Gjithsesi, e gjithë nevoja për një klimë bashkëpunuese dhe për iniciativa të zhvillimit, të cilat prijoritet kanë gjithëherët punëdhënësit – kapitalistët, kjo nuk përjashton assesi paprekshmërinë e tyre, përballë rregullave të zhvillimit kapitalist. Duhet të përcillet veprimtaria e tyre, e cila duhet të respektojë ligjin e pranuar nga shoqëria dhe nga ata vetë. Iniciativa e tyre është historikisht e njohur si bashkudhëtare e zhvillimit shoqërisë njerëzore në të gjithë fushat e veprimtarisë dhe zhvillimit njerëzorë, atë teknologjik dhe shkencorë. Ata duhet të mbrohen me ligje dhe të mbështeten në betejën e zhvillimit, kryesisht nga keq - bërësit e ndryshëm, ashtu siç veprohet në të gjithë vendet e zhvilluara të Perëndimit. Në kushtet e dy shteteve shqiptare, ata duhet të mbrohen nga një armik i vjetër i shqiptarëve, ata me ndërdije komuniste, të cilët nuk e kanë pranuar dhe as do të mund ta pranojnë zhvillimin e shqiptarëve në kushtet e një shoqëria kapitaliste dhe të iniciativës së lirë ekonomike të zhvillimit.

Bota Sot

Nosh

30-04-2012, 21:44

Poshtë e më poshtë
http://www.kohaditore.com/repository/image.php?source=journalists/05_06_11_134251_flaka_0506111858_5_1.jpg&x_=1&y_=0
Flaka Surroi

Publikuar: 29.04.2012 - 17:02
Nga ta sjellësh, interesi i kësaj kaste politike është mbetja në pushtet, dhe kjo nënkupton miratim ligjesh degraduese, dallavere zgjedhore, mungesë interesimi dhe përkushtimi për t’u marrë me punë përnjëmend
Kësaj radhe ngjarjet e javës i hapën gazetarët, botuesit dhe pronarët e mediumeve me një protestë shumë simpatike dhe simbolike, me të cilën kundërshtonim miratimin e neneve 37 dhe 38 të Kodit Penal. Kjo, ngase nuk po mendojmë, por po e dimë me siguri se me këto nene cenohen liria e shtypit, liria e të shprehurit dhe e drejta e popullatës që të informohet. Aktin kundërshtues të dhunimit të gazetarisë hulumtuese të mbështetur mbi burime që nuk u pëlqejnë aktorëve, që këto burime i përmendin jo për t’i lavdëruar, e përfunduam duke “bërë garë” se kush e kishte kapacitetin më të madh të mushkërive. Filikaqat i shpallën fitues joduhanxhinjtë ose duhanxhinjtë që nuk e kanë lënë duhanin, por janë në pauzë... :)

Debati i ngritur dhe reagimet e shumta në lidhje me Kodin Penal u kthyen te origjina e vetë tekstit – te Ministria e Drejtësisë, përkatësisht te vetë ministri, i cili dje e tha një fjalë të madhe, të cilën duhet ta dëshmojë deri në fund të këtij viti. Ai tekstualisht e tha se do të jepte dorëheqje po qe se nenet 37 dhe 38 nuk do të hiqeshin nga përmbajtja e Kodit Penal, nëpërmjet të gjitha procedurave ligjore në dispozicion: nëpërmjet veprimit të kryetares së Kosovës me të kthyer ligjin prapa në rishikim dhe me propozim konkret që këto nene të hiqen, sepse janë të tepërta, diskriminuese dhe kufizuese; me inicimin e amendamentimit të ligjit të porsamiratuar në Kuvend, në fakt me votimin në favor të heqjes së këtyre neneve nga koalicioni qeverisës që ka shumicën në Kuvend; me inicimin e procedurës për vlerësimin e kushtetutshmërisë së ligjit para Gjykatës Kushtetuese.

Përderisa një deklaratë e këtillë publike e zëvendëskryeministrit është për çdo lëvdatë, megjithatë mbetet një element negativ në gjithë këtë procedurë, e ky është se ministria e tij, si sponsore e tekstit ligjor, ka mundur ta tërhiqte projektligjin nga procedura që në çastin kur u argumentua se këto nene janë të dëmshme për shoqërinë kosovare. Atëherë do të kishe dalë para deputetëve për të argumentuar psenë e veprimit dhe nuk kishim ardhur në situatën kur njerëzit që nuk e kanë njohurinë elementare juridike të vlerësojnë nëse këto nene duhen mbajtur në ligj ose jo, “sepse të gjithë jemi të barabartë para ligjit”. E në këtë rast, “super të barabartit” dalim ne, përfaqësuesit e mediumeve, sepse inkriminohemi si me dispozita të përgjithshme të po këtij kodi, ashtu edhe me ato të veçanta, me të cilat nuk përfshihen as OJQ-të e as institucionet e tjera të rëndësisë publike. Për më tepër, i nënshtrohemi përgjegjësisë penale edhe në trajtën e personave juridikë, sipas ligjit me po këtë emër që do të hyjë në fuqi në janar.

Kështu, ligji nuk u tërhoq. Ministri deklaroi se si deputetët nuk deshën t’ia dëgjonin këshillën dhe e miratuan ligjin pa i marrë parasysh amendamentet. Mungoi reagimi i Zyrës së ICO-s, “për shkak se ky ligj nuk ka të bëjë me Pakon” (thuajse Pakoja nuk njeh ndërtimin e institucioneve demokratike), mungoi edhe reagimi i zyrave diplomatike, të cilat javën e shkuar u ngutën për ta përshëndetur, ta zëmë, miratimin e Ligjit për Qendrën historike të Prizrenit. Shpresa e vetme duket të kenë mbetur BE-ja dhe Raporti i Progresit, në të cilin Kosova me siguri nuk do të lavdërohet se e ka miratuar një Kod me përmbajtje që cungon lirinë e mediumeve dhe lirinë e informimit. Ose, do të lavdërohet se me kohë vërejti gabimin e vet dhe se e përmirësoi sipas rregullave të veprimit demokratik.

Por Ministria e Drejtësisë nuk ishte aktorja kryesore e javës vetëm për këtë shkak. Ishte edhe një rast, shumë më i rëndë dhe përfundimisht i pakuptimtë ai i cili bëri që ky institucion të fajësohej për neglizhencë. Një ditë para shënimit të Ditës së të zhdukurve, EULEX-i, i cili është dëshmuar si institucioni më i paaftë dhe i paefektshëm që kemi pasur në trojet tona, apo me falë të tjera, institucioni që “e ka kënaqë”, doli për të na komunikuar se varrezat masive nuk mund të hulumtohen, ngase nuk ka ekskavatorë që do ta kryenin këtë punë, dhe se Ministria e Drejtësisë nuk ia ka dalë t’i angazhojë operatorët që do të merreshin me këtë punë, për shkak të parave. Dhe përderisa po e kuptoj se edhe në këtë rast duhet respektuar procedurat e tenderit, atë që nuk po e kuptoj është se si nuk u kërkua angazhimi i makinerisë së FSK-së që të ndihmojë në hapjen e varrezave të dyshuara. Për më tepër, jam shumë e sigurt se po të ishte bërë një thirrje publike, të gjithë ndërtimtarëve që kanë ekskavatorë në dispozicion, që të ndihmonin në hapjen e këtyre varrezave masive, do të vinin në kolonë, pa qitur kajde dhe pa u hamendur.

Të dalësh para familjeve të 1781 të zhdukurve për t’iu thënë se varrezat e mundshme nuk mund të hulumtohen, për shkak se nuk mund të merren vesh nëse gropimi i një “kubiku” dhé bën dy, a pesë, a shtatë euro, është tej mase ofenduese, është neveritëse. Edhe më neveritëse është që këtë mosmarrëveshje ta bëjë publike EULEX-i, kishe po bën diçka të hairit. Është neveritëse që ta shfrytëzojë këtë situatë dhe që në këtë ditë përkujtimore që ta shpërlajë obligimin nga vetja. T’ia hedhë fajin tjetërkujt se përse gjërat ecin ngadalë, apo pse ende ka aq shumë njerëz të pagjetur edhe trembëdhjetë vjet pas lufte. Nuk është etike, sado që institucionet tona nuk janë për t’u lavdëruar. Për shkak se për të kritikuar duhet pasur një bazë të shëndoshë, që nuk do të mund të thuhet se e ka EULEX-i.

E se për çfarë institucioni bëjmë fjalë, e dëshmon edhe seria e shkrimeve që po botohen këto ditë në gazetë për kontrabandën në veri të Kosovës, që e dëmton shtetin për rreth 40 milionë euro në vit. Shkrimet janë bazuar në dokumentet autentike të hetuesve të institucionit që ka zgjedhur të heshtë në vend se të veprojë. Dhe i cili ka zgjedhur të na “këshillojë” që ta ndalim serinë e shkrimeve. Mbase për shkak se kjo po ua prish rehatinë. Për shkak se të shkruash se bankat e Kosovës janë duke shërbyer për të shpërlarë para të kontrabandës; se kontrabanda shërben për futjen e karburanteve, të armëve dhe të drogës në Kosovë qoftë për shitje lokale, qoftë për nevoja transiti – tregon se veriu i Kosovës është totalisht jashtë kontrollit dhe se ka shumë interesa të cilat nuk lejojnë që ai të merret nën kontroll. Dhe se dikush i mbron këto interesa në dëm të qytetarëve të Kosovës.

E se tanët nuk janë për t’u lavdëruar, e dëshmoi dita e djeshme dhe shënimi i Ditës së atyre që nuk po gjenden qe sa vjet, në Mejë të Gjakovës. Nuk pati as kryetare, e as kryeministër, e as kryeparlamentar aty. Nuk ishin aty, jo për hijeshi, por për t’i nderuar viktimat e luftës që na solli ndryshimin e jetës dhe shmangien e okupimit, për shkak se ata janë përfaqësues të institucioneve që i përcakton Kushtetuta. Përderisa për kryetaren tashmë duket gjë e zakonshme t’i kapërcejë ditët kur duhet nderuar dëshmorët, arsimtarët, gratë – pra pse jo edhe të zhdukurit, për kryekuvendarin nuk dihet se përse mungoi, pos nëse e ka shndërruar këtë në vikend të zgjatur që do të lidhet me 1 Majin. Për kryeministrin është absolutisht më me rëndësi sigurimi i pushtetit lokal në Ferizaj dhe përmbyllja e fushatës zgjedhore, në të cilën thuhet se partia e tij ka bërë më së shumti shkelje me përdorimin e veturave zyrtare; hapësirave të institucioneve që i ka mbuluar me postera të PDK-së; mbledhjen e profesionistëve që paguhen nga buxheti për të marrë pjesë në “dreka bashkëbisedimi” me kryeministrin, madje disa ditë para se t’ia niste zyrtarisht fushata zgjedhore...

Dhe kjo fushatë e kjo zgjedhje e kryetarit të një komune do të dëshmojë edhe një herë se përse kujt s’i bëhet vonë për ta reformuar sistemin zgjedhor në Kosovë. Nuk e kam as dyshimin më të vogël që qysh të dielën do të dëgjojmë për raporte se llambat kontrolluese nuk kanë funksionuar; se ata të vdekurit që nuk janë shlyer nga listat do të çohen dhe të votojnë; se si nëpër ndonjë vendvotim do të vijë “burri i shpisë” e do të votojë për të gjithë familjen – sepse ai e di më së miri se si duhet votuar; se do të ketë shans që votat të numërohen disa ditë në vend të një nate të vetme... gjasat janë se do të ketë vjedhje votash, për shkak se pushteti lokal është lukrativ dhe mbi të gjitha jep pushtet që shumëkush e lakmon.

Nuk ka dyshim se shumëkujt do t’i konvenonte që ndryshime në Ligjin zgjedhor të kishte sa më pak e që situata të qëndronte sa më e mjegullt që mundet, për shkak se kështu do të vazhdonim të shtiremi se jemi shtet demokratik që organizon zgjedhje që nxjerrin udhëheqës të dalë nga vota e lirë e qytetarit. Ani pse të gjithë ne e dimë se kjo fjalia e fundit është një pallavër të cilën as vetë ata që e shqiptojnë nuk e besojnë.

BE-ja na kritikon për mungesë të arritjeve në segmentin e reformës zgjedhore, me të drejtë, për shkak se e ka përkrahur me para punën e komisionit që është dashur të merrej me këtë punë. Jo vetëm që ka angazhuar ekspertë përkrahës, por ua ka mundësuar shëtitjen anëtarëve të komisionit nëpër vende të ndryshme për të parë se si funksionojnë zgjedhjet në shtete normale. Por, njëkohësisht ka harruar një element – që të ritheksojë se projekti shumëvjeçar evropian, që kishte përkrahje shumë të fuqishme nga Feithi, ai i regjistrimit të popullsisë, ka dështuar. Ishte thënë se rezultatet do të na dalin në maj të sivjetmë, por problemi qëndron: regjistrimi është realizuar keq, nuk janë përfshirë të gjitha banesat dhe ekonomitë familjare dhe ka munguar regjistrimi i katër komunave në veri të Kosovës.

Shikuar nga ky aspekt, cili pra do të jetë çelësi për përcaktimin e zonave zgjedhore, përderisa nuk dihet sa popullsi ka në Kosovë; sa vendbanime i ka Kosova dhe me çfarë popullate numëron; përderisa nuk ka evidencë të kosovarëve në botën e jashtme me të drejtë vote; përderisa nuk gjendet zgjidhja që do të ofronte siguri se listat e hapura do të mbesin të tilla dhe se nuk do të shërbejnë për vjedhje votash në nivel partish dhe në nivel kandidatësh.

Siç është folur shumë kohëve të fundit, Thaçit nuk i ngutet t’i mbajë zgjedhjet për kryetar Kosove. Me Kornizën afatmesme e ka paraparë që kjo të ndodhë më 2013, kur tashmë do t’i ketë lidhur të gjitha kontratat që kanë mbetur pa u lidhur për privatizimin e PTK-së dhe të KEK-ut, si dhe për ndërtimin edhe të një autostrade e edhe të ndonjë aseti që nuk po e dimë se nga e kemi të fshehur. Dhe deri atëherë do ta mbajë peng procedurën e reformës zgjedhore, për shkak se mundet. Opozita nuk mund t’i bëjë gjë, për shkak se opozita e vërtetë, dhe duket e vetme në këtë Kuvend, i ka vetëm 12 ulëse, shumë pak për të bërë çfarëdo ndryshimi. Ata të tjerët që i thonë vetes opozitë, çdoherë e më tepër po tingëllojnë si partnerë të hidhëruar përkohësisht që kufizohen në përsëritjen e lajmeve që i boton kryesisht gazeta jonë si elemente kritike të punës së Qeverisë.

E se kjo Qeveri funksionon aq keq, saqë tashmë ka mbërritur në pikën kur kritikohet nga vetë anëtarët e saj, e dëshmoi ministrja e Integrimeve, Vlora Çitaku, e cila tha se krimi ekonomik dhe korrupsioni nuk do ta mundësojnë as liberalizimin e as do ta ndihmojnë Kosovën në procesin drejt BE-së. Nuk do të befasohesha po të ketë aluduar në veriun kur i ka thënë këto fjalë, por kështu siç i ka thënë, kanë tingëlluar shuplakë për ekzekutivin në të cilin bën pjesë – sepse, të kujtojmë, edhe veriu është pjesë e Kosovës, e aty, sipas kryeministrit, janë duke operuar djemtë dhe vajzat tona. Pra, mosluftimi i krimit dhe i korrupsionit si përgjegjësi i bie në barrë drejtpërdrejt Qeverisë. Ani që është shumë e kuptueshme se Qeveria nuk mundet dhe nuk do që ta luftojë veten, apo jo, marrë parasysh se edhe ajo, sado që e quajnë perceptim, është vetë e korruptuar. Ose, për ta shmangur vëmendjen nga vetja merret me punë dytësore dhe që nuk kanë lidhje me zhvillimin ekonomik. Siç do të thoshte me shumë spirituozitet mikja ime Xheradlina R.: Krejt fajet për keqqeverisjen e Kosovës i ka Vetëvendosja. Qeveria duke i përcjellë kah po shkojnë e me kë po rrinë, nuk po ka kohë me u marrë me punët e veta! Na shkoi shteti poshtë.

Poshtë e më poshtë...

Nosh

30-04-2012, 22:11

JETA E NJERIUT ESHTE PIRAMIDA E CUDIRAVE

Nga Siri Sulejmani Intuita e fëmijës
http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/04/foto_siriu1-300x212.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/04/foto_siriu1.jpg)Siri Sulejmani

Ishte koha kur Hitleri kishte arritur kulmin e lavdisë së tij dhe kishte siguruar autoritetin absolut mbi popullin gjerman. Përballë gati 1 milion njerëzve nga të gjitha moshat, mbante një fjalim të zjarrtë. Tejet i sigurtë në bindjet e tij, deklaronte fitoren absolute të nazizmit mbi të gjithë botën. Çirrej dhe kërcënonte cilindo armik që do t’u dilte përpara synimeve të tij dhe atyre të popullit gjerman. Turma e dehur, thuajse e hipnotizuar, e papërmbajtur e përtej arsyes, brohoriste dhe gati lëkundej sipas lëvizjeve dinamike të duarve dhe trupit të tij. Pas mbylljes së fjalimit, Hitleri zbriti nga tribuna i ndjekur nga shpura e tij. Turma dallgëzoi përpara. Secili dëshironte të prekte sadopak rrobën e tij. Në çastin kur një zonjë iu gjend pranë me një fëmijë në krahë, udhëheqësi i “dashur” zgjati duart dhe ia mori fëmijën për ta puthur (zakon i lashtë ky i diktatorëve, të cilët në drekë puthnin fëmijën e në darkë i vrisnin babanë). Turma shpërtheu në brohoritje, pa i shkuar ndërmend se ai njeri, pas pak vitesh do përvëlonte tërë Gjermaninë. Sapo e afroi foshnjën ta puthte, fëmija u drodh nga frika dhe i urinoi në gjoks. Ribentropi e mori me shkathtësi fëmijën dhe ia dha të ëmës, kurse truproja personale i mbuloi trupin Hitlerit per të mos u vene re dhe e shoqëroi pranë makinës që ndodhej aty pranë. Fyhreri u largua duke lënë pas piskamën e fëmijës së trembur. Paradoks i habitshëm!
Populli gjerman, ndër më të zhvilluarit në botë, banor i një vendi që i ka dhënë botës aq shumë filozofë, shkencëtarë, poetë e shkrimtarë, nuk mundi që, në emër të arsyes, të arrinte intuitën e fëmijës, i cili dalloi çfarë përbindëshi e mori për ta puthur, por e duartrokiti e pasoi dhe e ndihmoi per ta cuar drejt nje gremine tragjike. Për fat te keq, ky “zakon” rrjedh nëpër vite edhe në kohën tonë moderne. Turma dhe popuj bien viktima të veprimeve kriminale te individëve! Mos vallë as individët dhe as kombet nuk dinë ç’bëjnë apo rrokullisen instiktivisht ne greminat e fatit te patjetërsueshëm?
Në kampin e Prishtinës
Në mbrëmje, nazistët që rrethonin kampin ku ishin mbylllur rreth tre a katërqind vetë nga kombe të ndryshme i urdhëruan të dënuarit të hapnin një varr të madh rreth tridhjetë metra të gjatë. Në mëngjes, pasi i reshtuan “kampistët” përballë varrit, sipas zakonit të tyre të çuditshëm, një oficer, duke numëruar nga njëshi te dhjeta, nxori nga rreshti rreth shtatëdhjete vetë, të cilët u vendosen bri njëri-tjetrit përgjatë buzës së varrit masiv. Kuptohet, korbi i vdekjes e kishte lënë frikën e ankthin e pasigurisë mbi shumicën e të internuarve dhe qëndronte mbi kokat e atyre të mjerëve që po qëndronin në buzën të varrit. Në radhën e të shpëtuarve, të paktën aty për aty, ishin edhe disa shqiptarë, në mes të të cilëve edhe i ndjeri Luigj Filipi, i cili ma ka treguar një ditë këtë episod të çuditshëm: “Në kohën që u rreshtua toga e pushkatimit përballë të shtatëdhjetë vetëve, që tej kampit u shfaq një makinë xhips, e cila vinte drejt nesh me shpejtësi, duke ngritur pas një shtëllungë pluhuri. Makina ndali përbri rreshtave të të internuarve dhe prej saj zbriti një major me trup të mbushur dhe shikim të zymtë. Trupa ushtarake mori menjëherë qëndrim gatitu, komandanti i kampit iu afrua me një hap ushtarak dhe iu paraqit. Majori e pyeti se çfarë po bënin. Komandanti i kampit i tha:
- Kemi veçuar nja shtatëdhjetë vetë per t’i pushkatuar, para se t’i nisim të tjerët për në kampet e përqendrimit në Gjermani. Na njoftuan se nuk kishte mjete per t’i transportuar te gjithe.
- Te mbeturit te nisen sa me pare, per t’u boshatisur kampi plotesisht. – tha majori dhe pasi shkoi nje veshtrim te eger mbi trupat tanë të ngrirë, i tha komandantit të vazhdonin punën dhe u nis drejt makinës. Pranë derës së saj të hapur, ndali, u kthye nga ne, u afrua te rreshti i vendosur pranë varrit masiv dhe me gishtin e shtrirë, nxori dike nga rreshti dhe i bëri shenjë të vinte në radhët tona. Pas tij, me të njëjtën lëvizje urdhëroi një tjetër të dilte nga radhët tona dhe të futej në radhët e vdekjes. Mua m’u duk sikur po më zinte frymën ankthi i gëzimit, pasi personi i shpetuar nga vdekja ishte shoku im shkodran. Majori shtriu dorën përpara si shpatë dhe nga trupat ushtarake ushtoi thirrja: “Hail Hitler”! Ai u kthye, i hipi makinës dhe u nis me të njëjtën shpejtësi që kishte ardhur. Sa herë që shkoj në Shkodër, e takoj fatlumin dhe me habi e kujtojmë veprimin e majorit, i cili nuk ishte parë ndonjëherë në kampin e Prishtinës dhe që më pas dëgjuam se ishte shef i gestapos së Beogradit.
Kujtoj se shkak për të më treguar miku im këtë histori u bë një tregim i thjeshtë që i kisha treguar unë më parë aty në lokalin e vogel prane shtepise botuese te librit shkollor: “Në kohën kur duhej të isha nja katër a pesë vjeç, në një mëngjes herët, kur nëna u ngrit nga stroma e saj (dyshek i mbushur me lesh) e shtruar pranë asaj të babait, shikoi e tromaksur se midis dy stromave ishte mbledhur kutulaç një gjarpër. Kush mund ta dinte se në ç’orë ishte futur aty gjarperi per gjume?!!! Ajo rrëmbeu mashanin e zjarrit dhe menjëherë ngriti babanë, i cili i përmabjtur ia mori mashanin nga dora dhe e lëvizi lehtë gjarpërin, duke i thënë; “ ik o i ururar në vendin tën”. Ai u shtjellua dhe mori udhën fare i patrembur, kishte dalë nga dhoma dhe ishte futur poshtë parmakut të shkallëve. Një ditë, kur unë isha tetë vjeç dhe babai nuk jetonte më, bashkë me dy vëllezërit e mi, pamë poshtë parmakut të shkallëve një gjarpër bojë hiri, i cili sapo ndjeu zhurmën tonë, u tërhoq brenda. Te alarmuar, njoftuam nënën, por ajo na qetësoi: “Mos u trembni e mos e ngacmoni se ai nuk del që andej ditën e nuk ju ha, është gjarpër shtëpie”…
Enigma e një nate tragjike
Në vitin 1974, punoja në malin e Dajtit. Nga bazeni që i sjell ujin Tiranës, me dy pompa centrifugale u dërgoja ujë sondave të gjeologjisë që shponin për zbulimin e mineralit të boksidit. Një mëngjes, sapo u ngritëm bashkë me pompistët e bazenit, dëgjuam zëra e thirrje nëpër pyll dhe poshtë nga përroi shkëmbor që shtrihej përbri stacionit. Pas një gjysëm ore, katër ushtarë të repartit që ruanin vilat e udhëheqësve sollën të mbartur me batanije pranë stacionit një njeri të vrarë, të shembur, me plot plagë dhe të ngrirë, me duart e përthyera sipër gjoksit. U tmerruam dhe ndiem keqardhje pasi edhe e njihnim. Më pas mësuam se në mbrëmjen e asaj nate kishte dalë nga rruga një makinë kamion dhe pasi ishte rrokullisur rreth pesëqind metra nëpër drurë, shkurre e shkëmbenj, kishte lënë prapa tre të vdekur. Personi ne fjale ishte shoferi i makinës. Aty nga ora dhjetë, një fillruajtës, ndërsa ndiqte shtyllat për të gjetur telin e këputur te telefonit, ngaqë nuk i punonte linja e repartit ushtarak, zbuloi një njeri të varur me kokën poshtë në çatallën e një peme. E nxorën njeriun dhe për habinë e të gjithëve, atij i punonte pulsi, pra, pas gjashtëmbëdhjetë orëve i varur me kokë poshtë, nuk kishte vdekur. Në spital, pas shumë përpjekjesh, jo vetëm që u soll në vete, por edhe u kthye në jetë! Ma merr mendja se eshte i nxituar vleresimi se çudi e botes është muri në Kinë apo disa piramida në Egjipt, të cilat janë ngritur në fund të fundit, me shpatullat e miliona robërve duke u ardhur kamzhiku prapa. Çudia e vërtetë fatale, me e madhja dhe e panjohura qëndron brenda jetës njerëzore.
Gruaja “e gjurmuar” nga rrufetë
Nga ekrani i televizionit më mahnit jeta e një gruaje amerikane. Atë e kishte goditur rrufeja në një ditë të keqe kur nga retë e zeza binte një shi i dëndur. Gruan e çuan menjëherë në spital, në një gjëndje të rëndë. Në trupin e saj kishte jo vetëm djegie, por edhe njolla te errëta dhe rënie flokësh. Pas shumë mjekimesh u shërua dhe doli nga spitali me ndonjë gjurmë të lehtë të djegies. Bashkë me të shoqin, vazhdonin jetën normale duke u përpjekur të harronin kujtimin e hidhur, por për çudi, gruan fatkeqe e goditi perseri rrufeja, duke e lënë në gjëndje kome. U deshën përsëri shumë mjekime, shumë kohë vuajtjesh, madje iu desh të përdorte edhe karrocë invalidi, Përsëri u përmirësua dhe arriti gjëndjen normale.por jetonte me një frikë të madhe ne zëmër. Nga që stresi nuk e linte të qetë iu lut të shoqit të largoheshin nga ai shtet që shpërthimet e qiellit i kishte të shpeshta, në një shtete tjeter ku shumicën e kohës e përbënin ditët me diell dhe rrufetë ishin tepër të rralla. Në vëndin e ri, stresi iu largua zonjës së trëmbur. Jeta e çiftit rridhte e qetë, madje edhe e gëzuar. Mirëpo, nuk qe e thënë të largohej çudia pasi një ditë, papritur, qiellin e veshën retë e murrmë që lëshuan drejt tokës shigjetën e zjarrtë. Zonja në fjalë u ndodh me duart te rubineti i çezmës prej të cilës u shkëput duke u përplasur në dysheme pa ndjenja! Perseri mjerime, vuajtje, dhimbje e mbi të gjitha, frikë dhe pasiguri, duke ia lënë shpresën për të nesërmën besimit te ajo forcë e fatit që i kishte vënë prapa rrufenë!!…
Ankthi i parandjenjës
Aty nga fillimi i viteve shtatëdhjetë, jetoja në Ibë të Tiranës. Isha me punë në një ekip gjeologjik. Pranë nesh ishte edhe nje sektor i minierës së qymyrit. Aty punonte një punëtor i ardhur nga fshati sic ishin shumica e njerezve që punonin në minierë. Xhemës, sic e thërisnin shokët, i ishte mbushur mëndja se fundi i jetës do ti vinte nga makina e për pasojë, kurrë nuk hipte në makina. Shokët që e rrethonin talleshin me të, madje e quanin edhe budalla,siç ndodh rëndom me njerëzit të cilët, nuk e jetojnë, apo nuk thellohen në hallin e tjetrit. “budallai”, per mua njeriu i çuditshëm ecte më këmbë, nga Tirana në Ibë dhe anasjellas, pa u bërë merak për tre a katër a pesë orët e përditshme të udhëtimit. Kureshtja më nxiti të njihesha me të. Kështu e thirra një ditë në tavolinë, në lokalin e vogël që ndodhej fare pranë ekipit.Me këmbënguljen time e pranoi një kafe dhe një gotë raki. Gjeta mënyrën dhe ia hapa bisedën te meraku i tij të cilin e dinin të gjithë. Ai, ashtu me kokën ulur plot urtësi, vuri buzën në gaz dhe më tha:

Njerëzit janë të marrë, kur kanë kushdi se sa halle të tyre përse i ha meraku im? Unë kam bindjen time që nuk ma ndryshon dot njeri. Atëherë c’ka këtu per tu bërë mërak të tjerët? U ndava me të, natyrisht, pa e shuar kureshtjen për bindjen e tij, por në vetëdije, më qëndroi respekti për të. Jetonim atëhere kohën kur të gjithë njerëzit brënda moshës aktive, gjatë dhjetë a dymbëdhjetë ditëve në vit do kryenin të detyruar nje stërvitje ushtarake, të cilën e quanin “zbor”. Erdhi koha që edhe njeriun për të cilin po shkruaj këto radhë e thirrën në stërvitjen ushtarake. Pasi u krye detyra e zborit në një repart prapa malit të Dajtit, aty nga mesdita zboristët u lanë të lirë të largoheshin me nje makinë “Gas 51”. Xhema i trëmbur nga makina, u nis ta bënte rrugën më këmbë, ndonëse do t’i duheshin shume orë udhëtimi. Shokët e tij, si për inat të tij, e rrëmbyen me zor dhe e ngjitën në makinë. Kundërshtimi dhe britma e tij ishte e frikshme dhe këmbëngulëse, por nuk mundi të përballonte dot forcën e shokëve. Makina u nis, Xhemën e mbanin fort për krahu. Fytyrën e tij e kishte përfshirë frika e bindjes tragjike. Pas disa kilometrash udhëtimi, makina doli nga rruga në një kthesë dhe mori rrokullimën tragjike në një greminë me dhjetëra metra drejt një përroi. Përfundimi?! Njëzet veta të vdekur midis tyre edhe Xhema qe i urrente per vdekje makinat! Nuk ma merr mëndja se përpara kësaj ngjarjeje përbën ndonjë çudi të madhe Akropoli, ose cilado vepër e ngritur me fuqitë e njeriut….

SIRI SULEJMANI

Nosh

30-04-2012, 22:20

NJERËZ TË MIRË GJINDEN KUDO

Nga Luan Çipi

“VËLLEZËR! Mos u thyeni nga vështirësitë që u krijojnë dashakeqët! Njerëz të mirë gjen kudo”.

http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/04/luan_cipi_02_2012-236x300.png (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/04/luan_cipi_02_2012.png)Luan Çipi

Citova më lart një përfundim, këshillë plaku, që e vërtetova me disa raste ngjarjesh rresht, të ndodhura e të jetuara brenda dy ditëve, siç po jua paraqes më poshtë:

-Po vija nga Tirana së bashku me gruan time, pasi kaluam atje muajt e ftohta të dimrit, për t’u kthyer ne Vlorën tonë të dashur, qytet i veçantë dhe mjaft i kërkuar për të kaluar këndshëm, buzë detit, muajt e verës. Ne, që kemi shtëpi për banim edhe në Tiranë edhe në Vlorë, se fëmijët tanë kanë emigruar nëpër botë dhe shtëpitë e tyre, “qajnë për të zot”, si pleq të vetmuar shkojmë, sa andej këndej dhe i bëjmë ato shtëpi, sadopak, të dëgjojnë “qeshje pleqërisht”, në zëvendësim të britmave gazmore të të rinjve dhe të fëmijëve të tyre.
Udhëtimin nga Tirana për Vlorë e bëja duke drejtuar, në pozicionin e shoferit, një autoveturën time “Reno Clio” 1200 me benzinë. Kur po kaloja kthesën e Rrogozhinës dallova sinjalin e kuq të mungesës së ujit dhe pak kilometra me tutje, sinjalin e kuq për mos qarkullim vaji dhe, ndërkohë, shigjeta, te manometri i temperaturës, kaloi maksimalen.
Ndalova te Bar-Restoranti më i afërt buzë rrugës, që njihet me emrin e pronarit Pilo Lala, sa pimë nga një kafe dhe pasi e plotësova depozitën me ujë, provova ta ndizja makinën me motorino, po pa rezultat. Me aq sa dija, mendova: motori nuk po ndizet, se unë pompova disa here në levën e gazit dhe ndofta, është “gufosur”. I dëshpëruar, me gruan e moshuar përbri dhe me makinën të mbushur me ngarkese të plot teshash në trasta e valixhe në bagazh dhe deri sedilje, po prisja, pa rrugë shpëtimi. Ndërkohë shikoj të parkojë aty afër një furgon me targë Vlore me dy djem të rijë në kabinë. Përshëndetem me ta, u shpjegoj gjendjen dhe u kërkoj ndihmë. Çuditërisht ata u treguan të gatshëm dhe e morën shpejt situatën në duart e tyre: Njeri hipi në makinën time dhe provoi ti binte gjatë motorinos, pa rezultat. Tjetri, nxori “kavon” dhe provuan ta ndiznin me rimorkim, po sërish, pa rezultat. Më sugjeruan se duhej ndihmë e kualifikuar specialistësh dhe me rekomanduan për te një servis riparim automjetesh aty pranë. Unë, duke menduar se do duhej kohë për të dalë nga situata, u sugjerova atyre të me merrnin gruan dhe bagazhet deri ne Vlore dhe unë të bëja përpjekje për të dalë nga situata, te ai servisi aty pranë, sipas këshillës që më dhanë. Ata pranuan menjëherë dhe ndihmuan për ngarkimin e bagazheve në furgonin e tyre.
Pas kësaj, në servis, u kryen disa veprime kontrolluese dhe rezultoi se ishte djegur guarnicioni i kokës së motorit. Pasi e rimbusha depozitën me ujë dhe mora me vete dy shishe plastike të mëdha me ujë rezervë, u nisa drejt Vlorës, me mendimin se do ti hidhja ujë gjatë rrugës, disa herë. Kështu e mbylla aventurën dhe për fat mbërrita në Vlorë.
Ç’kishte ndodhur me bamirësit tanë? Ata dolën vërtetë djem të rrallë: Gruan time të moshuar, të dëshpëruar e të lodhur, e shoqëruan deri në shtëpinë tonë në Skelë të Vlorës dhe bagazhet i ngarkuan në krahë deri brenda shtëpisë. Kur ajo kishte nxjerrë pare për t’i shpërblyer për punën e bërë dhe kohën e humbur, ata kishin refuzuar me këmbëngulje vendosmërisht.
Mendova se ata djem të mbarë do kishin qenë vlonjat të njohur, ndofta bijë të miqve tanë, ose shokë të fëmijëve tanë. Por, jo! Ata nuk ishin asfare nga Vlora, por nga Gorishova e Fierit. I kishte pyetur ime shoqe. Kishin vetëm disa vjet në Vlorë, ku kishin hapur të suksesshëm një punishte duralumini dhe punonin me ndershmëri për mbijetesë.
Atëherë mu kujtua konkluzioni logjik jetësor i plakut: “Njerëz të mirë gjen kudo” Dhe ja vlen t’i publikosh: Ata janë vëllezërit Farudin dhe Ledion.
*
-Kam kohë që, nëpërmjet internetit, jam njohur sadopak me Senad Guraziun, poet, studiues (dhe bamirës, do shtoja unë) dhe shpesh kemi këmbyer krijime letrare, përkthime e deri konsiderata reciproke. Gjithnjë, fare pa interes e përfitimi material, është treguar i gatshëm dhe më ka ofruar, qysh herët dhe vazhdimisht, këshilla dhe ndihmë, sepse kuptohet lehtë, sa e kontakton krijimtarinë dhe veprimtarinë e tij, që disponon njohuri të gjithanshme, jo vetëm letrare e kulturore por edhe teknike kompjuterike. Ai sot më befasoi me BLOGUN e tij të ri, që ma dërgoi me dashamirësi. Ja si i njoftonte, me këtë rast, Senadi, miqtë e tij:
“Miq të respektuar, vetëm desha t’ju njoftoj se kam ujdisur një faqe personale për vjershat e mia dhe gjërat tjera… të cilën për momentin mund ta vizitoni në:
http://www.alfa-forma.com/x1/interm/link.php?M=4441&N=105&L=35&F=H
(se shpejti do jete nën adresën e vet të regjistruar me herët… LETRAT.EU)
Dhe postimet në kuadër te Listës Ars Poetica do të reduktohen (do jenë si postime të përdyjavshme) varësisht nga volumi… kuptohet, nëse s’të ketë cfarë të postohet atëherë dhe me rralle. Shpresoj qe te gjitha postimet (pra dhe ato te se kaluarës) ta kenë se shpejti një Indeks aty ne faqe, te jene ne te njëjtin vend (tani për tani e lidha aty vetëm formularin për regjistrim, i cili ishte i gatshëm). Mos e kurseni as ju kontributin tuaj për listën tonë modeste, ndonjë gjë që mendoni se ia vlen te shpërndahet ne adresat e listës, ma nisni.
Përzemërsisht,
senad guraziu”

Unë i gëzuar e hapa faqen e mikut tim dhe i kënaqur nga sa zbulova (thuajse një thesar) i shkrova në çast:
I dashur Senad,
Të falënderoj për çka ke arritur të bësh : Një blog teknikisht perfekt në gjithçka. Nuk të bej qejfin poqe se i entuziazmuar të them: Je burrë i zoti. Besoj se do përsoset më tej edhe si ngjyrim.
Përqafime
Luani nga Vlora

Dhe Senadi i mirë, aty për aty, përgjigjet:
ah… ku gjen njeriu dashamire si ju z. Cipi !!!
ju e shihni se si janë katandisur bota, secili me secilin bëjnë lajle-lule e lule-lajka, reciprokisht “zejnë argat” dhe nëpër media e gazeta, neper faqe te Internetit me lavde e “recensa” pa pa pa, te gjithë janë bërë kritike letrar dhe doktorë shkencash, secili vuan për të “dalë nga anonimati”, janë berë jo klube por kulube-kulube
Merrem me interneta qyshkur ishte ne pelena si Internet, dhe kur shqiptaret vetëm zërin ia kishin dëgjuar, s’ka autor shqiptar qe s’ka kaluar neper “sofrën” time si PORTALI I PARE I SHQIPTAREVE, për 5-6 vjet, shumë njerëz qe i njoh, shume autore e krijues… (dhe i njoh, duhet te ma besoni se i NJOH) janë tepër të vegjël ne shpirt, smiraxhinj, me zemra sa një lajthi… inteligjencën e ngatërrojnë me intelektualizëm (ata harrojnë se dhe Al Capone ishte inteligjent… por ama shpirtngushte, zemërngushtë, hajn, i pashpirt… e edhe vrasës, ai i hahahah i vriste njerëzit tek ashtu, duke ngrenë buke).
kemi dhe shume rruge për të berë z. Cipi… sorry por është e vërtetë.
*
-U kthye nga Amerika, ku banon familjarisht prej shumë, poeti dhe shkrimtari Petraq Janko Pali. Ai, i lindur në Qeparo dhe i rritur në qytetin e Vlorës, gurrë gdhendës i talentuar në profesion, në të ri kreu katër shkolla të mesme teknike, përfshire atë të mësuesisë, mjekësisë dhe të ndërtimit. Në plotësim të amanetit të babait të tij, atdhetar të nderuar Janko Pali, (shkrimtarit dhe mësuesit të merituar). I biri, Petraq Pali, edhe pse në moshë të thyer, kur të tjerë bashkëmoshatarë grisin kohën kafeneve, nisi dhe përfundoi me sukses Universitetin për jurisprudence dhe u laureua për avokati.
Petraq Pali ka dy dekada që shkruan, për t’i vënë në dobi të njerëzve energjitë e pashtershme që disponon, mallin dhe dashurinë për Atdheun e vet dhe për ti lënë të paharruara e mbresëlënëse kujtimet e tij të pafundme jetësore. Ai ka mbushur 20 libra me poezi, reportazhe, rrëfenja të bukura, portrete e deri romane. Librat e tij edhe pse të thjeshta e pa komplekse të sajuara artificialisht, pasqyrojnë ngjarje të vërteta dhe mësime të vlefshme, që lexohen me endje dhe po i nise nuk iu lëshon dot nga dora, se te bëjnë për vete.
Kur e takova Petraq Palin, që ka ardhur nga Amerika, si çdo vit për të pushuar dhe për t’u çmallur me shokët dhe vendlindjen, midis te tjerave ai me tregoi:
Erdha nga Nju Jorku në Rinas me një avion Turk, që na solli transit deri ne Stamboll. Kur na u desh të ndërronim avion, destinacioni u ndryshua dhe ne duhet te lëviznim pa pasur kohë, për të kërkuar e gjetur portën tonë të hyrjes. Koha ishte e paktë dhe unë duhet te shoqëroja dhe të ndihmoja edhe dy shqiptarë tepër te moshuar hallexhi, që nuk dinin asnjë fjalë anglisht, çka më rrezikoi humbjen e avionit të radhës. Po, desh zoti, me valixhet e tyre zvarrë e kapëm minutën e fundit.
Kënaqësia që shprehte për këtë stërmundim dukej qartë në sytë e qeshur të Petraq Palit. Unë e dalloja gëzimin e tij më shumë nga të tjerët, sepse e njihja nga afër këtë bujar të lindur: I dija përpjekjet për të ndihmuar bashkatdhetarët e ngelur rrugëve të Greqisë; dija ndihmën e dhënë në disa raste për pritjen, strehimin, ushqimin dhe akomodimin e emigrantëve Qeparotas, Shqiptarë e deri Kosovarë në Amerikë; hapjen e një shkolle pa pagese për fëmijët shqiptar në Amerikë; çeljen dhe drejtimin e suksesshëm të faqes letrare internetike “ Qeparoi” në Amerikë, etj.

Kështu, përfundimi logjik i plakut të urtë “Njerëz të mirë gjen kudo” për mua, fitoi të drejta përgjithësuese dhe kjo më lehtëson, duke e ngritur në shkallën më të lartë besimin dhe shpresën se gjithnjë e më shumë njerëzit e mirë, vizionar e bamirës, do arrijnë të zgjidhen e të vendosen edhe deri në Qeveri, Parlament dhe Presidencë, si dhe ata do të merren vesh për një politikë mirëkuptuese njerëzish të mirë.
Atëherë edhe sentenca e Sokratit “Politika është arti i marrëveshjes për të administruar shtetin” kam besim se do realizohet plotësisht.

Vlorë, më 29.04,2012

Nosh

30-04-2012, 22:23

Gerxhaliu: Varfëria në Kosovë, bombë e kurdisur
http://koha.net/repository/images/f1_gerxhaliu-jpg1335770927.jpg

Publikuar: 30.04.2012 - 09:25

Prishtinë, 30 prill - Safet Gerxhaliu, kryetar i Odës Ekonomike, thotë se korrupsioni dhe burokracia po ndikojnë në largimin e investitorëve të huaj. Varfëria e skajshme, sipas tij, pritet të thellohet ende. Nuk bëhet fjalë për hapje të vendeve të reja të punës e as për investime të huaja, dhe kjo falë imazhit të shkatërruar të Kosovës. Në intervistën dhënë “Kohës Ditore”, që u publikua në numrin e sotshëm, ai shpreh shqetësimin se një ditë edhe bizneset kosovare do ta braktisin vendin. Afaristët, sidomos prodhuesit ai i quan heronjtë e pasluftës. Por, për fat të keq, sipas tij, nga qarqe të caktuara institucionale, biznesmeni kosovar shihet vetëm si subjekt për gjobitje dhe grabitje.

Varfërinë në Kosovë, ai e ka quajtur bombë të kurdisur për vendin.

Në qoftë se analizohen premtimet e bëra nga dikastere të caktuara qeveritare në fund të vitit 2011, se viti 2012 do të jetë vit i mbështetjes dhe i përkrahjes më të madhe karshi biznesit, optimizmi ka qenë shumë i madh, shprehet Gërxhaliu. Mirëpo, tani jemi në prill të këtij viti dhe sfidat dhe vështirësitë për sektorin privat janë në rritje e sipër. Të gjitha ato premtime që kanë qenë, kanë mbetur në formë të fjalëve, por në realitet ato nuk janë duke u shijuar nga sektori privat. E tëra kjo e dëmton edhe më tepër ambientin e biznesit. Nga mosimplementimi i të gjitha këtyre premtimeve qeveritare, druaj se më tepër jemi duke i promovuar që investimet e huaja të orientohen në vendet e rajonit, sesa të mbeten në Kosovë. Kemi të bëjmë me imazhin e dëmtuar të Kosovës, me procesin e korrupsionit dhe të burokracisë për të cilat vetëm flitet dhe asgjë nuk luftohet.

I pyetur se cila është ajo substancë për të cilën po mendoni se duhet të ndryshohet, kryetari i OEK u përgjigj se në rend të parë duhet mendojmë se si mund të kemi zhvillim ekonomik në qoftë se 80 për qind e buxhetit duhet të grumbullohet nga Dogana, dhe 20 për qind nga Administrata Tatimore. Kur kemi një orientim të tillë lind pyetja se a mos vallë është orientimi bazik qeveritar që tregtia të jetë ajo që do të krijojë qëndrueshmëri.

Pyetje nëse pret edhe një krizë ekonomike, Gërxhaliu iu përgjigj se vetëm ata që vërtet e analizojnë Kosovën nga këndvështrimi politik mund të thonë se në Kosovë nuk ka krizë dhe nuk do të ketë krizë. Duhet të kuptohet se Kosova ka hyrë nga kriza në krizë, dhe kjo po reflektohet çdo ditë e më tepër. Sa ka vende të reja të punës, sa ka investime të huaja, çdo ditë e më pak. Me siguri se do të ballafaqohemi edhe me rënie të remitencave nga diaspora. Këto janë argumente se vërtet jemi në krizë. Nëse nuk bëhet ndonjë hap për të dalë nga kjo situatë, vërtet do të ketë pasoja shumë të mëdha për të ardhmen e Kosovës.

Është shqetësuese ngritja e vazhdueshme e çmimeve. Informatat më të reja më të reja thonë se çmimet janë ngritur 8 për qind. Paramendoni se sa ndikon kjo në Kosovë, kur jemi duke jetuar me paga afrikane, ndërsa kemi çmime dhe standard evropian. Kemi afër 17 për qind të popullatës që jetojnë në varfëri ekstreme, me 93 centë në ditë, dhe 50 për qind të popullatës në varfëri. Kjo është një bombë e kurdisur.

Si një problem me pasoja afatgjata ai ka përmendur posaçërisht sistemin arsimor. Në vitet e fundit, me të madhe në Kosovë po prodhohen analfabetë. Vendosja e tyre në pozitat kyç është vrasje e 40 vjetëve të ardhshëm për vendin (gjerësisht në Kohën Ditore”).

Nosh

30-04-2012, 22:32

Njeriun qi e vrau Shqipnia e keqe
28 Prill, 2012 | Postuar në: Opinion (http://www.gazetatema.net/web/category/opinion/) | Shkruar nga: TemA Online (http://www.gazetatema.net/web/author/mbaze/)

http://www.gazetatema.net/web/wp-content/uploads/2012/04/Salih-Kabashi-225x300-150x150.jpg (http://www.gazetatema.net/web/wp-content/uploads/2012/04/Salih-Kabashi-225x300.jpg)Ardian Klosi apo fundi i një gjeni? Deri dje këtu kishim një njeri, të cilin e shamë dhe të cilit nuk ia ditëm kimetin

Nga Salih Kabashi

Me Ardian Klosin ke mundur të pajtohesh ose jo, por nuk ke mundur të mos e vlerësosh mendimin e thellë të tij. Ka qenë i njohuri, jo miku im. E kam takuar për here të parë në mars 1990 në Tiranë. Ishte më inteligjenti nga të gjithë ata që po i takoja. E gjeta njeri që notonte kundrejt valëve. Menjëherë vura re dy gjëra që e shquanin intelektualisht.
Së pari ishte i mendimit se, çfarë blasfemie në atë kohë!, rregullat e drejtshkrimit të shqipes duheshin rishikuar duke bërë pak më shumë për gegnishten.
Blasfemia e dytë. Mendonte se Ismail Kadareja më shumë se shkrimtar i madh ishte një kriminel i ndyrë në shërbim të diktaturës.
Intelektualisht ishte gjerman. Me gjithçka çfarë brenda vetes përmban ky formulim. Kishte një natyrë urtaku. Një buzëqeshje e lehtë shoqëruar me një lodhje të pikëllimshme i rrinte e përhershme në fytyrën e zbehur të tij. E kuptoje menjëherë se ishte njeri i librave, studimeve bibliotekave dhe shkrimeve.
Rezymeja ime e një ndeje me plot muhabete të atyre ditëve në Tiranë, ku ishin edhe shtatë a tetë intelektualë, shkrimtarë, poetë e ish-të burgosur, do të ishte se Ardian Klosi paraqiste pakicë absolute, në mos një ujk krejt vetmitar brenda diskursit politik-kulturor që kishte marrë zjarr dhe që ishte bërë sundues.
Klima e asaj kohe Ardian Klosin nuk mund të mos e nxirrte ndryshe pos tradhtar…
As unë nuk pajtohesha me gjithë ato që ai mbronte, por, Zotin e kam dëshmitar: kurrë nuk kisha as më të voglin dyshim në nderin dhe guximin, njerzillëkun dhe shqiptarësinë e tij të padyshimtë dhe jofolklorike. Më pëlqente urtia dhe jokonformizmi i tij.
Pastaj për një kohë, rreth dy vite ndoshta, nuk ishim në orbitat e shoqi-shoqit. Pata dëgjuar se ai ishte vendosur në München në Katedrën e Gjuhës Shqipe. Enveristët e Kosovës dhe ai divizioni i sigurimsave që Ramiz Alia e kishte shpërndarë nëpër Evropë për të stolisur pak a shumë natyrën e regjimit komunist, ndër të tjerë filluan me përgojimet më të paimagjinueshme që pos të tjerëve kishin vendosur ta përbaltin edhe figurën e një studiuesi dhe intelektuali të ri. Ndërsa, Ismail Kadareja, për ta përbuzur, për ta bërë një askush dhe për ta diskualifikuar fare për Ardianin, para meje shprehej si për “atë horrin, të birin e Bilbil Klosit, ministrit të drejtësisë së Enver Hoxhës…”.
Në vjeshtë të ’91-shës përmes një mikes sime patëm rivënë lidhjen. Asokohe Ardiani po qëndronte tek një miku i tij në Graz të Austrisë. Kërkonte ndihmën time në botimin e një libri. Nga Lubjana bashkë me pronarin slloven të shtypshkronjës ku unë shtypja “Republikën” dhe botimet e saj, në një mëngjes nëntori u nisëm dhe në mesditë u bëmë bashkë. Kaluam një drekë dhe pasdite të këndshme me shumë biseda për gjërat më të ndryshme. Çmimi që slloveni kërkoi për shtypjen e librit ishte bukur i lartë, prandaj edhe vetë i sugjerova Ardianit që librin më mirë ta shtypte në Tiranë. Me shumë qejf i dhashë një shumë modeste të hollash si kontribut dhe lehtësim në kapërcimin e shpenzimeve të shtypjes…
Nga ajo kohë nuk e kam takuar më. Ndërkohë që me shumë kënaqësi kam lexuar artikujt e tij të shumtë në shtypin shqiptar, kam përcjellë debatet lidhur me qëndrimet e tij rreth politikës, gjuhës, historisë, polemikat lidhur me përkthimet… Gjithë kohën kam qenë në rrjedha të qëndrimeve të tij.
Në janar lexova diçka të trishtueshme për Ardian Klosin. Më pat trishtuar veçmas mënyra mizore se si shtypi dhe media shqiptare po transmetonte një tragjedi.
Tash paska ndodhur edhe kjo. Ardian Klosi i paska marrë jetën vetes?!
Jo, jo miqtë e mi! Ardian Klosi nuk e ka vrarë veten. Ardian Klosin e ka vra Shqipëria e Keqe.
Atë e vranë shqiptarët e ligj.
E vranë ngadalë, përditë, sistematikisht dhe me sistem.
E vrau klima tmerrësisht e pafavorshme për mendimin e lire, për studimin e thellë e të paanshëm…
Ardianin e vrau politika e shëmtuar shqiptare.
Ardianin e vranë karrieristët dhe injorantët.
Ardian Klosin e vrau edhe Ismail Kadareja me argatët e tij të çmendur.
E vrau, më vjen rëndë po edhe nuk mundem pa e thënë se e vrau edhe llaqumia e pseudointelektualëve budallenj kosovarë, të cilët ka mbi 20 vjet qyshse kanë uzurpuar median dhe institucionet kulturore-historike të Kosovës duke mbyllë shtigjet të gjitha opinioneve, mendimeve e studimeve të avancuara.
Ikjen nga kjo botë të Adrian Klosit e kuptova para pak orësh.
Asnjë nga ne tani nuk mund të bëjmë asgjë për të, ndërsa unë nuk munda të kaloj natën pa mos evokuar kujtimet e pakta nga kontaktet e mia me një mendje të madhe e të ndritur, koha do të tregojë – ndër më të ndriturat e Kombit Shqiptar sot.
Thashë më lart, nuk bënim pjesë në rrethin e miqve të njëri-tjetrit. Unë e respektoja dhe e çmoja për mendimin e tij të ndritur e të guximshëm.
Tash, jam i bindur, do të shohim se ç’njeri të madh kishim këtu, të cilin aq shumë e shamë dhe të cilit nuk ia ditëm kimetin.

Pergjigje per Njeriun qi e vrau Shqipnia e keqe
deda njujork -- 28 Prill, 2012 në 9:42 pm

Rrnofte Frrok Qupi!
http://imazheshqip.blogspot.com/2012/04/zeri-i-pyllit-frrok-qupi.html

Nosh

01-05-2012, 23:24

Evropa – pjesë e problemit apo e zgjidhjes?
http://www.botasot.info/mesme/pamje_tryeza.jpg
Goldon: “Përpjekjet e BE-së për evropianizim të Kosovës janë minuar me mosnjohjen e Kosovës shtet pikërisht nga pesë vendet e BE-së
Kah po shkojnë Kosova dhe Serbia. Cilat janë sfidat dhe perspektivat e këtyre dy vendeve që cilësohen si pjesë të një regjioni konfliktesh dhe cili është roli i Evropës në këtë kontekst. Këto pyetje dhe dilema janë shtruar për debat në tryezën e rrumbullakët të mbajtur më 26 prill në Institutin për Evropën Lindore dhe të Mesme të Universitetit të Freiburgut.
Një panel ku bënin pjesë studiues zviceranë, shqiptarë, serbë e të tjerë, ka provuar të japë përgjigjet përkatëse nga këndvështrime të ndryshme.
Tryeza është drejtuar nga eksperti i Ballkanit, korrespondent i „NZZ am Sonntag“ në Beograd, Andreas Ernst. Panelistë kanë qenë Ilir Deda, analist politik dhe kryetar i institutit Kipred, Vladimir Todorovic drejtor i “Qendrës së Re politike” nga Beogradi, dr. Claire Gordon, nga London School of Economics, Kurt Kunz nga DEZA dhe prof. Dr. Arben Hajrullahu, politolog nga Universiteti i Prishtinës.
Andreas Ernst në paraqitjen e tij hyrëse „Çështjet kryesore dhe statusi aktual“ ka theksuar se edhe 13 vjet pas përfundimit të luftës dhe katër vjet pas shpalljes së pavarësisë, Kosovës i nevojitet akoma vëmendja dhe ndihma e bashkësisë ndërkombëtare.
Në një parashtrim të gjerë, Kurt Kunz nga DEZA ka prezantuar sfondin e gjendjes së përgjithshme në Kosovë, me fokus të veçantë në ekonomi dhe zhvillim. Në këtë drejtim ai ka folur në hollësi mbi mbështetjen që Zvicra, kryesisht përmes DEZA-s ka dhënë dhe po e jep për zhvillimin e Kosovës në shumë fusha. Kunz ka veçuar mes tjerash edhe mbështetjen për projektin medial të albinfos.
Studiuesja nga Londra, dr.Clare Goldon në punimin e saj me titull “BE-ja si faktor kyq në Konflikt – menaxhimi dhe qasja evropianizuese ndaj Kosovës dhe Serbisë“ është marrë me sfidat që i dalin përpara BE-së për menaxhimin e gjithë situatës së ndërlikuar në Kosovë në raport me Serbinë.
Sipas Goldon, evropianizimit, që është synim i proklamuar i politikave si të Prishtinës ashtu dhe të Beogradit, i dalin shumë pengesa përpara. Prapambetja në zhvillimin e përgjithshëm dhe në veçanti në atë ekonomik është ndër pengesat kryesore.
Kosova mbetet shteti më i varfër në Evropë me një GDP prej 1726 euro për kokë banori, ka thënë ajo.
“Përpjekjet e BE-së për evropianizim të Kosovës janë minuar me mosnjohjen e Kosovës shtet pikërisht nga pesë vendet e BE-së”, ka nënvizuar Goldon.

Bota Sot

Nosh

02-05-2012, 21:24

Te perkujtohet 67 vjetori i vdekjes se Adolf Hitlerit

Nga Paul Tedeschini
http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/05/Murat-Hitler-Hysejn-300x113.png (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/05/Murat-Hitler-Hysejn.png)Ne kalendarin e ngjarjeve historike vrejta se sot me 30 prill 2012 bahen plot 67 vjet qe nga vdekja e Adolf Hitlerit. Tue mendue se çka e lidhte Hitlerin me shqiptaret me shkoi mendja se me shqiptaret e lidhshin te njatat gjana si me Sulltan Muratin I: Pushtimi i shqiptarve, Lufta kundra sllaveve dhe mbrojtja e civilizimit islam. Ne gazetat kosovare kam lexue mbi viziten ne muejin mars te viti
2011 te kryeministrit turk Rexhep Erdogan, i cili organizoi ceremoninë në tyrben e Sulltan Muratit I në afërsi të Prishtinës perkujtimin e 622 vjetorit te vrasjes se Sulltan Muratit. Po ashtu lexova edhe mbi viziten ne muejin gusht 2011 te zëvendës kryeministri te Turqisë, Bulent Arinq, i cili kishte ardhur në Kosovë për të marrë pjesë në shënimin e 622-vjetorit të vdekjes së Sulltan Muratit në fshatin Mazgit të Komunës së Obiliqit. Në ceremoninë e zhvilluar në tyrben e Sulltan Muratit në afërsi të Prishtinës kanë marrë pjesë udhëheqës të komunës së Osmangazit nga Bursa, TIKA-s, komuna e Obiliqit si dhe delegacione nga Maqedonia e Turqia. Në njërën prej qendrave më të njohura historike të Ballkanit, edhe sivjet është përkujtuar Sulltan Murati. Në ceremoninë e zhvilluar në tyrben e Sulltan Muratit në afërsi të Prishtinës kanë marrë pjesë udhëheqës të komunës së Osmangazit nga Bursa, TIKA-s, komuna e Obiliqit si dhe delegacione nga Maqedonia e Turqia. Kreu i BIK-ut Naim Tërnava ka theksuar se lutjet e bëra tani e 621 vjet janë pranuar, dhe se tani përkujtohet Sulltan Murati, i cili ka sjellë civilizimin islam në Kosovë dhe Ballkan. Kryetari i komunës së Obiliqit, Mehmet Krasniqi ka theksuar se ky takim organizohet për të pestën herë me radhë dhe si i tillë shërben për forcimin e lidhjeve kulturore e vëllazërore me Turqinë. Udhëheqësi i komunës së Osmangazit nga Bursa, Mustafa Dündar, ka theksuar se lidhjet e ngushta kanë nis 621 vjet më parë dhe se tani po punohet që ato të forcohen edhe më tej. Ndërsa ambasadori turk në Kosovë, Metin Hüsrev Ünler ka theksuar se Sulltan Murati ka qenë një komandant i shquar, i cili ka vënë vulën në periudhën e formimit të perandorisë Osmane, dhe ka shprehur kënaqësinë, që shumë vite më pas ai përkujtohet në atmosferë paqeje e vëllazërore. Zv/kryeministri i Turqisë, Bylent Arinç, ka marrë pjesën të mërkurën në ceremoninë turke të 622-vjetorit të vdekjes së Muratit I, organizuar në fshatin Mazgit të Kastriotit. Pas vizitës në varrin e sulltan Muratit në territor shqiptar, zv/kryeministri turk ka pohuar se midis Turqisë dhe Ballkanit ka lidhje të thella dhe se ka një solidaritet të madh midis popullit turk dhe atij kosovar. Ndërkaq për rëndësinë e varrit të Muratit ka folur edhe kryetari i komunës së Bursës, Turqi, Reçep Altepe “Jemi mbledhur për të kujtuar një personalitet që ishte shumë i rëndësishëm. Sulltan Murati ishte i gatshëm të luftonte në çdo kohë dhe zhvilloi 37 luftëra dhe e fundit ishte ajo në Kosovë, ku ishte një luftë për ekzistencë, dhe pati thënë se ‘Edhe nëse do të bie dëshmor, me rëndësi është që të fitohet lufta’”. Po Hitlerin çka e lidhe me Kosoven? Edhe Hitleri e pushtoi Kosoven siç e pushtoi Sulltan Murati I. Edhe Hitleri i organizoi kosovaret kundra sllaveve dhe mbeshteti civilizimin islam ne Kosove nepermjet bashkepunetorit te tij kryemyftiut palestinez Haxhi Amin Al-Hysejn. Shume dokumenta flasin per bashkepunimin e ketij myftiu (ish oficeri turk ne luften e par botnore) me nazistat gjerman gjate viteve 1934-1945, te nxjerruna nga “Kripo” (KriminalPolizei gjermane) dhe Gestapoja, nga dosjet e seksionit te Lindjes se Mesme te AbWehr (Sherbimi Sekret gjerman i admiralit Wilhelm Kanaris); nga Departamenti i Çeshtjeve Islamike te “Qendres se Stervitjes te Elementve Musulman” te Waffen SS (te Armes SS), qe varej nga Heinrich Himmler; nga “Komanda e Operacioneve Orjentale” te Divizionit Special Brandenburg – vullndetaret e lindjes aferme, veriafrikan, pertej-kaukazian dhe rus aziatik si dhe te Arab Bureau (Zyres Arabe) te dikasterit te Ministrise se Jashtme gjermane te Joahim Ribbentropit. Kryemyftiu palestinez u takue me Hitlerin ne Berlin me 28 nandor 1941 ( Klikò ketu: http://www.youtube.com/watch?v=nSUEx1cKUlg (http://www.youtube.com/watch?v=nSUEx1cKUlg) ), me te cilin vendosi nji aleance te ngushte ideologjiko-politiko-ushtarake. Myftiu u vendos pastaj ne nji nga zyret qendrore te SS-ve ne Berlin prej ku organizoi dhe ndoqi personalisht aktivitetin e reparteve SS muslimane ne Bosnje, ne Kosove si dhe ne republikat aziatike muslimane sovjetike. Per kete ai bani disa udhetime ne Bosnje, Kosove. Po ashtu ai organizoi bashke punimin e arabve me trupat naziste gjermane te gjeneralit Rommel ne Afriken Veriore. Simbas parimeve te tij ai bashkepunoi edhe per zhdukjen e çifutve ne Europen Lindore. Simbas shkresave zyrtare te Ministrise Jashtme gjermane rezulton, se ai ka fshire nga listat e vizave, qe do tu jepshin çifutve per te ikur ne Palestine me 13 maj 1943 : ( 4000 femijeve dhe 500 te rriturve nga Bullgaria); me 28 korrik 1943 (te 1800 femijve dhe 200 te rriturve nga Rumania) si dhe (900 femijve dhe 100 te rriturve nga Hungaria), te cilet perfunduen ne kampet e çfarrosjes. Klikò linkunhttp://www.tellthechildrenthetruth.com/gallery/ (http://www.tellthechildrenthetruth.com/gallery/) (Materiale fotografike, me spjegime anglisht) ku paraqiten shume fotografi te takimeve te Myftiut me Hitlerin, me Geringun, me Himmlerin, Rippentropin etj, si dhe inspektimi nga ana e tij e reparteve SS gjermane dhe SS bosnjake. Po ashtu jepen fotografi te Myftiut mbas luftes dyte botnore si nji nder organizuesit ma aktiv dhe si drejtues kryesor i Konferences Vendeve Islamike. Kryemyftiu palestinez krijoi Divizionin e 21-t “SS” malor shqiptar “Skenderbeu”! Ne mars te viti 1944 kryekomandanti SS Himmler me sugjerimin dhe kontributin aktiv te myftiut palestinez Haxhi Amin Al-Hysejn vendosi te krijoje divizionin SS shqiptar dhe me vendimin e dates 17 prill u krijue me 1 maj 1944 ne Pej, Prizren dhe ne Prishtine “Arma Malore” 21.Divizioni SS “Skenderbeg” me 9.275 vete nga te cilet ne fakt u mbajten vetem 6500 tue perfshi edhe 300 shqiptar te kethyem nga divizioni 13-t SS malor i Bosnjes “Hanxhari” te organizuem po prej kryemyftit palestinez. Se bashku me oficerat gjerman te drejtimit divizioni arrinte 8500 ushtarak. Divizioni perbahej nga dy regjimente kambsorie, nga regjimenti i altilerise, nji repart zbulimi, nji repart informacioni, nji repart tankesh dhe nji repart te rijsh. Komandanti i divizionit ishte August Schmidhuber. Pjesa ma e madhe e rekrutave ishin shqiptar musliman nga Kosova. Prandej mbasi Adolf Hitleri nuk ka pase ma pak merita se Sulltan Muratin I, un mendoj se sikur asht perkujtue ne Kosove 622 vjetori i vrasjes/vdekjes se Sulltan Muratit, po ashtu duhet te perkujtohet sot ne Kosove edhe 67 vjetori i vdekjes/vetvrasjes se Adolf Hitlerit. Paul Tedeschini, me 30.04.2012

Nosh

02-05-2012, 21:27

“ROLI DHE RËNDËSIA E SHQIPTARËVE PËR PAQEN E QËNDRUESHME NË BALLKAN”

Nga Kozeta Zavalani Federata për Paqe Universale zhvilloi Konferencën Evropiane të Lidershipit me temë “ROLI DHE RËNDËSIA E SHQIPTARËVE PËR PAQEN E QËNDRUESHME NË BALLKAN” http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/04/Konferenca-Federata-e-Paqes-Uuniversale-Salla-e-konferencave-Pallati-i-KOngreseve-300x164.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/04/Konferenca-Federata-e-Paqes-Uuniversale-Salla-e-konferencave-Pallati-i-KOngreseve.jpg)Konferenca i filloi punimet në 28 prill 2012 ne Hotel Tirana Internacional.Seancën e parë te titulluar “Zhvillimi dhe konsolidimi i Paqes në një Ballkan të lirë dhe demokratik – shqiptarët si konsolidues të paqes në Ballkan” e moderoi – Ali Laçej ish Kryetar i Federatës së Paqes Universale, Shqipëri, i cili ia dha fjalen per referatin e tij Sh. T. Rexhep Meidani (President i Republikës së Shqipërisë, 1997-2002) e pas tij referoi – Sh. T. Fatmir Sejdiu President i Republikës së Kosovës, 2006-2010. Midis të tjerash ai theksoi -Kanë kaluar 12 vjet dhe ende janë të freskta imazhet që tronditën gjithë opinionin botëror. Pamje njerëzish që ikin nëpër male, trena të mbushur si në kohën e nazizmit, shtëpi të djegura, ushtarë që krenohen duke goditur njerëz të pafuqishëm si në kohën e kryqëzatave, të gjitha këto do të mbeten gjatë në kujtesën e njerëzve. E gjithë kjo ndodhi në prag të shekullit XXI. Nuk i them këto fakte se janë të panjohura, por për të riktheksuar se paqja dhe falja ishin dhe janë bërë parimi kryesor i filozofisë së shqiptarëve të Kosovës mbas vitit 1999. E kaluara ua mori pothuajse të gjitha, por i inkurajoi të mos jetojnë me te, të shikojnë nga ardhmja, sikur të gjithë popujt e lirë dhe të qytetëruar. Për këtë, me të drejtë, mund të them, se titulli i Konferencës përkon me realitetin: Shqiptarët kanë dëshmuar dhe po dëshmojnë se janë një komb i Paqes.Ndërsa nuk dyshoj se besimi në një Ballkan më të mirë, më tolerant dhe plural, është e vetmja e alternativë e të gjithë neve. Bota jonë është e madhe dhe e pasur për aq sa do të punojmë bashkërish në të gjitha cepet e rajonit për për paqe, mirëkuptim dhe tolerancë.
http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/04/Konferenca-FPU-Pallati-i-Kongreseve-4-1024x496.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/04/Konferenca-FPU-Pallati-i-Kongreseve-4.jpg)
Fjalët e tij u pasuan nga referati i Dr. Yong Cheon Song Kryetar, UPF, Evropë. Më pas u vijua me panelin për kontribute të nivelit të lartë me përfaqësues të trevave shqiptare ku diskutuan Z. Hydajet Hyseni (Deputet i Kuvendit të Kosovës, Kryetar i FPU – Kosovë) Prof. Dr. Sadi Bexheti (Kryetar i Komunës së Tetovës, Maqedoni) Z. Nail Draga (Kryetar i Këshillit Nismëtar të FPU, Mal i Zi)Z. Ragmi Mustafa (Kryetar i Komunës së Preshevës, Serbi)
Seanca e dytë mbante temën “Siguria në Ballkan – rëndësia e qëndrueshmërisë së saj për Evropën” u moderua nga Z. Bajram Ibraj (Kryetar i Federatës së Paqes Universale, Shqipëri)që ia dha fjalën për të referuar – Sh. T. Alfred Moisiu (President i Republikës së Shqipërisë 2002-2007) – Dr. Wim Van Eekelen (Ish-sekretar i Përgjithshëm i Bashkimit Evropian Perëndimor) – Në Panel për kontribute të nivelit të lartë mbi çështjen e sigurisë referuan Dr. Arjan Starova (Zv. Ministër i Mbrojtjes) –Prof. Dr. Shezai Rrokaj (Dekan i Fakultetit të Histori – Filologjisë, UT) dhe Gjen. Bilbil Mema (Ish Drejtor i Përgjithshëm i Policisë së Shtetit) – Prof. Dr. Lisen Bashkurti (Rektor i Universitetit Ndërkombëtar të Tiranës) –
Dita e dytë e Konferencës Evropiane të Lidershipit “ROLI DHE RËNDËSIA E SHQIPTARËVE PËR PAQEN E QËNDRUESHME NË BALLKAN” vijoi në daten 29 prill 2012 ne Sallën e konferencave të Pallatit të Kongreseve. http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/04/Konferenca-FPU-Pallati-i-Kongreseve-5-1-1024x503.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/04/Konferenca-FPU-Pallati-i-Kongreseve-5-1.jpg)Në seancën e parë titulluar “Qeverisja e mirë dhe Edukimi për Paqe – thelbësorë për një paqe të qëndrueshme në Ballkan”, moderatore – Dr. Saemira Pino (Nënkryetare e Federatës së Paqes Universale, Shqipëri) ia dha fjalën për mesazhin e tij Sh. T. Fatmir Sejdiu (President i Republikës së Kosovës, 2006-2010) Pastaj referuan –Mark Brann (Sekretar i Përgjithshëm i FPU, Evropë) – Prof. Dr. Ardian Turku (Nënkryetar i Kuvendit të Shqipërisë) – Në panelin për kontribute të nivelit të lartë mbi qeverisjen e mirë dhe edukimin për paqe folën Znj. Nora Malaj (Zv. Ministre e Arsimit dhe Shkencës) Dr. Arben Malaj (Deputet, Ish Ministër i Financave Ekonomisë) dhe Znj. Tomiko Duggan (Drejtore e Çështjeve Sociale të FPU – Uashington DC)
Seanca e dytë-Roli i Ambasadorëve për Paqe në realizimin e ëndrrës së paqes ndër shqiptarë dhe në Ballkan moderuar nga Bajram Ibraj (Kryetar i Federatës së Paqes Universale, Shqipëri)filloi me mesazhin e përshëndetjes nga Sh. T. Alfred Moisiu (President i Republikës së Shqipërisë, 2002-2007e pastaj referuean – Dr. Yong Cheon Song (Kryetar i Federatës së Paqes, Evropë) Dr. Niko Veizaj (Nënkryetar i Këshillit Kombëtar të Paqes) dhe Z. Robert Williamson (Drejtor i Federatës së Paqes për Ballkanin).
Konferenca Evropiane mbi Lidershipin në mbyllje të punimeve përgatiti e miratoi këtë REZOLUTË:
http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/04/Konferenca-FPU-Pallati-i-Kongreseve-5-1024x543.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/04/Konferenca-FPU-Pallati-i-Kongreseve-5.jpg)
-Ambasadorë për paqen nga Shqipëria, Kosova, Maqedonia, dhe Mali i Zi, ShBA, Mbretëria e Bashkuar, Japonia, Holanda, Koreja e Jugut dhe Austria, u mblodhën së bashku për të diskutuar mbi Rolin dhe Rëndësinë e Shqiptarëve për Paqen e Qëndrueshme në Ballkan. Konferenca u pasurua nga prezenca e Sh. T. Alfred Moisiu, Sh. T. Rexhep Mejdani, Sh.T Fatmir Sejdiu dhe personalitete të tjera nga rajoni dhe Evropa. Përfaqësues të sferës politike, akademike, të sigurisë, ekonomisë dhe parlamentarë u mblodhën për të diskutuar rreth çështjeve të mëposhtme:
a. Zhvillimi dhe konsolidimi i Paqes në një Ballkan të lirë dhe demokratik – shqiptarët si konsolidues të paqes në Ballkan
b. Siguria në Ballkan – rëndësia e qëndrueshmërisë së saj për Evropën
c. Qeverisja e mirë dhe Edukimi për Paqe – thelbësorë për një paqe të qëndrueshme në Ballkan
d. Roli i Ambasadorëve për Paqe në realizimin e ëndrrës së paqes ndër shqiptarë dhe në Ballkan që janë të lidhura me vendosjen dhe konsolidimin e paqes së qëndrueshme në Ballkan dhe Europë.
Në një shpirt unanim, u shpreh dëshira për të punuar për paqen bazuar tek parimet themelore të FPU-së. U theksua se ngjarjet tragjike në Ballkan në fund të shekullit të njëzet dhe në fillim të shekullit të njëzetë e një vijnë prej metoda të vjetruara të mobilizimit të njerëzve anekënd Ballkanit me qëllimin për të dominuar mbi njëri-tjetrin. Pjesëmarrësit i dënojnë të tilla metoda si jo produktive, duke nënvizuar dëshirën e tyre për një koncept të ri përgjegjësie civile për të ardhmen, i cili mëson prej urtësisë së epokave në modele të ndryshme. Ata shprehën dëshirën e tyre për ta shtrirë veprimtarinë e tyre përtej praktikave ndarëse etnike, të cilat shkaktuan kaq shumë dhimbje dhe vuajtje në të gjithë rajonin, dhe nevojën e përdorimit të të njëjtave standarde për të zgjidhur ngatërresat ballkanike.
Konferenca theksoi se institucionet ndryshojnë më lehtë sesa njerëzit. Ajo solli në vëmendje faktin se shqiptaria duhet të identifikohet me paqen e qëndrueshme, sepse ekziston një ngjashmëri midis parimeve të lashta të shqiptarëve dhe parimeve moderne të një Ambasadori për Paqen. Duke nënvizuar nevojën urgjente për bashkëpunim dhe tolerancë në Ballkan pjesëmarrësit u bëjnë thirrje vendim marrësve të ndryshëm që ta konsiderojnë bashkëpunimin ballkanik një prioritet, duke ndërtuar një epokë të re për integrimin gjithëpërfshirës ballkanik dhe evropian, pa anashkaluar asnjë komb apo religjion. Konferenca theksoi se standardet për integrimin në BE janë modeli i vetëm për tu marrë në konsideratë për zgjidhjen e situatës së bllokuar në Ballkan. Ajo vuri në dukje nevojën urgjente të aksioneve të qeverisjes së mirë në të gjithë Ballkanin. Familja, si shkollë e dashurisë dhe tolerancës, u konsiderua shtylla kryesore dhe baza për trashëgimi të mirë kombëtare, e cila sjell individë me kuptim universal të konfliktit të shkaktuar nga paragjykimet, disbalanca gjinore, konfliktet me bazë fetare, keq edukimi dhe keq perceptimi i realitetit shoqëror dhe shkencor, që sjellin tragjedi të dhimbshme si ato që ndodhën në rajonin e Ballkanit. Konferenca fton ApP të kapërcejnë ndasitë etnike duke filluar me individët me përgjegjësitë më të larta. Duke e konsideruar bekim nga Zoti faktin që shqiptarët ndërtuan përgjatë shekujve një themel për bashkëpunim ndërfetar konferenca bën thirrje për studimin dhe promovimin e kësaj praktike dhe përhapjen e tij përtej kufijve kombëtarë, racialë, fetarë dhe kufijve të tjerë.
Pasi u lexua dhe u miratua Deklarata nga Kozeta Zavalani kryetare për Tiranën iu dhe titulli “Ambasador për Paqen” Artistit të Popullit Reshat Arbana, znj.NORA MALAJ, Zv.Ministre e Arsimit dhe Shkencës, Prof. Dr. Sadi Bexhetit, kryetar i komunes Tetove,z. Ragmi Mustafanga Presheva, Gudar Beqiraj, Osman METALLA, IZET MEXHITI nga Maqedonia, znj.Jeta Katro etj. Kështu familja e Federatës për Paqe Universale u shtua me antarë të rinj, që do të punojnë nën moton “Të jetosh për hir të të tjerëve”.

Nosh

02-05-2012, 21:55

TË BASHKUAR RRETH FLAMURIT, GJYSMA NË ROBËRI, GJYSMA NË LIRI, JO MË PAK SE 100 VJET!

Barometri diplomatik

Nga Prof. Dr. Mehdi HYSENI
http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/07/Mehdi_Hyseni.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/07/Mehdi_Hyseni.jpg)Prof Dr Mehdi Hyseni

*** Ja, kjo është e djeshmja, e sotmja, historia, filozofia, lufta, strategjia politiko-diplomatike, vizioni i së nesërmes, përgjegjësia dhe ndërgjgja jonë e përbashkët morale, kombëtare, atdhetare dhe shtetërore “Njëri thumbit, tjetri patkoit”! – Dikush në robëri, dikush në liri, jo më pak se 100 vjet(1912-2012). Kjo nuk quhet fitore e plotë, por gjysmake sa për ta mashtruar vetëvetën në emër të së drejtës së pavarësisë së plotë, të cilën e duan dhe e përqafojnë të gjithë, por nuk e gëzojnë të gjithë shqiptarët dhe e gjithë Shqipëria Etnike e Ismail Qemalit, këtu e njëqind vjet të shkuara. -E, për këtë pavarësi të cunguar, të cilën do ta festojmë së bashku më 28 Nëntor 2012, nuk ka luftuar as Ismal Qemali, as Isa Boletini, as Hasan Prishtina e as bashkidealistët, as bashkëmendimtarët e as bashkëveprimtarët e tyre të penës dhe të pushkës, që nga shpallja e pavarësisë së Shqipërisë Etnike e deri më sot.
Pavarësisht nga pozitat e tyre në pushtetitn e sotëm shtetëror në Tiranë, në Prishtinë, në Shkup, në Preshevë, në Podogoricë, në Ulqin, ata liderë politikë shqiptarë, të cilët brenda njëzetvjeçarit të fundit (1990-2012), janë prononcuar përpara opinionit publik kombëtar dhe ndërkombëtar kundër bashkimit të kombit shqiptar dhe të Shqipërisë Etnike të Ismail Qemalit, nuk di se ku është e drejta e tyre morale dhe kombëtare, që të jenë aq të zëshëm dhe aq euforikë me rastin e kremtimit të 100-vjetorit të shpalljes së pavarësisë së Shqipërisë Etnike, kur ata (as de fakto, as de jure) nuk i njohin kufijt legjitimë, historikë dhe gjeopolitikë të Shqipërisë Etnike të Ismail Qemalit, por vetëm kufijt artificialë të Shqipërisë londineze të Eduard Grejit (1913). Kujtojmë histori të vjetra, e “harrnojmë” histori të reja me përmbajtje të vjetra , por kjo është e vërteta e hidhur e kombit shqiptar dhe e Shqipërisë Etnike në Ballkan (1912-2012). Festojmë sa të doni, mburremi e krenohemi sa të doni para botës së lirë dhe të qytetëruar demokratike e të përparuar, por kësi shembulli të robërisë dhe të pavarësisë së një populli, është vështirë të gjendet në rruzullin tokësor.
Pse , edhe pas një shekulli të plotë (1912-2012), teorikisht, as praktikisht nuk duam ta kuptojmë dhe ta pranojmë të vërtetën se gjysma e kombit shqiptar dhe e Shqipërisë Etnike, jetojnë pa liri dhe pa pavarësi nën sundimin e egër kolonial-robërinë shekullore të vendeve fqinje sllave. Ndërkaq, gjysma tjetër e kombit dhe e Shqipërisë londineze, jeton e lirë dhe e pavarur. Në këtë kontekst, nuk mund të tërhiqet kurrfarë paralelizmi as simetrie midis këtyre dy koncepteve: “robërisë” dhe “pavarësisë”, vajit dhe gëzimit. Të dyja këto koncepte e përjashtojnë njëra-tjetrën, nuk e njohin njëra-tjetrën, pavarësisht nga tezat pretenduese të pajtimit dhe të barazimit të tyre për hir të ruajtjes së ekuilibrit të paqes dhe të stabilitetit në rajon, në dëm të shkolonizimit dhe të pavarësimit të gjysmës së kombit shqiptar dhe të Shqipërisë Etnike. Hipokrizia politike dhe patriotizmi i hendikepuar Kohëve të fundit po flitet dhe po shkruhet me të madhe se institucionaet shtetërore dhe shoqërore të Shqipërisë londineze (1913) kanë filluar përgatitjet dhe programet e tyre për kremtimin e 100-vjetorit të pavarësisë së Shqipërisë. Nuk ka asnjë dyshim se angazhimi dhe përpjekjet e qeverisë së Shqipërisë së Bamir Topit (president) dhe Sali Berisha (kryeministër), që në mënyrë sa më dinjitoze, të kremtohet njëqindvjetori i pavarësisë së Shqipërisë, janë jo vetëm për t’u përshëndetur, por edhe për t’u ndihmuar pa asnjë rezervë nga të të gjithë shqiptarët anembanë planetit njerëzor.
Kjo mbështetje gjithëkombëtare shqiptare, duhet bërë për hir të emrit dhe të veprës së pavdekshme të Isamil Qemalit dhe të bashkëkombësve idealistë, patriotë dhe atdhetarë të tij nga gjitha trojet e Shqipërisë Etnike, të cilët nuk kursyen asgjë vetëm për të bërë të lirë, të pavarur dhe të bashkuar kombin shqiptar dhe Shqipërinë Etnike brenda kufijve të saj natyrorë, historikë, gjeopolitikë, kombëtarë dhe shtetërorë.
Dhe, vërtet, Ismail Qemali ishte kryeministri i parë, i cili, edhe sot, pas 100 vitesh mbeti kryeministri i vetëm i Shqipërisë Etnike (1912-2012).
Mbi të gjitha, kjo është arsyeja njerëzore, historike, kombëtare, patriotike dhe atdhetare, pse shqiptarët anembanë botës, duhet ta përshëndesin, ta ndihmojnë, të kontribuojnë dhe të festojnë bashkërisht 100-vjetorin e shpalljes së pavarësisë së Shqipërisë Etnike. Pra, të jemi të ndërgjegjshëm dhe të qartë si drita e diellit, të gjithë shqiptarët (të lirë, të pavarur dhe, ata të kolonizuar), do ta kremtojnë së bashku 100-vjetorin e pavarësisë së Shqipërisë së Ismail Qemalit, jo pse plot 100 vjet, të gjithë kanë jetuar të barabartë në liri, të pavarur dhe të bashkuar, por pikësëpari, për hir të kryeministrit të tyre legjendar, patriotit, diplomatit dhe themeluesit të Shqipërisë Etinke, Ismail Qemalit, jo të Ahmet Zogut, as të Enver Hoxhës, as të Ramiz Alisë, as të Sali Berishës, as rë Rexhep Mejdanit, as të Alfred Moisiut e as të Bamir Topit, të cilët (për shkak të ideologjive dhe të interesave të ndryshme të politikës ditore të aleancave të brendshme dhe të jashtme) asnjëri prej tyre nuk e ndoqën rrugën dhe veprën e ndritshme gjithëkombëtare shqiptare dhe të gjithë Shqipërisë Etnike të Ismail Qemalit. Si rrjedhim, kombi shqiptar dhe Shqipëria Etnike, edhe në këtë 100-vjetor të shënimit të themelimit dhe të kremtimit të saj, ngelën të copëtuar, të ndarë dhe të kolonizuar në disa shtete fqinje sllave (Mali i Zi, Serbia, Maqedonia dhe Greqia).
Kjo është arsyeja e pakundërshtueshme, pse sot shqiptarët e presin me gëzim dhe me vaje kremtimin e 100-vjetorit të shpalljes së pavarësisë së Shqipërisë Etnike (1912-2012), sepse gjysma e tyre ( kur në të gjitha kontinenet e botës ka përfunduar robëria koloniale) ende jeton nën robërinë dhe tiraninë koloniale të shteteve imperialiste dhe militariste sllave të Ballkanit (Serbia, Mali i Zi, Greqia dhe Maqedonia). Kjo nuk quhet pavarësi, por tirani njëqindvjeçare mbi 50 për qind të kombit shqiptar dhe të territoreve autoktone të Shqipërisë Etnike të Ismail Qemalit.
-Urime 100-vjetori i pavarësisë, por gjysma e shqiptarëve dhe e Shqipërisë Etnike ende nuk kanë pasur fatin, ta gëzojnë dhe, t’i shijojnë frytet dhe të arrirat e asaj pavarësie, të shpallur më 28 Nëntor 1912. Kjo është e vërteta jonë e hidhur, që e hijeson edhe pavarësinë e Shqipërisë londineze.

Nosh

04-05-2012, 12:30

Almhofer: OSBE tërhiqet nëse serbët mbajnë zgjedhje lokale në Veri të Kosovës (http://www.sot.com.al/index.php?option=com_content&view=article&id=31785:almhofer-osbe-terhiqet-nese-serbet-mbajne-zgjedhje-lokale-ne-veri-te-kosoves&catid=157:rajoni&Itemid=484) User Rating: http://www.sot.com.al/media/system/images/rating_star_blank.pnghttp://www.sot.com.al/media/system/images/rating_star_blank.pnghttp://www.sot.com.al/media/system/images/rating_star_blank.pnghttp://www.sot.com.al/media/system/images/rating_star_blank.pnghttp://www.sot.com.al/media/system/images/rating_star_blank.png / 0
PoorBest
Published Date Written by "SOT NEWS"

http://www.sot.com.al/cache/multithumb_thumbs/b_115_98_16777215_0___images_kokaa_osbe-3-maj.gif (http://www.sot.com.al/images/kokaa/osbe-3-maj.gif) Përfaqësues të OSBE-së në Kosovë, kanë bërë të ditur se rreth 500 anëtarë të misionit të Organizatës për Siguri dhe Bashkëpunim Europian (OSBE) do të jenë të angazhuar në lehtësimin e procesit zgjedhor të zgjedhjeve serbe më 6 maj. Në një deklaratë të dhënë për shtyp, shefi i misionit të OSBE-së, Werner Almhofer ka thënë se OSBE-ja ia ka rezervuar vetës të drejtën që të tërhiqet nga roli i lehtësuesit, nëse serbët përpiqen të organizojnë zgjedhje lokale.

Shefi i misionit të OSBE-së në Kosovë, ambasadori Werner Almhofer, hodhi poshtë mundësinë që në vendvotime të jenë të pranishëm zyrtarë të shtetit serb, duke thënë se në secilin vendvotim do të ketë vetëm pjesëtarë të stafit të OSBE-së.
“Ne do t’i vendosim diku pesë njerëz në dhomë-tre janë qytetarë vendas. Të gjithë janë të angazhuar nga OSBE-ja; kjo është çështje që i takon ekskluzivisht OSBE-së. Në përbërjen tonë, tre do të duhej të ishin serbë lokalë dhe ne do t’i sjellim dhe nga dy ndërkombëtarë si koordinues dhe përkthyes”, tha ai.
Almhofer foli për reagimin e parashikuar të OSBE-së në rast të zbatimit të një skenari të tillë në ditën e zgjedhjeve.
“Është esenciale që zgjedhjet të mbahen në përputhje me marrëveshjet e arritura dhe duke respektuar plotësisht rolin e OSBE-së. Nëse nuk ndodh kjo, OSBE-ja ia ka rezervuar vetës të drejtën që të tërhiqet nga roli i tij lehtësues”, u shpreh ai.
OSBE-ja është zotuar se rolin lehtësues për zhvillimin e zgjedhjeve presidenciale e parlamentare serbe në Kosovë do ta zbatojë në përputhje me rolin e saj me rezolutën 12 44 të Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara.

BE rikthen kohën e UNMIK-ut
Artan M. Haraqija | 23-04-2012 08:24 CET
Share on facebook (http://www.zeri.info/artikulli/1/1/48079/be-rikthen-kohen-e-unmik-ut/#) Share on print (http://www.zeri.info/artikulli/1/1/48079/be-rikthen-kohen-e-unmik-ut/#) Share on email (http://www.zeri.info/artikulli/1/1/48079/be-rikthen-kohen-e-unmik-ut/#) Share on twitter (http://www.zeri.info/artikulli/1/1/48079/be-rikthen-kohen-e-unmik-ut/#)

(E plotësuar) Qiproja është një vend “gjysmak” me një mori probleme që është pranuar nga Brukseli si anëtare e saj. Sidoqoftë, shteti ishull që gjysma e territorit udhëhiqet nga grekët qipriotë dhe gjysma tjetër, e papranuar ndërkombëtarisht, nga turqit qipriotë, po arrin të ndryshojë politikat e gjithë Bashkimit Evropian.
“Zëri” ka mësuar se Qeveria e Kosovës është e shqetësuar me insistimin e Qipros, deri më tash të suksesshëm, që gjatë dialogut me Kosovën për liberalizimin e vizave të mos përmendet në asnjë dokument ekzistimi i pasaportave kosovare.
Në vend të tyre, propozimi qipriot thotë se duhet të përdoret termi “dokumentet personale” të Kosovës. Ndonëse nuk përmenden edhe katër vendet e tjera që nuk e kanë njohur Kosovën si shtet, Sllovakia, Spanja, Rumania dhe Greqia, por nuk është larg mendsh që edhe ato e kanë përkrahur këtë ide.
Brukseli tashmë ka filluar ta përdorë emërtimin “dokumentet personale” në versionin ende të papërfunduar të “udhërrëfyesit” apo lista e kushteve që Kosova duhet të plotësojë për të përfituar nga liberalizimi i vizave.
Versioni i muajit mars, në faqen shtatë ku flitet për sigurinë e dokumenteve ndër të tjera përmendet edhe plotësimi i këtij kushti:
“Të lëshojë dokumente biometrike personale të udhëtimit që lexohen nga makina (kompjuteri) në përputhje me standardet e Organizatës Ndërkombëtare të Aviacionit Civil dhe standardet e BE-së për karakteristikat e sigurisë dhe karakteristikat biometrike në dokumentet e udhëtimit”.
Për drejtorin e organizatës “Çohu”, Avni Zogiani, nuk janë aspak të habitshme kërkesat dhe veprimet e çuditshme të Brukselit kundrejt Kosovës pasi vetë misionet që veprojnë edhe fizikisht në Kosovë, duke përfshirë edhe ato të BE-së nuk e njohin Kosovën si shtet.
“Fakti që Kosova nuk është një shtet i pavarur edhe për vetë misionet ndërkombëtare në vendin tonë, kjo tregon se Kosova do të mbetet praktikisht peng i qëndrimeve të BE-se rreth statusit të saj politik, por edhe rreth zhvillimit institucional të saj. Me një fjalë, mendoj se si e tillë Kosova nuk do t’i zhvillojë asnjëherë marrëdhëniet e saj me BE-në as për të shkuar drejt liberalizimit të vizave”, vlerëson Zogiani.
Pasaporta është dokument udhëtimi që e kanë vetëm shtetet e pavarura dhe për këtë arsye BE-ja neutrale ndaj statusit të Kosovës duket se po dorëzohet para edhe një presioni tjetër të vendeve mosnjohëse. Bashkimi Evropian ka 27 shtete anëtare prej të cilave, 22 shtete e kanë pranuar Deklaratën e Pavarësisë së Kosovës si legjitime.
Deri para 17 shkurtit 2008, kur Kuvendi i Kosovës e ka shpallur Kosovën shtet, kosovarët kanë pasur mundësi të udhëtojnë jashtë Kosovës, vetëm me”dokumentet e udhëtimit” që i lëshonte UNMIK-u. Këto dokumente nuk janë prodhuar më tej pasi ato janë zëvendësuar nga dokumentet në të cilat shkruan “Pasaportë” dhe “Republika e Kosovës”.
Portali “Gazetajnk” kohë më parë ka raportuar se kosovarët mund të udhëtojnë në 140 shtete me pasaportën e Kosovës, që i bie se 52 shtete që nuk na kanë njohur shtetin kosovar lejojnë hyrjen e banorëve të saj, me viza, në shtetet e tyre. Këtu hyn edhe Spanja p.sh., nëse në vizë nuk është e shkruar lista e shteteve të zonës shengen ku nuk mund të udhëtosh.
Kjo nuk është hera e parë kur Brukseli duke u munduar tejmase të sillet me neutralitet ndaj statusit të Kosovës, bën veprime që acarojnë jo pak kosovarët. Para disa javësh, “Zëri” ka raportuar se si në të gjitha dokumentet e tenderëve të BE-së për Kosovën shkruhen inicialet e shtetit serb, RS (Republic of Serbia).
Përfaqësuesit e zyrës së BE-së në Kosovë ndonëse e kanë pranuar që Brukseli i jep fonde Kosovës duke ia shënuar Republikën e Serbisë, këtë fakt e arsyetuar si thjesht çështje “teknike”.

OSBE të ndihmojë edhe shqiptarët e Luginës
Fadil Sertolli | 03-05-2012 01:37 CET

http://www.zeri.info/artikulli/1/4/48597/osbe-te-ndihmoje-edhe-shqiptaret-e-lugines/

Share on facebook (http://www.zeri.info/artikulli/1/4/48597/osbe-te-ndihmoje-edhe-shqiptaret-e-lugines/#) Share on print (http://www.zeri.info/artikulli/1/4/48597/osbe-te-ndihmoje-edhe-shqiptaret-e-lugines/#) Share on email (http://www.zeri.info/artikulli/1/4/48597/osbe-te-ndihmoje-edhe-shqiptaret-e-lugines/#) Share on twitter (http://www.zeri.info/artikulli/1/4/48597/osbe-te-ndihmoje-edhe-shqiptaret-e-lugines/#)

Përfaqësuesit e shqiptarëve të Luginës së Preshevës kanë kërkuar nga Organizata për Siguri dhe Bashkëpunim në Evropë (OSBE) që të aplikojnë standarde të njëjta për zgjedhjet e 6 majit, si për serbët e Kosovës po ashtu edhe për shqiptarët e Luginës së Preshevës që jetojnë në Kosovë.
Përfaqësuesit e Luginës së Preshevës kërkojnë nga OSBE-ja që të krijojnë kushte që shqiptarët e Luginës që jetojnë në Kosovë të shkojnë lirshëm më 6 maj për të votuar në Luginë. Po ashtu lidershipi nga Bujanoci kërkon nga të gjithë shqiptarët që të shkojnë më 6 maj, sepse rrezikohet që të humbet kjo komunë.
Ndryshe, sipas disa informatave që janë dhënë në media, Serbia përmes kolonëve të saj të vendosur në komunën e Bujanocit do të mundë të rrezikojë fitoren e kësaj komune nga ana e partive shqiptare. Ky shqetësim është shprehur përmes një reagimi të intelektualëve shqiptarë, të cilët kërkojnë që partitë politike shqiptare në komunat Medvegjë, Bujanoc dhe Preshevë, të bëjnë të mundur përfshirjen sa më masive të shqiptarëve të zhvendosur të këtyre komunave.
Siç mësohet në komunën e Bujanocit tashmë janë vendosur 3650 serbë të vendeve të ndryshme, sidomos nga Kosova, të cilët janë pajisur me dokumente serbe dhe mund të jenë votues potencialë që do të rrezikojnë komunën e Bujanocit për të fituar njëri nga kandidatët shqiptarë.
Intelektualët shqiptarë kërkojnë ndërhyrjen e OSBE-së në këtë rast dhe parandalimin e keqpërdorimeve, ndërsa nga ana tjetër, po nga kjo organizatë kërkojnë që të mundësohet dhe të lehtësojnë votimin e të zhvendosurve shqiptarë nga Lugina e Preshevës në zgjedhjet për komunat shqiptare, ashtu siç u lehtësohet serbëve në Kosovë.
Ndërkaq, kryetari i Bujanocit, Shaip Kamberi, ka thënë se OSBE-ja ka vetëm rolin e vëzhguesit në zgjedhjet të cilat do të mbahen në Luginë. “Ata së bashku me ne jemi duke negociuar me ministritë përkatëse që të krijohet klima dhe mundësitë për shqiptarët që janë nga Malësia, Bujanoci dhe Presheva që të qarkullojnë lirshëm nga Kosova për të ardhur e për të votuar në vendvotimet e veta”, ka thënë Kamberi.
Ndërkaq, analisti Avni Zogiani ka thënë se OSBE-ja si organizatë merr përsipër misione që përmirësojnë sigurinë dhe nga aspekti politik orientohet nga ky objektiv. “Kështu, OSBE nuk përgjigjet për nevojat e të gjitha komuniteteve për demokratizim, por shkon pas atyre situatave që për pikëvështrimin e tyre kontribuojnë ne siguri. Me fjalë tjera, nëse një komunitet është burim i kërcënimit të sigurisë, OSBE kujdeset njëanshëm për të, dhe asnjëherë nuk pretendon se këtë e bën në mënyrë të paanshme”, ka thënë Zogiani.

Nosh

04-05-2012, 13:56

Lajm i fundit (http://www.shekulli.com.al/shekulli/category/radar/), Rajon (http://www.shekulli.com.al/shekulli/category/rajon/)|03/05/2012 14:49

“Jashtë eurozonës, Greqia do të jetë si Shqipëria” (http://www.shekulli.com.al/shekulli/2012/05/03/jashte-eurozones-greqia-do-te-jete-si-shqiperia/) http://www.shekulli.com.al/shekulli/wp-content/uploads/2012/05/jpg-300x180.jpg (http://www.shekulli.com.al/shekulli/wp-content/uploads/2012/05/jpg) Protestues duke mbajtru parullën: "Jo nazistë në parlament" (foto AFP)

Dalja nga eurozona mund ta kthejë Greqinë në një shteti si Shqipëria, ka deklaruar kryetari i PASOK-ut, katër ditë para mbajtjes së zgjedhjeve të përgjithshme.
Propozimi i partisë së majtë ekstreme “Syriza” për grisur marrëveshjen e ndihmës me Bashkimin Evropian dhe Fondin Monetar Ndërkombëtar, “mund ta largojë Greqinë nga eurozona dhe vendi mund të shqiptarizohet”, shprehet Evangelos Venizelos.
“Greqia jonë është një Greqi e fortë, Greqia e tyre është Greqia e izolimit dhe e dhramisë”, është shprehur kreu i PASOK-ut në një konferencë shtypi të transmetuar nga televizioni kombëtar.
Në këtë mënyrë, Venizelos bëri thirrje që të mos votohen partitë të cilat të mund të vënë në rrezik të ardhmen e Greqisë, duke e nxjerr atë nga eurozona. Ai ka nënvizuar se zgjedhjet do të “përcaktojnë fatin e vendit për 20 vitet e ardhshme”, duke shtuar se nuk është “e vërtetë” që refuzimi i ndihmës nga Greqia pas 6 majit nuk do të sjellë pasoja.
http://www.shekulli.com.al/shekulli/wp-content/uploads/2012/05/venizelosscreen_390_0205-300x200.jpg (http://www.shekulli.com.al/shekulli/wp-content/uploads/2012/05/venizelosscreen_390_0205.jpg) Venizelos duke folur në konferencën për shtyp

Venezelos ishte ministër i Financave deri në fillim të këtij viti dhe ndihmojë negociatat për marrjen e paketës së dytë të ndihmës nga BE dhe FMN, në kthim të masave të rrepta për shkurtim të shpenzimeve.
Lideri i koalicionit të së majtës ekstreme (SYRIZA), Alexis Tsipras, iu referuar Venizelosit dhe kreut të Demokracisë së Re, Antonis Samaras si “politikanë që abuzojnë me besimin” gjatë video-konferencë të përbashkët me Venizelos dhe Samaras.
Zgjedhjet pritet të prodhojnë një rezultat ku një numër rekord prej 8-10 parti mund të hyjnë në parlament dhe më të dëmtuarat pritet të dalin dy partitë kryesore.
“Ne i votojmë ato që prej viteve 1980-të dhe ndihemi të mashtruar”, thotë një punëtore fabrike, Kristina Theodorakou, 50 vjeçe, duke iu referuar dy partive kryesore PASOK dhe Demokracisë së Re. Asaj i është shkurtuar paga që prej nisjes së krizës me 500 euro. “Ndërtuam jetën në shumë vite dhe ata na e shkatërruan brenda një nate. Fushata e tyre po u drejtohet idiotëve. Unë do të votoj për një parti të vogël”, shton ajo.
Ndërsa vajza e saj e cila është studente dhe ka mbushur moshën për të votuar shprehet se nuk do ta ushtrojë këtë të drejtë. “Pse ta bëj? Askush nuk na premton një të ardhme më të mirë”.
PASOK gjendet në vështirësi të mëdha në këto zgjedhje. Ish-kreu i saj, Jorgo Papandreu në një intervistë për revistën “Time” është shprehur se kriza dhe ndihmat e BE dhe FMN-së e kanë kthyer Greqinë në një “laborator minjsh”.
PASOK dhe Demokracia e Re në zgjedhjet e vitit 2009 morën 77% të votave por në dielën pritet që për ato të votojnë më pak se 45%. Një sondazh i fundit tregon se Demokracia e Re do të marrë 23% ndërsa PASOK vetëm 16%. /AFP-Reuters/

Nosh

04-05-2012, 23:03

Përkujtojini vrasjet makabre të gazetarëve tanëhttp://www.botasot.info/mesme/xhema-bekimi.jpg

Editorial
Sot mediat bojkotuan institucionet, të paktën kështu kërkuan disa nga mediat kryesore, dhe dy asociacione të gazetarëve, të cila kishin paralajmëruar për këtë hap gjatë një takimi me presidenten Atifete Jahjaga, me shpresë që t’i jepej shans ndryshimit të Ligjit për Kodin Penal të Kosovës, i ndryshuar plotësisht së fundi. Sipas këtij kodi do të penalizohen për përmbajtjet e dyshimta në gazetë, thuaja i gjithë stafi i gazetës, gazetari, redaktori, kryeredaktori, botuesi, dhe rrejti i akuzës përmbyllet me shtypësit e gazetave, pra udhëheqësit e shtypshkronjës.
Dita Botërore e Lirisë së Shtypit shënohet çdo vit në botës me 3 maj, ditë të cilën OKB-ja e sheh si një rast për të theksuar parimet themelore të lirisë së shtypit, por edhe për të vlerësuar lirinë e shtypit anë e mbanë botës, pastaj për të mbrojtur mediat nga sulmet ndaj pavarësisë së tyre editoriale dhe për të nderuar gazetarët të cilët kanë humbur jetën duke kryer detyrën e tyre.
Por, në ditën botërore të fjalës së lirë, të paktën kjo kërkesa e fundit nuk ndodhë kështu. Prandaj, është i pamjaftueshëm përkujtimi vetëm i disa momenteve për të cilat ne sot ndjehemi keq apo ndodhemi përballë situatave tejet sfiduese. Gazetarët në Kosovë, përkatësisht një numër jo i vogël drejtuesish duhet të mësohen me pranimin e vlerave, me pranimin e ekzistencës së tjetrit dhe jo me mohimin dhe injorimin, deri në përbuzjen e të vdekurve.
E vetmja gazetë që ka pasur fatin jo të mirë, që të ketë aq shumë viktima të mungesës së lirisë së fjalës është gazeta “Bota sot”. I vrarë njëri nga politikanët më në zë të kohës, bashkëpunëtori i ngushtë i Presidentit Rugova, Xhemajl Mustafa, që ishte bashkëpunëtor i gazetës sonë, dhe një autor i nderuar dhe i respektuar nga lexuesit tanë dhe opinioni i gjerë publikë. Por, përndjekja e hapur e gazetarëve dhe bashkëpunëtorëve tanë, do të vijohej me vrasjen e kolegut dhe gazetarit tonë Bekim Kastrati në një atentat tipik horrori më 19 tetor të vitit 2001, ku mbeti i vrarë edhe Besim Dajaku, truprojë personale e Presidentit historik Ibrahim Rugova, ndërsa qe plagosur ish luftëtari i UÇK-së, Gani Geci, që më vonë do t’i hyjë politikës.
Por, katër vjet më pas më 3 qershor të vitit 2005, do të vritet në një atentat tipik mafioz apo të stilit të ekzekutimeve të kryera nga shërbimet sekrete, gazetari Bardhyl Ajeti, kolumnist i “Botës sot”. Kjo ishte vrasja më trishtuese që kishte ndodhur dhe si sulmi i parë i hapur dhe i drejtpërdrejtë ndaj fjalës së lirë dhe medias. Gazetaria e Kosovës ishte zhytu në ankth e trishtim. Por, kjo ishte vetëm ana e brendshme emocionale e pa shpalosur në faqet e mediave të tjera. Kjo histori përbuzjeje po vazhdon të përsëritet edhe sot. As këtë 3 maj, as udhëheqësit e asociacioneve të gazetarëve dhe as mediat, nuk i kujtojnë këta të rënë, ndërsa gazetari Shefki Popova, duket përgjithnjë i harruar, pavarësisht se vrasja e tij, shënon vrasjet e para të pasluftës në Kosovës të kryera ndaj mendimit të lirë.
Dhembja për Bardhylin dhe Bekimin, nuk duhet të jetë dhembje personale e “Bota sot”, por ndjesi kolektive e mediave dhe të gjithë atyre që janë të ndërlidhur me to.
Këtë vit për herë të parë thirrjet kudo në botë janë fuqizuar për më shumë liri të shprehje, liri të mediave, të bëra që nga zyrtarë të OKB-së, deri tek ata të BE-së, si Ketrin Eshton, që bën thirrje për dhënien fund të censurimit, kërcënimi të redaktorëve, gazetarëve ose kolumnistëve. Por, në Kosovë, politikanët tanë, vetëm sot dhe nesër mund ta ndjejnë peshën e mediave, kur ata ta shohin veten, se kanë humbur komunikimin me zgjedhësit!

Bota Sot

Nosh

04-05-2012, 23:04

Pse liria e medias i bën shoqëritë më të shëndetshmehttp://www.botasot.info/mesme/aleksander-arvizu.jpeg Ambasador i SHBA

Nga Aleksandër A. Arvizu
Informacioni është pushtet. Pak njerëz mund të përballojnë jetesën, t’iu kërkojnë llogari qeverive të tyre, dhe të edukojnë fëmijët pa një rrjedhë të shëndetshme e të lirë informacioni. Qytetarët kanë nevojë për lajme të sakta, në kohë, si dhe të pavarura të cilave mund t’iu besojnë. E njëjta gjë mund të thuhet për bizneset dhe tregjet. Po kështu edhe qeveritë.
Liria e medias i mban shoqëritë dhe ekonomitë të gjalla, energjike dhe të shëndetshme. Kur ndërpritet rrjedha e lirë e lajmeve dhe informacionit, individët vuajnë. Shoqëritë vuajnë. Ekonomitë vuajnë.
Megjithatë, teksa njerëzit anembanë botës nderuan Ditën Botërore të Lirisë së Shtypit, organizuar nga UNESCO në Tuniz këtë vit, kërcënimet kundër gazetarëve vijnë duke u rritur. Deri dhjetorin e shkuar, Komiteti për Mbrojtjen e Gazetarëve numëronte 179 gazetarë në burgje anekënd botës. Dhe gazetarët vazhdojnë të kërcënohen, të sulmohen, të zhduken, apo të vriten sepse përpiqen të raportojnë lajmet.
Gjatë vitit të kaluar, bota ishte dëshmitare si e premtimit ashtu edhe rrezikut ndaj një shtypi të lirë. Kudo në Lindjen e Mesme dhe Afrikën e Veriut, gazetarët, blogerat, regjisorët, dhe analistët u bënë kronikanë të protestave që rrokën të gjithë rajonin, ndërkohë që disa qytetarë, të armatosur me asgjë tjetër veç telefonave celularë, rrezikuan jetën për të ngarkuar të vërtetën – me tekst, Twitter, and piksel.
Duke bërë këtë, po ushtronin një liri themelore të shenjtëruar në Deklaratën Universale për të Drejtat e Njeriut, e cila deklaron: “Cilido ka të drejtën ndaj lirisë së mendimit dhe shprehjes; kjo e drejtë përfshin lirinë për të pasur mendime pa ndërhyrje prej ndokujt si dhe për të kërkuar, marrë dhe përcjellë informacion dhe ide nëpërmjet çfarëdolloj media dhe pavarësisht prej kufijve.”
Megjithatë, tepër qeveri përpiqen të censurojnë median, drejtpërdrejt apo tërthorazi. Shumë gazetarëve investigues po u mbyllet goja, shumë prej tyre sepse ekspozojnë korrupsionin – në nivele të qeverisjes vendore, shtetërore, and kombëtare. Shumë sulme e vrasje të gazetarëve mbeten pa u ndëshkuar.
Në Shqipëri, panorama ka qenë e përzier. Nga ana pozitive, u pa përparim në miratimin e legjislacionit të rëndësishëm për shpifjen në muajin shkurt. Ky ishte një hap i vërtetë përpara.
Megjithatë, nga ana tjetër, Raporti vjetor i Departamentit të Shtetit për Të Drejtat e Njeriut vërente një numër fushash që kanë nevojë për përmirësim, duke vënë në dukje: “…Media ishte aktive dhe në masë të gjerë e pakufizuar; megjithatë, pati raste presioni politik të drejtpërdrejtë ose të tërthortë mbi median, përfshirë kërcënime ndaj gazetarëve. Në disa raste presioni politik dhe mungesa e fondeve kufizuan median e shkruar të pavarur, dhe gazetarët raportuan se kishin ushtruar gjerësisht vetëcensurë…”
Më tej raporti vëren, “Vazhduan forma të ndryshme të kanosjes ndaj medias. Gazetarët vazhduan të ankoheshin se botuesit dhe redaktorët censuronin punën e tyre, drejtpërdrejt ose tërthorazi në përgjigje të presioneve politike apo të biznesit. Shumë gazetarë u ankuan se mungesa e kontratave të punës për ta shpesh pengonte mundësinë e tyre për të raportuar në mënyrë objektive.”
Ambasada e SHBA në Tiranë shpreson që të gjithë aktorët – parlamenti shqiptar, organizatat e medias, si dhe vetë gazetarët – do të ecin përpara me një përpjekje të përbashkët për të kryer ndryshimet e duhura që do të çojnë përpara lirinë e medias në Shqipëri. E ardhmja e drejtë e Shqipërisë në Bashkimin Europian varet nga një media e fortë dhe e pavarur.
Nevoja e Shqipërisë për të luftuar për një shtyp të fortë dhe të pavarur nuk është e izoluar. Anembanë botës, liritë e medias janë gërryer. Në disa raste, nuk janë vetëm qeveritë që sulmojnë, kanosin, dhe kërcënojnë gazetarët. Janë edhe kriminelët – kartelet e drogës – terroristët apo fraksionet politike.
Kur gazetarët kërcënohen, sulmohen, burgosen, apo zhduken, gazetarët e tjerë vetëcensurohen. Nuk raportojnë më lajmet. Ulin tonet e lajmeve. Lënë hollësi pa përmendur. Burimet nuk i ndihmojnë më. Redaktorët hezitojnë të botojnë artikuj. Vendin e së vërtetës e zë frika. Të gjitha shoqëritë tona vuajnë.
Me rastin e Ditës Botërore të Lirisë së Shtypit, Shtetet e Bashkuara iu bëjnë thirrje të gjitha qeverive që të ndërmarrin hapat e nevojshme për të krijuar hapësirë që gazetarët e pavarur të bëjnë punën e tyre pa frikë nga dhuna apo përndjekja. Përshëndesim në veçanti ata gazetarë, blogera dhe qytetarë të guximshëm që kanë sakrifikuar jetën, shëndetin, apo lirinë e tyre me qëllim që të tjerët të mësonin të vërtetën. Po ashtu, nderojmë rolin e medias së lirë dhe të pavarur për të krijuar demokraci të qëndrueshme dhe shoqëri të hapura e të shëndetshme.

Bota Sot

Nosh

05-05-2012, 22:26

Shqiptaret në udhëkryqin e tyre historik
http://www.botasot.info/mesme/kreshnik_spahiu.jpg

Nga Kreshnik Spahiu
Mijëra shqiptarë protestuan dy ditë më parë në Shkup me parullën “shqiptarët nuk janë terroristë”. Manifestimi ishte reagim ndaj klimës së paragjykimit kolektiv dhe terrorit që ushtrohet sistematikisht ndaj shqiptarëve.
Krimi është krim në çdo gjuhë, në çdo etni e në çdo shoqëri. Nuk ka krim kolektiv dhe nuk ka ndëshkim kolektiv. Institucionalizimi i krimit kolektiv, vë në rrezik jo fatin e shqiptarëve, por të ardhmen e Maqedonisë. Skenat e arrestimit të shqiptarëve ku më shumë gjysma e të ndaluarve dalin të pafajshëm nga gjykata, -janë të papranueshme. Shqiptarët nuk janë qytetarë të dorës së dytë, dhe ndërkombëtarët nuk duhet të përdorin dy standardet kur vjen fjala për nacionalizmin. Shqiptarët gjatë gjithë historisë së tyre nuk kanë treguar nacionalizëm agresiv bazuar mbi etninë dhe fenë.
Një tjetër histori shëmtuar policeske, një atavizëm e kohës së Beogradit totalitar, është shfaqur në Luginën e Preshevës. Policia serbe ka bërë arrestime arbitrare të shqiptarëve dy ditë para zgjedhjeve, me shpresë se ndëshkimi i shqiptarëve nxit serbët të votojnë për pushtetin aktual. Ky mentalitet antishqiptar, me ët cilin kërkon ët qëndrojnë pushtet qeveria e sotme në Beograd, tregon se plagët e shovinizmit të Milosheviçit jo vetëm që nuk janë kuruar, por po përdoren si receta shpëtimi për kriza politike, nga ata që shumëkush në Perëndim i quan të moderuar dhe u ka hapur dyert e Evropës.
Janë të njëjtët pushtetarë serb, që po përpiqen të destabilizojnë Veriun e Kosovës, duke krijuar një oazë kontrabande dhe kriminaliteti, si një tumor, në trupin e një shteti të ri që po ringrihet. Në Mitrovicën e veriut Beogradi minon ditën për diell autoritetin e Prishtinës dhe sfidon praninë ndërkombëtare ushtarake dhe politike në Kosovë. Shqiptarët janë sot qytetarë të dorës së dytë në Maqedoni, Serbi, dhe në Veri të Kosovës. Probleme të paimagjinueshme për një vend demokratik ndodhin në kufirin me Greqinë, ku shqiptarët trajtohen si qytetarë të dorë së dytë, për shkak të racizmit dhe vatrave të vjetra shoviniste në politikën greke. Gjyqtarë të Republikës së Shqipërisë u ndaluan të hyjnë në Greqi! Ata po persekutohen tashmë jo vetëm për shkak të origjinës por dhe për shkak ët detyrës së tyre si gjyqtarë në republikën e Shqipërisë.
E gjithë kjo tablo tensioni dhe poshtërimi ndaj shqiptarëve, vjen mes të tjerash edhe pse elitat politike shqiptare në Tiranë Prishtinë dhe Shkup, si dhe diplomacia shqiptare, e përdorin pushtetin e tyre jo për të forcuar faktorin shqiptar, por për të fuqizuar pushtetin e tyre personal, të cilat e shkëmbejnë me gjeste poshtëruese ndaj popullit të tyre.
Shqiptarët kanë dëshmuar tolerancë dhe e kanë pranuar bashkëjetesën me fqinjët. Në Malin e Zi flasin gjuhën e etnisë tjetër, në Serbi e Kosovë, shqiptarët e kuptojnë dhe flasin serbishten, në Maqedoni e flasin gjuhën maqedonase, në Greqi e flasin greqishten. Shqiptarët nuk kanë fobi nga fqinjët. Por fqinjët po refuzojnë jo më të mësojnë e të flasin shqip, por edhe të dëgjojnë shqip. Është më mirë për ta në radhë të parë të mësohen me shqipen.
Shqiptarët kudo në rajon e kanë dëshmuar se janë tolerantë dhe me aspiratë perëndimore. Në Shkup, partitë shqiptare kanë kërkuar dhe bërë presion për anëtarësimin e Maqedonisë në NATO dhe shpejtimin e procesit të anëtarësimit në BE. Por palën maqedonase nuk duhet ta gënjejë mendja se vendi mund të bëj përpara në kurriz të shqiptarëve apo ca më keq duke nëpërkëmbur të drejtat legjitime të tyre. Ngjarjet që i paraprinë marrëveshjes së Ohrit kanë treguar sa e brishtë është situata në Maqedoni. Vetëm respektimi i shqiptarëve si qytetarë të barabartë, vetëm respektimi 100% i marrëveshjes së Ohrit mund të ishte parakusht për stabilizimin dhe përparimin e Maqedonisë. Kjo marrëveshje është shkelur nga pala maqedonase. Shqiptarët në Maqedoni mund të mos bëhen dot bashkë në një parti, por janë në të drejtën e Zotit të kërkojnë që çdo parti e tyre të kushtëzojë pjesëmarrjen në qeveri me respektimin e plotë të marrëveshjes së Ohrit.
Maqedonia do të jetë shtet i fortë e i respektuar nëse respekton me të njëjtin standard qytetarët e vet, pa dallim etnie e feje. Refuzimi për të dëgjuar e komunikuar me shqiptarët dhe ca më keq përpjekjet mjerane për të dëmtuar imazhin e tyre nuk bëjnë gjë tjetër veçse të kujtojnë njeriun që dilte për gjah dhe plumbin e parë e shkrepte në këmbët e veta.
Në Preshevë dhe Bujanovc shqiptarët kane pranuar zgjedhjet serbe, sistemin politik serb dhe kanë mbështetur anëtarësimin e Serbisë në Bashkimin Evropian, por ata nuk duhet të votojnë kurrsesi ata politikanë dhe pushtetarë që kërkojnë të fitojnë vota si antishqiptarë.
Në Kosovë po ashtu shqiptarët po përpiqen të jenë të matur dhe të pranojnë këshillat e Perëndimit për ruajtjen e sovranitetit të tyre, por pushteti politik atje, duket se po e përdor mbështetjen perëndimore për Kosovën më shumë për karrigen e vet se sa për autoritetin Kosovës.
Ky tension rajonal i cili po shfaqet kudo ku ka shqiptarë, duke i viktimizuar ata, tregon se për herë të parë copëzimi i shqiptarëve si shoqëri, dhe etni, po përdoret për ti poshtëruar ata. Edhe pse ata po ndihmojnë më shume se sa meritojnë shtetet ku jetojnë si qytetarë të lirë, ata po poshtërohen dhe shtypen duke u gjetur si një arsye për të ringjallur frymën e shovinizmit dhe racizmit ndaj tyre.
Kjo është situata më e rrezikshme dhe pozita më e dobët që shqiptarët kanë pasur këto dhjet vite në rajon qysh pas çlirimit të Kosovës. Kjo situatë tregon dhe njëherë, nuk mjafton të jesh properëndimor dhe tolerant, për tu bërë faktor paqeje dhe stabiliteti në Ballkan, por nevojitet mbi të gjitha të jesh i barabartë dhe dinjitoz në përfaqësimin tënd në rajon, ose përndryshe të funksionosh si një komb properëndimor ndaj gjithë atavizmave fundamentaliste, fetare dhe etnike në rajon. Fakti që shqiptarët janë të ndarë në katër shtete të tjerë fqinjë, joshqiptare, nuk do të thotë se ata mund të poshtërohen lehtë duke i shtypur pjesë. Ata duhet të kuptojnë se bashkëjetesa me ta, është vlera jonë, kurse konflikti antivlerë e tyre. Është mirë të kuptojnë gjuhën e bashkëjetesës , të kuptojnë shqipen e atyre qytetarëve që kanë në shtetin e tyre, ashtu si shqiptarët kuptojnë dhe pranojnë gjuhën dhe shtetin e tyre.

Bota Sot

Nosh

05-05-2012, 22:29

"Kurrë më" ishte një betim!http://www.botasot.info/mesme/jozefina_topalli_5.jpg

Jozefina TOPALLI
Si çdo vit, edhe sivjet, edhe në dhjetë ditët e fundit, në shumë vende të botës janë organizuar kujtesa, kujtesa e dhembshme e Holokaustit. Kujtesa e barbarisë, e vrasjeve masive të paramenduara të një prej akteve më mizore të historisë, të zhdukjes së hebrenjve. Kujtesa që janë organizuar në Evropë, në Kanada, në Washington etj. Sot, jo për herë të parë, në këtë seancë të veçantë plenare, takohemi përsëri për kujtesën. Takohemi për të sjellë në mendje aftësinë e njeriut për të bërë keq. Aq keq, sa për ato që nuk e jetuan atë periudhë, ndoshta nuk do ta kuptojnë kurrë çfarë do të thotë gjithë ajo urrejtje ndaj një populli. Nuk mund kuptojnë kurrë gjithë atë mizori ndaj hebrenjve. Nuk mund të kuptojmë kurrë krematoriumet. Por siç do ta ndiqni përmes një dokumentari filmik, sot do të dëgjoni edhe një histori tjetër. Historinë e së kundërtës së urrejtjes. Historinë e kundërt të së keqes. Do të dëgjoni për virtytin. Do të shihni aftësinë e njeriut për të bërë mirë. Dhe kjo është histori shqiptare. Histori shqiptare, e humanizmit, guximit e besës. E vërtetë që shënohet nga shtetarë të huaj dhe njerëz të thjeshtë të huaj, që tregohet nga vetë hebrenjtë, nga dëshmitarë të gjallë, nga njerëz që jetojnë e punojnë mijëra kilometra larg vendit tonë. Histori, që vetëm pas rënies së komunizmit ka filluar të tregohet në Shqipëri. Sa e dinë që, ishin shqiptarët që i dhanë leje qëndrimi në Shqipëri hebrenjve që iknin nga frika nga vendet e tjera? Sa e dinë që, atyre shteti i asaj kohe i dha pasaporta false për të shpëtuar? Sa e dinë në botë se, shqiptarët nuk dorëzuan asnjë hebre? Sa e dinë se, që nga i pari i vendit deri tek i fundit të gjithë mbronin hebrenjtë me firma, me zemër, e me besë? Pakkush në botë di që në Shqipëri, numri i hebrenjve pas Luftës së Dytë Botërore ishte më i madh se para luftës. Pakkush në botë e di që shqiptarët shpëtuan jetën e hebrenjve që jetonin në Shqipëri, por edhe të atyre që erdhën në Shqipëri. Pakkush në botë e di që jemi i vetmi komb, qytetarët e të cilit, bashkë me qeverinë e asaj kohe nuk lejuan që të ndodhte ajo barbari që ndodhi në shumë vende të tjera. Por që të jemi të sinqertë, edhe në Shqipëri jo të gjithë e dinë çfarë kanë bërë shqiptarët gjatë Luftës së Dytë Botërore për të shpëtuar hebrenjtë që jetonin apo kishin ardhur në Shqipëri për të shpëtuar nga përndjekja e urrejtja e pakuptimtë e kohës. Pamjet filmike që do të shohim, do të na bëjnë të kuptojmë se ne shqiptarët më shumë se kushdo tjetër në botë kemi arsye të krenohemi me prindërit e gjyshërit tanë, por edhe të kuptojmë "pse". Çfarë i shtyu, që ndryshe nga çdo vend tjetër më i zhvilluar evropian, të hapin masivisht dyert dhe zemrat për njerëz që vinin nga vende të tjera? I shtyu erudicioni? Jo! Shqipëria në atë kohë ishte ende masivisht analfabete. I shtyu llogaria politike e historike për të qenë në anën e fitimtarit? Jo! Për të njëjtën arsye që përmenda më sipër… I shtyu besimi i përbashkët? Jo! Përgjigjja na vjen në anglisht, nga të huajt! Nga ata që mbijetuan, nga ata që e kanë studiuar fenomenin dhe që e cilësojnë "unik"! "Shqiptarët jetonin në nivelin më të lartë të etikës njerëzore!", shqiptarët kishin kodin më të lartë moral. Shqiptarët nuk kishin nevojë të ishin eruditë apo të shkolluar, për të shpëtuar dhe ridhuruar njerëzimit Albert Ajnshtajnin, i cili siç thuhet udhëtoi mes për mes Evropës për të gjetur si të vetmen rrugë shpëtimi një pasaportë shqiptare në Shqipëri, "Parajsa e fshehur". Përsëri dëshmitë do na tregojnë se e vetmja gjë që kishte rëndësi ishte se ata ishin qenie njerëzore që po i iknin "të keqes". "Të keqen" dhe dëmin që mund të shkaktojë, më mirë se shqiptarët pakkush e njeh në këtë botë.
"E keqja" ndryshon ngjyrë, ndryshon emër, por përsëri e njëjta mbetet. Do të shohim se të njëjtët burra që mbrojtën hebrenjtë nga "e keqja e zezë" gjatë luftës, patën të njëjtin fund nga "një tjetër e keqe" fill pas kësaj. Dhe të njëjtët dëshmitarë në këto filmime pyesin "përse"? Të dyja palët ishin viktima tragjike, të pafajshme të së njëjtës së keqe që shekulli XX ia hodhi si sfidë njerëzimit me ngjyrë të ndryshme. Bota e lirë u dha përgjigje që në '45'. Pasi njohu me themel të keqen, eci me kurajo drejt së vërtetës, kuptoi dhe tha: Kurrë më! Dhe e kujton çdo vit Holokaustin ….40 e ca vjet më vonë, në Kosovë, ishin shqiptarët "të përndjekurit" e Ballkanit…Dhe bota e lirë, me vendosmëri, në emër të të njëjtave parime që ne sot kujtojmë, u doli zot! Sepse "kurrë më" ishte një betim! Ju ftoj që nën këtë nevojë për kujtesë, të reflektojmë, të kërkojmë edhe të vërtetat tona, nën domosdoshmërinë që në këtë 100-vjetor të Pavarësisë të nderojmë vlerat tona dhe të themi edhe ne "Kurrë më" me besë.

Bota Sot

Nosh

05-05-2012, 22:35

Mali i Zi, shtet i zotëruar nga mafia
04/05/2012 01:20:00

http://www.malesia.org/thumbnail.php?file=images/logo/mali_i_zi_harta.gif&size=article_medium

Një raport i Departamentit Amerikan të Punëve të Jashtme publikoi një analizë për Malin e Zi, në të cilin ky shtet konsiderohej si i zotëruar nga mafia me lidhje deri në instancat më të larta të Podgoricës zyrtare.

Siç raportoi e përditshmja “Vijesti”, autori i studimit, Moises Naim, vlerësoi se shumë politikanë, jo vetëm që janë të përfshirë në veprimtari mafioze, por janë vetë drejtues të grupeve të krimit të organizuar.

Sipas raportit në fjalë, shtetet e tjera në botë që janë të kontrolluara nga mafia janë Bullgaria, Ukraina, Venezuela, Guinea-Bissau dhe Mianmari.

“Përqark globit, mafiozët kanë depërtuar midis qeverive në një shkallë të paprecedent, por edhe më shqetësues është fakti i luftimit të klaneve të ndryshme, vetëm për të marrë bizneset e tyre nga ana e qeveritarëve”, shkruhej mes të tjerave në raport.

“Ndryshe nga një shtet i zakonshëm, shtetet e zotëruara nga mafia nuk mbështetet në grupe të krimit të organizuar për të përmbushur interesa të ndryshme, shpesh herë të lidhura me politikën e jashtme. Në këto vende, ndodh shpesh që të jenë vetë politikanët ata që diktojnë këto interesa dhe udhëheqin klanet mafioze”.

Megjithatë, në analizën e Departamentit të Shtetit theksohet se ka edhe shumë raste të tjera të lidhjeve me mafian në shtete të ndryshme në botë, midis të cilave edhe në Rusi, ku vërehet një veprim i përbashkët midis disa rrjeteve mafioze dhe instuticioneve në aspekte lokale.

/Malesia.Org/

Nosh

05-05-2012, 22:40

Nimanbegu: Problemet e shqiptareve nën hijen e marrdhënjeve në mes sërbeve dhe malazezëve
03/05/2012 15:56:00

http://www.malesia.org/thumbnail.php?file=images/individ/politikane/genci_nimanbegu.jpg&size=article_medium

Nënkryetari i Forcës Genci Nimanbegu argumenton se problemet e shqiptarëve në Mal të Zi janë në hijen e marrëdhënieve ndërmjet serbëve dhe malazezëve.
"Shumë herë kam thënë se zgjidhja e problemet e shqiptarëve në Mal të Zi është nën hijen e marrëdhënieve ndërmjet malazezëve dhe serbëve.

E njëjta gjë vlen edhe tani. Me formimin e klubit të deputeteve shqiptarë do të rritet edhe ndikimi i partive shqiptare. Sigurisht, është shumë e vështirë për të kapërcyer pozitën inferiore në aspektin e ndikimit politik, në të cilën situatë na solli UDSH me satelitët e saj, si dhe disa të ashtuquatur kuadro shqiptarë në partitë qytetare", ka deklaruar në një intervistë për gazetën e përditshme DN.

Ai poashtu ka shtuar se kërkesat politike të shiptareve janë të artikuluara shumë qartë sidomos viteve të fundit.
"Për të fituar mbështetjen e partive shqiptare ekzistojnë disa kushte: Komuna e Malësisë, decentralizimi i pushtetit, Të mirat detare, kthimin e pronës, Valdanosi. Këto janë vetëm disa nga kërkesat politike të shqiptareve në Mal të Zi", tha ai. /Ulqini Online/

Nosh

06-05-2012, 16:51

‘Deja vu’ i zgjedhjeve serbehttp://www.botasot.info/mesme/zgjedhje-serbe.jpg

Charles Recknagel
Qytetarëve serbë, më 6 maj, do t’iu kërkohet shumë. Në një ditë, ata do të votojnë për presidentin, deputetët e Parlamentit dhe përfaqësuesit e këshillave lokalë.
Por, nëse kjo tingëllon si recetë për ndryshime të thella, atmosfera në Serbi duket më shumë si ‘deja vu’ sesa si pritje.
Arsyeja është se gara për presidencë përmban dy kandidatë, të cilët përballen tri herë radhazi që nga viti 2004.
“Pro-evropiani” Boris Tadiq lufton për mandatin e tretë kundër sfidantit shumëvjeçar, nacionalistit Tomisllav Nikolliq. Edhe më 2004, edhe më 2008, Tadiqi ka shënuar fitore të ngushtë kundrejt rivalit.
Edhe këtë herë, ata janë shumë afër në sondazhet e opinionit.
Si njëri, ashtu dhe tjetri, premtojnë anëtarësimin e Serbisë në Bashkimin Evropian dhe ruajtjen e, siç thonë, sovranitetit të Serbisë në Kosovë, pavarësisht rregullave të BE-së se shtetet që synojnë anëtarësimin, nuk duhet të kenë konflikte kufitare me fqinjët e tyre.
Tadiqi, i cili kryeson Partinë Demokratike, u ka thënë mbështetësve së fundmi:
“Miqtë e mi, me gjithë sulmet dhe kërcënimet, me gjithë sulmet që kanë ardhur nga skena e brendshme politike, ne kemi arritur të ruajmë politikën tonë ‘Edhe Evropa, edhe Kosova’. Dhe, ne nuk do të heqim dorë as nga Evropa, as nga Kosova, sepse nuk duam të vëmë në dyshim integritetin territorial të asnjë pjese të vendit tonë”.
Me gjithë refuzimin e Beogradit për të pranuar pavarësinë e Kosovës, të shpallur në vitin 2008, atë e kanë njohur 90 shtete.
“Edhe Evropa, edhe Kosova” premton edhe Nikolliqi, i cili kryeson Partinë Progresive Serbe.
“Serbia ka marrë statusin e kandidatit për anëtarësim në Bashkimin Evropian. Kjo është një gjë e mirë dhe ne duhet të vazhdojmë në këtë rrugë. Rruga për në BE është e gjatë dhe e vështirë - do të na duhen vite. Në Serbi, qytetarët janë të etur për ndryshime dhe ato do të ndodhin”, ka thënë Nikolliq.
Fakti se Tadiqi dhe Nikolliqi tingëllojnë ngjashëm, në mesin e qytetarëve serbë shkakton ndjenjën se asnjëri nuk mund ta nxjerrë Serbinë nga vështirësitë e tanishme politike dhe ekonomike.
Serbia ka lëvizur më pranë BE-së me marrjen e kandidaturës evropiane dy muaj më parë, por ajo vazhdon të mbetet larg integrimit në tregun evropian dhe ekonomia e saj është goditur rëndë nga kriza ekonomike globale. Gazeta britanike “Economist”, së fundmi, ka shkruar se papunësia në shtetin serb është 24 për qind.
Zemërimi i publikut me status quo-në, i ka dhënë peshë një lëvizjeje protestuese, e cila do të hedhë fletëvotime “të bardha” ose të paplotësuara të dielën.
Vesna Peshiq, deputete e pavarur në Parlamentin e Serbisë, thotë se “fletëvotimet e bardha” do t’iu dërgojnë mesazh palëve që kanë lëshuar rrënjë.
“Mesazhi është i qartë - një grup i qytetarëve nuk është i kënaqur me qeverinë, e cila ka proklamuar veten e saj si pro-evropiane, ndërsa rezultatet e saj janë shumë të këqija. Kështu, si votues, nëse doni ta ndëshkoni atë parti ose koalicion, por nuk doni të votoni për partitë opozitare, sepse ndjeni se ato nuk janë më të mira, atëherë me vota ‘të bardha’ ju mund të shprehni protestën tuaj, që nuk doni të votoni për partitë e korruptuara”, thotë Peshiq.
Edhe Partia Demokratike në pushtet, edhe rivalja e saj - Partia Progresive - i hedhin poshtë akuzat për korrupsion.
Në zgjedhjet parlamentare dhe presidenciale të Serbisë, më 6 maj do të votojnë edhe serbët e Kosovës, bazuar në marrëveshjen e Organizatës për Siguri dhe Bashkëpunim në Evropë dhe të Qeverisë së Kosovës.

Bota Sot

Nosh

06-05-2012, 17:10

Beogradi e terrorizon Bujanocin

http://kosovapress.com/repository/images/thumb_150x100/refik_hasani_484317.jpg
Shkruan: (Refik HASANI), 06 Maj 2012

Arrestimet e tetë shqitarëve në Bujanoc u bën për të frigësuar votuesit shqiptarë dhe për instaluar pasiguri dhe bër pastrim etnik , prandaj e ritheksojm që ky rajon duhet të mbykqyrët edhe nga OKB-ja , NATO-ja , EULEX e .. . , që të angazhohen edhe për shqiptarët në Medvegjë , Bujanoc e Preshevë që duket sikur kan mbetur në harresë .

Prapë edhe në këtë rast ashtu si disa herë më herët kërkohet nga faktori i jashtëm që në komunat shqiptare Medvegjë , Bujanoc e Preshevë të instalohen forca civile dhe ushtarake ndërkombëtarë nga NATO-ja apo OKB-ja dhe EULEX-i për mbykqyrje , monitorimin e shkeljeve e të drejtave të njeriut dhe kolektive të shqiptarëve që jan duke u diskriminuar dhe nuk përfaqësohen në gjykata , polici dhe admnistrat komunale dhe qendrore Nuk është duke u respektuar amnistia për ushtarët e UÇPMB-së ku vazhdimisht burgosen dhe kurdisen gjykime politike . Edhe për marrëveshjen e Konçulit është dashur të mblidhet ndonjë takim kosultativ që të plotësohet , pasurohet dhe rishikohet si një marrëveshje që është arritur nën monitorimin e Piter Fait . Pra faktori i jashtëm të vendos forcat e NATO-s të OKB-së apo EULEX-i , të marrin në konsiderat edhe shqiptarët e Medvegjës , Bujanocit e Preshevës duke u marr me shikimin e marrëveshjes së Konçulit dhe të drejtat e tyre . Kështu nuk ka mbetur për të dal dhe votuar drejtë , kjo i përngja një gjendje lufte , një ore policore , një shtetë rrethimi tipik dhe të vërtetet , një mobilizim , gjendje jo të zakontë Më së paku ka mbetur vend për të votuar . Kjo është për të mbjellur , thelluar e ushqyer ndarje në mesë të shqiptarëve shumicë dhe serbëve pakicë të ksaj Komune . RECIPROCITETI - Beogradi nuk i harron serbët lokal të Kosovës atëher pse duhet ti harron faktori plotik dhe ushtarak si dhe Prishtina dhe Tirana zyrtare këto tri Komuna .
Beogradi diskriminon dhe zbaton ligje enkas vetëm për shqiptarët duke arrestuar dhe kurdisur e montuar gjyqe politike në forma të ndryshme më perfide është duke u munduar që të zvogloj numrin e votuesve shqiptarë në Bujanoc . E këto jan duke miratuar ligje dhe udhëzime admnistrative që vështirsojn marrjen dhe vazhdimin e dokumentave . Një ndër veprimet absurdet më të mdha , është : Kur kërkon që komisione të caktuara të policisë së bashku më zyrtarë admnistrate dalin në terren të vërtetojn a jan duke jetur në shtëpi . Kjo është në kundërshtim me të gjitha konventat ndërkombëtare . Nëse unë kam një pasuri të trashiguar nuk mund t’më mohohet të jem edhe qytetar i atij shteti . Këtë e kam përjetuar vetë auturi i këtyre rreshtave pasi vij nga ajo pjesë . Të mos zvoglohet trupi votues i shqiptarëve në Bujanoc ku kemi 23 këshilltarë Komunal pasi ka vota duhet që në Bujanoc të jen 30 këshilltar e jo 23 .
***
Arrestimet e kryera pardje , ku : forma , koha , numri i policëve , ushtarëve , xhandarmëris , njësit elite dhe arsenali e mjetet që janë shfytëzuar ndaj shqiptarëve është mjaftë material i bollshëm për ta komentuar dhe analizuar . Më në fundë edhe institucionet qendrore të shqipërisë dhe ato të Kosovës duhet ta kuptojn se duhet të ndërroj qasja ndaj neve shqiptarëve të ksaj krahine . Të fillojn duke investuar edhe në këtë drejtim që përveqë një mijë abetarave që është investuar nga këto dy qendra për në këto tri Komuna asgjë tjetërë . Është momenti i fundit që dy institucionet tona të investojn edhe në këtë mënyrë që mos të zvoglohet numri i votuesve shqiptarë , pra asnjë këshilltarë Komunal të mos zvoglohet por ka mundësi të rritet . Prishtina dhe Tirana duhet ta ken të qartë sa i përket pjesëmarrjes së popullatës shqiptare në zgjedhjet nacionale dhe t’ju bëhtë e qartë të gjithë subjekteve politike që për parlamentin e Republikës së serbisë të ndryshohet ligji zgjedhore dhe kuota të zvoglohet nga Beogradi . Pse në parlamentin e Kosovës vetëm pakica serbe kan dhjetë vende të rezervuara plusë edhe disa i marrin me vota të drejpërdrejta kurse në anën tjetër shqiptarët me numër po aqë ka vetëm një deputete në parlament të Serbisë . Vetëm në Kosovë nga Komuna Medvegjës , Bujanocit e Preshevës kemi deri më pesëmijë votues që figurojn në lista zgjedhore . Duhet të mos harrojm që me dokumenta të Serbisë si shqiptarë kemi patur edhe në Beograd , Nish Leskoc Vranjë etj . Kur ky numër mirret parasysh atëher numri i shqiptarëve të Republikës së Serbisë që figurojn në lista zgjedhore dhe posedojn dokumnta valide arrin numrin deri në 15 mijë votues .
Arrestimet
Së pari ne shqiptarët që nga përfundimi i luftës dhe zgjedhjet e pra të vitrit 2002 pushtetin prej 41 këshilltarëve shumica jan 23 këshilltarë komunal jan shqiptarë së bashku me Kryetarin e Komunës . Kjo është duke i penguar Beogradit . Pikërisht bën arrestime :
- Pas katër orëve kur edhe fillon heshtja zgjedhore ,
- Kur popullata lokale shumicë është pregaditë për të dal në votime ,
- Kur të dëbuarit , zhvendosurit dhe të shpërngulurit shqiptarë prej Bujanocit pritej të dalin më shumë se herave të tjera në votime ,
- Kur kishte paralajmërime që edhe votuesit një pjesë të vijnë vetëm për votime nga diaspora ,
- Popullata shqiptare është duke menaxhuar mirë me Komunën dhe duke respektu si komune edhe me popullatë pakicë të ksaj komune ,
- Në Bujanoc kemi 3650 të vendosur kolon serbë si kategori e zhvendosur që të gjithë të pajisur me dokumenta dhe që figurojn në lista zgjedhore ,
- Kemi mbi dhjetë baza dhe poligone ushtarake shumë afër zonës toksore ,
- Ky qytet është një nyje edhe ekonomike që përmes vendabanimeve tjera lidhet me Preshevën dhe shtetin Bullgarin ,
- Është duke u penguar ngritja e shtatores së Skënderbeut në qendër të Bujanocit që është propozim i cili ka gjetë mbështetje edhe nga kuvendi Komunal ,
- Në Bujanoc policia të bëjs sa më shumë arrestime për shkak që në fshatin Dobrosin afër Bujanocit ishte shtabi i përgjidhshëm i UÇPMB-së ,
- Në fshatin Konçul krejt afër Bujanocit është nënëshkruar marrëveshja shumë e njohur e Konçulit ,
- Në Bujanoc si qendër në mesë të Preshëvës dhe Medvegjë do të luante një rol më të madh ,
- Pasi Bujanocin me Vranjën i ndan vetëm 17 kilometra dhe ka rëndësi ,
- BujanocI që Tërnoci është ngjitmas më qytetin dhe gjithnjë po dominohet nga shumica ,
- Në Bujanoc ishte Beogradi që i pregaditi ata një grusht serbë të ksaj Komune që të formojn të ashtuquajturin këshillë nacional serbë dhe për ndarje të ksaj Komune në vija nacionale sipas rexhistrave të Zonave dhe Komunave kadastrale ,
Të arrestuarit jan të rinjë dhe ish-ushtarë të UÇPMB-së nga fshatra Tërnoci i Madh dhe Breznicë e Bujanocit.Arrestimet u bën që ne shqiptarët të mos ta udhëheqim Kumunën e Bujanocit . Kjo është për të mbjell frigë , për të bër presion dhe për të instaluar dro dhe pasiguri tek ne shqiptarët .Kështu krijon skena të filmit të aksioneve , të frigojn të dalin të votojn shqiptarët , e aqë më shumë ka frigë Beogradi nga ata që punojn në mërgim , të dëbuarit , zhvendosurit dhe shpërngulurit shqiptarë që ti pengoj të mos shkojn në votime .
Liderët e ksaj krahine ju sugjerojm që të angazhohen në unifikimin e qëndrimeve , pastaj të kërkojn bashkërendimin me Prishtinën dhe Tiranën zyrtare së bashku me faktorin e ndërkombëtarë.
Për fundë - Sivjet më 17 shkurt disa të rinjë në qendër të Bujanocit kishin marrë një inciativë që të ngrisin nga dëbora një Nev Born . Ne shkruam një shkrim autorial për këtë në të njëjtën gazet sa e brishtë dhe e paqëndrueshmë është situata në Bujanoc sikur se Nev Born-i nga dëbora në qendër të Bujanocit, kështu duhet ta kuptojm të gjithë . Kjo na i forcon ato fjalë që sa e brisht është situata edhe pas Referendumintë të mbajtur më 1 e 2 mars 1992 , kryengritjes së armatosur përmesë sakrificës dhe luftë së UÇPMB-së dhe Marrëveshjes së Konçulit .

Nosh

06-05-2012, 17:12

Liria e medias të jetë e paprekshmehttp://kosovapress.com/repository/images/thumb_150x100/Fadil_bajraktari_36827.jpg
Shkruan: (Fadil Bajraktari), 03 Maj 2012
Fjala e mbajtur nga kryeredaktori i Agjencisë së Pavarur të Lajmeve Kosovapress, Fadil Bajraktari, me rastin e shënimit të 3 Majit - Ditës Ndërkombëtare të Lirisë së Mediave.Përshëndes organizatorët e këtij takimi dhe të pranishmit, nga i cili debat shpresoj të dalin ide dhe konkluza të nevojshme për avancimin dhe zhvillimin e medieve dhe lirisë së të shprehurit.
Po ashtu, shfrytëzoj rastin që të përshëndes Asociacionin e Gazetarëve Profesionist të Kosovës dhe kryeredaktorët e medieve, për iniciativën, për të bojkotuar prezantimin e punës së institucioneve dhe partive politike gjatë kësaj dite, në shenjë proteste dhe kundërshtimi të neneve 37 dhe 38 të Kodit Penal, në mbështetje të së cilës iniciativë është dhe redaksia e Agjencisë së Pavarur të Lajmeve Kosovapress.
Në fjalën time do të prezantoj organizimin e punës në redaksi, respektimin e kodit të medieve, njohja e gazetarëve me kodin e medieve të shkruara, praktikat e përditshme të punës, dhe çështja që tani më është kthyer në temën më të debatuar, obligimi i mbrojtjes së burimeve, e cila është pjesë e padiskutueshme e Kodit të Mediave të Shkruara të Kosovës.
Duke u nisur nga fakti se në shumicën dërrmuese të shteteve qytetarët u besojnë më shumë medieve se qeverive, parim i punës sonë në redaksi është respektimi i Kodit të Mediave të Shkruara të Kosovës, si një sistem vetërregullues, i cili është shkruar në harmoni me etikën e gazetarisë më bashkëkohore të vendeve ku liria e medias është në stadin më të kënaqshëm.
Dispozitat e përgjithshme të Kodit: Raportimi i të vërtetës, Prezantimi në mënyrë të barabar të të gjitha palëve që janë pjesë e lajmit apo tematikës, E drejta për t'u përgjigjur, Kujdesi në shkrimet që kanë të bëjnë me personat e akuzuar për vepra penale, Mbrojtja e fëmijëve dhe të miturve, Raportimi për korrupsion dhe mito, e cila në këtë rast ka të bëjë më shumë me gazetarinë hulumtuese, E drejta e autorëve dhe çështje tjera të etikës së Kodit, respektohen detyrimisht nga redaksia e jonë, duke filluar nga botuesi, kryeredaktori, redaktori, gazetarët dhe bashkëpunëtorët tanë, në varësi të obligimeve që u takojnë.
Pjesëmarrja në takimet mujore të Këshillit të Mediave të Shkruara, përveç trajtimit të ankesave në mënyrë sa më profesionale të mundshme, na jep mundësinë e diskutimit për profesionalizimin e punës sonë, në çështje parimore, se çka do të ishte më e mirë të shkruhej, e çka të mos shkruhej, si të shkruhet, duke diskutuar çdonjëri nga këndi i tij profesional, të cilat konkluzione ideore, pastaj mund t’i bartim në punën e përditshme. Fal punës që bëhet nga të gjithë ne në Këshill, disa tematika dhe çështje, si mënyrë e shkrimit, apo prezantimit, tani i takojnë së kaluarës në mediat tona.
Si agjenci e lajmeve, kemi obligim të dyfishtë në raportimin e së vërtetës. Them të dyfishtë, sepse lajmin ynë i distribuohet klientëve tanë dhe opinionit të gjerë – qytetarëve. Ky fakt na obligon, jo vetëm në respektimin e etikës së gazetarisë, por na ka shtyrë shumë herë të marrim edhe iniciative në të mirë të komunitetit të gazetarisë, si në mbrojtjen e autorësisë së lajmit, pasi që për fat të keq sot lajmi keq-shfrytëzohet në mënyrë ultë nga “mediat pirate”, të cilat pasurohen dhe rrisin biznesin e tyre paligjshëm, të cilën unë e quaj krim ekonomik, pastaj kemi lobuar dhe kemi bërë thirrje të vazhdueshme për heqjen e TVSH-së për mediat, kemi kundërshtuar dhe vazhdojmë ta kundërshtojmë Kodin penal të Republikës së Kosovës të miratuar në Kuvendin e Kosovës, që mban nenet 37 dhe 38, kemi qenë dhe jemi mbështetës të iniciativave dhe thirrjeve të Asociacionit të Gazetarëve Profesionist të Kosovës për mbrojtjen e lirisë së të shprehurit, me këtë rast edhe të gazetarëve.
Duke u nisur nga fakti, se gjendja e lirisë së të shprehurit, është edhe tregues i shkallës së zhvillimit të demokracisë së shoqërisë, bëj thirrje që liria e medias në Kosovë të jetë e paprekshme, sepse Kosova është një shtet në zhvillim, pasi përmes mediave profesionale, të zhvilluara dhe të lira, arrimë të kultivojmë tek qytetarët ndjenin humane, rritjen e shkallës së demokracisë, uljen e shkallës së krimit dhe çështjeve tjera, që në shtetet e Evropës së zhvilluar janë pjesë jete të padiskutueshme.
Kodi i Mediave të Shkruara të Kosovës, edhe pse është një dokument obligues në aspektin moral, përmban udhëzimet kryesore të gazetarisë së sotme, i cili nuk do të thoja se është i përkryer, por me vullnetin dhe gatishmërinë e anëtarëve të Këshillit të Mediave të Shkruara, do të ndryshohet dhe plotësohet, në raport më zhvillimin dhe avancimin e gazetarisë, në mënyrë që të vazhdojë të jetë një dokument udhëzues i bërjes së një gazetarie sa më etike.
Duke mos dashur të zgjatëm më shumë, të gjithë gazetarëve ua uroj 3 Majin, u dëshiroj punë të dinjitetshme dhe gazetari kreative.
Ndërsa zyrtarët e institucioneve tona dhe partitë politike, që çdo ditë deklarojnë se parimi i punës së tyre është rruga drejtë Bashkimit Evropian, respektimi i lirisë së qytetarëve, përfshi këtu dhe lirisë së të shprehurit, por nga po këto institucione dhe parti politike hartohen dhe miratohen ligje që ngulfatin zërin e lirë të medieve. Ua kujtoi përgjegjësve të institucioneve, se koncepti evropian nuk është koncepti deklarativ, por hartimi i ligjeve dhe zbatimi i tyre, e të cilat ligje garantojnë liritë dhe të drejtat e njëjta me ato evropiane. Dhe futja e neneve 37 dhe 38 në Kodin penal të Republikës së Kosovës, është tërësisht në kundërshtim me frymën e lirisë së medieve.
Dhe krejt në fund, si një ish-gazetar i raportimit nga vijat e frontit, them se nga ajo që kam mësuar, është se në gazetari nuk ka asgjë më të shenjtë se të thuash të vërtetën, e cila është pjesë e pandashme e konceptit jetësor të shoqërisë, të cilin ne e njohim me fjalën LIRI.

Nosh

08-05-2012, 22:15

ZGJEDHJET E REJA – ZGJEDHË E RE PËR EMIGRANTËT

Nga Danel Cana http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/10/danel_cana-300x225.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/10/danel_cana.jpg)Danel Cana

Zgjedhjet e reja sapo mbaruan në Greqi dhe për mendimin tim nuk u realizua e gjithë ajo që pritej.Sidoqoftë u realizua gjysma por në interes të kujt?
Kjo është një pyetje që ka një përgjigje të gjatë.
Janë shumë palë të cilët humbën nga këto zgjedhje dhe populli grek e kishte shum të vështirë të vendoste, këtu hynë paqartësia politike, sepse jo të gjithë grekët jan të informuar, nuk para ju kushtojnë shum rëndësi zhvillimeve politike , aq më tepër po patën për të ngrysur ditën, i lën mënjan të tjerat duke u shprehur rëndom: “ Ka zoti për nesër…!”
Nuk dua të bëj analizë politike të mirfilltë por do të kap vetëm aspektin e zgjedhjes në ishullin ku unë jetoj e punoj prej gati 20 vjetësh.
Këtu në Zakynthos u zhvilluan zgjedhje të qeta dhe fitues nga këto zgjedhje doli përfaqësuesi i (N/D) Demokracia e RE, partia që drejton Andonis Samaras.Përqindja e fitimit ishte shum e ulët në krahasim edhe me vitet e tjera bile nuk ishte parë përqindje kaq e ulët sipas analistëve, qysh prej vitit 1933. Diku te 19%! Fituesi për deputet i partisë demokratike këtu në ishull u zgjodh Dionisios Gasparos, i cili kishte dy vjet që kishte lënë postin e Prefekit, në të cilin pati marrë dy mandate, prej vitit 2002-2010.
Pikpamjet e z.Gasparo njihen si njeri që ndihmon dhe stimulon klasat e larta. Me specialitet doktor urolog, diplomuar në Itali! Në lidhje me emigrantët shqipëtar z. Gasparos është shum i rezervuar dhe kujdeset që numuri i tyre të vijë sa më shum drejt reduktimit ose edhe mosegzistencës së tyre fare në ishull, përveç miqve të tij, të cilët mundësishtë të jenë me emrin vorio-epiriotë!!
Në një itervistë që i kam bërë më 2006-tën në lidhje me hapje e shkollave shqipe,për bijtë e emigrantëve shqipëtar, mbas një bisede premtuese që konsumoi edhe me ambasadorin e atëhershëm z.V.Minarolli, prefekti z,Gasparos u shpreh: “Unë di që jemi në Greqi dhe kemi shkolla greke! Nuk jam në dijeni të një diçkaje të tillë! Kemi thënë do bëhen edhe emigrantët pjesë e qytetërimit grek! Nuk besoj të kenë pretendime fëmijët tuaj nëpër shkollat tona? Ne nuk jemi racista t’i shikojmë me sy tjetër! Nuk di gjë! Shkoni sqarohuni në ministri!”
Ja se si është shprehur në vitin e rizgjedhjes në postin e Prefektit, atëherë pata mundësinë t’i bëja intervistën e mësipërme:
“–Këtu duhet të rrijë ai emigrant që ka punë!- Theksoj z.prefekt.- Ai emigrant që nuk ka punë duhet të largohet, sepse ishulli është i vogël për një numur të madh emigrantësh.
Vetëm emigrant të pa ligjshëm kemi 1500 – theksoi përsëri prefekti ”
Për ne shqipëtarët është me shum rëndësi edhe shprehja e z. Gasparos, kur u zgjodh për herë të parë në prefekturë në vëndin e shum preferuar të tij, i cili e nxiti në karierë, në 2002-in ai u shpreh: “ …tani do më shikojnë emigrantët se kush jam…!” …dhe kjo u vërtetua sepse ishte i vetmi që nxori nga sirtari një lloj ligji të dekompozuar që prej 1053 për patentat shqipëtare, gërmoi dhe nxori ligjin tjetër për ndërprerjen e asistencës për cilindo emigrant që delte jasht kufijve të greqisë, kërkoji që OAED të bënte verifikime për cilindo që kishte ndërrim pronarësh dhe të fillonte nga e para aplikimin e asistencës sociale.
Mbaj mënd se ato kohë u bë shum problem prerja dhe mos dhënia e asistencës veçanërisht në Zakynthos dhe u detyruan emigrantët të kapnin avokat por edhe me atë nuk mbaruan punë të gjithë, sepse erdhi urdhër na “lartë” që të jepshin disa, sa të kalonte “dallga” dhe pastaj përsëri gërshërën sa më thellë…ehhh emigrantët e dinë se ç’kanë hequr dhe po heqin me këtë grup të madh korrupsioni dhe racista të cilët po shpartallohen avash avash dhe filloi që me dënimin e kryetarit të bashkisë, z.Xagaropulo i cili u dënua për përvetësim të fondeve të bashkisë, më pas të tjerë deri tek drejtori i OAED z.Papadhatos për vjedhje dhe fallsifikime i cili është në gjykim.
Zgjedhja e re e këtyre lloj personave natyrishtë që nuk është në dorën e emigrantëve dhe as që na pyet kush për këto, ne jemi të detyruar ta respektojmë ndienjën e popullit të Zakynthos por jemi të sigurtë nga ana tjetër se nuk është aspak dëshira e popullit të Zakynthos për të diskriminuar emigrantët. Ky është një fenomen i atyre individëve kareristë, nacionalistë, racistë të cilët shfrytëzojnë besimin që u jep populli.
Koha do tregojë se sa të drejtë kanë ata dhe sa të drejtë ka emigranti i kthyer në skllav padrejtësisht.

Nosh

08-05-2012, 22:17

MASAT “ASKETIKE” TË QEVERIVE – KURSIMET KOLEKTIVE

Nga Senad Guraziu

http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/07/logo_tsh-150x150.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/07/logo_tsh.jpg)Tribuna Shqiptare

“Paradoksi i kursimit” apo i “koprracisë” është një paradoks i ekonomisë, kjo natyrisht jo sipas meje… por sipas babait të kejnianizmit, J. M. Keynes.
Thënë tani shkurt (sepse gjatë nuk di t’ia them sa i përket këtyre problematikave) ky paradoks ka të bëjë me diç si vijon: derisa kursimi individual në përgjithësi ndikon pozitivisht në ekonominë e një shteti ose të një shoqërie, në anën tjetër ai paradoksi i kursimit thotë se “koprracia” kolektive mund të jetë e dëmshme për ekonominë e një shoqërie të caktuar.
Ky paradoks është hallkë qendrore e ekonomisë kejniziane. Edhe pse nga ekspertë të ndryshëm kritikohet për mjaft gjëra, është po ashtu pjesë e ekonomisë standarde qysh nga vitet ’40.

Dhe sot duke lexuar diç nga lajmet për fitoren e François Hollande në Francë, rastësisht më ra në sy një e dhënë që m’u duk si “kuriozitet” – respektivisht fjalori i mirënjohur në gjithë botën dhe që përdoret nga një numër i madh njerëzish, “Merriam-Webster
Dictionary” e paska shpallur fjalën “austerity” si “Fjalë të Vitit” për vitin 2010. E paskan bërë këtë për shkak të numrit të madh të kërkesave në Internet, atë vit.

Sipas botuesit të këtij fjalori, për këtë fjalë paska patur më shumë se 250.000 kërkime vetëm në fjalorin që operon “online”, dhe që është falas për përdorim si vegël kërkuese! D.m.th (http://D.m.th/) sipas tyre, pa i llogaritur të tjerat statistika.
Në rregull kjo, e qartë… por pra tani kërkova dhe unë, ndonëse jo për ta përkthyer këtë fjalë. Sipas meje, pakashumë e dija domethënien e saj, tekefundit e dija… për aq sa më duhej mua vetë.

Kërkova sepse mbrëmë në CNN, po ashtu në BBC… (dhe gjithandej në kanalet e shtetit holandez që mbulonin “live” zgjedhjet në Francë e Greqi), reporterët kur komentonin dhe kur bënin pyetje (për ata që i intervistonin), në përgjithësi më qe krijuar përshtypja se kjo fjalë përmendej më së shpeshti, dhe se gjithçka vërtitej rreth shprehjes “masat e kursimit”!

Kërkova, meqë nuk marr vesh aq shumë nga shprehjet e tilla (pothuaj si “shabllone” të reporterëve-gazetarëve, të cilët ç’është e vërteta, shumica as që janë njohës të “thellë” të këtyre shkencave, ndonëse më shumë se unë dinë dhe ata). Thashë mëvete, eventualisht, të mësoj pakëz më shumë se si flasin për këtë çështje vetë ekonomistët e mirëfilltë dhe ata që i dinë gjërat pak më mirë se unë dhe se gazetarët e CNN e të BBC.

Aq shumë dhe s’mund të mësohet për një ditë të vetme, kuptohet kjo.
Pritet pra që të mbetem nxënës i mirë dhe më tutje. Mirëpo për “Fjalën e Vitit” të Merriam-Webster (fjala që më bëri kureshtar) mësova se cilat shtete deri tani e paskan “përjetuar si fjalë dhe e paskan praktikuar dhimbshëm politiko-ekonomikisht” – ja pra saktësisht:

Argjentina, 1952, 2012 | Kuba, 1991 | Republika çeke, 2010 | Gjermania, 2011 | Greqia, 2010–2011 dhe rishtas 2012 | Irlanda, 2010 | Izraeli, 1949–1959 | Italia, 2010 (prapë Napoli, Itali 2012) | Japonia, 2010 | Letonia, 2009 | Meksikoja, 1985 | Holanda, 1982–1990, 2003–2006, 2011 | Kanadaja, 1994 | Nikaragua, 1997 | Autoritetet Palestineze, 2006 | Rumania, 2010 | Portugalia, 2010 – 2011 | Porto Riko, 2009 (dhe për tutje si masa deri më 2013…) | Spanja, 1979, 2010 | Britania e Madhe, gjatë dhe pas dy Luftrave Botërore, pastaj 2011 (dhe për tutje si masa deri më 2014…).

Mësova gjithashtu se termi “Epoka e Kursimit” qenka futur në përdorim pikërisht nga lideri i konservatorëve britanik, nga ai Kameroni, në fjalimin e tij në Cheltenham më 2009, ku ai qenka “përbetuar” për t’i dhënë fund asaj “kohe”… të cilën ai atëherë na e paska quajtur: “vite shpenzimesh të tepruara qeveritare”.

Mësova se programet e “kursimeve të ashpra” mund të jenë kontraverze!
Mësova se njerëzit, të cilët i njohin gjërat, e paskan “kritikuar” Fondin Monetar Ndërkombëtar (IMF) për kushtet e tyre, më saktë për “kushtëzimin” e mirënjohur të tyre, atë të “Masave të Kursimit”.

Ankesat qenkan se ato “kushtëzime” shkuakan në dëm të atyre segmenteve më të varfëra të shoqërisë, se qenkan kushte që çojnë kah “vetëhumbja”, që çojnë kah “jozhvillimi” ekonomik. Në shumë situata këso programesh qenkan implementuar nga qeveri që paskan ardhur në pushtet pas regjimesh diktatoriale, duke ngjallur kështu kritikat se qytetarët tani janë të shtrënguar t’i paguajnë borxhet e “shtypësve” të tyre.

Mësova se një ekspert i OKB-së në v. 2011 paska thënë se “masat e ashpra greke për kursimin mund të prekin dhe shkeljen e të drejtave të njeriut”!

Mësova se Projektet e zhvillimit, pastaj Projektet lidhur me Mirëqenien dhe shpenzime të tjera sociale qenkan “programe” të përbashkëta që janë në shënjestër… për “kursime” të tilla. Ndërsa Rritja e tarifave të Tatimeve dhe ca gjëra tjera na qenkan po ashtu “burime” të zakonshme për kompensime… Shumë e qartë!

Masa të ashpra kursimi ose “koprraci e imponuar kolektive” gjatë historisë së këtij fenomeni qenkan ndërmarrë zakonisht kur qeveritë nuk ia paskan dalur t’i “menaxhojnë” detyrimet e tyre për borxhet. Ato vetëm flitkan e flitkan pa ndalë për recesione e për kriza. Bankat mund ta humbin besimin (dhe kjo ndodhka bukur shpesh) në aftësinë e një qeverie të caktuar, sa i përket gatishmërisë për t’i kthyer borxhet.

Dhe “klubi i bankave” ose bankierët e mençur thjesht refuzuakan që ajo qeveri të “rrokulliset” mbi borxhet ekzistuese. Ndonjëherë bankierët tek ashtu, duke pirë whiskey në kopsht… imponuakan norma tejet të larta të interesit. (Këtu dua të shtoj dhe diç si detaj: nuk e mohoj se më kujtohet mirë fytyra e Berluskonit, kur ajo Zonja e Hekurt e FMN-së ia pati bërë me “sy djallëzisht”, pak ditë para se ai të jepte “dorëheqje”!).

Në situata të tilla, institucione ndër-qeveritare si p.sh. Fondi Monetar Ndërkombëtar (FMN) kërkuakan-kushtëzuakan “masat të ashpra kursimi” në këmbim të një injeksioni, si penicilin i përkohëshëm kundër “sëmundjes se mosbesimit”, pra duke marrë rolin e një huadhënësi të fundit, si garanci finale. Kur FMN-ja kërkuaka një politikë të tillë ekonomike nga qeveritë “problematike” (që s’ia dalin t’i kthejnë borxhet e veta ndershmërisht) termat qenkan të njohur si “kushtëzime të FMN”.

***
Më kujtohet dikur në avion nga Roma për në Amsterdam, një holandez me të cilin rastësisht e “kapëm si temë bisede” problemin e Greqisë, në një moment desh u shkoklua së qeshuri. Ai qeshte dhe s’mund të ndalej sepse unë në një moment u shpreha:

- Hëëë, se s’duhet të brengosen as grekët, lum si ata… kanë panumër ishujsh, askush nuk di saktësisht sa ishuj i kanë, le ta shesin një, p.sh. le t’ia shesin ndonjërin Shqipërisë dhe ja, dalin nga kriza.

- Ka Shipëria aq para sa për të blerë ishuj – më pyeti ai pa të keq, por dhe qeshte pa ndalë me idenë time të ishujve.

- Lëre dhe këtë – ia ktheva – ç’rëndësi ka kjo, të gjithë ata peshqit e mëdhenj të bankave dhe aso “ekzekutivë” p.sh. të FMN-së kanë. Por dhe atij kryeministrit tonë (e kisha fjalën për Sali Berishën) as syri s’i trembet, edhe ai po bën çmos për të hyrë në “Evropë”. Ndoshta së shpejti Shqipëria dhe hyn, na hyri dhe Greqia atëherë… por vetëm mos t’na ndodh dhe neve pastaj e kërkojmë si grekët… të dalim. Kam frikë pastaj si “del”, ec e dije, ndoshta dhe i qethur del?!
E ne s’kemi aq shumë ishuj! Sidoqoftë, kam përshtypjen se po të dëgjonte ai që Greqia ka hedhur në shitje ndonjë ishull, ai do t’ia bënte disi, do t’i gjente ku janë e ku s’janë, ndoshta do ia kërkonte pikërisht mbretëreshës sonë, shkëlqesisë së saj, Beatrix. Ajo ka ende pa prekur napolona të Elisabetes, aso napolona të “piratëve”…

- Por kam dëgjuar se Berisha ka llogaritur t’i ketë afër 1 miliard borxh, të kasës së vet… – ma ktheu.

- Pih, ç’është 1 miliard për Shqipërinë, tallesh me mua apo çfarë… Ishujt nuk shiten çdo ditë ore mik, mendon ti se Berisha do ta linte tek ashtu t’i shkiste një “zog” i tillë nga dora!?

Më kujtohet që miku holandez pati qeshur për nja 2 orë të tëra të fluturimit nga Roma. Për mua s’ishte aq “qesharake” ndoshta sepse disa gjëra tona ballkanike unë vërtet i njihja dhe i njoh më mirë se ai. Unë bëja shaka por ama dhimbjen dhe frikën për krizat si dhe për “rrugëzgjatjen” e hyrjes së Shqipërisë… e “kisha me gjithë mend”.

Dhe kështu… padyshim do vazhdoj me “mësimet” dhe në të ardhmen. Problemi për leksionet që ndoqa sot është se nuk di nëse ia vlejnë për mua apo jo! Sipas meje aspak nuk e humba rrugën, u nisa të kërkoj përse një fjalë mund të shpallet “Fjalë e Vitit”… dhe dola tek vërtetimi se “Meriam-Webster” mund të ketë të drejtë.
Lind pyetja: vallë kush mund të ketë kërkuar në fjalorin e tyre, ata që janë të pasur dhe që “nuk dinë” apo ata që dinë shumë… por që s’janë aq të pasur?

Nëse vazhdoj kështu me të tilla pyetje, padyshim do ta “zbuloj” dhe unë ndonjë paradoks, si ai Keynesi i ekonomikave!

Nosh

11-05-2012, 17:25

SHEFQET KRASNIQI: Shqiptarët janë popull i nemun, Allahu i pruft n’men !http://www.botasot.info/mesme/DRSHEFKR8MAJ1-300x197.jpg

Prof.Dr. Shefqet KRASNIQI
Kur isha i vogël dëgjoja të vjetrit duke thënë se: ‘shqiptarët janë popull i nemun!’. Atëbotë nuk mund ta kuptoja si duhet atë fjali, por tani më duket se po e kuptoj. E a ka më i nemun sesa dy veta mos m’i gjet bashkë, Mos me pas qenë të nemun dhe sikur të ishim bashk, afër njëri-tjetrit, të duhemi me njëri-tjetrin…as sllavët nuk do të kishin mundur të luajnë me ne, siq po luajnë sot, si maca me miun…!
IDENTITETI INEKZISTENT ‘VEHABIZMI’ DHE POLITIKAT HEGJEMONISTE
Java që kaloi ishte mjaft e rëndë dhe e ithtë për shqiptarët e Ballkanit, zaten ne si popull jemi mësuar me javë e me muaj të jemi të ithtë, bile edhe me shekuj. Kur isha i vogël dëgjoja të vjetrit duke thënë se: ‘shqiptarët janë popull i nemun!’. Atëbotë nuk mund ta kuptoja si duhet atë fjali, por tani më duket se po e kuptoj. E a ka më i nemun sesa dy veta mos m’i gjet bashkë, a ka më i nemun sesa një komb i vogël siç jemi ne të jetë i ndarë e i shkapërderdhur në gjashtë shtete! A ka më i nemun sesa një popull t’i ketë mbi njëqind parti! A ka më i nemun sesa kush të do, me luajt me ne dhe atë si të ka qejf. Asnjë qytetar shqiptar nuk është i sigurt nga fqinjët e tij, cilëndo pikë kufitare ta kalojë mund të keqtrajtohet, të maltretohet, e qe besa edhe të burgoset pa pikë faji. E faji i vetëm i tij është se është shqiptar. Bile edhe brenda shtetit të tij nuk është i sigurt.
Arrestimi i njëzet shqiptarëve “vehabistë” në Maqedoni për kinse vrasjen e 5 maqedonasve, pastaj keqtrajtimi i tyre dhe familjeve të tyre ishte një akt shumë i rënd dhe fyes për gjithë kombin tonë. Aq më shumë kur të gjithë ata persona u akuzuan kinse për “vehabistë” dhe se ata janë të rrezikshëm jo vetëm për maqedonasit, por edhe për vet shqiptarët. A realiteti ishte se tek ata të arrestuar asnjë element vehabizmi nuk u gjind, bile kishte nga ta – aq sa mësuam- që as namaz nuk falin. Në anën tjetër një apo dy ditë më vonë xhandarmëria serbe arrestoi disa të rinj në Luginën e Preshevës pjesëtarë të UÇMB-së kinse për terrorizëm. Vrasja e një shqiptari në Mitrovicë në banesën e tij, përderisa njeriu ishte duke fjetur pa ditur asgjë, burgosjet e kalimtarëve kosovarë në kufi të Serbisë dhe keqtrajtimi i tyre. Të gjitha këto dhe shumë të tjera ishin një grusht i rëndë që iu dha kombit tonë brenda një kohe të shkurtër, e që dëshmojnë praktikisht konstatimin tonë të sipërpërmendur.
Megjithatë, rasti i ndodhur në Maqedoni ishte paksa më i rëndë, për shkak të tentativave të qarqeve sllavo-maqedonase për t’i dhënë ngjyrim fetar. Sigurisht se ju kujtohet deklarata e dhënë nga ministrja Punëve të Brendshme, znj. Jankullovska, e cila, menjëherë pas lajmit për vrasjen e tyre, pati thënë se nuk dyshohet për krim me motive etnike, e që tash, pas arrestimeve të bëra me dyshime për kinse radikalizëm islamik, çështjes i janë vënë shumë pikëpyetje. Athua vallë çfarë synojnë këta me këtë identitet të rremë dhe të shpifur? A mos e kanë bërë si mjet për të ndezur probleme etnike sidomos kur dihet se shumica absolute e shqiptarëve në Maqedoni janë myslimanë?
Parimisht, jam kundër kriminelëve. Krimi, siç kam përmendur edhe në një shkrim timin më parë, nuk ka përkatësi. Ata që marrin jetë njerëzish të pafajshëm duhen dënuar. Më ka pëlqyer përmbajtja e një familjari të njërit prej viktimave, dhe qëndrimi i tij që vrasësit nuk i identifikonte me shqiptarë, as maqedonasë dhe as me radikalistë. Vrasësit –thoshte- kanë vetëm një identitet: vrasës. Por, i çuditshëm, për të mos thënë paradoksal, doli qëndrimi politik, që fajin ua hodhi myslimanëve shqiptarë. Në një operacion, për kryerjen e të cilit u angazhuan 800 policë, u arrestuan shumë veta, ose shumë “vehabistë”, të cilët, për çudinë tonë, kishin shumë gjëra që i bënin të mos identifikoheshin me “vehabizëm”. Madje, sa kuptuam ne, në mesin e tyre kishte edhe të atillë që nuk bënin as namaz derisa kishte edhe gra të moshuara.
Andaj të lidhen gjërat me etiketime si “vehabist”, “radikal” “terrorist” etj. janë shpifje dhe të pa pranueshme. E kamë sqaruar në një artikull vite më parë se nuk ka “vehabistë”, ata nuk ekzistojnë fare. Flitet për diçka që fare nuk ekziston. Por ç’të bësh, kështu e kanë femohuesit. Pate mjekër apo nuk pate, fale namaz apo jo, vetëm pse je mysliman, kjo i pengon ata.
Ajo çka na bëri të mërzitemi edhe më shumë ishte fakti se liderët politikë shqiptarë në Maqedoni heshtën plotësisht, nuk pati asnjë reagim, heshtje kjo që ngjall dyshimin se ata po aprovojnë akuzat e pushtetit me aspirata antishqiptare.
E njëjta gjë gati se ishte edhe në Shqipëri dhe në Kosovë.
Ngjarja në Maqedoni ishte frymëzuese për disa pseudopolitikanë në Kosovë. Ata në vend se ta ngrisin zërin për t’i mbrojtur vëllezërit e tyre brenda dhe jashtë kufirit, se po ju shkelet e drejta si në vitet e nëntëdhjeta e më herët, shkruanin për terrorizmin, duke ua vërtetuar organeve maqedonase deklaratat e tyre të rrejshme dhe u munduan që atë ta lidhin me “radikalizmin” e myslimanëve të Kosovës. Çka t’u thuash atyre pos të mjerët ne kush po na udhëheq dhe çfarë udhëheqës kemi.
I vetmi që u prononcua për këto ngjarje dhe që dha kritika me vend, ishte Jakup Krasniqi, kryeparlamentar i Kosovës, i cili tha se autoritetet e Beogradit dhe ato të Shkupit po kryejnë aksione terroriste. Ai kërkoi që kësaj situate t’i përgjigjen të gjithë shqiptarët bashkërisht. Ai shfaqet kritik edhe ndaj bashkësisë ndërkombëtare, duke thënë se Brukseli nuk duhet ta lejojë destabilizimin e Ballkanit.
Po të nderuar, plotësisht pajtohem me kryeparlamentarin se faktori ndërkombëtar ka një pjesë të madhe të fajit, sepse e di mirë që shqiptarët janë populli më i urtë dhe më i pafajshëm. Ata e njohin kokëfortësinë dhe rebelimin e serbëve dhe të maqedonasve. Askujt nuk i fshihet ekstremizmi dhe radikalizmi i kishës ortodokse serbe dhe asaj maqedonase, por askush nuk ngrit zërin kundër tyre, e mjerisht as vendasit, e që mbi ta bie përgjegjësia kryesore. Ngase çka presim ne nga ndërkombëtarët kur ne vet nuk i mbrojmë qytetarët tanë. As Kosova e as Shqipëria nuk iu dalin në krah qytetarëve të vet që keqtrajtohen kudo që shkojnë. Partitë politike shqiptare në Maqedoni “i kanë shti veshët në lesh” duke iu nënshtruar pushtetit maqedonas për disa copë karriga në parlament. E në anën tjetër mes veti “dojnë me u pre e me u gri”. Andaj siç jemi, edhe punët i kemi.
Nuk kam pikë dyshimi se burgosjet e shqiptarëve nga shteti maqedonas dhe ai serb kanë qëllime të shumta e tendencioze, ndër to: lufta kundër Islamit dhe ndalja e hovit të tij që për çdo ditë është në shtim e sipër. Pastaj zbehja e imazhit të tyre para faktorit ndërkombëtar, kinse ju po i ndihmoni shqiptarëve, a në realitet ata janë “të dëmshëm” ngase janë “terroristë, vehabistë” etj. Në mënyrë që sa më shumë t’iu zhagitet kosovarëve inkuadrimi në strukturat evropiane. Thuajse Evropa nuk na njeh neve dhe nuk e di se kush jemi ne.
Shqiptarët kanë qenë dhe vazhdojnë të jenë faktor stabiliteti në rajon, kanë qenë shembull për tolerancë fetare dhe do të jenë, por nuk do të pranojnë nënçmimet pafundësisht.
Mirëpo faktori ndërkombëtar deri më tani nuk ka bërë aq sa duhet që të zgjidhet problemi i shqiptarëve njëherë e përgjithmonë, qoftë në Kosovë, ku kemi problemin e veriut, qoftë në Maqedoni ku nuk po implementohet Marrëveshja e Ohrit dhe si rezultat i kësaj po shkelen të drejtat e shqiptarëve dhe se ata atje po trajtohen si njerëz të shkallës së dytë, apo vende tjera të banuar me shqiptarë. Por pa u rregulluar vet, dhe pa punuar vet për veten tënde aq sa mundesh, mos kërko ndihmë nga askush dhe mos të të jetë hatri nga askush. Andaj defekti kryesor është tek ne shqiptarët.
Pas atyre arrestimeve pati protesta masovike në Maqedoni dhe në Luginën e Preshevës, bile së fundi edhe në Shqipëri, veç në Kosovë jo. Unë i përkrahi shumë ato protesta dhe i shoh të domosdoshme dhe një nga rrugët që duhet ndjekur për ruajtjen dhe mbrojtjen e shqiptarëve kudo që janë.
Në fund thërras për bashkëpunim sa më të madh ndërmjet nesh, për unifikim të qëndrimeve, për ruajtje të traditës islame, e cila ka shpëtuar identitetin kombëtar nga asimilimi dhe ka bërë që shqiptaria të ruhet ndër shekuj. Të jemi sa më të vëmendshëm, vigjilent dhe syçelë ndaj intrigave të fqinjëve tanë ortodoks, të cilëve vazhdimisht po ua shohim sherrin.
Allahu i Madhëruar na ruajt!
Mirë u takofshim javën e ardhshme!
Me rrespekt
Shefqet Krasniqi

Bota Sot

Nosh

11-05-2012, 17:26

Hallet e pesë politikanëve dhe dhjetë milionë shqiptarëve
http://www.botasot.info/mesme/kreshnik_spahiu.jpg

Kreshnik Spahiu
Një karrige presidenti ka bërë që në një muaj të rizbulohet sërish fytyra e vërtet e atyre që na qeverisnin, që na kanë qeverisur ose pretendojnë të na qeverisin. Fytyra tashmë të stërkonsumuara mbi dy dekada dhe pamje televizive de ja’ vu vazhdojnë të na japin imazhin e atyre që tashmë e quajnë pjesën tjetër turmë. Ata janë shumë pak madje sa gishtat e njërës dorë dhe ne jemi mësuar që të “shqyejnë” njëri tjetrin në luftën për një karrige. Ata po shëtisin, vizitojnë, drekojnë, pinë kafe si në ditë vakish. Herë të shqetësuar dhe herë të buzëqeshur në ekrane shfaqen Berisha, Rama, Nano, Meta etj në siparin e nisur nga ish kryeministri tre herë i shqiptarëve Fatos Nano i cili pas 25 vitesh në politik kërkon riciklimin e tij të radhës dhe pikërisht nga ai që e burgosi për 4 vite me akuzën e korrupsionit dhe më pas e quajti vrasës të Azem Hajdarit. I lodhur nga pushteti ai u largua pjesërisht nga Shqipëria drejt Vienës për tu rikthyer sërish me ambicien e njeriut që do vendos unitetin. Qokat e kafeve vazhdojnë mes njerëzve që burgosën dhe akuzuan njëri tjetrin. Berisha burgosi Nanon dhe vite më pas Meta tentoj për disa orë të arrestonte Berishën. Berisha rrihte barbarisht Ramën dhe ky pas disa vitesh ja kthente borxhin duke e rrethuar në zyrën e tij. Nga plumbat e këtij të fundit e deri te prangat që i vunë njëri tjetrit kjo shoqëri e pështirë i përngjan një skenari makbethian ku ata që pështyhen në agim puthen në perëndim.
Influenca e këtyre qokaxhive mbi mediat shqiptare ende vazhdon të vendos në kryelajmin e ditës takimin e radhës. Ata që ishin të pangrënë, të paveshur, sot janë të tjetërsuar. Të gjithë të dal nga një shoqëri e varfër dhe vend i mjeruar, të gjithë nga niveli zero e nisën por ata zgjodhën biznesin më fitimprurës pushtetin politik. Ata nuk janë më të dikurshmit, ata nuk janë më ata që patëm njohur, ata nuk janë ata që premtuan, ata nuk janë çfarë u shfaqën. Realiteti është diçka krejt tjetër. Sot kemi dy palë që mund ti quajmë “Ata dhe turma”.
Në asnjë moment nuk i shikon aq të shqetësuar. Ata nuk shqetësohen nga kriza ekonomike, ata nuk alarmohen nga kriza rajonale, ata nuk ja u ndjen se ç’ndodh në viset shqiptare, mbi të gjitha ata nuk janë të shqetësuara sa dëm bën imazhi I tyre për kombin shqiptar. Udhëkryqi I historisë ku gjenden shqiptarët, për ta është zëvendësuar e fjalëkryqin e presidentit, makthi që kanë shqiptarët nga e ardhmja e tyre e pasigurt, është zëvendësuar nga makthi për 71 vota për presidentin, kriza që kanë shqiptarët për të qenë dinjitoz në rrugëtimin e tyre drejt perëndimit, është zëvendësuar me krizën që ata kanë ën raporte me diplomatët klientelistë që janë përfshirë në pazaret e tyre për pushtet. Ata kanë zvogëluar kombin tonë dhe problemet e tij në pak metra katror të zyrë së presidentit dhe hallet për zgjedhjen e tij.
Nëse dikujt prej tyre sot i kujton problemet që kanë shqiptarët në Greqi dhe përqasjet me racizmin është një rrezik se në vend të rrugëzgjidhjes ata e shikojnë këtë si një mundësi për Pazar. Nëse u flet për problemet e shqiptarëve në Maqedoni dhe paragjykimet raciste dhe etnike ndaj tyre, ata e marrin si një mundësi të re për pazar . Nëse u flet për përplasjen e re të shqiptarëve në Luginën e Preshevës me shovinizmin e rizgjuar të Beogradit ndaj tyre, ata e shikojnë si një mundësi ët duken të moderuar për të fituar simpati për pazaret e tyre. Hallet e dhjetë milionë shqiptarëve dhe hallet e presë politikanëve shqiptarë në Tiranë janë krejt të ndryshme dhe nuk takohen askund. Shqiptarët ëndërrojnë një komb dinjitoz demokratik, properëndimor dhe një treg të madh shqiptar, politikanët e Tiranës kërkojnë një zyrë 50 metra katrorë, ku qëndron karrigia e presidentit, dhe nga ku kontrollohet sistemi I drejtësisë dhe pushtete tjera ën vend, për të çimentuar regjimin e tyre poshtërues për shqiptarët. Ata ngatërrojnë orën e Historisë që për ta ka kaluar me orën e zgjedhjes së presidentit, që po afron.
“Burrat e shtetit” të vendeve fqinjë, janë treguar shumë herë më dinjitoz se këta burracakë por sërish kanë ditur kur të ikin nga skena. Ata i bashkuan kombet e tyre në kohën dhe vendin e duhur dhe ndryshe nga këta burracakë ditën të bëjnë luftën dhe paqen brenda dhe jashtë trojeve të tyre. E kanë bërë këtë pasi popujt e tyre kanë ditur tu tregojnë vendin politikanëve plëngprishës. Dhe ne nuk jemi një shoqëri e dorës së dytë. Dhe ne do ti dimë të tregojmë se jemi një shoqëri dinjitoze, dhe se e vetmja gjë e dorës së dytë në këtë vend, është kjo elitë politike.

Bota Sot

Nosh

12-05-2012, 09:16

TRAGJEDIA GREKE

Nga Frank Shkreli

http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/07/frank_shkreli_tsh2-300x250.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2011/07/frank_shkreli_tsh2.jpg)Frank Shkreli

Forcat politike greke dështuan këtë javë në përpjekjet e tyre për të formuar një qeveri të re. Zgjedhjet e fundit parlamentare përfunduan në një ngërç politik pasi asnjëra parti nuk fitoi mjaft vende në parlament për të mundësuar formimin e një qeverie të re. Kriza politike, sipas analistëve, ka giasë të keqësojë edhe më shumë gjëndjen ekonomike dhe financiare të Greqisë dhe mund të çojë Athinën drejtë tërheqjes së saj nga eurozona. Këjo, sepse votuesit grekë nuk votuan kandidatët që pëkrahnin shkurtimet në shpenzimet qeveritare e shoqërore të imponuara nga Bashkimi Evropian, Banka Qendrore Evropiane dhe nga Fondi Monetar Ndërkombëtar.

Bashkimi Evropian me të drejtë është shumë i shqetësuar se gjëndja në Greqi mund të dalë jashtë kontrollit dhe kriza mund të përhapet jo vetëm anë e mbanë vendeve anëtare të Bashkimit Evropian, por mund të tronditë edhe ekonominë botërore.

Problemet ekonomike dhe financiare me të cilat përballet sot Greqia duhet të lihen tek dera e Athinës. Greqia ka kontribuar vet në gjëndjen e krijuar sot në atë vend, si rrjedhim i shpenzimeve të tepruara dhe të politikave të papërgjegjëshme buxhetore e financiare. Faje ka edhe Bashkimi Evropian i cili nuk ka mekanizma për të vendosur një disciplinë buxhetore mbi vendet anëtare. Gjatë viteve, Greqia ka ndërmarrë masa krejtësisht të pa-përgjegjshme siç eshtë ulja drastike e moshës për pensionin. Për më tepër, vite me radhë, Athina sipas raporteve të ndryshme, i ka paraqitur Bashkimit Evropian raporte financiare e buxhetore fals, sidomos në lidhje me deficitin buxhetor të vendit. Problemet kanë ardhur duke u shumëzuar ndërsa vazhdojnë protestat e dhuna nepër rrugët e Athinës kundër marrjes së masave të rrepta financiare e buxhetore, të cilat janë të nevojshme për të dalur eventualisht nga kriza.

Evropa gjithmonë dyshonte në seriozitetin dhe disiplinën buxhetore të grekëve, si edhe në gatishmërinë e Athinës për të zbatuar rregullat e lojës të klubit evropian. Këto janë çështje që kanë të bëjnë me besimin dhe ndershmërinë si faktorë të marrëdhënjeve të Greqisë, por edhe vendeve të tjera, me Bashkimin Evropian, faktorë këta që më në fund do të vendosin jo vetëm marrëdhënjet e Greqisë me Brukselin, por ndoshta edhe të ardhmen e Komunitetit Evropian.

Kriza ekonomike që ka pllakosur Greqinë, fatkeqësisht ka edhe pasoja politiko-shoqërore. Historikisht, vendeve gjatë krizave të mëdha ekonomike, si rrjedhim u dobësohet qeveria ose që nuk kanë aftësi për të formuar qeveri të qëndrueshme, tentojnë tu hapin rrugën elementëve të rrezikshëm dhe ekstrem shoqërorë, qoftë të majtë ose të djathtë. Nga ky këndveshtrim, as Greqia nuk është një përjashtim në këtë aspekt. Në të vërtetë , në zgjedhjet e fundit në Greqi, të djathtët ekstrem të lëvizjes, ‘’Agimi i Artë’’, shënuan fitore duke ua bërë të mundur të futen në parlament për herë të parë. Edhe partitë ekstreme të majta shënuan fitore në krahasaim me të kaluarën. Këjo në vetvete nuk paraqet ndonjë problem, por problemi është politika e këtyre lëvizjeje, sidomos e asaj të krahut të djathtë karshi të huajve, të cilët ajo kërkon si pjesë e platforms së saj, që ata të largohen nga Greqia si dhe kërkon minimin e kufijve me qëllim për të ndaluar hyrjen e emigrantëve. Dalja në shesh e partive ekstreme greke është një situatë e krijuar në Greqi që fatkeqsisht mund të marrë proporcione tragjike me keqësimin e gjendjes ekonomike dhe të mos-stabilitetit ekonomik. A duhet të jetë bota e shqetësuar që, sipas një udhëheqsi të komunitetit të hebrenjve në Greqi, një parti neonaziste është tani anëtare e parlamentit grek në Athinë, aty ku lindi demokracia?

Kriza e krijuar në Greqi, për mirë a për keq, e më shumë për keq nuk është më një problem vetëm i Athinës. Ky problem, mbi të gjitha, është tani në prehër të Brukselit dhe të institucioneve financiare, kryesisht franko-gjermane. E ardhmja e Greqisë dhe fati i saj, dashtë e pa dashtë, janë të lidhura ngushtë me Evropën, por për arsye të natyrës globale të ekonomisë botërore, zgjidhja ose mos-zgjidhja e kësaj krize do të ketë pasoja për të gjithë, përfshirë edhe Shtetet e Bashkuara. Si e tillë, është detyrë e Evropës që mbi antarët e saj të ushtrojë, ose më mirë të themi, të rivendosë përgjegjësinë personale ndaj vetes dhe shoqërisë, të ritheksoj të mirat që vinë nga puna e rëndë e çdo personi, duke nënvijuar disiplinën e tregjeve dhe duke pakësuar buxhetet qeveritare, që tani janë jashtë kontrollit. Dhe në të njëjtën kohë, të pakësohen shpenzimet qeveritare, dhe të ulen taksat, si politika të provuara financiare që rezultojnë në rregullimin e buxheteve dhe në rritjen ekonomike, gjë që mund të mënjanojnë keqësimin e tragjedisë greke për vet Greqinë por edhe për vendet e tjera në Evropë dhe më gjërë.

Frank Shkreli

Nosh

14-05-2012, 14:13

Ekskomunikimi dhe çervishi bajat!...
http://www.botasot.info/mesme/bekim_rexhepi.jpg
Bekim Rexhepi
Për Shefqetin “e nemun”
Po e parafrazoi një fjalë të popullit tim; - Budallëku nuk ka skaj. Dhe kjo fjalë e troç-ur i shko për shtati në përgjigjeje të Hoxhës/ Shefqet Krasniqi. Këtij farë njeriu i teket, ta zëmë, kur do e, me çdo kusht do një perceptimi të çoroditur për shqiptaret e sotëm, perceptimi dhe mësymja drejtë një realitet të “pandryshueshëm”, pavarësisht historisë (se shqiptarëve), drejtë fatit apo mallkimit të tij, shqiptaret nuk mund të korrigjohet sipas tekave të hoxhallarëve apo ideologjive disfatiste qe përhapin ithtarët e tyre. Assesi nuk mund të perceptohet kombi shqiptar si komb islamit. Shqiptaret në historinë e tyre kanë kapërcyer religjione të ndryshme, mitologjike e ideologjike dhe prapë se prapë ata mbetën si komb më vlera të veçanta kulturore shqiptare. Vetëm një budalla i sotëm përçon në publik formulime të tilla si kjo:”Shqiptarët janë popull i nemun, Allahu i pruft n’men”!, i ashtuquajturi: Prof.Dr. Shefqet Krasniqi.
Ia përkujtojmë për të mos harruar se askund në botë nuk ka popull të nëmur e popull fatlum, por se ka punë të pakryera në përgjithësi nga njerëzit që udhëheqin jetën e një populli dhe e bëjnë atë të duket “i nemitur”, dhe ka punë të kryera në të gjitha segmentet jetësore nga njerëz që udhëheqin jetën e një populli dhe e bëjnë atë të duket “fatlume”!...
Pra, nëse ka një popull të tillë të nëmur apo fatlum, atëherë mbase duhet shikuar ne kontekstet e zhvillimit të tij apo të ngecjes së tij. Kjo të ngjanë goxha me atë tregimin historik të islamit, se si:” një rob i zotit, qe kishte ndërtuar 3 herë pallatin e tij, për shkak se ky pallat padrejtësisht ishte shndërruar në element paragjykuese tek populli (dembel i asaj kohe), i cili përveçse hatërohej me robin po hatërohej edhe me vet zotin. Fakti i “popullit dembel” qeponte në atë se pse disi zoti njëanshëm kishte nxjerrë gjithë simpatinë e tij tek robi dhe jo njëtrajtshëm edhe me të tjerët. Gjykimi i zotit në këtë mënyrë nga “populli dembel” në esencën e tregim, gjithsesi orvatët të dëshmohet fuqia e argumentimit të një sprove ne mes të robit punëtor dhe të popullit dembel. Pra, në këtë tregim mbase, individi dhe bashkësia duhet të bëjë besimin dhe punën si një domosdo në jetë qe ajo të ketë më shumë luksin e një “Deux Machina”dhe jo “mjerimin dhe fatin e nëmur”.
Hoxha kaq budalla sa është, dhe kaq i pa skaj sa është, nuk arrin të kuptoi esencën jetësore të njerëzimit, madje përtej hundës së tij. Nuk mund të shtrohen vlerësim të tillë absurd, në një shoqëri e cila ne fakt përjeton botën mekanike, të cilën në të shumtën e rasteve e bënë për të qenë si zoti i tij, sepse ia lehtëson gjërat e liron nga vështirit fizike mendore, etj.
Nuk ka një shqiptar të vetëm qe nuk mund të lum’nohet me emrin dhe ekzistencën e Nënës Terezë, e nënës shqiptare qe u bë nënë e shëmbëlltyrës botërore. Mu tek ky rast të përkujtojmë mëkatin e Hoxhës SH. Krasniqi, të hoxhë ziut, qe u bë zot më i madh se zoti vet, duke ia përcaktuar vendin e prehjes Nënës Terezë.
Këtij farë njeriu i teket, ta zëmë, kur do e, me çdo kusht do ti prek me duar të zeza, kodet e shqiptarëve.
Por, çka me popullin tani se këtë se kuptojmë?! Populli shqiptar ka kodet e tij, Agroni, Teuta, Skënderbeu, Pjetër Bogdani, Gjon Buzukut, Nëna Terezë, Adem Jashari etj, dhe po preken këto kode, e bënë vërtetë karremin, e karremi hoxhë ziu, mbase po karikaturohet si i njeriu me atë bombë mbi kokë.
Përforcimi i identitetit vehabist - Sot jemi dëshmitar të identiteteve të sforcuara religjioze qe e dehumanizojnë njeriun dhe e kërcënojnë vazhdimisht shkatërrimin e tij si qenie njerëzore, e zhvendosin atë në zonën e disfatizmit dhe e bëjnë të ndrojtur edhe nga hija e tij. Janë struktura të infiltruara në Kosovë, qe për shkak të reagimeve orvaten të zbuten, herës të bëjnë strucin e ditës dhe herës demonin e natës. Vehabizmi ka një identitet të sforcuar në Kosovë, këtu i verbëti mbetet pa shkop sepse realisht prekën gjërat. Vitin e kaluar më rastisi të shoh një shqiptare të mbuluat me ferexhe, as sytë dhe asgjë lëkure nuk dukej në të veç mbuloja, kishte hyrë në një bizhuteri, dhe për çudi të Zotit, ajo kërkoi një buzëkuq, ky akt në këtë kohë të lë ekskomunikativ, por edhe më keq që s’durohet më ky çervishi bajat...

Bota Sot

Nosh

14-05-2012, 14:14

Ballkani i problemeve dhe ngarkesave historike dhe politikehttp://www.botasot.info/mesme/blerim.JPG

Mr.Sc.Blerim Burjani
Zgjedhjet serbe në Kosovë dëshmuan se mentaliteti politik ka mbetur i njëjtë si në kohën e viteve ’90 te serbët, andaj nuk po shihet ndonjë rrugë e demokratizimit politik dhe ndërrim të kursit të interesit strategjik të serbëve. Alternativa duket të mos ketë në Serbi, ideja dhe koncepti politik dhe qytetar atje mbetet i njëjtë. Nuk dihet e ardhmja evropiane e shtetit serbë? Por, evropianët kanë gjithnjë ndonjë mirëkuptim për shtetin serb dhe e dëshirojnë që të jetë pjesë e BE-së? Për shumë arsye BE e nxit Serbinë, që të pranojë realitetin objektiv dhe që shtetin e Kosovës ta njohë në një të ardhme të arsyeshme politike. Por, në Serbi ende po mbizotëron klima nacionaliste në opinionin politik të subjektet politike atje. Zgjedhjet serbe treguan se mbetet edhe atje një klimë politike dhe interesa që t’i mbajnë në pushtet Tadiqin dhe Nikoliqin, e kjo do të thotë se BE-ja duhet të përcaktohet të punojë më nacionalistët e moderuar të Tadiqit ose radikalistët e Nikoliqit apo Daçiçit, kjo nuk jep shumë shpresë për një qytetërim, demokraci dhe regjion paqësor. Çështjet po vijnë duke u zgjeruar dhe tash dalin dy çështje për të cilat duhet të bisedohet me bashkësinë ndërkombëtare një lobizim më i madh duhet bëhet në drejtim të Bujanovcit, Preshevës e Medvegjës dhe natyrisht çështja e veriut të mbahet brenda dialogut të brendshëm të Kosovës. Këto dy çështje janë duket në sipërfaqe për të cilat shtetet si Kosova edhe Serbia duhet të gjejnë zgjidhje. Plani i Ahtisarit është një ofertë shumë gjeneroze për serbët e veriut, përderisa Serbia nuk ka ndonjë planë të tillë për shqiptarët e tri komunave (Bujanovc, Preshevë dhe Medvegjë).
Çka me tutje?? - Vështirë, rajoni sërish mbetet i trazuar. Ende sillen vërdallë konfliktet e njëjta, probleme gjithkund, ato kuptohet politike po rriten, bashkë me të edhe tensionet ndër etnike dhe ndër regjionale. Një planë paqësor dhe një përfundim normal i këtyre problemeve duhet të ndodhë për të rehatuar gjendjen, dhe për të mos lënë konflikte të ngrira ndërfinjqësore. Duket që bashkësia ndërkombëtare duhet të mendojë për një agjendë rajonale për të zgjidhë grackat e vjetra politike ndërfqinjësore. Për çudi ende mbetën të gjitha ngarkesat politike e historike në Ballkan, pa marr parasysh kalendarin kohorë ato duken të jenë gjithmonë të freskëta dhe pa ndonjë zgjidhje adekuate. Ato nuk mund të ndalen pa ndonjë agjendë rajonale apo për të quajt pakt rajonal në mes shteteve.
Problemi mund të jetë të liderët rajonal? - Liderët rajonal ballkanik duhet hequr maskat e së kaluarës për të frymuar dhe për të ndërtuar të ardhme rajonale paqësore dhe të integruar në BE dhe struktura tjera. Problemet në Maqedoni po rriten, kuptohet ato etnike, ka shumë arsye që liderët politik në Maqedoni të inskenojnë problemet ndër etnike kur dihet fakti se Greqia ka bllokuar rrugën e Maqedonisë për BE dhe se vetëm një internacionalizim më i madh mund të shtyj BE-në të caktojë një emisar të posaçëm për të zgjidhë problemin me emrin e kontestuar nga Greqia. Për ketë arsye nuk ndihet aspak komod Maqedonia sepse rrugët e saj janë mbyllur kaherë në integrime, kthimi në probleme të brendshme dhe loja ne letrën e vjetër politike atje po duket se maqedonët po e shohin si rrugë për të ardhur deri te ndonjë zgjidhje për fatin e emrit të “Maqedonisë”. Maqedonia nuk mund të shohë ‘ëndrra evropiane me ketë emër të saj, andaj problem pot ë vjen duke u rrit.
Ballkani ka plotë “çudira” - Shtetet ballkanike gjatë zhvillimit historik kishin shumë çudira këto kanë mbijetuar shekujt dhe interesat e këtyre popujve pa ndonjë mundësi të zgjidhjeve të caktuara politike. Historia me shumë mite e konflikte e luftëra e kanë kapluar me shekuj këtë histori të dhimbshme të këtyre popujve dhe pa ndonjë zgjidhje përfundimtare. Ka pas politikanë në BE qe e kanë quajtur mjaftë komplekse agjendën e BE për Ballkanin Perëndimor, me pak shpresë për të ofruar popujt ballkanik rreth një tryeze evropiane për të ndal armiqësinë historike, dhe lojën e tyre në letrën nacionaliste që përdorin Serbia dhe Maqedonia. Konfliktet dhe zënkat e tilla gjithmonë për çudi mbeten të freskëta po sikurse të ekzistonte një makinë e memories e veçantë për të nxit dhe mbet në vazhdimësi ndjenja e mosrespektimit ndërfqinjësor. Kjo letër vazhdon të sillet nëpër gjenerata politikanësh në Ballkan.
BE dhe plani rajonal për zgjidhjen e problemeve parciale - BE-ja dhe SHBA-ja duket se duhet të mendojnë për një planë rajonal për të ndërtuar ndërfqinjësinë e mirë në mes shteteve, kjo duket realitet ne këtë kohë sepse vështirë do të ec agjenda evropiane në këtë mënyrë se si është duke u zhvilluar në këto 12 vjet të fundit. Trajtimi i problemeve rajonale duhet të fillojë për të vendosë paqen e mundshme ndërfqinjësore, se në të kundërtën këto po mbeten probleme që po barten në gjenerata të ndryshme pa ndonjë qartësim të pozitave dhe interesave rajonale. Kjo ide është e vështirë për të nxit për një plan rajonal, po duket se diçka duhet bërë për të ndal ndoshta këto probleme të shumta ndëretnike dhe pa asnjë zgjidhje të përhershme. Mbajtja e tensioneve nuk është zgjidhje andaj duhet menduar për diçka të tillë.

Bota Sot

Nosh

14-05-2012, 14:15

Një pseudostudiues me frymëzim racist antishqiptarhttp://www.botasot.info/mesme/sadiku.jpg

Është fjala për përkthyesin dhe studiuesin gjerman Hans Joakim Lanksh. Arsyeja që më shtyn t’i shkruaj radhët më poshtë është në detyrimin publik, një sqarim për shpifjet apo akuzat brutale, që hedh në shtyp kundër kulturës sonë ky njeri...
Në kundërshtim me shumë përkthyes dhe albanologë gjermanë, që kanë luajtur një rol të rëndësishëm në përhapjen e letërsisë sonë në botën gjermanike, ky i ashtuquajtur studiues dhe përkthyes, nuk pushon së hedhuri baltë mbi disa nga shkrimtarët më të njohur shqiptarë.
Reagimi shqiptar kundër tij ka qenë i rreptë. Nuk ka ndodhur ndonjëherë në shtypin shqiptar që një përkthyes i huaj, në vend të mirënjohjes, të jetë trajtuar me kaq përçmim siç ka ndodhur me Lankshin. Në pamje të parë duket e pabesueshme se si një studiuesi të huaj mund t’i drejtohesh me fjalët: o Lanksh i mjerë! Vetvetiu del pyetja: vërtet kanë dalë zakone të reja shqiptare, ku mirënjohja nuk ekziston më?
Nuk duhet ngutur në dhënien e përgjigjes. Kundër Lankshit janë përdorur vërtet fjalë të tilla, në dukje të palejueshme, por kur bëhet pyetja nëse ky njeri i ka merituar apo jo ato fyerje, përgjigja nuk është e lehtë. Ky pseudostudiues me frymëzim racist antishqiptar dhe me shpifjet e tij, të dënueshme moralisht dhe penalisht në shumicën e shteteve europiane, e ka mbushur prej kohësh kupën.
Është kjo arsyeja që profesori Bardhyl Demiraj, shef i katedrës së Albanologjisë në Mynih të Gjermanisë, i shquar për urtësinë dhe vetëpërmbajtjen e tij, ka përdorur fjalët e mësipërme kundër Lankshit. Ai e ka cilësuar atë si “gazetaxhi mjeran me mllefe e mëri të panginjura, krejt i injoruar nga rrethet gjermanike të kulturës”. (Shekulli, 07. 11. 2011).
Një tjetër profesor, helenisti Shpëtim Çuçka e quan Lankshin një njeri pa fije sedre dhe morali kur fyen dhe flet pa asnjë të drejtë ligjore e qytetare kundër një kulture që nuk është e tij. (Gazeta Shqiptare, 29. 12. 2010).
Në shtypin shqiptar Lankshit i është vënë në dukje disa herë obsesioni i tij kundër disa shkrimtarëve të njohur shqiptarë, në radhë të parë kundër Kadaresë.
Çdokush ka të drejtë të çmojë apo të mos çmojë fare një shkrimtar, por askush nuk ka të drejtë të bëjë trillime dhe shpifje kundër tij. Kjo merr një tingëllim të theksuar raciste kur vjen nga një studiues i huaj, fare i papërfillur në vendin e vet, si rasti i Lankshit, dhe bën arbitrin në Shqipëri. Në sulmin e tij delirant kundër Kadaresë, ai shkon aq larg sa, pa pikë turpi bën trillime të tilla që të lënë me gojë hapët. Kështu për shembull, për të vërtetuar, sipas tij, se Kadare jo vetëm nuk është ndonjë shkrimtar me vlerë, siç kujtojnë shqiptarët, por ai dhe ndjekësit e tij janë fantazistë që shpikin çmime dhe nderime të paqena!
Sipas Lankshit Kadare nuk e ka marrë kurrë Legjionin e Nderit të Francës, se nuk është anëtar i huaj i ndonjë akademie me rëndësi në Francë, se nuk e ka marrë kurrë çmimin gjerman “Herder Preiss”, madje nuk ka marrë asnjë çmim spanjoll, e kështu me radhë.
Këto pohime tingëllojnë qesharake, megjithatë botohen prej tij në shtypin shqiptar dhe te lexuesit e painformuar mund të krijojnë çoroditje.
Autori i këtyre radhëve është sulmuar prej Lankshit, lidhur me disa nga faktet e mësipërme. Lankshi ka përfituar nga ndonjë pasaktësi e një shkrimi për Kadarenë (përmendja gabim e çmimit “Servantes” në vend të “Princi i Asturias”, që është çmim botëror spanjoll), për të lëshuar një lumë shpifjesh vulgare dhe raciste kundër Kadaresë.
E vërteta është fare ndryshe nga ajo që thotë Lankshi: Kadare e ka marrë çmimin gjerman “Herder Preiss më 1989, në ceremoninë tradicionale që bëhet në Vjenë, madje, sipas traditës, në bazë të së cilës fituesi (në këtë rast Kadare) cakton një shkrimtar të ri nga vendi i vet, për të fituar një bursë letrare njëvjeçare në Vjenë, shkrimtarja L. Arapi e ka marrë këtë bursë.
Kadare nuk ka bërë asnjëherë bujë për çmimet e tij, madje është treguar më i përmbajtur se ç’duhet. Përveç çmimeve që publiku i gjerë i di (Anglia, Spanja, Gjermania), ai ka marrë çmimin më të madh të Francës për letërsinë e huaj “Cino Del Duca”, fitues të të cilit kanë qenë: Borges (1980), Junger (1981), Styron (1985), Kadare (1992), Havel (1997) dhe Kundera (2009).
Ndër disa çmime të Italisë, ai ka marrë “Grinzane Cavour”, fitues të të cilit kanë qenë Vargas Llosa (1986), Saramago (1988), Doris Lesing (1989), Kadare (1998) dhe Orhan Pamuk (2002).
Kadare më 1996 është bërë anëtar i huaj i Akademisë së Shkencave Morale Politike të Francës, për të cilën Lankshi, me një injorancë skandaloze thotë se nuk ka asnjë lidhje me Akademinë Franceze. I bëjmë me dije zotërisë se Akademia e Shkencave Morale Politike, bashkë me Akademinë e Shkencave, Akademinë e Arteve të Bukura, Akademinë e Medicinës dhe Akademinë Franceze përbëjnë Institutin e Francës, organin më të lartë kulturor e moral të vendit. Të pesë akademitë kanë status krejtësisht të barabartë, gjenden në të njëjtën ndërtesë, kanë të njëjtën kupolë të ceremonive, madje të njëjtin kostum ceremonial zyrtar të anëtarëve.
Prestigjin e Akademisë së Shkencave Morale Politike e bën të veçantë fakti që kjo, ndryshe nga Akademia Franceze (klasike), e cila përbëhet vetëm nga francezë, pranon dymbëdhjetë anëtarë të huaj nga gjithë bota. Sipas një tradite shekullore numri dymbëdhjetë është konstant dhe çdo anëtar i ri duhet të zëvendësojë vendin vakant që lirohet kur një anëtar i vjetër ndërron jetë.
Ismail Kadare, më 1996, ka zëvendësuar vendin vakant që la filozofi gjerman Karl Popper. Ai përfaqëson sot kulturën shqiptare, midis emrave të shquar që “kanë dhënë kontribut në përparimin dhe emancipimin e njerëzimit” Perez de Kuelar, Papa Bendikti 16, princi Charles i Anglisë, Jean Starobinski, mbreti Juan Karlos i Spanjës, etj. Nga figurat historike, anëtarë të huaj të kësaj akademie kanë qenë Luis Borges dhe Vaclav Havel.
Siç do ta shohim më pas, kjo listë i bën nervozë racistët antishqiptarë, të cilët e kanë të vështirë të pranojnë se kultura shqiptare meriton të trajtohet me respekt në kuadrin e përpjekjeve të Shqipërisë për integrimin në Europë.
Përpara pak kohësh Lankshi u detyrua t’i kërkojë ndjesë publike zonjës Helena Kadare lidhur me një mashtrim tjetër të tij. Ishte fjala për kujtimet e zonjës Kadare, ku ajo fliste ndër të tjera për marrëdhëniet miqësore Camaj –Kadare.
Me një ligësi të habitshme dhe pa asnjë skrupull Lankshi deklaroi se Camaj nuk e kishte zënë kurrë në gojë kolegun e vet shqiptar. Për fatin e tij të keq, radioja gjermane “Dojce Welle”, e hodhi poshtë mashtrimin e Lankshit duke transmetuar emisionin televiziv kur Camaj fliste pikërisht për Kadarenë. I trembur nga demaskimi Lankshi bëri kërkimin e ndjesës.
Gjatë një gjysmë shekulli Camaj me Kadarenë kanë patur një mirëkuptim në distancë. Qysh në vitet gjashtëdhjetë, përpara se Kadareja të bëhej i njohur në Perëndim, Camaj ka shkruar të paktën dy artikuj për prozën e tij në revistën “Shejzat” të Koliqit. Ata janë takuar më 1981 në Frankfurt të Gjermanisë dhe më pas, pas vendosjes së Kadaresë në Paris, kanë këmbyer mesazhe.
Lankshi, i cili e mbante veten për njeri të afërt të Camajt, nuk ka si të mos i dinte këto kontakte. Mirëpo atij i intereson vetëm përçarja dhe nxitja e urrejtjes midis shkrimtarëve shqiptarë dhe asnjëherë mirëkuptimi.
Pas vdekjes së Camajt, një komitet për botimin e veprës së plotë të shkrimtarit të madh, iu drejtua Kadaresë me kërkesën për të shkruar parathënien e botimit. Me kërkesën e komitetit u bashkua edhe e veja e shkrimtarit, Erika Camaj. Kadare e pranoi me kënaqësi atë kërkesë. Ai shkroi një parathënie prekëse me nivel të lartë profesional dhe plot dashuri për kolegun e vet të ndjerë. Por kjo nuk e pengoi Lankshin të vazhdonte intrigat e tij meskine, për të cilat folëm më lart. Këmbëngulja e tij e verbër kundër Kadaresë ka vetëm një emër: racizëm ndaj kulturës shqiptare.
Lexuesi shqiptar dhe opinion i gjerë publik ka nderim të veçantë për kulturën dhe lexuesin gjerman. Siç u tha më lart më 1996, kur I. Kadare u pranua mes akademikëve të Francës, ai zuri vendin e lënë bosh prej Karl Popperit. Sipas ritualit të akademisë, një pjesë e fjalimit të Kadaresë në ceremoninë e pranimit, ishte një homazh për filozofin e madh gjerman.
Ky pikëtakim i rrallë midis dy kulturave, shqiptare dhe gjermane, do të ishte i mirëpritur prej gjithë dashamirësve. Hans Joakim Lanksh, i cili hiqet si promovues i letërsisë shqiptare në Gjermani, bën të kundërtën. I verbuar nga ligësia kundër shkrimtarit më të njohur shqiptar, është gati të turpërojë veten duke thënë se s’ka një akademi të tillë, se s’ka patur pranim të një shkrimtari shqiptar, etj. Vetëm një frymëzim i neveritshëm racist mund të çojë në një verbim të tillë.
Lankshi është përpjekur disa herë të flasë edhe si mbështetës i institutit gjerman “Goethe” në Tiranë, një institucion i respektueshëm tek ne. Në këtë rast duhet thënë se mënyra se si flet ky racist është kundër çdo parimi të shpallur të këtij instituti dhe pengon mirëkuptimin midis kulturave europiane.

Bota Sot

Nosh

14-05-2012, 14:16

Ne jemi mirë, kur shqiptarët të bashkohen
http://www.botasot.info/mesme/Alban_Daci.jpg

Alban Daci
Nuk kam dal këtu për të mirën time, por kam dalë të mirën e atdheut tim, për lirinë e popullit tim- Thoshte rreth një shekull më parë Isa Boletini në Konferencën famëkeqe të Londrës.
Sot pas një shekulli, Aleanca Kuq e Zi ka dal këtu, para ambasadës serbe për dëshmuar se shqiptarët nuk janë një shtet prej tre milion banorësh, por një komb prej dhjetë milion banorësh.
Shqiptarët e Preshevës, të Tetovës, të Mitrovicës, nuk janë vetëm, ato kanë në mbrojtje për kauzat e tyre të gjithë Kuq e Zi, kudo që ndodhen nga Presheva në Çamëri, nga Shtetet e Bashkuar në Japoni, nga Vendet Skandinave deri në Australi. Të gjithë jemi një komb dhe kemi një qëndrim të përbashkët para çdo padrejtësie që na bëhet.
“Nëse Europa nuk do të zgjidh drejt çështjen e kufijve të tokave shqiptare, Ballkani nuk do të ketë kurrë qetësi, dhe për këtë faji do të bie mbi ju e jo mbi ne, që do të luftojmë përherë, derisa sa të çlirohemi”- Thoshte Isa Boletini.
Kemi më shumë se një shekull që kemi pritur drejtësi, por kemi gjetur vetëm shtypje, kemi më shumë se një shekull që kemi prit liri e kemi gjet vetëm robëri.
Tash, nuk presim më, durimit tonë po i vjen fundi. Nëse Europa nuk reagon për të mbrojtur kauzat tona legjitime dhe të drejtat tona të garantuar nga e Drejta Ndërkombëtare në fuqi, atëherë ne të drejtat tona do i mbrojmë vetë dhe përgjegjësia nuk është e jona për pasojat e mundshme, por e vetë Europës.
I bëjmë thirrje Serbisë të heq dorë nga pretendimet absurde dhe t’i lerë rehat shqiptarët në tokat e tyre, se nuk do të përballet me përgjigjen e një, e dy e as tre, po të dhjetë milionë shqiptarëve.
U bëjmë thirrje serbëve të bëhen koshient, të respektojnë të drejtat e Shqiptarëve, të njohin Kosovën dhe të heqin dorë nga Mitrovica, sepse është tokë shqiptare dhe as nuk e shesim e as nuk e falim dhe nuk lëmë askënd që të na e marr padrejtësisht.
"Gjak borxh sot na ka vetëm anmiku ynë, ne jena vellazën e duena me u bashkue e me dek për liri të vatanit... Ai që mas sotit ngreh pushkë ndër veti, ka me kenë bash hasmi yne!"- thoshte Isa Boletini në vitin 1913.
Aleanca Kuq e Zi na fton se o sot o kurrë ka ardhur momenti të gjithë së bashku të bashkohemi, sepse të gjithë jemi vëllezër.
Bashkimi bën fuqinë.
Të bashkuar jemi më të fortë për armiqtë dhe me të fuqishëm për miqtë.
“Unë jam mirë, kur asht mirë Shqipnia”- Isa Boletini.
Ne jemi mirë, kur shqiptarët të bashkohen- Aleanca Kuq e Zi.

Bota Sot

Nosh

15-05-2012, 22:24

Bashkimi Shqiptar included below] SHQIPTARI ËSHTË VËLLA VETËM ME SHQIPTARIN

Nga: Blerim OSMANI *

Më ka ndodhur disa here në këto ditët e fundit që të shoh në shumë faqe të
internetit disa « Shqiptarë » duke i thirrur vëllezër turqit për arsye të
përkatësisë fetare dhe më vjen çdo herë çudi prej tyre. Nëse vazhdojm në kët
mendim, kënd duhet pra ta thërrasin vëlla shqiptarët e fesë katolike apo
ortodokse ? Ose këndë duhet ta thërrasin vëlla këta që nuk besojn në asnje
fe ? A nuk jemi vëllezër ne Shqiptarët të çdo fesë ndërmjet nesh ?

Pastaj, disa të tjerë i kam lexuar duke shkruar se po mos të kishte qenë
turku, sot do t'ishim serb apo grek ? Më falni, por a nuk kemi tjetër dallim
me serbët dhe grekët pos fesë ? A nuk e kemi një gjuhë të ndryshme ? A nuk e
kemi një kultur të ndryshme ? A nuk jemi një popull i veçant dhe lehtë i
dallueshëm nga të tjerët ? Çfarë paskemi bërë pa « ndihmën » e turkut para
se të vinte ai në gadishullin e ballkanik ? Kush na ka mbrojtur prej
romakëve, prej bizantinëve, prej fisëve barbare dhe prej sllavëve të
ndryshëm ? A duhet ti quajm tradhëtar Gjergj Kastriotin, Haxhi Zekën,
vëllezërit Frashëri, Ismail Qemalin, Isa Boletinin, Hasan Prishtinën dhe
shumë e shumë të tjerë që luftuan kundër turqëve dhe sundimit të tyre ?
Edhe më tepër, një numër prej tyre thojnë « po.. po.. turku ka qenë armik
por ka qenë "më pak i keq" se sa shkau apo greku ». Atëherë, vetëm mundem të
thëmë se kur do të bëhemi ti krahasojm pushtuesit me ish-pushtuesit njërin
me tjetërin në atë se cili paska qenë më i mirë, cili më pak i mirë, cili
pak i keq dhe cili shumë i keq me të vërtet qenkemi bërë për të na rrahur
dhe për ti thënë faleminderit atij shtypësit sepse nuk na paska mbetur asnjë
pikë krenarie dhe burrërie !

Prandaj, sipas meje, më duket që vëllezër jemi vetëm ndërmjet nesh që kemi
gjak shqiptari dhe e flasim gjuhën shqipe. Nuk e kemi vëlla as shkaun, as
grekun, as sllavo-maqedonin, as malazezin dhe as turkun. Mundemi të ndjehemi
të çfardo feje, filozofie, partie apo çfardo bashkësie që dëshirojm, por të
gjithë jemi vllezër dhe më e afërt se lidhja e gjuhës dhe e gjakut nuk është
as një lidhje tjetër !

* Punon për organizatën e xhirimit "Bicephale Production" dhe për drejtorinë
e Komunikimit dhe Informimit të Bashkimit Shqiptar.

Nosh

15-05-2012, 22:25

Ku po shkon Maqedonia?

Marrëveshja e Ohrit konsiderohet si një nga marrëveshjet bazë diplomatike që shpëtoi Maqedoninë nga makthi etnik i luftërave në ish-Jugosllavi dhe themeloi Maqedoninë shumë etnike. E përshëndetur që në nënshkrimin e saj nga komuniteti ndërkombëtar, ajo u duk se do fitonte një qytetari afatgjatë në ndërgjegjen shtet-formuese maqedonase dhe do të kontribuonte shumë në paqen dhe stabilitetin e rajonit të trazuar të Ballkanit. Gjithsesi këto konstatime që përbëjnë dhe thelbin dhe qëllimin për të cilën u nënshkrua marrëveshja nuk janë gjithmonë të vërteta ose janë përgjysmë të vërtetë, çka bën që të realizohet paradoksi se dy gjysmë të vërteta nuk përbëjnë një të vërtetë. Parë me një vështrim analizues mund të vëresh se ndërsa konstatimi i dytë, tashmë ka zënë vend në fjalorin politik europian dhe ishte dhe një nga arsyet që Maqedonisë iu dhurua statusi i vendit kandidat në 2001 sipas teorisë së njohur të “shkopit dhe karotës” që aplikon Bashkimi Europian për të nxitur reforma në vende që aspirojnë të bëhen anëtarë të tij, konstatimi i parë nuk duket të ketë zënë mirë rrënjë në mentalitetin e popullsisë. Për ta ilustruar më tej, më vijnë ndërmend fjalët e udhëheqësit historik të shqiptarëve të Maqedonisë, Arbën Xhaferrit, një prej nënshkruesve të Marrëveshjes së Ohrit, i cili kujton se kur dëshiroi ta provonte sesa efektiv ishte konsensusi i arritur në rastin e nënshkrimit të marrëveshjes, përshëndeti në gjuhën shqipe ngjarjen e rëndësishme për mbijetesën e dialogut midis dy palëve në konflikt, mirëpo pala maqedonase e braktisi sallën duke shkelur një nga pikat e marrëveshjes që s’i ishe tharë akoma boja e që fliste për barazinë e gjuhëve në shtetin shumetnik të Maqedonisë. Ky fakt i thjeshtë besoj se mbetet një nga pikat e dobëta të kësaj marrëveshje të arrirë me vullnet të imponuar nga lart, por me konsensus shumë të dobët poshtë në shtresat e popullsisë, maqedonase dhe shqiptare. Ngjarjet e fundit në Maqedoni e ilustrojnë më së miri këtë fakt, dhe pak a shumë tregon ekzistencën e një bashkëjetese të vështirë.
Sigurisht ata që ndihen në pozicionin më të vështirë janë shqiptarët të cilëve u është dashur që të bëjnë dhe kompromiset më të mëdha dhe t’u nënshtrohen një klime paragjykuese për ta, sikur janë ata fajtori për gjithçka që nuk ecën mirë në Maqedoni. Kjo klimë e trashëguar që nga koha e ish-Jugosllavisë ku çdo e drejtë e tyre legjitime e bazuar dhe në Kartat Ndërkombëtare të Lirive dhe të Drejtave të Njeriut është konsideruar nga pala maqedonase si kërkesa që i vënë “zjarrin” Maqedonisë po jonizohet së tepërmi ditët e fundit me ngjarjet dhe incidentet që kanë minuar së thelli besimin e ndërsjellët midis palëve. Arrestimet e 20 shtetasve maqedonas me kombësi shqiptare, mes tyre dhe një grua plakë, nën akuzën për terrorizëm dhe me fiaskon që pasoi pas këtyre arrestimeve, ku autoritetet nuk ishin në gjendje të faktonin asnjë akuzë, treguan dhe një herë stereotipin që ekziston në mentalitetin e elitës sllavo-maqedonase për demonizimin e shqiptarëve për çdo krim dhe ngjarje të shëmtuar në Maqedoni. Mirëpo pavarësisht kësaj sjellje me reminishenca të theksuara nga periudha e ish–Jugosllavisë, ajo që tërheq vëmendjen është fakti se duket sikur pala maqedonase me reagimin e saj të ngadaltë e aspak profesional, që kur filluan incidentet e rrahjes së fëmijëve shqiptarë, po tenton të krijojë një klimë shantazhi dhe aspak bashkëpunuese për mbarëvajtjen e paqes dhe stabilitetit në rajon, pasi ngjarjet që kanë shpërthyer nuk kanë shpërthyer papritur si një rrufe në qiell të pastër, por janë korifeu i një sërë veprimeve të papërgjegjshme të elitës maqedonase për të zhbërë Marrëveshjen e Ohrit. Vonesat e pajustifikueshme në implementimin e të gjithë anekseve dhe neneve të Marrëveshjes së Ohrit, si dhe nxitja dhe ringjallja e panevojshme e një nacionalizmi primitiv maqedonas që kërkon ndërtimin e një shteti-komb në Maqedoni, çka natyrisht bie ndesh jo vetëm me qëndrimin ndërkombëtar për Maqedoninë, por dhe me vetë interesat e kombeve që e përbëjnë atë, kanë bërë të mundur që Maqedonia të mos gjejë paqen, harmoninë sociale dhe etnike por të humbasë shumë kohë në spirale konflikti të brendshëm të panevojshëm.
Kjo humbje kohe është vërejtur dhe në marrëdhëniet ndërkombëtare të Maqedonisë, kryesisht me Greqinë, ku mungesa e një konsensusi për emrin ka bërë të mundur që perspektiva e anëtarësimit të saj në NATO dhe BE të sfumohet dhe të mos gjejë entuziazmin e duhur, madje dhe vetë popullsisë. Në vend të kësaj perspektive integruese euroatlantike, elita maqedonase ka zgjedhur ekzaltimin e ndjenjave nacionaliste të popullsisë nëpërmjet ndërtimit të monumenteve të figurave historike, identitetin e të cilave shpeshherë e ndajnë me fqinjët e vet. Ashtu si me të drejtë vërejnë dhe shumë analistë ndërkombëtarë të rajonit, kjo është një zgjedhje në një vend të gabuar dhe kohë të gabuar. Maqedonia nuk është një vend monoetnik dhe me shumicë sllavo maqedonase, gjë që u vërejt dhe në censusin e anuluar nga qeveria, për shkak se shifrat që e tregonin deri më tash predominante këtë popullsi ishin më të ulëta se më parë. Po kështu momenti që zgjidhet për të nxitur nacionalizmin e sllavo-maqedonasve është shumë i gabuar, pasi të gjitha shtetet e Ballkanit po mundohen për t’u integruar në Bashkimin Europian ku nacionalizmat e këtij lloji janë të papranueshëm dhe të dënueshëm.
Deri më tash, shqiptarët i janë bindur dëshirës dhe vullnetit të komunitetit ndërkombëtar për të jetuar nën një çati të përbashkët së bashku me popullsitë e tjera në Maqedoni, duke mohuar në mënyrë vetëmohuese çfarëdolloj opsioni për bashkim me Shqipërinë dhe Kosovën, por kur ai që është zgjedhur për bashkë usta për ta mbajtur e riparuar së bashku çatinë që vjen që nga koha e largët e ish-Jugosllavisë, nuk e di se ku i pikon dhe aq më tepër, kur është i interesuar për të mos e riparuar atë, atëherë dhe shqiptarët s’kanë pse i besojnë më këtij, bashkë ustai, por do të marrin situatën në duart e veta për të ndërtuar një çati tjetër të re të përbashkët me vëllezërit e tyre në Shqipëri e Kosovë. Për të mos arritur deri në këtë pikë, që sipas ndërkombëtarëve krijon telashe të mëdha në rajon, sigurisht e ka një zgjidhje. Ajo është zbatimi një për një i Marrëveshjes së Ohrit, prej nga me siguri do të rrjedhë dhe paqja dhe harmonia etnike aq shumë e dëshiruar.
http://gazeta-shqip.com/lajme/2012/05/15/ku-po-shkon-maqedonia/

Nosh

15-05-2012, 22:26

SHQIPTARI NGA ULQINI QË PO FRYMËZON TË RINJË E TË VJETËR NË AMERIKË

Nga Frank Shkreli
http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/05/gac_filipaj-300x153.jpg (http://tribunashqiptare.net/wp-content/uploads/2012/05/gac_filipaj.jpg)Gac Filipaj

52-vjeçari Gac Filipaj nga fshati Këllezën i rrethit të Ulqinit emigroi në Shtetet e Bashkuara të Amerikës 20 vjetë më parë dhe u vendos në Bronks të Nju Jork-ut. Kur mbërrijti në Nju Jork, ai pothuaj nuk fliste asnjë fjalë anglisht, por menjëherë u interesua se si dhe cila ishte mënyra më e mirë dhe më e lirë për të mësuar gjuhën e vendit. Historia e tij nuk është tepër e ndryshme nga shumë prej bashkatdhetarëve të tij të ardhur në Amerikë nga trojet shqiptare në Ballkan. Aty ku ndryshon historia e tij nga të të tjerat është kur ai vendosi të punonte si pastrues në universitetin Kolumbia dhe të të realizonte endërrën e tij për tu diplomuar në degën e studimeve klasike.

Këmbngulës dhe i qendrueshëm, Gac Filipaj nip i Dom Simon Filipaj, priftit patriot, aktivistit dhe përkëthyesit të parë të Dhjatës së Re dhe Dhjatës së vjetër të Biblës në gjuhën shqipe, filloi të mësonte anglisht. Mirëpo, personi që e mësonte atë anglisht e këshilloi që të gjente ndonjë punë në universitetin e njohur Kolumbia, ashtuqë të ketë mundësi të regjistrohej në kurse të gjuhës anglisht dhe lëndë të tjera pa pasur nevojë të paguante gjë. Lehtësira të tilla bëjnë shumë institucione amerikane për puntorët dhe nëpunësit e tyre.
Gaci ashtu dhe bëri. Mori një punë si pastrues në universitetin Kolumbia dhe filloi të merrte kurse në mengjes dhe pastaj të fillonte punën e tij të rregullt si pastrues i objekteve të universitetit prej orës 2 pasdreke deri në 11 të mbrëmjes. Filipajt i mori shtatë vjetë të mësonte anglisht dhe 12 vjetë të merrte diplomën, ndërkohë që punon gjithnjë si pastrues në universitet. Por më në fund, ketë të Djelë, siç njoftojnë gazetat, stacionet radio-televizive dhe interneti, Gac Filipaj do të rrjeshtohet me qindra të diplomuar të tjerë të universitetit Kolumbia përgjithësisht shumë më të ri e të reja se ai, për të marrë diplomën në degën e studimeve klasike, cum laude — në një mënyrë duke i dhënë fund kështu një udhëtimi të gjatë prej 20-vjetësh dhe realizimit të ëndërrës së tij për tu diplomuar.
”Këjo është një ngjarje me shumë, shumë rëndësi për Universitetin Kolumbia”, tha dekani i Studimeve të Përgjithëshme të universitetit, Zoti Peter Oun, në lidhje me diplomimin e shqiptarit – pastrues. Ajo që ka gjithashtu rëndësi, tha dekani Oun, është se ai konkuroi çdo ditë me të gjithë studentët, shumë më të rinjë se ai. Pasi deri vitin që kaloi, Filipaj nuk kishte as kompjuter por detyrohej t’i shkruante me dorë raportet dhe shkrimet. Ai, sipas gazetës Dejli Njus, nuk ka as televizor dhe mund të jetë i vetmi student që nuk posedon një celular. Dekani i universitetit Kolumbia i tha rrjetit të telelvizionit ABC se ‘’kur e takon Filipajn, madje edhe kur është duke punuar, ai të jep një të qeshur nga e cila mund të dallosh një ndjenjë krenarie për punën që ai ben këtu në universitetin Kolumbia. Një person që do të ishte shumë krenar për arritjet e tija, do të kishte qenë babai i Gacit, i cili fatkeqsisht ndërroi jetë vetëm tre javë më parë.
Të gjithë profesorët e tijë e dinin se çfarë pune bënte Gaci në universitet, por ai tha se studentët habiteshin kur e shihnin duke pastruar objektet dhe dyshemem e universitetit Kolumbia.
Megjithëse i mori shtatë vjetë për të mësuar anglishten, dhe anglishtja tha ai nuk është gjuhë e lehtë, Gac Filipaj u shpreh për median amerikane se si i diplomuar në degën e studimeve klasike, më e vështira ishte të mësonte greqishten e vjetër. Latinishtja ishte pak më e lehtë, shtoi Gaci. Gacit nuk i pëlqen shumë fama që ka tërhequr media ndaj tij, dhe shpreson që këjo zhurmë rreth rastit të tij të qetësohet së shpejti, por shtoi se ra dakord të fliste në lidhje me arritjet e tija nën rrethana shumë të vështira — vetëm e vetëm– për tu treguar të tjerëve se nuk është kurrë vonë për t’u arsimuar. ‘’Unë fillova në moshën 40-vjeçare dhe mbarova në moshën 52-vjeçare, çdonjëri mund ta bëjë këtë, i tha ai gazetës së Nju Jorkut Dejli Njus.
Pas diplomimit të Djelën, pritet që Gac Filipaj t’i këthehet fshisës dhe pastrimeve të dyshemeve të universitetit, pasi ka në plan të regjistrohet për studime pas-universtare dhe të vazhdojë të përfitojë nga lehtësirat që i jep universiteti Kolumbia, për të vazhduar studimet pas-univeristare. Ai i tha rrjetit të teleevizionit ABC se me diplomën që do të marrë të Djelën ai ka realizuar gjysmën e ëndrrës së tij. Endërra e plotë, sipas tij, do të realizohet kur të marrë master dhe doktoraturën, ashtuqë eventualisht, thotë ai, do të ketë mundësi të gjejë një punë më të mirë. “Unë jam gati’’, u shpreh ai për median amerikane, ‘’punoj në pastrime edhe për dy tre vjetë të tjera, ashtuqë të siguroj diplomën master dhe të gjëjë një punë që paguan më mirë.’’
Arrtijet e Gac Filipajt, duke filluar nga asgjë këtu në Amerikë, vendosmëria dhe qëndrueshmëria e tij për të realizuar ëndërrën e tij për arsim të lartë, megjith moshën dhe rrethanat shumë të vështira. Ai i tha rrjetit televiziv amerikan ABC se “e ndiente veten të kënaqur dhe krenar’’. Edhe ne të komunitetit shqiptaro-amerikan na bën krenarë dhe kryelartë. Faleminderit për shembullin e mirë për të gjithë, për të rinjë e të moshuar, për shqiptarë dhe për amerikanë, duke deklaruar me veprën tënde se kurrë nuk është vonë të realizohen ëndërrat. Këjo është edhe arsyeja që media amerikane i kushtoi Gac Filipajt vëmendjen e merituar. Urime Gac Filipaj dhe suksese të mëtejshme në jetën akademike.
Frank Shkreli

Nosh

15-05-2012, 22:34

22:09 / E shtunë, 12 Maj 2012

Bill Clinton: Obama është një president amator

http://www.indeksonline.net/?FaqeID=2&LajmID=19467
Bill Clinton për herë të parë, sipas një libri të ri, ka menduar pak keq për Presidentin Obama - duke e tallur atë si një President "amator", kështu të paktën shkruan sot gazeta njujorkeze Post - duke shtuar se ai i ka bërë presion gruas(Hillary) së tij verën e kaluar, për të lënë punën e saj si Sekretare e Shtetit dhe për të sfiduar atë në zgjedhjet paraprake, shkruhet në një libër të ri që pritet të dalë së shpejti në Shtetet e Bashkuara.
"Vendi ka nevojë për ju!", thuhet t'i ketë thënë ish-presidenti gruas së tij Hillari Clinton, duke i bërë thirrje asaj për të "garuar" qysh këtë vit , sipas "llogarive" të bisedës të përfshirë në biografinë e re, të librit të Edward Klein- me biografinë e pa-autorizuar të Presidentit Obama, transmeton noa.al.

Titulli i Klain në biografinë e pa-autorizuar të Presdentit Obama;"Amatuer" është "shpërthyese" . Libri do të dalë nga shtëpia botuese Regnery dhe është marrë direkt nga kritika Bill Klintonit hedhur si një "topuz" ndaj Presidentit Obama, citohet të ketë thënë autori i këtij libri, shkruan konservativja njujorkeze Post.
Post shkruan se:" Ky libër i ri, thotë se Bill Clinton e luti gruan e tij Hillaryn, verën e kaluar për të sfiduar Presidentin Obama, duke i bërë thirrje asaj "Vrapo - Vrapo e dashur ! Run - Baby Run ! se "Barak Obama", thotë Bill Klinton, sipas fragmenteve të librit, "është një amator".
Kritika në fakt duket se është e pabesueshme, duke patur parasysh faktin se Bill Clinton - tani është aktivë në fushatën për rizgjedhjen e Obamës.
"Por, sipas librit, Bill Clinton, është "shkarkuar" ndaj Obamës, dhe ka bërë "presion" ndaj Hillarit, për të e drejtuar atë, kundër shefit të saj - gjatë një takimi në zyrën e ish-presidentit Clinton në shtëpinë e tyre në Chappaqua - New York, në gusht të vitit të kaluar, takim ky që përfshiu miqtë e vjetër të tyre", shprehet autori i librit Klain në librin e tij shkruan Post .
"Ekonomia, është në rrëmujë, është disi e "vdekur". Amerika, ka humbur vlerësim Triple-A në vlershmet e saj.... është shprehur në atë takim Bill Clinton, sipas këtij shkrimi.
Po, në atë takim sipas këtij libri që pritet të dalë së shpejti, shkruan Post, thuhet se "Bill Clinton në atë takim insistoi se ai nuk kishte "asnjë marrëdhënie" me Obamën dhe ishte konsultuar më shpesh nga pasardhësi i tij presidencialë, George W. Bush.
Obama, citohet të ketë thënë Bill Klinton sipas gazetës New York Post, "nuk e di se si të jetë president" dhe është "i paaftë".
Por, Hillary në këtë takim është treguar e kujdesshme duke "dyshuar" tek përgjërimet, në bazë të rrëfimeve të dy mysafirëve të intervistuar për librin e Klain.
"Pse gjithçka është në rrezik tani?", është shprehur në këtë takim Hillary në një shprehje skeptike për burrin e saj, duke theksuar se ajo donte për të lënë një trashëgimi në karrierën e saj politike si Sekretare Shteti.
"Sepse," i është përgjigjur menjëherë sipas bisedës së librit Bill Clinton "Ju jeni zëri në rritje, "vendi ka nevojë për ju!"
"Vendi ka nevojë për ne!", shtoi Bill Clinton, shkruan Klain.
Ai më vonë si me shaka foli " në lidhje me mundësinë e të pasurit dy biblioteka Presidenciale Clinton "- çka u shoqërua me një buzëqeshje "vetëpranuese' dhe modeste.
"Unë dua që termin tim ta mbyll në Departamentin e Shtetit, dhe që kjo të jetë e rëndësishme, dhe të jem larg nga ato tani që do të duken si një fusnotë," citohet të ketë thënë Hillary, shkruhet në libër.
Ajo tha se kishte mundësi të konkurrojë përsëri - por në vitin 2016.
Por, Bill Clinton nuk do të lëri atë të shkojë kaq larg.
"Unë e di që ju jeni mjaft e re!", shprehet Bill Clinton, me një zë të tij karakteristik. "Kjo nuk është ajo që unë jam i shqetësuar rreth jush. Unë jam i shqetësuar se unë nuk jam i ri unë dhe nuk jam i mjaftueshëm. "
"Unë jam anëtari më i lartë në kabinetin e Obamës, dhe çdo mëngjes të enjten takohem me Presidentin. Po në lidhje me besnikërin? Po në lidhje me besnikërinë? shkruan Post të i jetë përgjigjur Hillary, në këtë bisedë burrit të saj.
"Besnik, është një shaka,'' ka folur nga mbrapa Bill Clinton. "Besnikëria nuk ekziston në politikë."
Beteja verbale Bill me Hillary për postin e presidencës sipas rrëfimeve të autorit të librit Edward Klein- me biografinë e pa-autorizuar të Presidentit Obama, u intensifikua shkruan konservativja Post, kur vajza e çiftit Clinton, Chelsea tregoi se edhe ajo ishte atyre me burrin e saj, Marc Mezvinsky.
"Ti meriton të jesh presidente," shkruan Klein, ka thënë në atë bisedë Chelsea.
Ndërkohë, thotë ai Bill Clinton ishte i kënaqur qartëzi se Chelsea ishte në anën e tij dhe u zotua që të ketë aleatë të votimit në një komision "matchup" Hillary-Obama.
"Çfarë jeni duke u përpjekur për të bërë Ju-? përforconi "dorën" time", tha Hillari.
"Unë dua që të gjithë të dinë se sa e fortë jeni ju në sondazhe", tha Bill Clinton, këto ishin pasazhe të një bisede që shkruan sot gazeta New York Post.
Duke shtuar se pretendimet shpërthyese të librit të Edward Klein, u rrëzuan natën e kaluar nga zëdhënësit e Shtëpisë së Bardhë dhe vetë Clinton- ët, të cilët natën e fundit kërkuan që kjo gjë "trillimologji" të mbyllet.
Zëdhënësi i Bill Clintonit, Matt McKenna, tha se fragmentet e këtij libri që pritet të dalë ishin "tërësisht dhe krejtësisht të rreme" dhe e quajti autorin e këtij libiri zotin Klein "një gënjeshtar i njohur."
Filip Reines, një zëdhënës i Sekretares të Shtetit, vuri në dukje se Hillary Clinton ka vënë "pikëpyetje" dhe vërtetësinë e një libri të hershme të Klein që ka shkruar ai për të, me titull "Truth About Hillary".
Zëdhënësi i Shtëpisë së Bardhë, Erik Schultz, ka akuzuar dje Klein se ai i ka bërë deri në fakte këto gjëra që ka shkruar, "vetëm për të shitur librin" e tij.
"Askush në mendjen e tyre të kthejlltë kur të lexojë këtë libër, nuk do të besojnë në këtë absurditet, sidomos pasi që të dy Clinton-ët, si Sekretarja e Shtetit dhe ish Presidenti kanë qenë besnik dhe përkrahës i Presidentit Obama në çdo hap."
Edwar Klein, është një ish redaktor i The New York Times, dhe Newsweek, faktikisht ai e mbrojti këtë libër, ashtu si mbrojti edhe një libër të mëparshme të tij shkruan New York Post.

Nosh

15-05-2012, 22:40

Pse politikanët shqiptarë kërkojnë një president antikushtetues ? (http://us.mg3.mail.yahoo.com/opinione/5853-kujtim-vani-ismail-kadare-eleni.html)
Monday, 14 May 2012 Written by Administrator Section: Category: Opinione (http://us.mg3.mail.yahoo.com/opinione.html)
Nga Kujtim Vani

http://albnow.com/opinione/5853-kujtim-vani-ismail-kadare-eleni.html

Ashtu si edhe 5 vite më parë ,politikanët shqiptarë po i bëjnë ofertë duke i kerkuar shkrimtarit të njohur Ismalil Kadare me banim në France, për të paraqitur kandidaturën për president të Republikes së Shqiperisë. Bile kryetari i opozitës Edi Rama, në legjislaturën e kaluar, i kishte dërguar edhe një letër bashkëshortes së shkrimtarit zonjës Eleni Kadare, ku i kërkonte për të ndikuar në bindjen e Kadares që të pranojë postin e Presidentit. Sipas liderit socialist në letrën e tij shkruhej se edhe vetë kryeministri Sali Berisha, ishte dakort, vetëm se pritej përgjigjia e Ismailit.
Pyetja që të vjen ndërmend në këto moment është: Si ka mundësi që mbrojtësi kryesor i kushtetutës të zgjidhet në mënyrë antikushtetuese dhe si mund ta mbrojë kushtetutën e vendit? Po politikanët tanë vallë e kanë lexuar kushtetutën, apo kushtetutën e ka miratuar populli dhe nuk kanë ide se çfarë thotë ajo? Kushtetuta e Shqipërisë flet qartë, neni 86 për zgjedhjen e presidentit thotë shprehimisht:

Pika e parë: Presidenti i republikes është kryetar i shtetit dhe përfaqeson unitetin e popullit.

Pika e dytë: ‘’President mund të zgjidhet vetem shtetasi shqiptar që nga lindja, me qendrim jo me pak se 10 vitetët e fundit në Shqipëri dhe që ka mbushur moshën 40 vjeç.”
Kur vetë politikanët që e kanë miratuar e shkelin kushtetutën, çfarë duhet të presim nga të tjerët. Kjo për politikanët tanë do të thotë se kushtetuta është vetëm një cope letër dhe nuk ka më shumë rëndësi se sa librat e Kadaresë. Nesër mund të kërkojmë një president nga radhët e shqiptarëve të Amerikës apo arbëreshëve të Italisë! Mirë do të ishte në fakt por kushtetuta nuk e lejon ashtu siç nuk lejonë as për Kadarenë.
Deri sa politikanët të jenë mos respektues dhe shkelës të kushtetutës Shqipëria nuk do të bëhet. Ato midis të tjerash nuk kuptojnë as veten e tyre, nga njëra anë thonë se presidenti duhet të jetë me karier të pasur politike dhe nga ana tjetër duan të zgjedhin një njeri që nuk ka asnjë lidhje dhe aktivitet politik e aq më keq në Shqipëri.
“Kështu si e kanë nisur më mire do të ishte të propozonim për president Luan Krasniqin, se besoj se ka popullaritet mbarkombëtarë më shumë se sa Kadare, në fushën e tij të sportit, edhe ai eshte shqiptar jeton në Gjermani, kufi me Francën dhe është kampion i Europës në boks, ka marrë disa medalje të tjera. Ashtu siç është Kadare një shkrimtar i madh, Krasniqi është një bokstier i madh, por nuk është politikanë.”
Në asnjë mënyrë nuk duhet ngatërruar politika me profesionin që ushtron njeriu. Kot nuk thot një fjalë e urtë popullore: “Është njeri i mire jepi gocën për grua dhe bëje dhëndërr,” Edhe Nano, pas takimit me Berishën mori rolin e shoferit duke e ngarë vetë makinën, por asnjë here nuk mund të bëhet shofer autobuzi, se nuk është profesioni i tij. Me këtë xhest mbase Nano, në heshtje ka deklaruar se mori timonin e presidencës duke lënë të nëkuptohet se do të ketë mbështetjen e Berishës. Kjo besoj se ishte deklarata e tijë, të cilën gazetarët nuk e kuptuan dhe deklarojnë se Nano nuk bëri asnjë koment për shtyp pas takimit me Berishën. Ka ardhur koha që politikanët tanë ti venë gishtin kokës, të lënë mënjë anë mëllefet politike dhe personale dhe vendit ti japin atë që meriton dhe ka nevoj më shumë se kurr, presidentin e vendit, duke i hapur rrugë kështu integrimit të plot në Bashkimin Europian.

Nosh

16-05-2012, 11:48

Ukshin Hoti idhtar i demokracisë

Shkruan: Avdi Gjata, 16 Maj 2012

Fundi i shekullit XXI, apo më mirë më thënë, koha në mes viteve 1980-2000, është epoka të cilës i përket edhe njëri ndër burrat e mëdhenj të Dardhmadhies (Krusha e Madhe) ish i burgosuri politik e intelektuali i shquar, profesor Mr Ukshin Hoti. Edhe pas trembëdhjetë viteve te pas luftës, ende nuk dimë asgjë për jetën e fatin e tij njerëzor.

Për jetën e tij nuk dihet, jo pse bëri vepër antinjerëzore, po pse do te mbetet edhe për një kohë bukur të gjatë, njëri nder intelektualët dhe politologët më të kompletuar e më të fuqishëm për dije, për trimëri e per guximin e pafrikshëm, i cili shpalosi, njërën nga krye temat më problematike e të fuqishme të çështjes kombëtare e cila qe ndaluar me ligjet drakoniane jugosllave qysh nga vitet 1945 e deri në periudhën më të lavdishme të shqiptarëve të Kosovës (1980-1990).. Koha në mes viteve 1981-1993, është periudha historike e cila është pasqyruar dhe analizuar me një përkushtim të veçantë e tërësisht në baza shkencore, si në shkrimet e tij nëpër media e revista shkencore, ashtu edhe në veprën e tij; ‘Filozofia politike e çështjes shqiptare’. Është e vërtetë se veprimtaria atdhetare e Ukshin Hotit ka filluar më parë e shumë më herët se viti 1981 dhe do të mbaroi shumë më vonë, sesa mbaroi kjo periudhë e lavdishme historike e popullit shqiptar të Kosovës. Prof mr. Ukshin Hoti u dallua dhe u shqua plotësisht si një intelektual, politikan, diplomat e mendimtar i dalluar nga kolegët e tij, pikërisht në këtë periudhë të ndritshme të historisë. Kjo periudhë e rëndësishme historike dhe e lavdishme shqiptare ia krijoi kushtet dhe ia lindi të gjitha tiparet e veçanta e karakteristikat dalluese të ideve e mendimeve të veprave të Hotit dhe filozofisë së tij, apo siç mund ta quajmë ndryshe si filozofia ‘hotizëm’.
Nga viti 2000, apo, nga luftërat e popullit shqiptar në ish Jugosllavinë Titiste, tek ne shqiptarët e Kosovës dhe viseve tjera shqiptare ka ndryshuar shumëçka dhe është përmbysur gati çdo gjë nga e kaluara, dhe tani është koha që sapo ka filluar të rregullohet ngadalë, problemi shqiptar në përgjithësi. Për, këtë arsye, sot është mjaft vështirë të gjendet një mendim apo një karakterizim më i saktë i kësaj periudhe historike në mes të viteve 1980-2000, sesa mendimi dhe ideja e tij. Sa i përket përmbajtjes e karakterit revolucionar të pranverës të viteve 1981-1990.
Të gjithë ata, që e përjetuan apo ishin pjesëmarrës të drejtpërdrejtë të këtyre ngjarjeve të vështira historike e dinë se çka ‘është përmbysur’, e dinë mirë, po edhe janë të vetëdijshëm se e vetmja gjë që e kemi humbur është robëria shekullore dhe ‘rendi i vjetër’ komunist. Ajo që ka filluar të rregullohet dhe vazhdon më tej të përmirësohet, është edhe tutje e panjohur,dhe e pakuptueshme për pjesën gjerë të popullit. Për masën e gjerë, ky rend i ri shoqëror që ‘sapo ka filluar të rregullohet e ndërtohet’, është i paqartë e mjaft i turbullt, për shkak të mungesës së ideve e mësimeve pragmatike të ideatorit e profesorit, tashmë të njohur mire për opinionin e brendshëm dhe atë ndërkombëtar. Ukshin Hoti.
Pesimizmi e moskundërshtimi i së keqes nga strukturat udhëheqëse të asaj kohe, si edhe thirrjet drejtuar masës gjatë viteve (1980-90), nga klasa politike shqiptare e kohës, është një ideologji e cila shfaqet pashmangshëm në kohë të ndryshimeve të tilla shoqërore, mirëpo, kjo nuk gjeti shprehje e vend te diplomati kryeneç i asaj kohe historike, apo, thënë më qartë te profesori i shkencave politike të Universitetit të Prishtinës e Sekretari Krahinor për politikë të jashtme i Kosovës. Profesor Ukshin Hoti, bëhet më i madh edhe më i rëndësishëm, për faktin, se dihet qe masa e gjere, ishte edukuar në atë shoqëri e rend të vjetër e cila e kishte thithur nektarin e qumështin e ëmbël të sistemit komunist, si edhe zakonet, traditat e besimet e atij rendi, tashmë të tejkaluari. Ai i pa te gjitha me kohe, dhe nuk mund t’i mos i shihte se ç’karakter do te këtë, rendi i ri shoqëror që do të rregullohet në të ardhmen. Pastaj cilat do të jenë forcat e ardhshme shoqërore që do ta rregullojnë rendin e ri dhe në ç’mënyrë, duhet të angazhohen ato forca dhe cilat forca shoqërore janë të afta t’i rregullojnë ato çështje, e t’i sjellin shpëtimin masës nga vuajtjet, mjerimet e panumërta dhe veçanërisht problemet e rënda që janë. karakteristike për gjitha epokat e kohët e ndërtimit të shoqërisë e rendit të rij..
Periudha e viteve 1981-2000 ishte pikërisht epoka e ndërrimeve në Jugosllavi dhe e shteteve tjera komuniste në Evropë, e në vende të tjera të rruzullit tokësor. Derisa, gjatë kësaj periudhe historike, filluan të forcoheshin, forcat shoqërore përparimtare të cilat po e bënin konkretisht rregullimin e rendit të rinj shoqëror në Kosovë për herë të parë e në shkallë kombëtare. Ato u shfaqën haptas, me veprime masive që i përfshinë të gjitha fushat e ndryshme shoqërore, vetëm gjatë periudhës historike të viteve 1981. Pas kthesave të veçanta kombëtare të viteve të 80-ta në Kosovë, ngjarjeje e kthesa të njëllojta u vunë re edhe tek një numër shtetesh të tjera komuniste, si edhe te disa shtete të tjera në të cilat sundonte diktatura e shkelja e të drejtave të njeriut.
Doktrina ‘hotiane’, është pa dyshim, doktrinë materialiste- dialektike, kurse për nga përmbajtja është revolucionare në kuptimin më të saktë të fjalës. Tre çerek shekulli më parë, elementet e doktrinës së Hotit, sollën ndryshime tepër të rëndësishme në të menduar e veprim praktik, pasi teoria e tij politike, ishte revolucionare e atdhetare.
Ukshin Hoti në mendimet e tij të guximshme pragmatike e jo konformiste i përgjigjet saktësisht realitetit politikë në dritën shqiptare, si edhe në at globale. Për të bota euro-amerikane nuk duhet t’i kundërvihet çështjes shqiptare, pavarësisht nga pengu tragjik i së kaluarës, pavarësisht nga luhatjet e marrëzitë e sotme të politikave të liderëve të përkohshëm të sotëm shqiptar, shkruan analisti e publicisti M. Zeqo.
Profesor Hoti, është ithtar i tezës për një demokraci autentike, si teza e vetme e një integrimi universal evropian e botëror, ku nuk do të zhduket dhe nuk do të humbet identiteti i kombit shqiptar, po do të afirmohet në bazë të një të drejte ndërkombëtare të përbashkët, për të gjitha subjektet etnike të botës që janë të garantuara me normat ndërkombëtare.
Demokracia autentike është një pasqyrë e lirisë dhe e dinjitetit e kulturës; e kulturave të veçanta, por edhe i të tëra kulturave. Sipas teorisë së Hotit, Demokracia e nënkupton atdhetarizmin dhe atdhetarizmi është shprehje e demokracisë, të cilës duhet t’i përmbahen të gjithë qytetarët shqiptar, pavarësisht pozitës, besimit, profesionit, krahinës apo rajonit që i takon. Sipas këtij mendimi del konkludimi se: ‘Të pavdekshëm janë të gjithë ata qytetar që për atdheun, nuk e kursejnë mundin, gjakun e djersën e tyre’.
Sipas mendimit tim, Ukshin Hoti është njeriu që perëndia ia ka falur zotësinë për të bërë atë çka duhet bëjë çdo shqiptar, (diçka), at edhe e bëri, për shqiptarët e Shqipërinë, pasi për punën e veprën e tij, ia vlen ta lexojmë e përkujtojmë në çdo kohë.

Nosh

16-05-2012, 11:50

A do t’ishte Nikoliqi më i butë se Tadiqi?

http://kosovapress.com/repository/images/thumb_150x100/nexhi2_33341.bmp
Shkruan: Nexhmedin Spahiu, 16 Maj 2012

Epilogu i zgjedhjeve në Francë, Greqi e Serbi sfidë për Kosovën. Pas këtyre rezultateve amerikanët e kanë më problematike influencën e tyre në Francë e Greqi, por nëse Kosova bëhet më pro-aktive në politikën e jashtme rezultatet e zgjedhjeve në Serbi japin hapësirë më të madhe.

Në Francë humbi Presidenti Nikolas Sarkozy, që ishte presidenti i parë i një vendi evropian që paralajmëroi lindjen e shtetit të Kosovës. Është presidenti i parë francez në republikën e fundit që nuk arriti të rizgjidhet. Rivali i tij Francois Holland paralajmëroi se do t’i rishikojë politikat evropiane të Francës. Kjo do të mund të komplikonte punë Kosovës në mënyrë indirekte pasi Kosovës i leverdisë që brenda BE-së të ketë sa më pak probleme. Në aspektin direkt, politika e Francës ndaj Kosovës është e pritshme të mbetët e pandryshuar.
Zgjedhjet në Greqi
Në Greqi, skena politike ndryshoi në mënyrë drastike. Lëvizja Pan-helenike Socialiste , PASOK e Evangelos Venizelos, që 3 vjet më parë kishte 160 deputetë në Parlamentin prej 300 vetave ra në 129 deputetë. Kurse Demokracia e Re e Antonis Samaras po ashtu ra nga 91 deputetë në 72 deputetë. Vetëm Partia Komuniste Greke e Aleka Papariga’s mbeti aty ku ishte 3 vjet më parë me 21 deputetë. Partia Popullore Ortodokse e Yiorgos Karatzaferis u rrit nga 15 në 16 deputetë. Koalicioni i Majtistëve Radikalë SYRIZA e Alexis Tspiras nga 13 ra në 12 deputetë.
Në Parlamentin e ri Grek janë 51 deputetë nga forca që nuk ishin më parë të përfaqësuar. Këtu janë 11 deputetë të ANEL-it të Panos Kammenos-it, 10 deputetë rë së Majtës Demokratike të Fotis Kouvelis-it , 8 deputetë të Marrëveshjes Sociale të Louka Katseli-it, 4 deputetë të Aleancës Demokratike të Dora Bakoyannis-it si dhe 18 deputetë të pavarur.
Rezultati i zgjedhjeve në Greqi e vështirëson tej mase formimin e Qeverisë duke rrezikuar kështu zgjedhje të reja dhe përmbysje të mëtutjeshme të raporteve politike të deritashme. Këto zhvillime e bëjnë më delikat raportin e Greqisë me BE dhe më të zbehtë influencën amerikane aty si aleati kryesor i Kosovës.
Situata jo e qëndrueshme në Greqi nuk është në interes të Kosovës. Politika e saj e deritashme ka shkuar në drejtim të përafrimit të njohjes. Situata jo e qëndrueshme nuk e lejon atë që të ndërmerr hapa të mëtutjeshëm në këtë drejtim. Relacioni i saj me BE-në në këtë situatë prishë punë akoma më shumë sa i përket Kosovës sepse siç thash më lart Kosovës i leverdisë që BE të jetë sa më unik e sa më funksional.
Zgjedhjet në Serbi
Me zgjedhjet e fundit në Serbi skena politike ka rrëshqitur në drejtim të kundërt. Në parlamentin me 250 ulëse partia më e madhe doli Partia Përparimtare e Tomisllav Nikoliqit me 55 deputetë, e pasuar nga Partia Demokratike e Boris Tadiqit me 49 deputetë, e kjo e fundit nga Partia Socialiste e Serbisë e Ivica Daciqit me 25 deputetë. Më pas doli Partia Demokratike e Serbisë e Vojisllav Koshtunicës me 21 deputetë, Partia Liberal Demokratike e Cedomir Jovanoviqit me 14 deputetë, Partia e Pensionistëvë e Jovan Kërkobabiqit me 12 deputetë, G17 e Mllagjan Dinkiqit me 11 deputetë, Partia Socialdemokratike e Rasim Lajiqit me 9 deputetë, Serbia e Re e Velimir Iliqit me 8 deputetë, Serbia Unike e Dragan Markoviqit me 7 deputetë, Liga e Socialdemokratëve të Nenad Canakut me 5 deputetë, Lidhja e Hungarezve të Vojvodinës me poashtu 5 deputetë, Lëvizja e Ripërtëritjes Serbe e Vuk Drashkoviqit me 4 deputetë si dhe 10 forca tjera politike me nga 1 e 2 deputetë.
Jashtë Parlamentit të Serbisë mbeti Partia Radikale Serbe e Vojisllav Sheshelit që një kohë ishte partia më e madhe në Serbi. Tani forca më e madhe ka dalë Partia e Nikoliqit që e tradhtoi Sheshelin dhe i mori pjesën më të madhe të partisë.
Me një konstelacion të tillë është vështirë e pritshme që Partia më e madhe nga këto zgjedhje në Serbi të formojë qeverinë. Më e pritshme është që atë ta formojë partia e Tadiqit. Të tilla janë gjasat edhe sa i përket balotazhit ku Tadiqi gëzon një epërsi minimale.
Është më interes të shqyrtohet se çka do të ndodhte në raport me Kosovën në rast se do të fitonte Nikoliqi.
Duke u nisur nga fakti se Nikoliqi ka tradhtuar Sheshelin, dhe nga deklarata e Nikoliqit se rreth çështjes së Kosovës do të bisedonte me Presidenten Atifete Jahjaga, mund te konstatojmë se Nikoliqi mund të rezultojë më i butë se Tadiqi edhe pse në shikim të parë duket më radikal.
Tadiqi sado që është perceptuar në Perëndim si pro-evropian në esencë ka lëvizur shumë ngadalë nga qëndrimet e tij duke u arsyetuar se e ka të vështirë nga opozita e tij radikaliste. Në rast se Nikoliqi të zgjidhej president, atëherë Tadiqi si opozitë nuk do të mund të arsyetohej kësisoj. Për më tepër në kompromiset e Nikoliqit, Tadiqi nuk do të mund të reagonte me kundërshtime sepse Perëndimi do të mund t’ia përkujtonte atij marrëveshjet e fshehta me Hashim Thaçin.
Në anën tjetër, vetë fakti se Nikoliqi ka pranuar e do të bisedonte me Presidenten e Kosovës tregon se Nikoliqi do të shkonte shumë përtej Tadiqit. Derisa Tadiqi ka pranuar të bisedojë me kryeministrin e Kosovës, biseda me presidenten e Kosovës u jep karakter shumë më serioz këtyre bisedimeve.

Nosh

16-05-2012, 11:52

Çështja shqiptare në Ballkan nuk është çështje fetare, por kombëtare

Shkruan: Xhelal Zejneli, 16 Maj 2012

Ministria e Punëve të Brendshme e Qeverisë së Maqedonisë, për vrasjen e pesë maqedonasve i fajësoi “islamistët radikalë” - shqiptarë. Me këtë konstatim, kryeministri maqedonas - Nikolla Gruevski dhe VMRO-ja e tij, duan t’i tregojnë botës se: - çështja shqiptare në Maqedoni, nuk është çështje kombëtare, por fetare; - shqiptarët janë përçues të interesit lindor – turk, iranian dhe arab; - shqiptarët i sjellin në gadishull dhe në Europën e krishterë vlerat islamike.Ky është thelbi i deklaratës së sipërthënë të qeveritarëve të qeverisë maqedonase.
Se çështja shqiptare në Maqedoni dhe në rajon, nuk është kauzë kombëtare, por fetare, Gruevski dhe VMRO-ja “e argumentojnë” para botës, me si më poshtë:
- Shqiptarët kudo që janë, nuk kërkojnë gjuhë dhe flamur, por ndërtim xhamish nëpër sheshet e kryeqyteteve shqiptare;
- Shqiptarët kërkojnë që mësimi fetar të jetë lëndë nëpër shkollat fillore dhe të mesme të hapësirave shqiptare në rajon, përkundër faktit se, kudo në këto troje funksionojnë shkollat fetare dhe medresetë;
- Ka shqiptarë të cilët kërkojnë që vajzave shqiptare t’u lejohet që nëpër shkolla si dhe gjatë orëve të mësimit, të mbajnë në kokë shami dhe të vishen si në Arabi dhe në Persi;
- Ka shqiptar qët thonë se Skënderbeu nuk është hero kombëtar i shqiptarëve ngase ka luftuar kundër turqve dhe për Evropën Perëndimore;
- Ka shqiptarë që thonë se Skënderbeu, duke luftuar kundër turqve, është e vetëkuptueshme se ka luftuar edhe kundër fesë islame; Duke luftuar kundër islamit, është e vetëkuptueshme se ai ka luftuar për krishterimin;
- Ka klerikë islamikë që thonë se Nënë Tereza nuk mund të hyjë në parajsë, ngase s’ka qenë myslimane;
- Ka shqiptarë që nuk kanë dashur të lejojnë vendosjen e shtatores së Nënë Terezës në sheshet e qyteteve të caktuara, siç janë Shkodra, Peja...
- Ka shqiptarë që për nga imazhi nuk dallohen fort prej fundamentalistëve islamikë; mbajnë mjekra të gjata, vishen si në Arabi, në Iran, në Pakistan, në Indonezi;
- Veshja e një numri të caktuar shqiptarësh dëshmon se shoqëria shqiptare funksionon me vlera aziatike, d.m.th. joevropiane dhe joperëndimore;
- Prej niveleve të larta të politikës shqiptare dalin deklarata se shqiptarët janë vëllezër me turqit aziatikë;
- Ka shqiptarë që organizojnë në Shkup protestë anti-izraelite;
- Ka shqiptarë që kanë vrarë ushtarë amerikanë;
- Ka shqiptarë që kanë qenë të përfshirë në rrjetin e terrorizmit global;
- Ka shqiptarë që në kuadër të radikalizmit islamik kanë qenë pjesë e planeve për të sulmuar kazerma dhe garnizone ushtarake në SHBA;
- Ka shqiptarë që nuk e kanë kundërshtuar në mënyrë të prerë kërkesën e Ankarasë për rishqyrtimin e periudhës osmane të historisë së popullit shqiptar;
- Qendrat politike shqiptare – Tirana dhe Prishtina, nuk kanë qëndrim të prerë ndaj dukurive të sipërthëna. Përkundrazi, para veprimeve të lartpërmendura i mbyllin sytë;
- Inteligjencia shqiptare në Ballkan, akademikët, profesorët universitarë, ideologët e mendimit politik bashkëkohor shqiptar, para veprimeve të mësipërme rinë indiferentë;
- Ka shqiptarë, madje me përgatitje universitare, të cilët në mediume dhe në vende publike, deklarohen haptas si antiamerikanë dhe si antiperëndimorë;
Kështu thonë për shqiptarët kryeministri i qeverisë maqedonase Gruevski si dhe partia e tij – VMRO-ja.
Kjo politikë e Gruevskit është pjesë e pandarë e politikës - historikisht antishqiptare - të Beogradit, të Athinës dhe të Moskës.
Diplomacitë serbe, greke dhe ruse, që nga koha e Kongresit të Berlinit (1878) e deri në ditët tona, janë përpjekur që në kancelaritë evropiane t’i paraqesin shqiptarët si pro-turq. Në mënyrë tendencioze, ata i kanë paraqitur shqiptarët edhe si pro-islamikë. Kështu kanë vepruar edhe në Konferencën e Ambasadorëve në Londër (1912-1913), edhe në Konferencën e Paqes në Paris (1919-1920), edhe në Konferencën e Rambujesë (1999).
Duhet thënë se në shoqërinë shqiptare mbase mund të ketë individë dhe grupe pro-turke, pro-arabe dhe pro-iraniane, mirëpo këto grupe nuk janë veçse segmente të vogla të shoqërisë shqiptare. Ndaj, populli shqiptar nuk mund të identifikohet me ta, siç pretendojnë qendrat antishqiptare – Beogradi, Athina, Gruevski dhe Moska.
Thelbi i politikës djallëzore të boshtit antishqiptar sllavo-bizantin të sipërthënë është që popullin shqiptar në Ballkan, që ka orientin pro-amerikan, përkatësisht properëndimor, ta identifikojnë me grupet shqiptare pro-turke, pro-arabe, pro-iraniane dhe “pro-islamike”. Është interes jetik i Beogradit, i Athinës, i Gruevskit dhe i Moskës që grupet e sipërthëna shqiptare – me orientim pro-turk, pro-arab, pro-iranian, aziatik, antiamerikan (atniperëndimor) dhe anti-hebraik - të shtrihen sa më shumë dhe ta shtojnë ndikimin ndër shqiptarë, në mënyrë që çështja shqiptare në Ballkan të humbë dimensionin kombëtar dhe të marrë përmasë fetare.
Protestat e grupeve shqiptare, me flamuj joshqiptarë, Beogradi, Athina, Gruevski dhe Moska nuk do t’i ndalojnë kurrë. Përkundrazi, do t’i mbështesin dhe do t’i nxisin. Kërko xhami sa të duash, vetëm mos bëj politikë kombëtare. Mos kërko zhvillim ekonomik dhe universitete, se ato krijojnë popull shtet-formues dhe shtet kombëtar.
Në kohën e Mbretërisë Jugosllave, Beogradi nuk e njihte ekzistimin e kombësisë shqiptare. Pushteti serb shqiptarët i emërtonte si mysliman. Po kështu edhe boshnjakët e fesë islame. Nga kjo del se serbëve nuk u ka penguar feja islame e shqiptarëve. Ajo që u ka penguar serbëve, grekëve dhe rusëve është kombësia e shqiptarëve dhe jo feja islame e tyre. Mund të quhesh mysliman sa herë të duash dhe kur të duash, por jo edhe shqiptar.
Në Mbretërinë Jugosllave shqiptarët nuk kishin të drejtë shkollimi në gjuhën amtare. Mirëpo, pushtetarët serbë nuk ua ndalonin shqiptarëve shkollimin në medresenë e Shkupit në gjuhën turke, arabe dhe serbe. Shkollohu në frymën fetare sa të duash por, jo edhe në frymën e rilindësve kombëtarë. Përse?! Kështu sepse feja islame e shqiptarëve kurrë s’u ka penguar serbëve, grekëve dhe rusëve. Sot - edhe sllavo-maqedonasve. Ajo që u pengon sllavo-bizantinëve është politika kombëtare e shqiptarëve me orientim perëndimor.
Rajone të caktuara shqiptare janë nën ndikimin e qendrave të huaja, mbase edhe për shkaqe ekonomike. Shqiptarët duhet të ndërtojnë strategji kombëtare që do të nënkuptonte:
- zhvillimin ekonomik të zonave jo mjaft të zhvilluara; dhe
- arsimimin e të rinjve të atyre zonave.
Ka edhe të tillë që e politizojnë fenë. Ata që fenë e shndërrojnë në ideologji dhe e politizojnë atë, nuk janë besimtarë të vërtetë. Besimi në Zot nuk është politikë dhe ideologji.
Beogradi, Athina, Shkupi dhe Moska ka kohë që nuk lodhen për t’i denigruar shqiptarët si pro-turq, pro-arabë, pro-iranianë, pro-aziatikë, antiamerikanë apo antiperëndimorë. Këtë tanimë e bëjnë me devotshmëri - vetë shqiptarët.
Nëse çështjen e Mitrovicës veriore nuk arrijnë ta zgjidhin Uashingtoni dhe Berlini, a thua vallë do të mundë ta zgjidhin individë dhe grupe shqiptare që e shajnë Amerikën?! Miqtë perëndimorë të shqiptarëve nuk befasohen aq me ato segmente të shoqërisë shqiptare që mbajnë flamuj jokombëtarë, aq sa habiten me qëndrimin oportunist, konformist dhe indiferent ndaj tyre - të faktorit politik dhe të inteligjencies shqiptare në Tiranë, në Prishtinë dhe në Maqedoni.
Çështja shqiptare në Ballkan s’është as ideologjike, as fetare, por është kombëtare dhe politike. Kauza shqiptare në Ballkan është çështje territoriale. Është çështje e popullit të ndarë, të rindarë dhe të shtypur. Dhe kjo çështje e dhimbshme nuk zgjidhet me ato segmente të shoqërisë shqiptare që për vëlla e konsiderojnë turkun, arabin, iranianin, pakistanezin dhe indonezianin. Çështja shqiptare nuk zgjidhet prej atyre që nuk janë të vetëdijshëm se gjuha, historia dhe prejardhja e përbashkët janë faktorët që e bashkojnë një popull. Shqiptarët i bashkon dhe tragjizmi i përbashkët. Shqiptarët kanë prejardhje evropiane dhe jo turke, arabe, iraniane apo aziatike.
Si çështje fetare, kauza shqiptare në gadishull do të privohej nga mbështetja e qendrave politike ndërkombëtare të vendosjes – Uashingtonit dhe Brukselit.
Shqiptarët do të humbnin rastin historik të papërsëritshëm të zgjidhjes reale të kauzës së tyre kombëtare. Si gjithmonë në të shkuarën, shqiptarët do të shënonin edhe një ngecje historike, tanimë me pasoja akoma më dramatike. Do të zhyteshin sërish nën robërinë shekullore sllavo-bizantine. Për tragjedinë që do të pësonin, do të fajësonin jo vetveten, por fuqitë e mëdha të kontinentit të vjetër, njashtu siç i fajësojnë për Londrën e 1912-ës. Shqiptarët s’duhet të lejojnë që t’i ndjekë mallkimi historik. Nuk duhet të jenë i vetmi popull i rruzullit që punon kundër vetvetes.
Shqiptarët dhe SHBA-ja - Shqiptarët nuk duhet të harrojnë se:
- Presidenti amerikan Vudro Uilson, në Parisin e 1919-ës i mbrojti prej synimeve grabitqare serbe, greke dhe ruse;
- Presidenti Klinton, i bombardoi forcat kolonialiste serbe në Kosovë dhe bashkë me Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës e çliroi Kosovën;
- Presidenti Xhorxh Bush e paralajmëroi Beogradin se në Kosovë është një vijë e kuqe të cilën Serbia nuk do të duhet ta kalojë;
- Presidenti Xhorxh W. Bush, me rastin e vizitës në Arbëri, e paralajmëroi shpalljen e pavarësisë së Kosovës dhe e pranoi Shqipërinë në NATO;
- Lufta e 2001-shit në Maqedoni, pa mbështetjen e Uashingtonit, s’do të mund të përfundonte me sukses;
- Ekspertët amerikanë dhanë ndihmesën e tyre në hartimin e projektit të Marrëveshjes së Ohrit;
- Pa amerikanët dhe gjermanët, Mitrovica Veriore vështirë mund të vihet nën sovranitetin e Prishtinës;
- Pa amerikanët, gjendja e shqiptarëve të Kosovës Lindore (Preshevë, Bujanovc, Medvegjë), si dhe e shqiptarëve në Mal të Zi mund të bëhet akoma më e vështirë;
- Uashingtoni mund të ndihmojë edhe në zgjidhjen e çështjes çame;
- Bashkimi kombëtar i shqiptarëve as që mund të paramendohet pa amerikanët.
Pa amerikanët, d.m.th. pa perëndimorët kauza shqiptare në Gadishullin Ilirik merr fund.
Qëllimi kryesor dhe i vetëm i Beogradit, i Athinës, i Gruevskit dhe i Moskës është që ndërmjet shqiptarëve, në një anë dhe SHBA-së, përaktësisht Perëndimit, në anën tjetër, të ftohen marrëdhëniet dhe të lindë mosbesimi.
Qëllim i boshtit sllavo-bizantin është edhe prishja e marrëdhënieve midis popullit shqiptar dhe popullit hebraik. Përse?! Për arsye se SHBA-ja dhe Izraeli kanë lidhje të ngushta. Sipas legjendës, bashkësia hebraike në Amerikë ushtron ndikim të theksuar në politikën amerikane. Thuhet po ashtu se hebrenjtë ushtrojnë kontroll edhe mbi institucionet monetare dhe financiare në botë. Shqiptarët nuk duhet të lejojnë që miqësia shqiptaro-izraelite të vihet në dyshim. Këtë mbase s’do ta dëshironin as hebrenjtë. Ata e dinë mirë se shqiptarët janë i vetmi popull i planetit i cili Gestapos gjermane nuk ia dorëzoi as edhe një çifut të vetëm. Shqiptari, në përputhje me kodin etik kombëtar – besën, më parë pranonte të vritej prej gjermanëve, sesa të tregonte vendin ku ishte fshehur një familje hebraike.
Shqiptarët duan që ndërmjet palestinezëve dhe izraelitëve të arrihet një marrëveshje historike, në mënyrë që dy shtete sovrane dhe demokratike të jetojnë në paqe pranë njëri-tjetrit.
Ndërhyrja e falangës së Gruevskit - Askund në botë nuk është parë që, për zënien e tre të dyshuarve, të angazhohen 800 policë të armatosur deri në dhëmbë dhe të shoqëruar me qenë. Një potencial i tillë militar mund të mbajë një front lufte dhe jo të shkelë në orët e pasmesnatës shtëpitë e lagjeve periferike të Shkupit, që të përkujtojnë romanet natyraliste të Emil Zolës. Ky veprim barbar i qeverisë së Gruevskit paraqet terror shtetëror dhe është në kundërshti me konventat ndërkombëtare. Faktori ndërkombëtar duhet të pushojë së ledhatuari Maqedoninë. Ndërhyrja e kësaj falange në dhomat e gjumit të shqiptarëve e komprometon me të madhe edhe faktorin ndërkombëtar. Vetë fakti se kjo milici speciale nuk hasi në kurrfarë rezistence, dëshmon qartë se janë bastisur shtëpi qytetarësh të pafajshëm.
Një ditë para se të mbahen zgjedhjet në Serbi, ministri serb i Punëve të Brendshme – Ivica Daçiq, që t’i rritet rejtingu ditën e zgjedhjeve, urdhëroi burgosjen e pesë shqiptarëve të Preshevës. Dhe ia doli. Korri rezultat më të mirë se ç’priste.
Faktori ndërkombëtar duhet t’i parandalojë sllavo-bizantinët që të eksperimentojnë me jetën e shqiptarëve të pafajshëm.
Shqiptarët dhe mësimi i historisë - Shqiptarët duhet t’i kushtojnë rëndësi më të madhe historisë kombëtare. Historia e shkruar në frymën e ideologjisë komuniste, ku miqtë tanë historikë paraqiten si armiq, duhet të rishqyrtohet. Brezat e sotëm dhe ata që do të pasojnë, duhet ta dinë nga tekstet e historisë se kë patëm miq dhe kë armiq. Cilët ishin ata që na ndihmuan për ta krijuar një gjysmë Shqipërie dhe kush ishin ata që e shkaktuan copëtimin e saj.

Trojet shqiptare në gadishull, që nga Kriza a dytrë lindore (1877) e këndej, u copëtuan në gjashtë pjesë: Shqipëria, Kosova, Kosova lindore (Preshevë, Bujanovc, Medvegjë), Maqedonia veri-perëndimore, viset shqiptare në Mal të Zi dhe Çamëria. Pjesë e kombit shqiptar është edhe diaspora shqiptare – në Evropë, në SHBA dhe gjetkë.
Shqiptarët e dinë se miq historikë të tyre kanë qenë dhe janë: SHBA-ja, Gjermania, Vjena, Roma, Londra, Kroacia. Shqiptarët i janë mirënjohës ish-presidentit francez - Sarkozisë. Armiq historikë të shqiptarëve kanë qenë dhe janë: Beogradi, Athina dhe Moska. Në vitet 1981-1990 u intensifikua veprimtaria antishqiptare e boshtit të së keqes Titograd-Boegrad-Shkup.
Zvarritja e zgjidhjes së problemeve në hapësirat shqiptare në rajon dhe riciklimi i tyre i vazhdueshëm dëshmon se perëndimorët janë të zhgënjyer me politikanët dhe me inteligjencien shqiptare.
Edhe një vonim në histori do të jetë i papërballueshëm për shqiptarët.

Nosh

16-05-2012, 11:53

Duhet thyer shabllonet e politikës së pekmezit dhe dardhave turshi
http://kosovapress.com/repository/images/thumb_150x100/besnik_kryeziu_264532.jpg

Shkruan: Besnik Kryeziu , 14 Maj 2012

“Intelektuali pa guxim nuk është intelektual”(Ukshin Hoti). Përfundimisht po dëshmohet se politika parciale e zgjidhjes së çështjes shqiptare që u artikulua në fillimin e viteve të 90-ta ishte e gabuar, dhe jo që nuk i sanoi pasojat e shkaktarit të vërtetë, por edhe simptomat nuk arriti t´i kuronte dot. Duke mos u zgjidhur përfundimisht çështja shqiptare në Ballkan, shqiptarët e mbetur jashtë trungut amë, në Serbi dhe Maqedoni po terrorizohen dhe përdhunohen si më së keqi. Kjo që po ndodh aktualisht duhet të na mësoj për një gjë: Nuk mund t´i zgjidhim problemet sot me të njëjtat mendime dhe veprime që i kemi krijuar ato dje.
Fatkeqësisht, politika shqiptare po e bën të njëjtën gjë duke mos qenë në nivelin e zhvillimeve të bujshme që po ndodhin në Ballkan.
Shqiptarët dhe elitat e tyre në Maqedoni dhe jo vetëm atje, duhet të kenë kujdes për zhvillimet politike që po ndodhin dhe që do të ndodhin në ditët dhe javët në vijim.
Në përgjithësi, shqiptarët duhet të reagojnë dhe t´ju paraprijnë këtyre zhvillimeve politike, gjë të cilën fatkeqësisht për momentin nuk po e bëjnë.
Këto zhvillime do të jenë të rëndësishme sepse përfundimisht do ta ndryshojnë hartën gjeografike në Ballkan, që u vizatua dhunshëm dhe padrejtë mbi kurrizin e shqiptarëve.
Ora e Shqipërisë dhe shqiptarëve po vjen fuqishëm. Duhet maturi dhe zgjuarsi për ta zgjidhur përfundimisht çështjen tonë dhe paqen e përhershme në Ballkan.
Zgjidhja e çështjes shqiptare përfundimisht dhe në pajtim të plotë me të drejtën e pakontestueshme të popullit shqiptar për të jetuar të bashkuar në një shtet të vetëm, do ta stabilizonte përgjithmonë gjeopolitikën në Ballkan dhe më gjerë.
Krijimi i një shteti të vetëm shqiptar në Ballkan do të krijonte ekuilibra të barabartë politik dhe ushtarak mes popujve shumicë në Ballkan.
Skeptikët dhe ruajtësit e përhershëm të “paqes” në kurriz të shqiptarëve, do të thonë se këto zhvillime po i nxisin qarqet serbe dhe ato maqedonase.
Edhe sikur të ishte e vërtetë kjo, përsëri karshi faktorit ndërkombëtar, argumentet janë në dorën tonë, bile shumë më të forta se sa ishin deri më tani.
Përse?
Sepse shqiptarët u dëshmuan për dekada se janë për bashkëjetesë dhe për paqe mes popujve dhe shteteve ku ata po jetojnë. Nga ana tjetër, ato shtete po dëshmojnë se nuk i duan ata dhe me të gjitha mjetet po mundohen t´i shtypin dhe t´i lënë në margjina si qytetar të dorës së dytë, duke i dhunuar dhe vrarë, duke ua veshur lloj-lloj etiketimesh deri edhe të tilla si islamistë terroristë, me të vetmin qëllim për t´i paraqitur si fajtorët të përhershëm para ndërkombëtarëve.
Zhvillimit e fundit në viset e banuara me shqiptarë , treguan qartazi koordinimin që ka politika serbe dhe ajo maqedonase në raport me shqiptarët dhe interesat e tyre, dhe në këtë mes padyshim se ka të bëj edhe Veriu i Kosovës. Në këtë pikë s´ka ndryshuar asgjë, dhe kjo as nuk është gjë e re, por as edhe e çuditshme.
Shqetësuese dhe tepër alarmante është që edhe faktori politik dhe ai shtetëror shqiptar nuk ka ndryshuar qëndrimin e vetë sa i përket politikës antishqiptare dhe antidemokratike të këtyre dy shteteve.
Ka ardhur koha që ky faktor t´i bëj vetes një pyetje esenciale dhe tepër të rëndësishme: Pse duhet në vazhdimësi të ruhet paqja në këto hapësira dhe vetë ekzistenca e shtetit maqedonas duke i dëmtuar rëndë interesat vitale të kombit shqiptar? Pse duhet ta mbanë anën e Maqedonisë sa i përket konfliktit për vetë emrin që Maqedonia ka me Greqinë?
Pa ndonjë mendjemadhësi dhe teprim, them se shqiptarët ishin dhe janë ata që po ja mbajnë “shpirtin” gjallë Maqedonisë. Nëse ata nuk duan të jetojnë me shqiptarët, pse duhet që shqiptarët të jetojnë me ta?!
Atyre duhet bërë edhe njëherë të ditur se shqiptarët nuk po jetojnë në Maqedoninë e maqedonasve, por se ata po jetojnë në pjesët dhe territoret autoktone, të ndara dhunshëm nga trungu shqiptar.
Ky fakt ka të bëjë edhe me shqiptarët e Luginës. Ata po jetojnë gjithashtu në viset e veta, të cilat Serbia i ka pushtuar dhunshëm.
Nëse faktori politik dhe ai shtetëror shqiptar për dekada janë arsyetuar se ne e duam bashkimin tonë por se për këtë po na pengojë ndërkombëtaret, zhvillimet e fundit në këto hapësira do të duhej përfundimisht t´ua hapnin sytë dhe këto arsyetime t´i bënin të paqena.
Ndonëse mund të duket dhe të vlerësohet si shumë e rëndë, fajtorët e vetëm që shqiptarët nuk po bashkohen janë vetë shqiptarët .
Për fatin tonë të keq po vazhdojmë ta kemi një elitë tepër të korruptuar dhe të pa zonjë për t´i përballur zhvillimet që do të qonin te shteti i vetëm shqiptar.
Kjo elitë po kënaqët me krijesa të gjymta dhe jo funksionale. Po kënaqet duke qenë në krye të katundeve, duke bërë politika për pekmez dhe dardha turshi.
Shqiptarët dhe e ardhmja e tyre politike nuk duhet dhe nuk guxon të mbetet peng e këtyre njerëzve me mentalitet mesjetar, të cilët po nuk i hoqëm qafe kurrë nuk do të “lodhen” duke bërë punë të “rëndësishme” për popullin dhe atdheun.
Rinia intelektuale dhe atdhetare shqiptare duhet të mobilizohet kudo që është, sepse ne nuk jemi vetëm e ardhmja, siç kanë dëshirë të na quajnë këta politikanët e pekmezit, por ne jemi e tashmja dhe vendimtarja për fatet e perspektivës sonë në zhvillimet globale.
Duhet një guxim për të vepruar në harmoni me zhvillimet që po e përfshinë Ballkanin, por edhe Evropën në përgjithësi.
Njeriu që fatin e vet e lidhi me atdheun, intelektuali i madh shqiptar Ukshin Hoti ka thënë: “Intelektuali pa guxim nuk është intelektual”. S´po them se nuk kemi intelektual, kemi, bile me tepricë teknologjike, por të guximshëm nuk kemi, ose kemi fare pak.
Intelektualët e rinj duhet t´i shtyjnë guximshëm proceset përpara, duke thyer dhe shkatërruar shabllonet e politikës së pekmezit dhe dardhave turshi.
Këtu, ndoshta është mirë ta përmendim shkencëtarin e madh të të gjitha kohëve Galileon, i cili rreth viteve 1590 kur studionte matematikën në Universitetin e Pizës vendosi t´a sfidonte Aristotelin në teorinë e tij se nëse i lëshojmë objektet nga 4.5 kg dhe 0.45 kg që të bien në tokë, objekti 4.5 kilogramë do të bie dhjetë herë më shpejt se tjetri prej 0.45 kg.
Mbas, pothuajse tetëmbëdhjetë shekujsh, që të gjithë e pranuan këtë teori, pa e verifikuar kush kurrë. Galileo dëshmoi në praktik se dy objekte të madhësive të ndryshme kur lëshohen nëpër ajër dhe bien në tokë, bien saktësisht në të njëjtën kohë.
E shini pra, s´kemi asnjë arsye për ta besuar teorinë e politikanëve të pekmezit se bashkimi është i pamundur. Duhet ta bëjmë teorinë tonë, dhe këtë teori t´ua dëshmojmë edhe miqve tanë ndërkombëtarë si të saktë dhe të domosdoshme.

Nosh

16-05-2012, 11:59

Deputeti i Partise Demokratike-Socialiste Cernogorase, Nikolla Gegaj parkrah dhe mbron kolonizimin e trojeve shqiptare nga sllavet boshnjako-malazez.

15/05/2012 01:46:00

http://www.malesia.org/thumbnail.php?file=images/logo/fronti-i-bashkuar-shqiptaro-amerikan.jpg&size=article_medium

Shoqata atdhetare”Fronti i Bashkuar Shqiptaro-Amerikan”,qe vepron ne qytetin e Nju Jorkut te Shteteve te Bashkuara te Amerikes, ne tere veprimtarine e saj, qysh kur u krijua e deri me sot, eshte udhehequr si gjithmone vetem nga normat e drejtesise, idealet e larta te lirise dhe parimet universale te demokracise. Si e till ajo i ka konsideruar vazhdimisht teper te rendesishem elementet e ketij trinomi vlerash demokratike, sepse mbi bazen e tyre eshte ndertuar e po funksionon e gjithe shoqeria jone, qyteterimi i perparuar modern euro-perndimor i sotem, por edhe ai i ardhshem boteror. Kjo shoqate me karakter te thelle demokratik mendon se frutet dhe te mirat e medha qe solli demokracia per mbare njerzimin,duhet ti shijojne e gezojne te gjithe popujt e globit,pamvarsisht se te c’far madhesie jane,kujt nacionaliteti,rrace e ngjyre i perkasin dhe ne cilen pjese te planetit tone jane vendosur e u ka rene fati i vet historik per te jetuar.
E prirur gjithmone per mirkuptim,paqe,barazi,stabilitet,progres e perparim shoqeror,me punen dhe perpjekjet e saj modeste,kjo shoqate patriotike ka dhene ne vazhdimsi nje kontribut jo te vogel per forcimin dhe konsolidimin e metejshem te demokracise e te vlerave te saj.Ajo e ka ngritur zerin e vet te fuqishem kritik ndaj cdo shkelje e padrejtesie dhe kunder cdo akti dhune e krimi qe eshte kryer ne adrese te popujve te ndryshem jo vetem ne Gadishullin Ilirik(Ballkan) e Europe,por edhe me gjere.Keshtu ne mjaft shkrime dhe neper mitingje e demonstrata te ndryshme qe jane zhvilluar perpara Selise se Organizates se Kombeve te Bashkuara ne New York,Washington,Paris,Londer,Berlin,Bruksel tj,ajo ka demaskuar hapur dhe denuar ashper krimet masive e barbare,qe ka bere shteti vrastar serb e malazez neper shekuj gjate tere historise,por edhe masakrat e pergjakshme te koheve te fundit,qe u kryen prej tyre ndaj popujve te pafajshem slloven,kroat,boshnjak,shqiptar(te Kosoves),si ne Sarajeve, Sebrenice,Vukovar,Recak,Prekaz,Rozhaje e tj,nga klikat gjakatare te Beogradit dhe Cetinjes,te drejtuara prej terroristit Sllobodan Milloshevic dhe banditet e tij,si Bulatoviqi e tj,nje pjese e madhe e te cileve nuk jane derguar ende para drejtesise,per te marre denimin e saj te merituar.
Kjo shoqate gjithashtu,ka ndjekur nga afer dhe me kujdes te vecant edhe situaten e rende e te brishte politike te pashpallur,qe mbizotron prej kohesh edhe sot ne shtetin e vogel multietnik malazez,i cili me pamvarsimin e tij prej votes vendimtare te shqiptareve,eshte shndrruar ne nje forme tjeter diktature te re,qe nuk ka asgje te perbashket me demokracine e vertete,parimet dhe normat e saj,pamvarsisht se propoganda demagogjike cerrnogorase e paraqit ate ndryshe nga realiteti i zymte dhe pa asnje perspektive i tanishem. Gjendja teper e varfer ekonomike qe po kalojne atje vellezerit tane shqiptar,te cilet jetojne ne trojet e tyre,por te mbetur padrejtesisht dhe me force nen thundren e eger te regjimit antidemokratik sllav cerrnogoras dhe diskriminimi i gjithanshem politik qe po u behet atyre nga pushtetaret e ketij vendi,jane jo vetem te papranueshme,por edhe teper te denueshme per kohen e sotme.
Keshtu ndalimi me dhune i perdorimit zyrtar te gjuhes shqipe,flamurit,simboleve,festave, arsimit tone te lart kombtar,grabitja dhe pervetsimi i pronave,tokave,pyjeve,kullotave, bjeshkeve,parqeve,minierave,kriporeve,plazheve,zon a bregdetare e turistike,porteve e tj,si ne Tivar,Valdanos,Ulqin,Malesi,Plave,Guci,Rozhaje,Pod gorice e tj,shkatrrimi i objekteve dhe vlerave tona historike me rendesi ne kulturen botrore,qe kane ardhur si trashgimni,qysh nga iliret tane te lashte si, objekte arkeologjike,keshtjella,kisha,vendbanime te vjetra,shenja, varreza,dokumenta,informacione,botime te ndryshme e tj,mbajtja peng e Komunes se Tuzit nen diktatin dhe kontrollin e hekurt e te rrept te Podgorices,spastrimi i shqiptareve nga puna,ndertimi i kolonive te reja sllave,boshnjake,serbe e cerrnogorase per sllavizimin e trojeve shqiptare,si ne Tivar,Rozhaje,Malesi(Karabushkopolje) e tj,kryerja e masakras se pergjakshme ne Malesi me 9 shtator 2006 nje nate para votimit per tu rrembyer malesoreve nga duart pushtetin e tyre lokal nepermjet dhunes,ku u vrane kater te moshuar(deshmor te lirise), arrestuan njezete bashkekombas trima,keqtrajtua dhe rrahe barbarisht nje krahine e tere,qe nga foshnjet,femijet dhe deri tek te thyeret ne moshe,moslejimi i shqiptareve per te punuar ne strukturat shteterore malazeze,si ne forcat e policise,te ruajtjes se kufirit,gardes,aviacionit, flotes detare,ushtrise,sherbimit sekret inteligjent,gjykates,prokurorise,diplomacise e tj,tregojne qart dhe me se miri fytyren e vertete te eger,raciste e kriminale te shtetit te sotem antishqiptare cerrnogorian,i cili po ecen me vendosmeri drejt rruges se Knjazeve te dikurshem, shovinist te Cetinjes.
Kunder ketij diskriminimi kaq te ashper e te gjate,qe po bejne ne vazhdimesi pushtetaret e Podgorices ndaj popullit tone nen Mal te Zi,kohet e fundit e kane ngritur zerin e tyre jo vetem media perparimtare,disa politikan te lart europian e Parti Serbe,por edhe tre Kongresmenet Amerikan,si zotrinjte Eliot Engell,Jean Schmidt dhe Gery Peters,te cilet me ane te nje letre i jane drejtuar Kryeministrit Malazez,Igor Luksic dhe qeverise se ketij vendi,duke i bere apel asaj,qe ti kthehet demokracise,te ndale dhunen e diskriminimin dhe t,ju jape pa asnje hezitim, kusht e kufizim te gjitha te drejtat shqiptareve,perfshi edhe Komunen e Tuzit,ashtu sic i kane edhe kombesite e tjera malazeze,serbe,kroate,boshnjake etj.Ky paralajmerim serioz e i rrept amerikan,i adresuar ndaj Malit te Zi,qe eshte nje terheqje vemendje e prere ndaj tij,tregon qarte,per ate se shkelje e akte te tilla kaq te renda e te denueshme nuk do te lejohen me,pamvarsisht se Podgorica vazhdon ta neglizhoj perseri me te njejten mosperfillje, indiferentizem,naivitet e mendjemadhesi te tepruar kete Kritike Diplomatike,ashtu sic bente dikur edhe Sllobodani i Beogradit me Bulatoviqin e Cetinjes,para se ti mesonin dhe detyronin te tjeret,se si te silleshin me popujt,te respektontonin lirine e tyre dhe demokracine.
Gjithashtu kjo shoqate patriotike ne disa raste me kurajo te plote dhe guxim te admirueshem,ka kritikuar ashper dhe publikisht edhe politiken e mefshte dhe te verber te Shtetit Shqiptar,Qeverise,liderve te saj,por edhe te disa partive e shoqatave te tjera atdhetare, si Nak-ut(NAAC),Vatres se sotme e tj,te cilet jane duke qendruar teper indiferent per mbrojtjen e te drejtave te bashkekombesve tane ne Mal te Zi,por edhe ne Serbi(Presheve,Medvegje, Bujanovc),Maqedoni,Cameri e tj,qe po vuajne ne vazhdimesi nga dhuna dhe diskriminimi i gjithanshem permanent sllav.Lenia ne meshire te fatit dhe braktisja e interesave te vellezerve tane qe jetojne ne trojet e tyre te lashta stergjyshore(iliriano-shqiptare),por ne shtetin fqinje malazez,serb,maqedonas edhe ate grek prej disa lidereve tane te sotem medioker,eshte nje mekat i madhe,mjaft i rend dhe i denueshem,qe behet jo vetem ndaj Kombit Shqiptar,por edhe ndaj atyre europian e me gjere.
Nje nga preokupimet me te medha te kesaj shoqate ka qene edhe mbetet ndalimi i perdorimit zyrtarisht te gjuhes shqipe ne trojet tona dhe okupimi e kolonizimi masiv e individual i teritoreve shqiptare qe po behet aktualisht nga pushtetaret e shtetit cerrnogoras,te cilet po vendosin kolon te rinje sllav,duke perdorur forma dhe metoda te ndryshme mashtrimi, dinakerie e dhune per nje spastrimin etnik te vazhdueshem e te pandalshem,me synim eleminimin e plote te popullsise shqiptare nga trevat e saj.Rreth ketij shqetesimi kaq alarmant hedhin drite edhe disa shkrime te saj,ku denohet rende grabitja e trojeve shqiptare dhe sllavizimi i tyre,si ne Tivar,Podgorice,Plave,Guci,Rozhaje e tj,te cilat para disa dekadash kane qene treva te pastra shqiptare,por qe aktualisht e kane humbur kete identitet,duke u shndrruar ne hapsira sllave prej koloneve boshnjak,cerrnogoras,serb e tj,sic po behet tani edhe ne Malesi (Karabushkopolje ose”Dheu i Zi),Tuz,Shipshanik,Vuksanlekaj),Ulqin e tj.
Kohet e fundit,kunder shkrimeve te kesaj shoqate patriotike,qe kerkon me insistim, kembengulje dhe drejtesi largimin e menjehershem dhe pa kushte prej trojeve tona te uzurpatoreve sllav te cdo ngjyre,ne menyre krejt te papergjegjeshme e cinike ka reaguar edhe nje far “Partie Boshnjake”, e cila me mashtrime dhe interpretime tipike Shoveno-Titiste e konsiderone kete grabitje kriminale si nje veprimtari te zakonshme,te ligjeshme dhe normale, apo “Levizje te Lire”,duke pretenduar paturpesisht se gjoja boshnjaket e saj na i paskan blere tokat tona ne “Dheun e Zi,Aerodrom,Vuksanlekaj,Shipshanik,Valdanos,apo diku tjeter” dhe mund te sillen me to si te duan e sic ju konvenojne interesat e tyre antishqiptare.Ne i themi kesaj Force Politike te Sarajeves,qe ti harroje nje here e pergjithmon trevat tona te shenjta,te paprekeshme e te patjetersueshme,sepse ato kane pronarin e tyre te ligjshem prej mijera vjetesh dhe ata jane shqiptaret e jo sllavet e Bosnjes,me origjine Uralase te ardhur ne shekullin e shtate e te tete,e te shqepur e shperndar neper Gadishullin Ilirik,per nje cope buke, apo per te mbrojtur koken prej shpatave e bajonetave serbo-cerrnogorase e turkoshake,pasi sot Perandoria e Osmaneve,Tapite Anadollake(fallco e te verteta te saj,qe nuk i njehe me askush pervec Sarajeves e Cetinjes kur ju interesojne) dhe Fundomentalizmi i Eger Perandorak Turko-Islamik,i cili na roberoi per peseqind vjet,duke na e ndryshuar genin dhe emrin ne Ballkan,kan vdekur pergjithmone dhe nuk jetojne me.Por edhe ringjallja perseri e shovinizmit ekstremist serb,malazez,boshnjak,maqedonas e grek ne gadishullin tone,nuk do te tolerohet e perkedhelet me si dikur dhe ai eshte i destinuar te deshtoj mer turp,duke u shndrruar ne nje “Enderr Utopike”,per ata qe e deshirojne,mendojne dhe punojne me perkushtim per te. Kjo lloj Partie Boshnjake qe na qenka vendosur ne hapsirat tona,si kerpudhat pas shiut te forte dhe rrebeshit te gjate Titisto-Jugosllavist,mu ne zemer te Malsise(Tuz),duhet te largohet dhe shkeputet nga pasionet e saj te errta nacionaliste,pasi asaj nuk do ti vinte mire aspak qe rreth gjysem milioni serb,kosovar,apo shqiptar te Ilirides nen Maqedoni te shkojne ne Bosnje,Sarajeve,Cetinje apo diku tjeter,duke blere atje tokat masivisht dhe ndertuar kolonite e veta,sepse atehere do te rrezikoheshin seriozisht integriteti dhe ekzistenca e kombit te tyre,prandaj ajo duhet te jete me e permbajtur,me e pergjegjeshme dhe konstruktive ne leshimin e deklaratave te tilla naïve,te paprecedenta e me doza kaq te larta hipokrizie.Po keshtu kjo parti e boshnjakeve,duhet ta dije mire dhe te mos i harroje per asnje cast krimet dhe masakrat e renda shekullore,qe kane bere vazhdimisht ushtaret boshnjak ne Kosove,kur i sherbenin Armates se tyre Vrastare Jugosllave, gjate periudhes se luftes se Pare e te Dyte Botrore,ne kohen e kriminelit gjakatar Rankovic me 1968 kur u hodhen me force te ligjeshme themelet e Universitetit te Prishtines,me 1974 kur kerkohej statusi i Autonomise se Kosoves,me 1981 ne demonstratat e medha paqesore per Liri e Demokraci,por edhe me vone me 1990 kur kosovaret kerkonin te drejten e republikes se vet brenda ishe Jugosllavise,te cilet kane qene shume here me te ashper e me barbar edhe se sa ushtaret serb e ata cerrnogoras,duke pergjakur masivisht popullin bujar,te pafajshem e te pambrojtur shqiptar,me te cilin na paska edhe te njejtin besim fetar islamik.Mbeshtetur ne prova e deshmi te shumta teper rrenqethese e te pakundershtueshme,ne mund te deklarojme pa frike dhe publikisht faktin e hidhur,se ky religjion i perbashket i dy popujve tane,nuk eshte shfrytezuar e perdorur aspak dhe asnjehere nga ana e lidereve boshnjak,per te krijuar dhe ndertuar ura te forta miqesie,besimi reciprok e bashkpunimi me shqiptaret,per nje paqe te qendrueshme,fqinjesi te mire dhe siguri te larte,qe ti sherbej zhvillimit dhe perparimit tone te perbashket ekonomik,politik e shoqeror,pasi nacionalizmi ekstremist i Sarajeves,i fryre dhe enjtur se tepermi prej etheve te shovinizmit e hegjemonizmit sllavomadhe,nuk e ka deshiruar dhe lejuar kurr kete “Mbrekulli” te till me natyre demokratike, qe e duam te gjithe,per te qene te barabart,jetuar ne harmoni dhe respektuar njeri tjetrin. Duke pare dredhite,pabesite dhe krimet e shumta qe jane kryer vazhdimisht dekade pas dekade ndaj shqiptareve nga element te ndryshem boshnjak,ne mund tu tregojme lidereve politik te tyre se tashme ne fjalorin e popullit tone te coptuar,diskriminuar dhe vrare me shekuj padrejtesisht prej sllaveve ballkanas,ka zene vend edhe nje fjale e “urte gojore” ku thuhet se “nje boshnjak eshte shtate here me i ashper e me gjaksor se sa nje serb,apo cerrnogoras”,atehere per c’far mardheniesh te mira e te shkelqyera boshnjako-shqiptare na flasin lideret e ketij nacionaliteti, kur faktet tragjike dhe historia tregojne te kunderten?E kemi per detyre dhe si obligim internacionalist,qe t’ju kujtojme dhe permendim edhe nje here te gjithe politikaneve drejtues me origjine nga Bosnja dhe forcave te tyre politike,qe te tregohen me human,me te zgjuar e me koherent dhe te mos shpenzojne shume kohe,pune,mund,djerse dhe para(euro), per qellime te mbrapeshta ne trojet tona,duke tundur shume sa andej e kendej flamurin boshnjak neper Malesi(Tuze ),Ulqin,Tivar, Plave,Guci e diku tjeter,dhe bere karshillek e provokime ndaj “Shqiponjes tone Dy Krenare”,por tu dalin zot tokave te tyre ne Bosnje,qe po ja u rremben e grabite per c’do dite me force okupatori serb.Do te ishte me mire per ta,por edhe per ne,qe te na lene te qete ne punet tona dhe te mos sillen si romet ne Kosove,duke luajtur shume me ndjenjat,te drejtat dhe simbolet e shenjta te shqiptareve ne Mal te Zi,pamvarsisht se kane nga pas mbeshtetjen dhe suportimin e gjithanshem djallezor te Qeverise antishqiptare Cerrnogorase,e cila pasi i ndjeke e terrorizone shiptaret naten,ftone boshnjaket diten per te blere tokat tona,me fletushka anadollake ne dore pa asnje vlere, duke e cilesuar kete si”levizje e lire popullsie,e drejte per te jetuar ne cdo hapsire”,e mashtrime te tjera qe u ka dale boja dhe nuk i shkojne shekullit te njezetenje.Nuk eshte aspak e kendshme per kohen e sotme ku sundone drejtsia,ligji dhe demokracia,qe boshnjaket te ndjekin perseri “vallen e zeze te dikurshme” te Podgorices e Beogradit,prej te ciles kane vuajtur dhe derdhur shume gjak edhe vet,prandaj ata duhet te jene gjithmon vigjilent,me sy te celur dhe me objektiv ne veprimet e tyre,duke shikuar vetem nga realiteti dhe e ardhmja,e jo te kthehen prapa nga e kaluara e erret historike qe kane shkruar klanet nacionaliste kriminale sllave ne Ballkan.

vazhdon:faqja ne vijim

Nosh

16-05-2012, 12:00

Shoqata atdhetare “Fronti i Bashkuar Shqiptaro-Amerikan” duke pare qendrime te tilla te partive te ndryshme sllave,qe flasin gjithmone hapur dhe indirekt me gjuhen e mashtrimit,te padrejtesise e urrejtjes,nuk mund te prese ndonje veprim te mire prej tyre,por ajo ka qene dhe mbetet mjaft e befasuar dhe e zhgenjyer,kur shehe se Korit te Kengeve Antishqiptare Sllave u jane bashkuar edhe disa persona karrierist te semure,te verber,pa nivel, pa vetdije kombtare,pa ndjenja atdhedashurie dhe te paafte per te qene lider e per tu bere drejtues nga rradhet e bashkekombesve tane.Njerez te till qe jane duke bere nje loje kaq te pandershme me kombin e vet,duke u sherbyer me sy te mbyllur padroneve sllav per nje cope rroge,kolltuk,apo karrike te piste,apo per te qene dikushi,i kane vene vetes nje emer te keq turpi dhe te mos shpresojne qe te marrin levdata e dekorata nga populli shqiptar.Jo vetem kaq,por nga gjaku yne edhe sot ka nga ata individ,qe megjithse jetojne ne trojet tona amtare dhe ne gjirin e popullit tone,i kane braktisur pergjithmone intereseat e tij ne menyre demonstrative,duke u future edhe ne Parti Politike Sllave,(serbe,malazeze,boshnjake e maqedonase),ku jane thurur e kurdisen te gjithe skenaret e zinje kriminal antishqiptar te dhunes. Te jetoshe ne trojet e tua,ne mes te popullit tend,te injoroshe forcat e tij politike dhe te hyshe neper parti te ndryshme sllave,per interesa te ngushta vetjake,mirqenie personale e karriere te pandershme e tj,ky eshte jo vetem nje veprim teper i ulet,por edhe i neveritshem,qe mund te kryej njeriu ndaj kombit te vet,i cili nuk ka se si te pritet mire prej bashkombesve tane dhe ndryshe mund te konsiderohet ai,kur nje akt i till behet larg popullit dhe jashte trojeve tona amtare.
Duke ju referuar gazetes ne internet Malesia.Org dhe nje shkrimi te saj qe mbane daten 10 prill 2012 me titull,”Boshnjaket ne Malesi nuk jane kolonizator” rezultone se kunder disa artikujve te shoqates “Fronti i Bashkuar Shqiptaro-Amerikan”,ka reaguar edhe Deputeti i Partise Demokratike Socialiste Malazeze,shqiptari Nikolla Gegaj,i cili nder te tjera eshte shprehur se: ”…Boshnjaket ne Dheun e Zi(Karabushkopolje),pjese brenda Komunes Urbane te Tuzit(Malesi) nuk jane kolonizator…ata jane aty fale punes se tyre te ndershme,duke i blere ato toka nga shqiptaret…ne Malesi banojne besimtar te tre religjoneve,te cilet jetojne ne harmoni me njeri tjetrin dhe ky eshte shembull per Mal te Zi e me gjere…deklaraten e FBSHA-se e vleresoi se shkrime te tilla,nuk mund dhe nuk guxojne te prishin marrdheniet e nacionaliteteve te ndryshme te Malesise…”.
Ne fjalorin e gjuhes se sotme letrare shqipe,botuar nga Akademia e Shkencave e Shqiperise,ne faqen 475,jepet qart ne menyre shkencore edhe perkufizimi i fjaleve “Koloni,apo Kolonizator e tj”,te cilat kane kuptime e shpjegime te ndryshme,ku nder te tjera emri koloni do te thote :”…popullsi e shperngulur nga nje vend ne nje vend tjeter,…apo vendosje e koloneve ne nje vend tjeter e tj…”.Per rrjedhim pjestaret e ketyre bashkesive(kolonive) quhen kolon dhe kur keta kolon dislokohen masivisht,ne forma te ndryshme te drejta ose te padrejta neper hapsira e territore te tjera(te huaja) me interesimin,fuqine dhe mbeshtetjen politike te nje pushteti te caktuar per qellime te mbrapeshta,atehere kolonet nuk mund te cilesohen me te till,por automatikisht ata marrin nje emer tjeter qe quhet Kolonizator,pasi kane ardhur dhe jane dyndyr per tu bere zot ne troje te tjera. Keshtu qe edhe 2-3 mije boshnjak me origjine nga Bosnja te vendosur ne menyre masive,gjoja per arsye humanitare brenda trojeve tona ne Dheun e Zi (Karabushkopolje) me ndihmen direkte te Qeverise se sotme Cerrnogorase,te cilet u masakruan para disa vjetesh po nga shteti serb e malazez,mbarte ne vetvete nje qellim shume te qart sllavizimi e spastrimi etnik te detyruar(nepermjet forces)e mjeteve financiare(para) dhe ata nuk mund te quhen kurrsesi ndryshe vecse kolonizator te mirfillte,se po kerkojne te bejne ligjin ne vatrat tona,pamvarsisht se Podgorica,zedhendesi dhe tellalli i saj Nikolla Gegaj,i antaresuar ne partine e antishqiptarit Millo Gjukanovic,komentojne e flasin te kunderten per te mbuluar grabitjen e tokave shqiptare.Parlamentari malazez,Zoti Nikolla Gegaj,i ndikuar se tepermi nga teori te ndryshme shoviniste e hegjemoniste antishqiptare sllave,ose i detyruar qe te hedhe kete valle,si dhe per tu sherbyer sa me mire e me shume interesave te padroneve te vet cerrnogoras,me nje llogjik anormale,po mundohet te gerrmoj,krijoi dhe gjeje fakte te rreme, per te argumentuar mashtrimin e shkive,se gjoja bashkekombesit tane nen Mal te Zi,i kane shitur me deshire trojet e tyre dhe jane larguar vullnetarisht vet,jo vetem sot prej Dheut te Zi(Karabushkopolje),por edhe dikur nga Tivari,Poidgorica Rozhaja,Plava,Gucia e tj,qe tani flasin vetem sllavisht.Eshte shume e sigurt se ky deputet edhe pas disa vjetesh do te flase e cirret perseri me te njejtat fjale,duke na thene po te njetat RRENA edhe per sllavizimin e trojeve tona ne Shipshanik,Vuksanlekaj e tj,te cilat jane vene ne shenjester dhe pe tentohet qe te grabiten nga kolon e kolonizator te ndryshem sllav.
Nuk eshte aspak e vertet,qe bashkatdhetaret tane,pronar legjitim te trojeve ne Dheun e Zi,jane mbledhur te gjithe se bashku dhe vullnetarisht ja u kane shitur pronat e tyre boshnjakeve,por kete veprim tipik kriminal e ka projektuar,organizuar dhe kryer si gjithmone vet Shteti mafioz Malazez,i cili i ka detyruar shqiptaret vazhdimisht me force,kercenim, dajak, kamxhik gome,burgosje,denime e debime,per ti larguar ata prej tokave te tyre dhe ne te njejten kohe,nga ana tjeter therrete boshnjaket e Sarajeves,duke u dhene atyre edhe lejen e ndertimit te ketij vendbanimi te ri sllav,me qellim per ta kolonizuar e sllavizuar gradualisht Malesine.Edhe kjo koloni e re boshnjako-cerrnogorase ne Dheun e Zi,ashtu si dhe shume te tjera ne pafundesi e vazhdimesi,u ndertua ne trevat tona e brenda popullit tone dhe jo ne hapsirat malazeze si Cetinje,Kotorr,Butva e tj,qe jane edhe me te zhvilluar nga trojet shqiptare,te lena qellimisht ne prapambetje e varferi ekstreme.
Deputeti Nikolla Gegaj nder te tjera thote se na qenka shume i shqetesuar,nga shkrimet e shoqates atdhetare”Fronti i Bashkuar Shqiptaro-Amerikan”,sepse po marrin ne mbrojtje shqiptaret e diskrimnuar e te drejtat e tyre dhe kritikojne ashper politiken kriminale te Qeverise Malazeze,veprim i cili sipas mendesive te tij mjerane po na prishe mardhenieve midis nacionaliteteve te ndryshme ne Malesi.
Prej ketij bashkpuntori te ngushte te Qeverise se Malit te Zi,megjithse konstatohet me frike e shqetsim fakti,qe mardheniet ndermjet nacionaliteteve te ndryshme ne kete shtet multietnik,brenda trojeve shqiptare dhe atyre cerrnogorase s’jane aspak te mira,ai si nje politikan primitive,me shkalle intelektuale mjafte te vobekt,qe e ka lene koha shume prapa,sikur jetone akoma ne kohen e endrrave titiste te “Bashkim-Vellazerimit” fallco jugosllav,i cili vdiq,duke bere vetvrasje tipike mesjetare orientale,nuk jepe aspak shkaqet dhe arsyet e verteta te kesaj gjendje kritike te ndere e plote rreziqe,qe ekziston aktualisht ne kete shtet.Jo vetem kaq,por ky sherbetor i zellshem i pushtetareve mafioz te Podgorices,per kete situate kaotike e parrugedalje,te krijuar nga vet Knjazet e rinje te Cetinjes po fajsone te tjeret,duke u munduar me kot te ruaj me fjale boshe statukuane e zymte cerrnogorase dhe i paralajmerone ata se nuk guxojne te prishin “unitetin e percare malazez”,i cili ka qene gjithmone inekzistent.
Per te mos u marre me me kete pseudolider shqiptar te partise malazeze ne pushtet,i ulur ne kolltukun e deputetit,pas sherbimeve te shquara antishqiptare qe ka kryer ai ndaj saj,kur ka qene Kryetar i Komunes Urbane te Tuzit ,duke ndihmuar ne ushtrimin e dhunes ndaj malesoreve ne shtator 2006,ndertimin e kolonive te reja sllave,grabitjen e tokave shqiptare,sllavizimin e trojeve tona amtare,spastrimin dhe largimin e bashkombesve tane nga punet shteterore, sabotimin e hapjes se Universitetit Shqiptar,te statusit te Komunes se Tuzit,mohimin e te drejtave te ligjeshme te popullit tone ne Mal te Zi e tj,po i themi atij se shoqata patriotike, ”Fronti i Bashkuar Shqiptaro-Amerikan” do te vazhdoje pa asnje lekundje e hezitim detyren e saj te shenjte dhe do te demaskoj edhe me ashper,politiken antishqiptare te dhunes e te krimit qe ndjeke Shteti Cerrnogoras dhe Qeveria e tij,deri atehere,kur popullit tone qe jetone ne trojet e veta,ti jepen te gjitha te drejtat e tij te ligjshme qe i jane privuar per dekada me rradhe.
E ndjejme te nevojshme qe ti kujtojme edhe nje here ketij zotriu te veshur gjere ne dhembe me pushtetin e shkive,se historikisht midis popullit shqiptar,te vrare e diskriminuar neper shekuj dhe pushtetareve malazez te cdo kohe qe kane ushtruar gjithmone dhune ndaj tij,nuk ka patur dhe nuk do te kete kurr e asnjehere marrdhenie te mira.Qysh para njeqind e ca vjetesh kur keto troje arberore,ju dhane padrejtesisht me force dhe u pushtuan me dhune prej ketij shteti fqinje,populli jone i pafajshem e i pambrojtur,ka shijuar vetem dite te zeza dhe pare masakra e tragjedi te pergjakeshme njera pas tjetres,te cilat mbajne vulen e Malit te Zi.E njejta gjendje e rende per shqiptaret vazhdone te ekzitoj perseri dhe kete e di shume mire edhe Nikolla Gegaj,por ai duke u larguar nga interesat e popullit te vet dhe futur kryet ne zgjedhat(kularet) e qerres se prishur malazeze,qe po shkon drejt gremines, nuk guxon te ngrej zerin e thote te verteten,pasi e prete i njejti fat i keq,si shume sherbetor te tjere,qe kane punuar per llogari te Malit te Zi e Serbise,te cilet edhe tani vazhdojne te sillen me egersi si okupator ndaj popullit tone qe jetone ne trojet e veta autoktone.
Po i bejme vetem nje pyetje Zotit Nikoll Gegaj,ku ishit Ju Zotri,kur ushtaret kriminel cerrnogoras me urdher te vrastareve Millo Gjukanovic,Filip Vijanovic e tj,e mbyten ne gjak tere popullin tone ne Malesi me 9 shtator 2006,duke fyer e perdhosur edhe simbolet tona te shenjta kombtare,apo ktheje gota me shlive,vodka e shampanje,duke kryer inagurimin e banesave dhe shtepive te reja te koloneve boshnjak ne Dheun e Zi?
Do te vije koha mjaft shpejt edhe per Ju Zoti Nikolla e disa te tjere,te dashuruar shume pas partive politike sllave antishqiptare,qe te pendoheni thelle, duke i denuar rende veprimet tuaja qe keni bere kunder popullit e kombit tone,por edhe ndaj drejtesise,ligjit e demokracise.
Ne si bashkekombas,qe nuk kemi asnje qellim te keq e te paramenduar ndaj jush,por edhe ndaj popullit e shtetit fqinje malazez,u bejme thirrje te sinqert juve dhe te tjereve si ju,qe te rreflektoni drejt,duke i pare me objektivitet qendrimet dhe aktivitetin tuaj,per tu kthyer nga e mbara dhe hedhur tej mendimet e paragjykimet e akumuluara e rezervuara ndaj shoqates FBSHA,e cila nuk do ta ndale per asnje cast,punen e saj patriotike,per te mbrojtur interesat e popullit tone dhe vlerat e demokracise,sa here qe ato rrezikohen te preken e dhunohen,nga njerez,apo klane te ndryshme,qe jane te lidhura ngusht me krimin dhe i sherbejne atij.Ka ardhur koha qe Mali Zi,i cili po akuzohet shpesh nga mediat e huaja perndimore si nje shtet mafioz, Qeveria tij,lideret e saj dhe sherbetoret e tyre shqipfoles,te largohen perfundimisht nga mendesite e dikurshme te errta shoviniste sllave,qe mbartin ne vetvete dhune e urrejtje.Me Popullit e Kombit Shqiptar sot ata duhet te ndertojne marrdhenie te reja,te drejta e te qendrueshme,pasi ne kunderten do te vazhdojne te perballen me reagimin e fuqishem te tij,pamvarsisht se kane forcen e pushtetit te tyre.Vetem keshtu do te krijohen mardheniet te mira midis nacionaliteteve te ndryshme brenda Shteti Multietnik Malazez,per te shkuar drejt zhvillimit,fuqizimit e perparimit dhe Bashkimit Europian,Natos e Demokracise,duke zene vendin e tij te merituar ne to.
Nga:
Andy Apolloni
Paulo Traboini
New York, 13 May,2012.

Nosh

16-05-2012, 15:54

BASHKËRENDIMI DHE BASHKËPUNIMI I NGUSHTË SLLAVO-ORTODOKSO-ISLAMIST PËR ZHDUKJEN E SHQIPTARËVE

http://kosova.albemigrant.com/wp-content/uploads/2012/05/QAMIL-ZEKOLLI.jpg (http://kosova.albemigrant.com/wp-content/uploads/2012/05/QAMIL-ZEKOLLI.jpg)

“Padrejtësia kudo që ndodhë , është kërcënim i drejtësisë në gjithë botën “- Martin Luther King
Daja Zeqir, unë nipi yt Qamili,kërkoj ndjesë, që së pakut me rastin e nderimeve të fundit për në jetën e amshueshme, nuk munda të realizoj një ceremoni mortore, ashtu si e keni dëshiruar dhe merituar, nuk munda të mbetem besnik ndaj opinionit, qëndrimeve dhe bindjeve tuaja lidhur me besimin dhe dëshirën tënde për ceremoninë mortore!
Qysh prej vitit 1054, kur u bë përçarja, ndarja e besimit të krishterë në dy blloqe dhe në dy qendra, në besimin e krishterë ortodoks me qendër në Stamboll dhe në besimin e krishterë romano-katolik me qendër në Romë, kundërthëniet në mes tyre kurrë nuk pushuan deri në këto momente që po i shkruaj këta rreshta dhe nuk pati kurrënjëherë afrim, apo bashkëpunim në mes tyre .
Sllavo-ortodoksizmi duke pasur si qendër Stambollin, e Stambolli duke qenë një qytet në ndarjen e Evropës dhe Azisë, duke qenë qytet me shumicë dërrmuese të përkatësisë islame, duke qenë edhe kryedendër e perandorisë Osmane, u përdor nga sllavo-ortodoksizmi për projektet nxitëse kundër perëndimit dmth. kundër besimit të krishterë romano-katolik.
Për fat të keq pozita gjeostrategjike e shqiptarëve ishte në prag të derës së Stambollit dhe thyerjet, betejat, luftrat e para do të fillonin mu në trevat shqiptare, por edhe qëndresat e para, gjakderdhjet dhe pasojat do të barteshin në radhë të parë nga vetë shqiptarët .
Të gjitha betejat dhe luftrat më të përgjakura u zhvilluan kundër shqiptarëve dhe impakti kryesor kundër forcave lindore vinte pikërisht nga shqiptarët .
Me pushtimin e trojeve shqiptare filloi edhe islamizimi i dhunshëm i popullsisë me besim romano-katolik dhe asimilimi i tyre .
Përveç dhunës ndaj gjithë popullsisë së krishterë shqiptare,(ortodokse dhe romano-katolike), zbatohej politika e taksave dhe gjobave të rënda si në pasuritë materiale , ashtu edhe në marrjen nizam të djemve dhe tretjen e tyre me dumbëdhjetë vjet e më vonë shtatë vjet shërbim ushtarak . Por për familjet autoritare që nuk bindeshin dhe pushteti ua kishte frikën përveç vrasjeve, burgosjeve, torturave, dënimeve zbatohej edhe internimi i familjes, lagjes, i gjithë fshatit ,apo edhe i gjithë popullësisë së një krahine, nëpër ujdhesa të Egjeut, apo në shkretëtira të Anadollit .
Popullsia shqiptare me besim ortodoks që pranonte autoritetin e kishës sllavo-ortodokse në trojet dardane, dhe pjesa shqiptare që pranonte islamizmin si besim të vetin, u trajtua krejt ndryshe nga ajo krishterë romano-katolike dhe dalëngadalë filloi joshja e tyre nga të gjitha pushtetet okupuese . Kleri ortodoks shkollohej kryesisht në Stamboll, në Athinë dhe në Moskë . Kisha sllavo-ortodokse kishte arritur që me lajka të përfitonte lirinë e ushtrimit të riteve fetare në gjirin e perandorisë osmane .
Pasi klerikët ordodoks predikonin në greqishte, ose në sllavishte, një pjesë e madhe e shqiptarëve të këtij besimi u asimiluan në grekë respektivisht në sllavë . Eshtë tipik rasti i shkijëve, ( jo i kolonistëve serbë ), në territoret e Dardanisë antike, apo i vilajetit të Kosovës që edhe sot e kësaj dite ADN-ja e tyre është iliro-shqiptare .
Në shekullin e kaluar i gjithë vilajeti i Kosovës u robërua nga sllavët serbo-bullgar, të cilët vazhduan të njejtën politikë sikur perandoria osmane, bile në mënyrë edhe më të egër . Në të gjitha periudhat zona të tëra të trevave shqiptare , për të mbijetuar, mbanin nga dy emëra . Një emër e kishin të besimit islam që përdorej në administratë, në rrugë, në punë dhe në të gjitha formalitetet zyrtare, kurse emërin tjetër e mbanin të besimit të krishterë romano-kotolik dhe e përdornin vetëm brenda familjes, ku edhe mbanin të gjitha ritet fetare të krishtera, sdo mendë në mënyrë ilegale . Familje të tilla kemi edhe sot në disa treva të Kosovës . Në të gjitha kohët familjet e krishtera përbuzeshin dhe nënçmoheshin nga pushteti dhe në anën tjetër, pjesa e islamizuar e popullsisë cytej që mos ti pranonte në mesin e tyre, t’i leçiste dhe në shumë raste edhe t’i ndjekte duke i gjuajtur me gurë, pjesëtarët e besimit të krishterë romano-katolik ,(këtë e tregonte edhe nëna Emine (Marie), nga rrethi i Kumanovës, në vitet ’90-ta në Duisburg të Gjermanisë, kur shkoja për vizitë në familjen e tyre). Pra, familjet e krishtera në shumë anë nuk guxonin të deklaroheshin, por edhe sot e gjithë ditën nuk kanë guxim të deklarohen haptas që i takonin dhe i takojnë besimit të krishterë romano-katolik. Për fat të keq edhe sot e kësaj dite shumë familje të tilla, nga përzierja e martesave me familje të besimit islam, nga frika se nuk do të mirëpritet deklarimi i tyre si të krishterë , heshtin dhe ngurrojnë të deklarojnë opinionin e tyre që e ruajnë thellë në zemër dhe në shpirtin e tyre .
Sllavo-ortodoksizmi dhe islamizmi në bashkërendim dhe bashkëpunim të ngushtë sistematik për asimilimin dhe zhdukjen e shqiptarëve
Në kohën e perandorisë osmane sllavët kishin një trajtim të privilegjuar në krahasim me shqiptarët . Ata kishin të drejtën e besimit dhe praktikimit të riteve fetare ortodokse, të drejtën për shkollim në gjuhën e tyre, kurse shqiptarët nuk i gëzonin këto të drejta.
Me shpartallimin e perandorisë osmane trojet shqiptare u nxorën në pazar nga vetë perandoria për ti joshur apetitet sllavo-ortodokse të Moskës, Beogradit e Athinës .Prej më shumë se 100 mijë km², Shqipëria londineze ngeli vetëm me rreth 28 mijë km² , sepse të tjerat u aneksuan nga Serbia, Mali i Zi dhe Greqia, me ndihmën e Rusisë dhe me pamundësinë e mbrojtjes nga shtetet përendimore . Edhe kjo pak Shqipëri , përveç përpjekjeve dhe gjakut të derdhur , është një dhuratë e bërë për popullin shqiptar nga ana e disa shteteve mike evro-përendimore dhe SHBA-ve.
Shkëmbimi i popullsive Greqi-Turqi dhe shpërnguljet e shqiptarëve nga vilajeti i Kosovës, (si turq, sepse atyre u ndrroheshin emërat, mbiemërat, shtetsia dhe përkatësia kombëtare në Shkup, para se t’i dërgonin për nëTurqi), në Turqi flasin qartë për bashkërendimin dhe bashkëpunimin në fjalë .
.
Le të më falin imamët e ndershëm , të cilët kurrë nuk mohuan që para se të ishin hoxhë ishin shqiptarë, të cilët kanë hangër ma shumë dajak, sesa bukë gjatë gjithë jetës së tyre nga OZN-a , ose UDB-ja, !
Hoxhollarët në kohën e Perandorisë Otomane ishin pushteti vetë, por i padeklaruar, kurse në kohën e Serbisë së parë ishin kthyer në misionarët më të rrezikshëm në shërbim të pushtetit okupues për asimilimin e popullsisë shqiptare . Ata ishin bërë “dërzhavni imami” që don të thotë imam shtetëror, të cilët paguheshin drejtpërdrejt nga Beogradi. Rrogat e tyre ishin në rangun e ministrave dhe me një rrogë mujore të cilën e merrte imami i tillë , mund të blente dy penë qe(kije), që për kohën ishte vlera e një hektari tokë pune. Porosia e tyre ishte që, imamët çdo të dytën fjalë t’i predikonin popullit se ishin turq, në vend të fjalës musliman, kurse emërtimi shqiptar të çrrënjosej nga fjalori ynë i përditshëm dhe nga zhargoni i ngjarjeve historike. Efekti predikues i kësaj maskarade antishqiptare arriti deri aty, sa që një pjesë dërrmuese e pleqëve, që edhe vetë i mbaj mend, betimin kryesor e kishin “-Pasha turqninë!, Në kofsha turk i biri turkut ! …” etj. Kurse pohimi “jemi turq, jam turk,…” kishte zëvendësuar atë shqiptar . Ky lloj imamësh shkonin deri aty sa që popullsisë së besimit islam i predikonin që “…serbin ortodoks e kemi më të afërt se shqiptarin katolik.” , “…e dini sa afër e kemi serbin ortodoks, sa trashësia e mazës së qepës, kurse katolikun shqiptar sa trashësia e pjesës tjetër të qepës!…”, “…katoliku shqiptar, për tu konvertue në fenë islame, së pari duhet të shkojë të konvertohet në kishën ortodokse serbe, për ta zbutur fenë katolike dhe të praktikojë ate së pakut tre vjet, e tek pastaj të vij të konvertohet në fenë islame.”, por jo vetëm kaq, sepse “këshillonin” edhe se “…në qoftë se je i shoqëruar me gruan dhe takohesh me një serb dhe një shqiptar të krishterë, gruaja e besimtarit islam duhet të fshihet pas serbit që mos ta shoh katoliku,…”, që ,”…mos e dërgo djalin në shkollë se bëhet shkja !, …mos e dërgo vajzën në shkollë se bëhet shkinë! , …djali që i lëshon flokët bëhet shkja ! ,…vajza që nuk mbulohet me ferexhe bëhet shkinë ! ” , “…varri i muslimanit sa më shpejt të zhduket është aq më sevap!, …është haram të rregullohet varri i muslimanit, sepse shkijet i rregullojnë varret !”, “…kjo botë është e kaurrëve, kurse bota tjetër është e muslimanëve !” e shumë prapështi të këtij lloji që vetëm hoxhollarët me gjak të prishur dinin t’i bënin .
Pasojat e predikimeve të tilla për popullin shqiptar janë të pariparueshme, sepse kanë bërë efektin e tyre direkt. Po ju jap vetëm një shembull, – në fshatin tim të lindjes Bllacë, komuna e Therandës , sipër lagjes Guraziu është një lendinë e shkretëruar në të cilën deri para njëzetë e pesë vitesh janë varrosur bashkëfshatarë të një pjese të fshatit tonë, unë mbaj mend mirë raste varrimi me emër e mbiemër dhe sot nuk dihet asnjë gjurmë varresh . Si pasojë, sot një pjesë madhe e bashkëfshatarëve të mi nuk dinë as varret e prindërve të tyre, e lere më varret e gjushërve që nuk vjen as në shprehje .Këtë “meritë” të imamëve antishqiptar , gjithësecili nga ju lexues të nderuar, mund ta verifikojë vetë pa më të voglin mundim . Mjafton të bëni një vizitë në kodrinën sipër lagjes Guraziu të fshatit Bllacë .
Nuk do mend të gjitha këto bëheshin në bashkëpunim të ngushtë dhe me direktiva të dhëna nga OZN-a dhe më vonë nga UDB-ja . Bashkërendimi dhe bashkëpunimi në mes sllavo-ortodoksizmit dhe islamizmit kishte shkuar deri aty sa që një numër i madh rusësh e sllavësh të tjerë ishin shkolluar në mejtepet e medresetë e Stambollit dhe ishin trajnuar në Moskë e Beograd e pastaj ishin dërguar si imamë nëpër vendbanimet shqiptare për t’i spiunuar dhe për t’i asimiluar shqiptarët . Edhe Kurani që përdorej në territoret shqiptare ishte i modifikuar dhe i përshtatur për dezorientimin kulturor dhe kombëtar të shqiptarëve .
Për fat të keq edhe në Jugosllavinë e Titos një pjesë dërmuese e imamëve ishin anëtarë të LKJ-së dhe ishin dora e djathtë e pushtetit në spiunimin e popullsisë shqiptare tek organet e sigurimit shtetëror .
Shihni sot gjendjen e Sanxhakut të Bislim Boshnjakut, bashkëluftëtarit të Isa Boletinit , shihni sot gjendjen e Plavës dhe Gucisë së Ali Pashë Gucisë si janë katandisur dhe kanë humbur identitetin e tyre, gjuhën e tyre dhe e quajnë veten e tyre sanxhaçki muslimani, (muslimanë të Sanxhakut) , respektivisht cernogorski muslimani, (muslimanë të Malit të Zi), kur fare mirë e dimë që ata deri para pak dekadash ishin shqiptarë, çka tregojnë qartë edhe mbiemërat e tyre shqiptar , si Laiç=Lajçi , Gashiç=Gashi , Shaliç=Shala , Shkreliç=Shkrreli , etj. Po për boshnjakët kur do të dimë se në ç’kohë janë asimiluar ! Iu mbetet historianëve të punojnë për të ndriçuar këtë tragjedi pellazgo-iliro-shqiptare .
Në kohën e kriminelit të radhës Millosheviç, prap imamët u bënë “dërzhavni imami” , sepse Beogradi iu lidhi paga të majme dhe iu bëri privilegje nga më të ndryshmet . Një pjesë e madhe e spiunimit të populit shqiptar bëhej pikërisht nga vetë imamët shqipfolës . Në vitet ’90-ta, sidomos pas largimit të punëtorëve shqiptarë nga puna dhe vendosjes së masave të dhunshme dhe segregacionit të plotë në Kosovë dhe viset tjera shqiptare, filloi me të madhe propagandimi i imamëve që i paguante Beogradi për mbledhjen rreth veti edhe të asaj pjese të popullit shqiptar , të cilët kurrë nuk kishin vënë këmbën as në Kishë e as në xhami. Pra rifilloi islamizimi i popullsisë shqiptare . Kulmi i tradhëtisë dhe vetëdenoncimit të imamëve ishte organizimi dhe mbajtja e zgjedhjeve të serbisë , në veçanti të partisë së kriminelit Millosheviç , SPS në xhamitë tona . Në ditët tona pjesa dërrmuese e xhematit në xhamitë tona janë ata njerëz të cilët ishin dikur anëtarë të devotshëm të LKJ-së, nëpunës shtetror, policë e spiunë të UDB-së dhe të cilët përjashtonin mësuesit tanë që shiheshin te dera e oborrit të xhamisë ditën e bajramit, edhepse këta të fundit nuk luteshin, por vetëm ishin spektatorë të faljes së namazit të festës së Bajramit . Çfarë të drejte morale ,njerëzore e kombëtare kanë imamët e tillë të qëndrojnë ende në ato xhami ?!…
-Kur njeriut i zihet bishti me derë !
Pas luftës së shenjët të UÇK-së dhe çlirimit të Kosovës nga çizmja serbe, në vendin tonë dolën në shesh fenomene të reja . Përveç ndërtimit të xhamive jasht traditës dhe motiveve ekzistuese edhe në ato fshatra të thella që kurrë më parë nuk kishte xhami , u krijuan edhe qendra e sekte të reja fetare ekstremiste që kurrë më parë nuk i kishte parë dhe njohur populli ynë . Po të analizojm dhe të studiojm mirë të kaluarën e misionarëve të këtyre sekteve ekstremiste, (lexo: terroriste), pjesa dërrmuese e përfaqësuesve të tyre janë nga ata individë të cilët i takojnë grupit të cilët kanë qenë nga “shqiptarët e ndershëm” në bazë të propagandës së Beogradit . Ndër individët që drejtojnë dhe ata më aktivët në këto veprime antishqiptare janë pjesa dërrmuese e imamëve, hoxhollarëve, por kanë afruar rreth veti edhe shumë këngëtarë e artistë , të cilët deri më 1999 merreshin me këngë të përkthyera nga gjuhët sllave, arabe, rome, turke, induse etj, degjeneronin muzikën popullore shqiptare, sepse ato këngë prezantoheshin si muzikë shqiptare, në anën tjetër këta këngëtarë e artistë frekuentonin klubet e natës ku edhe promovoheshin dhe merreshin me përdorimin e drogës dhe shitjen e shpërndarjen e sajë, kurse alkooli ishte një rutinë për ta . Kjo kategori njerëzish tani kanë ndërruar pamjen dhe sjelljen e tyre, sepse meshkujt përveç që kanë lëshuar mjekrra, veshin pantallona të shkurtra , por tani kanë ndryshuar edhe repertoaret e këngëve të tyre dhe gjithë repertoarin e këngëve i kanë zëvendësuar me këngë e uluritje arabe dhe me derse, (ligjërata fetare), nëpër xhamitë dhe në disa nga shkollat private e publike ku kanë ndikim, kurse femrat që sot i shohim të mbuluara me ferexhe dhe me shami me ngjyra fetare dhe na paraqiten sikur engjuj dhe nuk pranojnë as ti japin dorën njeriut me të cilin përshëndeten , pjesa dërrmuese e tyre dikur ishin nga femrat më të përdalura dhe merreshin me prostitucion, me konsumim e shpërndarje drogash nëpër klubet e natës që u sillnin përfitime të majme materiale pronarëve të tyre dhe ndonjë shefi të lartë të policisë serbo-çetnike, pse jo edhe ndonjë zyrtari të niveleve komunale , të cilët ishin mburojë e tregëtarëve dhe tregëtive të pista . Në këtë kategori janë kyçur edhe shumë intelektualë me bisht të zënë me derë nga UDB-ja, për të bërat kundër kolegëve të tyre të dikurshëm dhe rinisë studentore, të cilëve iu jepet bukur shumë vënd dhe hapsirë në mediat tona të shkruara dhe elektronike dhe në institucionet më të larta shtetërore të shtetit tonë të brisht laik . Ky kor i organizuar me dhunë shantazhuese nga ana e Beogradit janë dora e djathtë e sllavo-ortodoksizmit dhe islamizmit në shërbim të asimilimit, tjetërsimit, zhdukjes dhe shfarosjes së popullit shqiptar duke cenuar në rend të parë gjuhën, kulturën, traditën, historinë, të tashmen dhe të ardhmen e shqiptarëve . Kjo dihet mirëfilli, por pse vallë kurrë nuk reagoi Bashkësia Islame e Kosovës,(BIK-u), për këto degjenerime të radhës ?!… Erdhi një ditë që më 11 shtator 2001 , kur ndodhi sulmi terrorist ndaj kullave binjake në qendër të Nju Jorkut , një imam në Prizren nxori besnikët dhe shërbëtorët e tij në rrugë, që me tabaka të shpërndajnë llokume në shenjë solidarizimi me terroristët e organizatës Al Kaida . Erdhi një ditë që këta misionarë të dalin dhe të rrahin disa nga ata imam të vërtetë , që kurrë nuk harruan që para se të ishin hoxhë ishin dhe janë shqiptarë . Erdhi një ditë që këta misionarë shanë Gjergj Kastriotin , Nënë Terezën e Pjeter Bogdanin , sepse i pengon vlera që bartin këto personalitete të historisë sonë kombëtare dhe respekti që gëzojnë në popull . Erdhi një ditë që këta misionarë të dalin në rrugët e Prishtinës , por edhe në kalanë e Prizrenit , të ulurisin në arabisht me flamur të organizatës terroriste Hamas dhe të kërkojnë ndërtimin e një xhamie në trojet e universitetit , por edhe në kalanë e Prizrenit . A thua se nuk paska xhami në Prishtinë e Prizren ?!… Autoparlantët e vendosur në minaretë e xhamive të Prishtinës, Prizrenit dhe gjithandej trojeve shqiptare, na e prishin gjumin në ora pesë të mëngjesit me ulurimën lemeritëse e rrënqethëse dhe ate jo në shqip, por në arabisht edhepse 90% e popullsisë nuk janë praktikues .
Po pse kërkohet të ndërtohet xhami mu në trojet e universitetit ?!… Pse kërkohet të ndërtohet xhamijë në kalanë e Prizrenit ?!…
Nuk do mend, sepse në trojet universitare gjëndet kisha sllavo-ortodokse, e cila në bazë të pohimeve të imamëve është motra e madhe e xhamisë, pra aty është kisha ortodokse serbe e ndërtuar nga autoritetet okupuese serbo-çetnike te Millosheviqit në kohën e okupimit të Kosovës në të gjitha lëmitë e jetës, që ende nuk është bërë meremet. Me ndërtimin e xhamisë ,pretendohet të përgatitet terreni që, të fillojë procedura për legalizimin dhe meremetimin e kishës ortodokse serbe në zemër të Prishtinës dhe ate, në trojet e ndërgjegjjes dhe të krenarisë kombëtare, pra në trojet e universitetit të Kosovës dhe me fondet e qeverisë së Kosovës , që janë ndjersa dhe të hollat e taksapaguesve të qytetarëve të Republikës së Kosovës .
Le të më falin njerëzit hallexhinjë dhe të mashtruarit qoftë nga fukarallëku, qoftë nga rënja viktimë nga këta misionarë maskarenjë !

Nosh

16-05-2012, 15:57

Këta mjeranë, pra këta misionarët, janë njerëzit më të mjerë që thithin ajrin, pinë ujin dhe hanë bukën e Kosovës me hile dhe me zemër të zezë . Këta mjeranë kanë bërë aq shumë mëkate ndaj familjes së tyre, fqinjëve, shokëve e miqëve të tyre, ndaj gjithë popullit shqiptar, sa që sot detyrohen të luajnë vallen ashtu si iu thotë, pra ashtu si i urdhëron Beogradi, sepse të tillët janë të shantazhueshëm dhe prandaj zhantazhohen nga UDB-ja . Në fillim të shekullit XXI, kundër dëshirës së tyre lëshojnë mjekrra, veshin pantallona të shkurtra mbi zogun e këmbës, i detyrojnë gratë, motrat, kunatat, vajzat e tyre të vishen në ferexhe dhe shamija fetare dhe të dallohen prej popullit të tyre , sepse Beogradi ashtu kërkon që shqiptarët të paraqiten para botës si islamistë ekstremistë dhe mundësisht të largojë përkrahjen e shteteve të Evropës dhe SHBA-ve për Kosovën, Shqipërinë dhe shqiptarët në përgjithësi . Edhe rasti i tentimit të sulmit ndaj bazës së ushtrisë amerikane në Nju Xherzei dhe rasti i vrasjes së ushtarëve amerikanë në aeroportin e Frankfutit në Gjermani janë bashkërendim dhe bashkëpunim i ngushtë ndërmjet atyre që unë i quaj sllavo-ortodokso-islamistë .
Duke i analizuar këto të bëra, po e përsëris që këtyre mjeranëve iu është zënë bishti me derë nga UDB-ja dhe nuk pritet asgjë e mirë prej tyre !
Për fat të mirë evropianët dhe amerikanët i dinë mirë këto lojëra dhe nuk pinë uji më , sepse sot nuk është koha kur shqiptarët nuk mund të flasin për veten e tyre dhe në mos sot nuk do të vonojë dhe vetë ineligjenca shqiptare do të ngritet kundër këtyre maskarenjëve servilë .
Imponimi i ceremonive arabo-xhihadiste dhe mungesa e kurajos së shqiptarëve për ti kundërshtuar imamët
Me rastin e ndonjë varrimi si në atdhe, ashtu edhe në diasporë , imamët kanë ndryshuar ritet e ceremonialet e mortjes dhe të varrimit nga ato që ne i njihnim para vitit 1981, sepse përveç faljes së xhenazës dhe thirrjes së tallkinit, pjesa dërrmuese e imamëve, tashti arkivolit po i hudhin një leckë të gjelbër me ca shkresurina arabe gjatë gjithë kohës, prej shtëpisë deri te varri, pastaj me të mbuluar kufomën e të ndjerit në varr , imamë, hoxhollarë e haxhinjë po organizohen në kor dhe po fillojnë këndimin e këngëve arabe që kurrë më parë nuk i kemi parë dhe ndëgjuar, po i detyrojnë të gjithë pjesëmarrësit të ulen galuç(kacul) derisa ata po i mbarojnë uluritjet e tyre në një arabishte që mund ti ngjajë çdo uluritje tjetër përveç origjinalit ! Këndime të tilla organizohen edhe me rastin e varrimit të ndonjë komandanti e ushtari shumë të nderuar të UÇK-së , edhe me rastin e varrimit të ndonjë intelektuali e veprimtari të çështjes kombëtare, edhe me rastin e varrimit të ndonjë prindi të dëshmorëve e të cilitdo të ndjerë ku imamët e tillë kanë mundësinë të imponojnë mënyrën e ceremonialit mortor arabo-xhihadist . Nga frika se “mos po e prishin ” ceremoninë mortore pothuaj pjesa dërrmuese e pjesëmarrësve përulen para autoritetit tradicional të imamëve të mbështjellur me pushtetin e të gjithë okupatorëve të popullit tonë që nga otomanët e deri te sllavo-ortodoksët .
Pjesa tjetër e pjesëmarrësve të cilët nuk i përfillin këto ceremoniale të huaja për popullin dhe traditën tonë qëndrojnë në këmbë dhe nuk i ngrisin lartë as duart e as këmbët, por me qëndrimin e tyre stoik nderojnë të ndjerin, të afërmit e të ndjerit dhe injorojnë imamët e tillë arabo-xhihadistë dhe misionarë të sllavo-ortodoksizmit dhe islamizmit .
Për fat të keq, imamët, edhe sot e gjithë ditën janë imponues , përbuzës, poshtrues, denigrues, asimilues e çka jo tjetër ndaj vlerave të mirëfillta kombëtare shqiptaro-iliro-pellazge .
Varrimi i fundit ku isha prezent ndodhi në fshatin Karvasari të komunës së Malishevës të njohur si fshat me dy besime fetare. Banorët e fshatrave të kësaj ane , jo vetëm qytetarët e Karvasarisë, por edhe nipat e tyre i quajnë romano-katolik, sepse këta të fundit janë nipa të Karvasarisë . Më 28 shkurt 2012 ndrroi jetë Zeqir O. Gërdalla ,(Mhill Gërdalla, sipas atyre që dinë për pakëzimin e tij), një prej pleqëve më me zë të asaj treve, për nga zgjuarsia dhe njohja e traditës së vjetër iliro-shqiptare . Zeqir Gërdalla ishte personi , i zgjedhuri parë , i cili pranoi që të hedh gurthemelin e kishës romano-katolike në fshatin e tij , ishte gjithashtu personi që preu shritin përurues të hapjes së kishës . Për hirë të mirëkuptimit dhe harmonisë ndërfetare Zeqir Gërdalla pranoi të vejë edhe gurthemelin e xhamisë së fshatit . Ai ishte njeri me bindje plotësisht të besimit të krishterë , por nga rrethanat , pothuaj gjithë miqësinë i kishte të besimit islam, por familja e tyre nuk ishte praktikuese e riteve fetare. Aty pritej dhe flitej vetëm bujarisht, miqësisht dhe shqiptarisht, sepse izmat nuk kishin vend . Më 28 shkurt në darkë filluam bisedën rreth mënyrës së rrjedhes së ceremonisë mortore , temë që e hapa unë duke dashur të jemi besnik ndaj opinioneve dhe dëshirave të të ndjerit . Si gjithëherë aty u fol shumë , por nuk u vendos asgjë konkrete, përveç pastrimit të trupit të të ndjerit që ishte bërë nga familja. Pra kjo dihej mirë, se nuk do të kishte hoxhë që do të prekte kufomën e tij . Pyetjet se ; -çka do të thojnë miqtë?, çka do të mendojnë kojshitë?, çka do të thojnë bashfshatarët?, e një mori pyetjesh të tilla të kota, sikur mos të njihej dhe sikur mos të diheshin paraprakisht idetë dhe opinionet e të ndjerit rreth besimit fetar , nuk kishin të ndalur . Për habinë më të madhe në mesin e të pranishëmve kishte edhe individë që heqen si intelektualë dhe ngulmonin në bërjen e ceremonialit mortor islam , kishte edhe burra që e kishin shoqëruar të ndjerin me rastin e prerjes së shiritit për hapjen e kishës në fshat, kishin pirë verë bashkë dhe kishin marrë pjesë edhe lutjet fetare në atë rast , por ishin indiferent dhe nuk bëzanin fare . Këta të fundit kishin ngrënë edhe dreka e darka në restorante të ndryshme bashkë me Zeqir Gërdallën dhe priftin e fshatit . Ndonjë rast më kishin telefonuar edhe mua, por pasiqë unë ndodhesha në Prishtinë, ose jasht vëndit nuk kisha pasur rast t’iu bashkangjitem në një ndejë të tillë . Prej të pranishmëve në mbrëmjen e 28 shkurtit vetëm një nip i Zeqir Gërdallës , Ganiu i tha gjerat shkurt dhe trup para të gjithëve .
“-Burra ! – tha ai, -Qamili po thotë që nëse ne i respektojmë opinionet, idetë , besimin dhe dëshirat e dajes Zeqir, ceremonia e varrimit duhet të behet ashtu si ka dashur i ndjeri, ose tek e fundit mos thirrni as hoxhë e as prift, për ceremoninë mortore , se nuk bëhet nami ! Në qoftë se duanë të vijnë i ftoni thjeshtë, vetëm si pjesëmarrës në varrim !”
Mirëpo nuk patëm përkrahje dhe fundi mbet pezull , me hoxhë po, por pa i përcaktuar kufijtë as në vija të trasha . Pra kishte vend për manipulime të shumta . Me sa e di unë, prifti i fshatit nuk ishte ftuar dhe nuk ishte lajmëruar fare, edhepse ishte mik shumë i mirë i të ndjerit !!!… Më 29 shkurt do të bëhej varrimi . U grumbulluan shumë miqë e dashamirë, erdhi edhe imami i fshatit, një i ri me të kaluar shumë të dyshimtë, por që tani mbante çallmën e imamit të fshatit . Si gjithë imamët edhe hoxha në fjalë, megjithëse më i ri në moshë se pjesa dërrmuese e miqëve, pa pyetur askend iu drejtua vendit të nderit në odën e Gërdallëve . Askush nuk kundërshtoi . Unë si nip i Gërdallëve u ngrita dola jasht dhe takova kryetarin e fshatit me qëllim që të ndaloja uluritjet në arabisht para trupit të të ndjerit . Në fund me pikë të zorit arrita që të siguroj që së pakut te varri mos të këndohej dhe mos të bëhej asnjë lutje në gjuhën arabe, përndryshe për gjerat tjera , në qoftë se këmbëngulja, isha i bindur që do të lindnin probleme ndërmjet meje dhe ndonjërit prej anëtarëve të familjes Gërdalla. Ora 13 e 30 minuta dalin tre a katër veta që “kishin abdes” , thanë se diku pranë shtëpisë bënë një lutje arabe pranë arkivolit të të ndjerit, pastaj u bart arkivoli deri në afërsi të verrezave të familjes Gërdalla, e vunë arkivolin mbi dy trejë dhe bënë edhe një lutje arabe që për fat nuk zgjati shumë, u soll arkivoli afër varrit, un ia lexova një biografi të shkurtër që më mori kohë rreth katër minuta , u vendos arkivoli në varr, u mbulua dhe unë ndjeva një lirim shpirtëror që së pakut para varrit nuk u këndua arabisht . Por tamam kur mendova se çdo gjë mbaroi, mu afrua djali i të ndjerit dhe mu drejtua me fjalët ; “- Hoxha po pyet a ban me e bërë një lutje në gjuhën shqipe ?” , e pashë në sy djalin e të ndjerit dhe e pashë se nuk kisha mundësi të mohoj, kur ai vetë ishte detyruar të intervenonte nga presioni i hoxhës dhe një pjese të të pranishëmve, ndër ta edhe nga ndonjë anëtarë i familjes Gërdalla . Hoxha u ul pranë varrit të të ndjerit Zeqir Gërdalla dhe kërkoi nga të pranishmit që të ulen derisa ai të bënte lutjen e tij . Një pjesë , pothuaj gjysma e të pranishëmve u ulën galuç dhe përcollën lutjen e imamit, kurse pjesa tjetër qëndruan në këmbë . Megjithëse lutja u bë në shqip, nuk kishte asgjë shqiptare dhe asgjë nga ajo se si do të dëshironte i ndjeri, por autoriteti i trashëguar i imamëve nga pushtetet okupatore , shkeli edhe njëherë mbi vlerat tona kombëtare, shkeli mbi traditën e familjes Gërdalla, shkeli mbi opinionin, bindjet, dhe besimin fetar e kombëtar të të ndjerit Zeqir Gërdalla , lutja e përherëshme e të cilit ishte : ” -O i madhi Zot, mbushjua mendjen shqiptarëve me dashtë gjuhën e vetë, me u lutë në gjuhën e vetë,me dashtë kombin e vetë, me dashtë vendin e vetë, me dashtë kulturën e vetë,me dashtë historinë e vetë,me dashtë traditën e vetë dhe mos me i harrue dhimbjet dhe krenaritë e veta, mos me e harrue gjakun e derdhur për liri qe 2000 vjetë,sepse Harresa është mallkimi më i madh për një popull dhe populli që i harron këto gjëra të shenjëta, nuk mund ta gëzojë të tashmen dhe nuk mund të ket ardhmëri të sigurt. Amen !”
Daja Zeqir, unë nipi yt Qamili,kërkoj ndjesë, që së pakut me rastin e nderimeve të fundit për në jetën e amshueshme, nuk munda të realizoj një ceremoni mortore, ashtu si e keni dëshiruar dhe merituar, nuk munda të mbetem besnik ndaj opinionit, qëndrimeve dhe bindjeve tuaja lidhur me besimin dhe dëshirën tënde për ceremoninë mortore !
Imamët dhe hoxhët vetëm në safin e parë ! Pse ?!…
Duke e shfrytëzuar taktikën e imponimit dhe të autoritetit tradicional të imamëve të mbështjellur me pushtet, cilido imam apo hoxhë, me të hyrë në ndonjë vend ndeje, për gëzim apo hidhërim , pa i thënë dhe pa i dhënë leje askush i drejtohet vendit të nderit , te oxhaku i odave tona, ose rendit të parë të karrigave të rezervuara për musafirët më të nderuar , pra safit të parë siç e përdorin imamët dhe një pjesë e popullit. Edhe në këto raste të pranishmit e sidomos organizatorët ngelen pa fjalë nga mungesa e kurajos e guximit dhe nga frika se “mos po e prishin” ndejen në kuvendin , në gëzimin apo në hidhërimin e rastit . Në të njejtat ndeje e kuvende shumë intelektualë të nderuar ngelen te dera e odës, pra te trapazani, ose në rendin e fundit të karrigave e shumë herë edhe nuk iu sigurohet fare vend dhe detyrohen të qëndrojnë në këmbë . A nuk është kjo injorim , përbuzje, poshtërim , nëpërkëmbje,…e këtyre të fundit në krahasim me hoxhët ?
Në rrethana normale dhe në rast të ekzistimit të vetëdijes së lartë njerëzore në rend të parë e pastaj edhe të asaj kombëtare, njeriu me t’u liruar nga imponuesi okupator e hudh poshtë barrën e ngarkuar nga robëria, por në të kundërtën do ta mbajë atë përgjithëmonë mbi kurrizin e tij dhe kurrë nuk do të mund ti çelë sytë dhe të shoh dritën e vërtetë të lirisë .
Sjellja e masave të popullit tonë karshi imamëve e hoxhollarëve më kujtoi një tregim të një të moshuari çam në Durrës në vitin 1993 .
Ishim unë dhe Rizahu, njëri nga vëllezërit e mi duke shetitur në Durrës . U ndalëm në një dyqan të vogël për të blerë ca gjera . Aty shërbente plaku çam, xha Nakipi . Me të kuptuar që ne vinim nga Kosova, plaku doli jashtë banakut dhe na mori ngryk të dyve. Me lot në sy ai filloi bisedën me ne…., ai donte të dinte çdo gjë rreth asaj që ndodhte në dhe me popullin e Kosovës. Pyetjeve të xha Nakipit më tepër iu përgjigjej vllau, pasi ai vinte drejtë nga Kosova dhe i njihte gjerat dhe rrethanat më mirë . Në një moment xha Nakipi na u drejtua të dyve me fjalët e zjarrta që i dilnin nga thellësia e shpirtit : “- E dini ju si janë kosovarët ! Kosovarët janë sikur ai bualli të cilin e kanë lidhur me zingjirë të trash për dyreku në ahur . Bualli mbasi provon të këpus zingjirët dhe nuk ia del, sepse zingjiri ishte i trash dhe trau gjithashtu i trash dhe i vendosur mirë, fillon ti besoj forcës së zingjirit… E keni pa , kur bualli është i lidhur me zingjirë, apo me litar, e tërheç për dore një fëmijë i vogël, sepse bualli është provuar me zingjirin, apo me litarin dhe nuk mendon në forcën e kufizuar të fëmiut. Po të kishte vetëdije bualli për forcën e fëmiut, me një lëkundje koke do ta hudhte fëmiun për tokë dhe vetë do të lirohej ! Kështu janë edhe kosovarët ! Po ti rrokin armët në dorë dhe tua tregojnë vendin çetnikëve serbë do të lirohen shumë shpejt nga ajo barrë e rëndë e robërisë !…” . Kështu mbyll tregimin xha Nakipi duke na përqafuar dhe duke na dhënë zemër që mos të dorëzohemi, por të revoltohemi deri në çlirimin e vendit dhe popullit tonë nga zgjedha serbo-çetnike.
Rrefeva këtë tregim të plakut çam për të shpjeguar mungesën e guximit dhe kurajos, gjithashtu edhe frikën e mbjellur ndër shekuj me radhë nga pushtetet okupatore , fatkeqësisht të trashëguar deri në ditët tona , por edhe nëpërmjet autoritetit tradicional të imamëve të mbështjellur me pushtetin e arëmiqëve tanë, sepse po të kundërshtoje hoxhën dikur internoheshe me gjithë familje në ndonjë ujdhesë të mesdheut, ose në shkretëtirat e Anadollit , ose më vonë treteshe kazamateve të Jugosllavisë , duke mos harruar se imamët dhe hoxhët e tillë kishin duart e gjata deri në majat e pushteteve okupuese dhe shumë shpejt fillonin torturat më të tmerrshme ndaj atyre që guxonin të ngriteshin kundër pushtetit dhe autoritetit të tyre. Kur e dimë mirë që, më shumë se nëntëdhjetë përqind të popullit tonë , nuk janë praktikues të asnjërit besim , heshtja para këtyre çoroditjeve që po i bëhen popullit tonë e sidomos rinisë sonë aqë të pastër e aq të shenjët, ka qenë, është dhe do të jetë si një kancer me pasoja të drejtëpërdrejta pikërisht nga hyrja e frikës deri në palcë , ndoshta edhe në gjenet e popullit tonë si pasojë e egërsisë së robërisë shekullore nga pushtetet okupuese dhe veglat e tyre të veshur me uniformën e hoxhës dhe imamit . Mua shpesh më ka rastisur të revoltohem kundër këtyre fenomeneve të shëmtuara , të cilat popullit shqiptar po i kushtojnë shumë dhe do ti kushtojnë e do ti lëjnë pasoja afatgjata, në qoftë se nuk ndërmerret diçka konkrete nga inteligjenca jonë , nga vetë vetë populli ynë dhe nga vetë shteti ynë, pra nga Tirana dhe Prishtina zyrtare . Të punojmë dhe të shpresojmë !
Dy të kundërta që ndihmojnë njëra tjetrën

Nosh

16-05-2012, 15:58

Kur e dimë mirë që të krishterët lindorë sllavo-ortodoks dhe ata përendimorë romano-katolik, janë të përçarë që nga mesi i shekullit XI-të dhe ende nuk kanë asnjë bashkëpunim ndërfetar, kur e dimë mirë që gadi gjatë gjithë mileniumit të dytë të erës sonë pushtetin e kishte ai që kishte besimin, kur e dimë mirë që edhe sot e gjithë ditën ekzistojnë dy pole të forta interesash gjeostrategjike , Rusia me aleatët e vetë në njëren anë dhe NATO-ja me anëtarët dhe përkrahësit e vetë në anën tjetër, del fare lehtë konkluzioni që besimi i krishterë sllavo-ortodoks dhe islamizmi kishin të njejtin kundërshtar (lexo:armik) sidomos në trevat e Ballkanit në përgjithësi e në trojet shqiptare në veçanti . Duke e ditur që qendra e krishterizmit sllavo-ortodoks është në Stamboll dhe gjithëherë ka qenë e lirë të ushtrojë ritet dhe besimin sllavo-ortodoks, në mënyrë të natyrshme vjen në shprehje bashkëpunimi në mes të besimit sllavo-ortodoks dhe besimit islam në dëm të besimit të krishterë romano-katolik . Pasi që shqiptarët ishin dhe janë në luftë të përherëshme me sllavët, e gjithë makina propaganduese e shtypëse sllavo-ortodokse e shekullit të kaluar , që për fat të keq vazhdon edhe sot e gjithë ditën, në bashkërenditje me islamizmin janë përqëndruar në konvertimin e shqiptarëve në një islam të degjeneruar , në çoroditjen e kulturës, traditës , dokeve e zakoneve shqiptare dhe në krijimin e një lëmshi që askund nuk mund t’i gjindet filli, në mënyrë të tillë që ne shqiptarët të mos kemi mundësi të luftojm kundër prezencës së armiqëve të popullit tonë, por të merremi me vetëveten tonë, të përçahemi në mes nesh dhe të shpërbëhet qënja jonë kombëtare .
Kur i analizojmë të gjitha kohërat , gjithëherë në rast krizash politike të popullit shqiptar, sllavo-ortodoksizmi dhe islamizmi janë aktivizuar me të madhe , që para botës perëndimore, kombit shqiptar t’i japin një imazh të islamizmit ekstrem , në mënyrë që ne të humbim përkrahjen e perëndimit , kështu që sllavo-ortodoksizmi të ketë duart e lira në asimilimin , dëbimin dhe shfarosjen e qënjes shqiptare nga faqja e dheut . Kushdo që ka dy fije mend mund të vërejë sesa xhami janë ndërtuar vetëm pas mbarimit të luftës çlirimtare 1998/1999 për çlirimin dhe bashkimin e trojeve dhe popullit shqiptar edhe në ato fshatra të thella që kurrë nuk ka pasur as kishë e as xhami, në ato fshatra ku nuk ka as ambullantë, as shkollë, as çerdhe fëmijësh, kurse për habinë më të madhe përparësi ndërtimi iu është dhënë xhamive dhe ate gjithëkund në vënde të ekspozuara mirë për t’i parë dhe për të rënë në sytë e secilit kalimtar vendor apo të huaj . Fondet për ndërtimin e këtyre xhamive janë shumë të dyshimta ! …
Kur analizojmë dhe shohim përfundimin e luftës, ndihmën e NATO-s me në krye SHBA-të dhe shtetet më të fuqishme përendimore, pastaj edhe njohjen e Republikës së Kosovës nga këto shtete dhe miqtë e tyre në njërën anë , kurse në anën tjetër refuzimin, injorimin , denigrimin e Republikës së Kosovës nga sllavo-ortodoksizmi dhe Lidhja islamike, pa më të voglin dyshim, del i vërtetë pohimi i imamëve se : “-Feja islame është më e afërt me besimin e krishterë sllavo-ortodoks sesa me atë romano-katolik . “
Kjo thënje ishte gjithënjë një aksiomë e imamëve tanë, sidomos kur është puna për t’i larguar shqiptarët sa më shumë nga gjuha, tradita, kultura dhe të gjitha vlerat e tyre shekullore të trashëguara nga të parët e tyre iliro-pellazgë, për t’i larguar nga lutjet në gjuhën e tyre të ëmbël që vetë natyra nënë, që vetë Zoti iu ka dhuruar , vetëm e vetëm për t’i larguar nga rrënjët dhe vlerat e tyre evro-përendimore dhe për t’i bërë shqiptarët që të sillen sikur popull i droguar, hipnotizuar , degjeneruar , tjetërsuar e asimiluar, në mënyrë që kurrë mos të mund të organizohen e të mbrohen nga rreziku sllavo-ortodoks, islamist dhe komunist .
Fajtorë për lejimin e këtyre imponimeve, fajtorë për këtë gjendje të nderë në të cilën është katandisur kombi shqiptar, jemi vetë ne shqiptarët që nuk reagojm, ose së pakut që nuk distancohemi nga këto të bëma antikombëtare, por me heshtjen tonë , sikur pajtohemi dhe jua lëjm duart e lira armiqëve dhe misionarëve të tyre të punojnë me besnikërinë e qenit për interesat e padronëve të tyre e në dëm të popullit shqiptar .
Si pasojë e bashkërendimit dhe bashkëpunimit të sllavo-ortodoksëve , islamizmit dhe komunizmit kundër popullit tonë, ne jemi katandisur gjithandej rrugëve të botës, njëlloj sikur çifutët dhe nuk besoj të ket vend në botë ku nuk mund të hasësh në emigrantë shqiptarë dhe çifutë .
Po e përmbyll me thënjen e njohur filozofike :
- Në fund, ne nuk do të kujtojmë fjalët e armiqëve , por heshtjen e miqëve !
Kurse mua personalisht nuk më habit sulmi i armiqëve dhe veglave të tyre qorre ndaj çdo vlere shqiptare, por heshtja e më shumë se 90% të popullsisë shqiptare jopraktikuese e cilitdo besim fetar në përgjithësi , heshtja e intelektualëve, heshtja e Akademisë së Shkencave në Prishtinë dhe në Tiranë dhe heshtja e qeverive shqiptare në të dy shtetet tona të brishta laike në veçanti !
Kontakt me autorin : QAMIL ZEKOLLI
Adresa elektronike : qamil_zekolli@hotmail.com ;
Tel. +377 44 991 258 dhe +386 49 402 249
Publikuar ne
http://www.voal-online.ch/index.php?mod=article&cat=INTERVIST%C3%8BPRESS&article=23864

dhe ne http://kosova.albemigrant.com/?p=8757

Nosh

16-05-2012, 21:38

Agron Gjekmarkaj: Neo-otomanizmi? Streha e të frustruarve
Marrë nga revista Mapo, numri i Prillit
Në trajtën e tij “shqiptare” neo-otomanizmi shfaqet më shumë si një peng i disa përfaqësuesve, kryesisht anësorë, të cilët në pamundësi për të përballuar frymën e stuhishme europiane, që po dominon vendin pas rënies së komunizmit, duket se kanë gjetur te neo-otomanizmi një përgjigje dhe një strehë për frustrimin e tyre kulturor, politik dhe shpirtëror. Një dukuri që lidhet qysh herët me renegatizmin me Hamza Kastriotin dhe Ballaban Pashën.
Neo-otomanizmi si mendim, si rrymë, si frymë, por edhe si shqetësim ngre krye herë pas here në shtypin e shkruar, interpretuar kryesisht nga historianë apo analistë? Pse mendoni se ka një herë zhurme e një herë heshtje rreth kësaj ‘shfaqjeje’?
Neo-otomanizmi është më shumë sesa një mendim, një rrymë apo një frymë që shfaqet ndër ne. Në thelbin e tij neo-otomanizmi është http://www.mapo.al/wp-content/uploads/2012/05/Agron-Gjekmarkaj1.jpg (http://www.mapo.al/wp-content/uploads/2012/05/Agron-Gjekmarkaj1.jpg)shumë më tepër se kaq; ai është një doktrinë politike, e cila është ideuar nga Turgut Ozal, dhe formuluar në trajtë të plotë nga Ahmet Davutoğlu, i cili aktualisht është edhe ministër i Jashtëm i Turqisë.
Neo-otomanizmi në trajtën e tij të mirëfilltë, pra atë politike, është një përpjekje për t’i rikthyer Turqisë një fuqi të cilën e ka humbur pothuajse prej një shekulli, përmes tentativës për krijimin e raporteve të reja gjeostrategjike, që synojnë vendosjen e Turqisë së sotme në një rol udhëheqës dhe në qendër të një hapësire të gjerë, që përputhet me territoret e vjetra të Perandorisë Otomane.
Në trajtën e tij “shqiptare” neo-otomanizmi shfaqet më shumë si një peng i disa përfaqësuesve, kryesisht anësorë, të cilët në pamundësi për të përballuar frymën e stuhishme europiane, që po dominon vendin pas rënies së komunizmit, duket se kanë gjetur te neo-otomanizmi një përgjigje dhe një strehë për frustrimin e tyre kulturor, politik dhe shpirtëror. Një dukuri që lidhet qysh herët me renegatizmin me Hamza Kastriotin dhe Ballaban Pashën.
Përfaqësues të kësaj kategorie shqiptarësh janë bartës të një deformimi konstant historik, të cilët, pas humbjes fillestare të identitetit fetar në ballafaqimin e parë me otomanizmin, kanë humbur pothuajse çdo ndjenjë identiteti, përfshirë edhe atë kombëtar. Shfaqje e këtij çorientimi të pafre kanë qenë si përpjekjet për të mbytur që në lindje shtetin e ri shqiptar në fillim të shekullit të kaluar, ashtu dhe gatishmëria perverse për të bashkëpunuar me cilindo armik të radhës, që këtij vendi i është avitur periodikisht.
Është po kjo frymë antihistorike dhe antikombëtare që priti me entuziazëm si fashizmin ashtu dhe komunizmin, që shkatërroi fenë me të njëjtin entuziazëm me të cilin përqafoi revolucionin (anti)kulturor kinez dhe që sot duket se ka zbuluar te neo-otomanizmi një tjetër model që përligj sjelljen konstante joshqiptare.

Zhurma që krijohet në Shqipëri rreth kësaj teme ka lidhje me faktin se neo-otomanizmi tenton të depërtojë në shumë rrugë dhe i mbështetur nga disa struktura, duke ndeshur në të njëjtën kohë me një dimension krejtësisht të natyrshëm të masës së shoqërisë, e cila e përjeton atë si një shqetësim regresiv dhe për rrjedhojë reagon në forma të ndryshme ndaj tij.

A ekziston një përpjekje, e dirigjuar ose jo, për rikthimin e hapësirës shqiptare në Ballkan te njëfarë ‘perandorie e rilindur osmane’, apo është veç një gogol? Duke mos harruar sigurisht se Davutogllu, një teoricien i rikthimit të neo-otomanizmit, njëkohësisht ministër i Jashtëm i Turqisë, e ka pranuar publikisht në Bosnje këtë ekzigjencë turke?
Në rastin e ‘neo-otomanizmit’ nuk bëhet fjalë për një gogol, por për një doktrinë të plotë politike, e cila synon rilindjen e Perandorisë Otomane përmes përdorimit të asaj që edhe Davutogllu e quan “fuqi e butë”, gjë që nënkupton një rrugë tjetër ekspansioni nga ajo që ndoqën gjyshërit e tij osmanë në shekullin e 15-të. Fakti që Davutogllu është ministër i Jashtëm i Turqisë, ose fakti se ai u bë ministër i Jashtëm pikërisht për shkak të autorësisë së tij për konceptin e ‘neo-otomanizmit’ është një tregues më tepër për ta shqyrtuar me seriozitet këtë prurje të re nga orienti.
Neo-otomanizmi ka ardhur edhe si njëfarë reaksioni antikemalist. Ky fakt i jep atij qartazi patentën e një formule të re antieuropiane. Është pikërisht ky orientim antieuropian i ‘neo-osmanizmit’ që e bën atë një shqetësim potencial ndaj të cilit vetëm indiferenca nuk ndihmon.

A ekzistojnë predispozitat politike, sociale e kulturore që hapësira shqiptare në Ballkan ‘t’i rikthehet’ neo-otomanizmit?
Ballkani është një mjedis kompleks dhe heterogjen, në të cilin nuk vlejnë përcaktimet përgjithësuese. Pra, edhe neo-otomanizmi përballet me realitete të ndryshme në Ballkan, realitete të cilat fillojnë që nga kundërshtimet ekstreme dhe mbërrijnë te nënshtrimet e neveritshme.
Në Ballkan Neotomanizmi duket se më shumë nga gjurmët e vjetra të Perandorisë Otomane po kërkon gjurmët e shtrirjes së popullsive muslimane në rajon. Në këtë kontekst Bosnje-Hercegovina, Kosova, Maqedonia dhe Shqipëria duket se përbëjnë targetin më interesant për të. Invazioni “i butë” neo-otoman i tij tentohet përmes rrugëve të tilla si: stimulimi i nostalgjive otomane, trysnia ndaj masave të varfra e të paarsimuara me mjete të lira, si telenovela banale, muzikë tallava dhe mallra demode, duke e bërë atë si alternativën më të lirë në treg i jep njëfarë shansi për sukses afatshkurtër në një mjedis ende të varfër dhe i lidhur ende me zakone të formësuara gjatë pushtimit otoman.
Nëse flasim për predispozita, mund të themi se, në radhë të parë, ato janë të karakterit kulturor, në trajtën e rudimenteve të një periudhe 500-vjeçare pushtimi. Por rudimentet kulturore nuk e tregojnë të gjithë të vërtetën. Karakteri ende rural i vendit, niveli i arsimimit, niveli i zhvillimit ekonomik dhe, për më tepër, një shoqëri ende e pa emancipuar në thellësinë e saj, një shoqëri me një kuptim ende të pa plotë dhe shpesh herë të deformuar për lirinë, një shoqëri që prodhon një politikë shumë të ndryshme me politikën europiane, paraqesin një terren interesant për neo-otomanizmin.
Përgjithësisht mungesa e lirisë individuale dhe perceptimi i mangët për dinjitetin njerëzor paraqesin një shtrat optimal për rilindjen e otomanizmit, i cili mbështetej te vlera krejt të kundërta me këto. Prej disa shekujsh kauza e madhe e popujve europianë është liria dhe në epokën e modernitetit të drejtat e njeriut dhe demokracia, ndërsa Otomanizmi kishte në themel dhunën, sundimin, konvertimin dhe nënshtrimin. Të jesh Neo i një doktrine do të thotë si pikë referimi të kesh vetë doktrinën. Ju sjell një ndodhi historike, e cila lidhet më së miri me trashëgiminë otomane: Gjatë pushtimit italian, At Gjon Shllaku, personalitet i kulturës shqiptare, i shkon për vizitë kryeministrit Mustafa Kruja dhe ndër të tjera i ankohet për nivelin e shtypjes dhe nënshtrimit të fshatarësisë fusharake nga bejlerët dhe për ilustrim i tregon një ngjarje të freskët: “Një fshatar në Lushnjë, mjaft i shqetësuar nga heshtja me të cilën është ndeshur kur ka takuar beun e fshatit thotë: Allahile çka ka beu që nuk po më rrah sot, a thue i ka ngelë kund hatri?” Për pak Pader Gjoni rrezikoi të arrestohej si prokomunist, ndërsa pak vjet më vonë do të pushkatohej si antikomunist.

Përplasje më e zëshme për oksidentalen dhe orientalen te shqiptarët ka qenë ajo mes Ismail Kadaresë dhe Rexhep Qosjes. Duhet ta keni ndjekur këtë debat dhe do doja të dija mendimin tuaj, jo vetëm për debatin, por edhe për temën e tij.
Më shumë sesa për debatin, unë dëshiroj të flas për temën e tij. Ajo është një temë e madhe, e cila duket se përbën temën qendrore rreth së cilës zhvillohen fatet e ardhshme të kombit shqiptar. Pas një endjeje prej më shumë se 500-vjeçare nëpër histori, shqiptarët janë sot përpara një vendimi jetik për të ardhmen e tyre. Pas vendimesh herë të gabuara, herë të paqarta dhe herë të pakuptueshme, shqiptarët duhet që tashmë të jenë të qartë. Dhe sa herë merren vendime të mëdha, po aq herë përplasen edhe interesa të mëdha, po aq herë kemi edhe konflikte të mëdha interesash. Kadareja dhe Qosja në njëfarë mënyre janë zëdhënës të dy orientimeve të ndryshme ose dhe të interesave të ndryshme. Kadare paraqitet si eminencë e Perëndimit dhe i thelbit të tij doktrinar në këso përballjesh, ndërsa Qosja si zë i anës tjetër.
Në optikën time Kadareja është jo vetëm zëdhënës, por dhe një ndër përfaqësuesit më në zë të kulturës europiane e botërore dhe kështu ai paraqitet si një pengesë shqetësuese për përhapjen e neo-otomanizmit ndër shqiptarë e bash për këtë ai edhe sulmohet egërsisht. Letërsia e tij promovon vizione europiane si projektim i lirisë kundër tiranisë, ndaj si e tillë dhe e ngulitur thellë në mendjet shqiptare është padyshim një ledh ideologjik ndaj neo-otomanizmit. Prurjet e Kadaresë për këtë temë, si “Identiteti Europian i Shqiptarëve” dhe “Mosmarrëveshja”, janë gjithashtu dy libra ideologjikë të mirëfilltë që shprehin thelbin e këtij ballafaqimi sa të vjetër aq edhe të ri dhe njëkohësisht dy vepra doktrinare për një Shqipëri europiane.

Dihen përpjekjet e vendeve të mëdha për të përhapur kulturën e tyre dhe për të zgjeruar sferën e influencës. Amerikanët, gjermanët, francezët, britanikët e bëjnë këtë në shumicën e vendeve të botës. Në rrafsh ballkanik mundohen edhe grekët. Pse ka njëfarë padurimi ndaj përpjekjeve turke për të zgjeruar sferën e tyre të influencës? A nuk është normale që edhe ata të lobojnë për përhapjen e kulturës së tyre? A është ky kundërshtim i sinqertë apo janë konjuktura politike?
Gjithë përgjigjja varet nga kuptimi ynë për nocionin kulturë. Sigurisht që ky është një term i gjerë, sigurisht që ka kultura të ndryshme, sigurisht që në kohë e në vende të ndryshme kuptimi për kulturën ndryshon. Në rastin e Shqipërisë të gjithë pranojnë faktin se kemi të bëjmë me një areal europian. Në një vend europian është më se e natyrshme të flitet për kulturë europiane, kulturë e cila, për definicion, është një kulturë e mbështetur te rrënjë judaiko-greko-romano-kristiane. Në zhvillimin e saj të natyrshëm historik kjo kulturë sot paraqitet në trajtën e një kulture të mbështetur te liria, humanizmi dhe dinjitetit njerëzor.
Në rastin e Shqipërisë, në të cilin ende duket se çështjet e orientimit themelor kulturor janë në diskutim, ka mjaft tentativa nga brenda dhe nga jashtë për t’i dhënë vendit dhe shoqërisë një profil të qartë kulturor. E në këtë kontekst edhe përpjekjet e jashtme për influenca duket se janë legjitime. Pra, janë krejtësisht normale edhe përpjekjet turke për influencë. Por disi jonormale dhe kontradiktore duken përpjekjet të disa përfaqësuesve të brendshëm, të cilët mundohen të “martojnë” gjëra që shpeshherë janë të papajtueshme mes tyre. Neo-otomanizmi është përpjekje për të ringjallur një perandori të vdekur pa lavdi, në një kohë kur dihet se kanë vdekur të gjitha perandoritë, bile edhe ato të lavdishmet. Të gjitha kanë përjetuar ciklin e tyre historik, ku vdekja ka qenë një stacion i pashmangshëm. Kështu kanë vdekur perandori shumë të mëdha e shumë të rëndësishme, kanë vdekur perandori edhe shumë të iluminuara dhe askush nga përfaqësuesit e arsyes dhe racionalizmit nuk është kujtuar të evokojë rilindjen e tyre, për arsyen e thjeshtë se rilindja është e papërsëritshme. Ka pasur vetëm një ringjallje ose rilindje se vdekurish.
Në rastin e Shqipërisë që synon nga rrënjët e saj një rikthim në familjen e saj natyrore, që është Europa, duket se përpjekjet për një influencë otomane, apo neo-otomane, janë jo vetëm antihistorike po edhe aq të panatyrshme e madje antishqiptare.

A mos ekziston frika se turqit bashkë me kulturën do të sjellin edhe fenë? A mos vazhdon, si në kohën e Skënderbeut, lufta mes kryqit e gjysmëhënës? A është pra ky një dyluftim fetar?
Raporti mes kulturës dhe fesë ka gjetur prej shekujsh një zgjidhje në Europë, prej së cilës ka rezultuar Europa moderne si një hapësirë e lirisë dhe e sekularizmit. Sigurisht që parë nga këndvështrimi europian çështja e një “dyluftimi fetar”, nëse do t’i referohem më korrektësisht pyetjes suaj, nuk ka përse të shtrohet. Por nëse e shohim problemin nga këndvështrimi neo-otomanist, kjo çështje meriton vëmendje për faktin se neo-otomanizmi, që në njëfarë mënyrë është edhe antikemalizëm, është një doktrinë antisekulariste. Si e tillë kjo doktrinë e kërkon edhe ballafaqimin fetar, gjë që i jep asaj edhe një potencial të konsiderueshëm rreziku. Zhvillimet në Turqi shkojnë në këtë drejtim.
Duke kërkuar edhe hapjen e një fronti fetar, duket se neo-otomanët kanë identifikuar edhe një target historik. Duke sulmuar Skënderbeun pas më shumë se një shekull “armëpushimi”, neo-otomanët kërkojnë, ndër të tjera, edhe një komponente fetare për fushatën e tyre. Por është fatkeqe përpjekja, sepse Gjergj Kastrioti nuk është vetëm një hero shqiptar, por edhe hero europian dhe në sfond pas tij është Europa. Sigurisht që edhe kjo tendencë duket antihistorike, nëse mbajmë në konsideratë faktin se te ne bëhet fjalë për një hapësirë të iluminuar europiane, ku raportet fetare janë prej kohësh raporte individuale, janë raporte të individit me besimin e tij, të cilat vështirë se mund të instrumentalizohen lehtësisht. Shqipëria e pavarur ka lindur, sipas formulës së Gurakuqit, “Besime të lira në shtet të lirë”, pra një shtet me laicizmin në themelin e tij, formulë kjo në vetvete anti-otomane. Në thelbin e saj përpjekja neo-otomane për të rishtruar çështje fetare në një vend deri diku të emancipuar, të arsimuar, të orientuar historikisht kah Europa dhe për më tepër me një konfiguracion fetar heterogjen dhe harmonik, duket se është anakronike, e deri diku absurde. Nëse praktika të ngjashme kanë rezultuar deri diku të suksesshme në hapësirat e Anadollit apo të Afganistanit, në kushte të shtresave të tëra analfabete dhe të mjeruara, kjo nuk do të thotë se ato mund të kenë sukses edhe në Shqipërinë europiane.

A e shihni neo-otomanizmim si të përfaqësueshëm nga ndonjë prej partive politike në Shqipëri? Te cili formacion politik shihni ndonjë qasje ndaj neo-otomanes?
Nëse pranojmë se neo-otomanizmi është një doktrinë antihistorike dhe të paktën jo europiane, për të mos thënë krejt të vërtetën, pra antieuropiane, ai mund të identifikohet relativisht lehtë te sjellja politike e gjithkujt që shfaq qëndrime antihistorike apo jo europiane.
Në këtë mënyrë, për aq sa ekziston, neo-otomanizmi është një fenomen transversal, i cili shfaqet si ligjërim, si mënyrë sjelljeje apo dhe si qëndrim politik.

*Pedagog i Historisë së qytetërimeve, në fakultetin Histori-Filologji, UT.

Nosh

16-05-2012, 22:10

Dy fjalë për takimin tek opinion Rama-Fevziu me destinacion Ilir Metënhttp://www.botasot.info/mesme/elida-bucpapaj-1712.jpg

Nga ELIDA BUÇPAPAJ
Lideri i opozitës shqiptare dhe kryetari i PS Ed Rama u shfaq dje mbrëma në një intervistë tek Opinioni i Fevziut, që në fakt, e kishte kaluar edhe nocionin e debatit dhe ngjante më tepër si ftesë për duel. Praninë e tij tek Opinion Rama e kishte paralajmëruar, mbasi kthehej këtu pas një mungese pesëvjeçare bojkoti dhe refuzimi, çka do të thotë se Fevziu i bënte ftesë dhe Rama nuk pranonte të ishte i ftuar, pasi ka bindjen se Klani, ABCNews dhe Fevziu mbështesin hapur Berishën dhe e kanë në grykën e topit opozitën, ashtu si Top Channel mbështet opozitën dhe nuk e ka aspak në qejf Berishën. Ky i fundit kushedi sa kohë ka që nuk i ka shkuar në studion e Top Story-it Sokol Ballës.
Shqipëria, një fshat i vogël, ku të gjithë dalim kushërinj, prapë vazhdon me një luftë tipike ballkanase dhe larg një vizioni larpamës, të moderuar dhe europiano-perëndimor. Terreni multimedial supermodern që ka Shqipëria përballet me një varfëri dhe shkretëti të ideve, ku rruga e mesme nuk ekziston, ku censura dhe autocensura rrezikojnë sistemin, dhe gjithçka i nënshtrohet sloganit leninist, të cilin pastaj do ta huazonte edhe Musolini: „ose me ne ose kundra nesh".
Paraqitja e Ramës tek Fevziu erdhi pas takimit Rama-Meta, ku lideri i LSI-së e kishte ftuar Ramën në një takim Tête-à-tête në vilën e tij në plazh dhe askush nuk e dinte tamam se çfarë kishin biseduar të dy.
Takimi Rama-Meta kishte dalë nga orbita e Fevziut, që beson se e ka nën kontroll të gjithë klasën politike në Shqipëri dhe rajon, me ndonjë përjashtim të vogël, të cilët i sjell si dele të bindura sa herë qe i shkrepet, përveç Topin e ndonjë tjetër që e ka futur në listën e „deleve të zeza".
Ed Rama kishte pasur takim idilik me Ilir Metën tek Gjiri i Lalëzit, ku kishin ngrënë ngjala, pirë verë e kishin folur face-to face, dmth pa praninë e Blendi Fevziut dhe Aleksandër Frangajt. Këta ta fundit u vunë në gjendje alarmi, sepse menjëherë pas këtij takimi u hamendësua një ringjallje e aleancës Rama-Meta. Dhe kaq mjaftonte që TVKlan, një prej oligarkive më të fuqishme mediatike e lulëzim të paparë prosperues gjatë qeverisjes së Berishës, nëpërmjet Blendi Fevziut të merrte si objektiv shkatërrimin e gjithçkaje midis asaj që u arrit midis Metës dhe Ramës gjatë atij takimi.
Në parim, për hir të zbutjes së klimës politike, afrimi Meta-Rama do të duhej të ishte mirëkuptuar, aq më tepër kur lideri i opozitës shpalli se:"Për të ardhmen e shqiptarëve do takoj edhe Berishën"! Dhe të takoje pas pesë vitesh bojkot Blendi Fevziun, si një paradhomë e kryeministrit, kjo pak a shumë vërtetohej.
Por Klan-it dhe Fevziut nuk u interesonte aspak klima e zbutjes midis Metës dhe Ramës, atyre u intereson që Meta dhe Rama të vazhdojnë të mbeten të ndarë, për hir të aleancës midis Sali Berishës dhe Ilir Metës, që Ed Rama ta ketë të sigurt humbjen në zgjedhjet e vitit 2013 dhe pastaj të japë dorëheqjen e partinë ta marrë në dorë Ben Blushi! Prandaj qëllimi i Klanit dhe Fevziut ishte që gjatë atyre 3 orëve, që nuk përmbushnin aspak standardet e një „Hard talk", të bëhej gjithçka, të përdoreshin të gjitha mjetet që idili i Gjirit të Lalëzit të bëhej shkrumb e hi dhe, në vend të tij, të vazhdojë klima e sherrit dhe armiqësisë midis kundërshtarësh. Sepse asnjë prej politikanëve nuk pyet për klimën politike në vend!
Në fillim Blendi Fevziu filloi ta provokonte Ramën e i kërkoi që të lypte ndjesë për të gjitha prapësitë e tij pararendëse, diçka që dukej krejt pa sens, porse në fakt ishte vetëm kontornoja e atyre që do të vinin më pas, kur Fevziu do ta pyeste Ramën nëse kishte ndryshuar mendim rreth akuzave të PS drejtuar Ilir Metës për aferën e videos Meta-Prifti. Kur Rama rifilloi nga retorika se i interesonte që klasa politike të mos ngelte në vjeshtë për të tretën herë, duke e patur fjalën tek integrimi i Shqipërisënë BE, Blendi Fevziu, i cili më vonë do t’i tregonte Ed Ramës se ishte përgatitur shumë mirë për këtë përballje, e ftoi liderin e opozitës të shihte një insert të kohës të Luftës të Ftohtë midis Metës dhe Ramës, kur Ilir Meta e fyente liderin e opozitës me akuza e sharje vulgare!
Me shfaqjen e insertit të Metës që hidhte gurë e drurë kundër Ed Ramës, një kohë shumë larg takimit a quattro ochi me liderin e opozitës tek vila në Gjirin e Lalëzit, Klani dhe Blendi Fevziu nuk provokonim vetëm Ramën, por provokimin më të madh ia bënin pikërisht Ilir Metës, aleatit të Berishës, duke u sjellë me të në mënyrën më të pacipë të mundëshme, larg çdo etike profesionale apo sjellje xhentëllmenësh.
Ajo që ndodhi tek Opinion i Fevziut, midis tij e Ramës nuk lidhet aspak me mënyra sipas standarteve të demokracisë, kur është fjala për një luftë free and fair për hir të parimeve dhe vlerave të shtetit të së drejtës, veç ishte një demonstrimi të pastër i një lufte të egër klanesh për pushtet.
Klani dhe Fevziu nuk e kishin dje me Ed Ramën, por e kishin direkt me Ilir Metën, duke i sjellë atij ndër mend ato që Ilir Meta ndoshta i kishte harruar, ose duke i thënë Ilir Metës se nëse ai do të fillojë një romancë me Ed Ramën, e cila do të vejë në rrezik fitoren e Berishës në zgjedhjet e 2013 dhe për të cilën ata janë të interesuar të fitojë, ekranet e Klanit dhe Abcnews natë e ditë, më së paku, do të mbajnë në fokus, se si Meta e fyente Ramën dhe anasjelltas.
Meqë Opinion kishte vendosur lidhje me publikun edhe përmes Facebook-ut, pas shfaqjes të insertit të Ilir Metës, i cili hidhte tulla dhe llaç kundër Edi Ramës, dhe po ashtu edhe llaç e tulla edhe kundër klimës politike në vend, iu drejtova Blendi Fevziut me këtë kërkesë, e cila është në shërbim të transparencës me publikun: "Ballafaqoji të gjithë me rradhë, Blendi, edhe kur Ilir Meta sulmonte Jozefina Topallin, edhe kur Ilir Meta ishte aleat me Ramën dhe e shante Berishën dhe vice versa, ballafaqoji me rradhë, ta shohin veten e tyre si duken, se si e shajnë njëri-tjetrin, me vulgaritetet më të mëdhaja, por - sa vjen puna për interesa pushteti - atë që pështyjnë ata e lëpijnë. A e meriton populli shqiptar këtë klasë politike?"
Por natyrisht që Blendi Fevziut nuk i shkonte mendja për atë gjë.

Bota Sot

Nosh

16-05-2012, 22:11

Ngadalë beg se ka hendek
http://www.botasot.info/mesme/leter.jpg

Arlind A.Bajra
Letër publike për z.Hashim Thaçi, kryeministër i Kosovës
I nderuari zoti kryeministër,

Letrën që po e shkruaj drejtuar juve ndoshta nuk do të ma merr për të keq. Ç´është e vërteta, jam i detyruar t´iu shkruaj, sepse u mbush kupa. Rasti konkret me këtë vonesë tuajën (që unë mendoj se është dashur më herët) të ishit më të ashpër ndaj Bashkimit Europian qoftë, 13 vite pas lufte nga ju, mjerisht nuk e di se çka është në pyetje: Joprofesionalizmi, lajthitja, interesi ose edhe me keq...
Më çudit një fakt; Vlerat që mbani në vete, dhe të jeni (së paku deri më tani) shumë të dëgjueshëm ndaj Bashkimit Europian dhe ndaj të tjerëve, ku shumë herë mu në ato momente kur rrezikohej Kushtetuta dhe sovraniteti i shtetit të Kosovës. Unë, autori i kësaj Letre Publike, i lindur, rritur dhe brumosur në një fshat historik, që mban në vete vlera kombëtare duke iu bë ballë të gjithave luftërave, dhe gjithnjë duke dal fitimtar, fshati i Ramë Bllacës, që grisi dokumentin mu në parlamentin serb, që bënte fjalë për shpërnguljen e shqiptarëve për në Turqi, viti 1937, e që kjo i kushtoi me jetë Ramës, pastaj, fshati ku lindi dhe u rrit: Qazim Bllaca,Asllan Fazliu dhe rapsodi, Riza Bllaca, e që quhej fshati Bllacë, që i përket Komunës së Therandës (ish Suhareka), nuk munda të rri indiferent, rresh paraqitjes së fundit të juaj, pak sa më i ashpër ndaj BE-së.
Gjatë luftës së Kosovës, ke qenë në Shtabin i Përgjithshëm të UÇK-ës, jo vetëm kaq, keni qenë në binaret e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, duke e dhënë kontributin maksimal, me emblemën e UÇK-së, dhe me siguri, keni qenë të njoftuar shumë mirë se kush kanë qenë, dhe kush janë sot serbo-sllavët, se përndryshe as që e kishit kapur armën në dorë. A është kështu apo jo?...
Para se të ulesha para kompjuterit për këtë shkrim, e pyeta veten: A kam te drejt t´i drejtohem;kryeministrit,me këtë letër publike? Pa u hamendur thash PO?! Kur e mendova se në prag të festave të ndërrimeve të moteve të Vitit të Ri 2010,(pasi kishit fatin të lexuarit Deklaratën e pavarësisë dhe në Kuvendin e Kosovë para deputetëve e shpallët pavarësinë, që i bie shtetin e Kosovë,ju kishit fatin pra për këtë akt madhor historik kombëtarë që ndodhi më 17 shkurt të 2008-tës), të pata quajtur Ismail Qemali i dytë i kombit shqiptarë.
Kjo ishte arsyeja pse tani e kam edhe këtë të drejtën, të një kritike ndaj jush (dhe varet se si e merrni ju) kur e kthej kokën prapa dhe e përshkruaj rrugën time, me shkrimet e deritanishme, ja edhe kjo letër e publikuar.
I nderuari z. Hashim Thaçi,
Fjala shkurt e shqip është: Kosovës, ia ngulet thikën pas shpine me këto detyrime, kushte e bisedime, dhe vonë e kuptuat se, nuk di a jeni në dijeni se po kjo BE,që ju po e vlerësoni dhe e keni vlerësuar tej mase, kombin shqiptar e ndau në pesë shtete, dhe sot tani po reflektohet ky gabim, dhe po kjo BE- e do Kosovën shtet, po sa kanë shqiptarët hise edhe serbët e Kosovës po mundohen t’i fusin në hise qind për qind me shqiptarët (rasti me Bosnje ku Serbia fitoi atje 49 përqindëshin e terrorit për vete), që ka prekur mish e asht dhe akoma mjerisht po i ndjenë bosanët dhembjet nga plagët e marra.
Dhe jo rastësisht, Organizata e Kombeve të Bashkuara (OKB), i bëri embargo të fortë, shtetit më gjakatar në Evropë, Serbisë, që ndezi dhe kalli flakë pesë-gjashtë luftëra. Preu me bajoneta, vrau; burra, gra, fëmijë, sakat... Çetniket e Drazhës, dolën rrugëve duke bërtitur para syve të botës, se do ta lëshonin kosën e vdekjes mbi ne shqiptarët. Masakrat dhe gjenocidin e gjaksorëve serbianë e dënoi e tërë bota e civilizuar.
Në vend të Brukselit, përgjigje morët nga ambasadori francez
Thotë një fjalë e urtë popullore, z.Thaçi; Mos u bënë (arshik), edhe ju jeni shqiptar dhe e kuptoni shumë mire, këtë thënien (arshik), shprehje nga gjuha turke, as në evlad, edhe këtë e kupton, e lë ma në francezët, se jo rastësisht ende pa u kthyer të gjithë të shpërngulurit, që regjimi i Milosheviqit i dëboi nga Kosova, për ta pastruar Kosovën për ta bërë etni serbe, së paku kështu u dëshmua edhe në teren, KFOR-i francez ishte stacionuar mu në veri të Mitrovicës. E atë çka iu ka thënë Sarkozi nxënësve për Kosovë, që ju u shprehët këto ditë, e di edhe qytetari më i rëndomtë këtu në Kosovë, por faktet totalisht flasin ndryshe.
Por mos harroni?! Ambasadori francez në Prishtinë, Jean Francois Fitou, të porositi: Thaçi, tha ai, le t’i kryejë punët e veta, dhe shkoi aq larg sa la të kuptohej se ai është bosi këtu, e jo ju z.Kryeministër, sepse të porositi ti kryesh punët tua se ka kush të përgjigjet për të tjerat punë ndaj Kosovës, dhe me një fjalë, të tha (kështu i bie sipas meje) rri urtë e butë, se po ta lëshojmë EULEX-in, e po të merr e liga si shokët e tu, e ma mirë rri qetë se prapa grilave.
Por, z.Kryeministër, pa zemër kombëtare dhe pa gjak shqiptari nuk mundet askush ta mbroj shtetin e vet dhe gjithkush ia merr kompetencat në dorë, dhe ky është fundi dhe ndoshta je prej atyre që e cekëm, sepse në jetë nuk ka herë ashtu e herë kështu, këtë e ka thënë komandanti ynë legjendar Adem Jashari.
Nga Ragip Guraziu
Autori është gazetar-analist i pavarur

Bota Sot

Nosh

16-05-2012, 22:12

Misteret” e trishta të Prizrenit
http://www.botasot.info/mesme/prizreni.jpg

Myrfet SHASIVARI
Nëpër sfidat e bërjes së shtetit
Shumësia e akteve të krimit të rëndë, të cilat, që nga vitet e para të pasluftës e deri në ditët e sotme, mbetën të pandriçuara në aspektin e shkaqeve të ndodhjes, por edhe përmbajtjeve të tyre tejet të trishta, sa që ato raste, tanimë të quhen edhe mistere, në kuptimin e plotë të fjalës, pos tjerash paraqesin segmentin më dëshpërues në përpjekjet për ta bërë Kosovën një shtet normal në Evropën Juglindore. Ndërkaq që me këso “mistere”, ashtu sikurse të gjitha zonat e Kosovës, në vitet e pasluftës, u “pasurua” edhe Prizreni, gjendje kjo që e cenoi rëndë imazhin, e cila mbizotëron tek bashkëkombësit e tjerë në raport me qytetarinë tradicionale prizrenase. Në këtë kontekst, “misteri”më i veçuar këtu, është rasti i errët i vrasjes së Ekrem Rexhës, i cili në periudhën e ditëve apokaliptike të luftës ishte i njohur si “Komandant Drini”. Ky djalosh, ish luftëtar i spikatur i UÇK-së, por edhe veprimtar për mbrojtjen e ambientit në vitet e pasluftës, u vra në orët e paradites së 8 majit të vitit 2000, para derës së shtëpisë, teksa po bëhej gati të nisej për në punë. Dhe që nga ajo kohë, e deri në ditët e sotme, mbetet mister vrasja e tij, përkundër disa përpjekjeve të strukturave të atëhershme të UNMIK-ut. Por, Prizreni, me rrjedhën e viteve “u pasurua” edhe me disa” mistere” të tjera, të cilat ndikuan te qytetarët, që ta humbin shpresën, se strukturat shtetërore po e krijojnë një ambient të qetë në aspektin e sigurisë individuale dhe kolektive këtyre hapësirave. Kështu, në mbrëmjen e 29 tetorit të vitit 2007, shpërtheu një zjarr masiv në selinë e Kuvendit Komunal të Prizrenit, i cili, e shkrumboi në tërësi aneksin ku ishin të sistemuara zyrat e kadastrit dhe të gjeodezisë, duke shkaktuar kështu një dëm të pallogaritshëm në aspektin e dokumentacioneve, përderisa dëmi fizik është vlerësuar të ishte në vëllimin prej afro 700 mijë eurove. Dhe kur opinioni me kërshëri po priste rezultatet e organeve të ndjekjes dhe të drejtësisë, rreth zbardhjeve të shkaktarëve të këtij akti të krimit më të rëndë ekonomik, gjatë vitit të shkuar, u publikua e dhëna, se Prokuroria e Qarkut, pas disa përpjekjeve të pasuksesshme të përballjes me drejtësinë të katër personave, ka hequr dorë nga ndjekja e mëtutjeshme dhe se përgjithësisht, edhe ky rast, kaloi në “gjendje pasive”, që nënkupton faktin se më tutje, vështirë se do të merret dikush dhe dikur me këtë çështje. Por, mjerisht, Prizreni, ka edhe “mistere” të tjera, për të cilat, më pak u shkrua në media, në raport me dy “misteret” e sipërcituara, e rrjedhimisht, edhe “u harruan” më shpejtë. Kështu, tanimë pak kush e di, se në Prizren, para se kudo në Kosovë, pati vjedhje të sasirave të drogës dhe të armëve nga brendia e ish objektit të Prokurorisë së Qarkut, ashtu sikurse u evidencua edhe një seri e vrasjeve enigmatike, të cilat, sikurse rëndomë, pritet të “zbardhen” në të ardhmen. Andaj, të habitë qëndrimi shpërfillës rreth këtij problemi madhor nga strukturat pushtetore, por edhe i të gjitha subjekteve politike prizrenase, të cilët, nuk hezitojnë të turravrapin kah pushteti në ditët elektorale, me synimin e futjes në institucionet vitale të vendit. Nga të tillët, nëpër shumësinë e takimeve publike, por edhe ato mediale, kemi dëgjuar se nëse qytetari ua jep votën, gjatë mandatit udhëheqës, do të shtrojnë rrugë, do të punësojnë qindra mijëra të rinj, do ta përfaqësojnë me dinjitet Prizrenin në Kuvendin e Kosovës e tjera, por, asnjërit prej tyre, “nuk i bie ndërmend”, së paku të premtojë, se nëse, qytetari ia jep votën, ai, pos tjerash, do ta kërkojë me kompetencë ndriçimin e secilit akt të krimit enigmatik, i cili, përgjatë viteve të shkuara e tronditi shpirtin e qytetarëve të përvuajtur, jo vetëm të Prizrenit, por edhe të atyre, kudo që ndodhën e ndodhin akte të tilla të krimit të rëndë.

Bota Sot

Nosh

16-05-2012, 22:13

Për hair na qoftë Pranvera Shqiptare në Shkup!
http://www.botasot.info/mesme/musa_lamallari.jpg

Musa Lamallari
Kaurët “Mysliman”
Në protestën 11 maj 2012 mesazhi i protestuesve në Shkup për kaurët sllav dhe kaurët “mysliman” ishte i qartë: Nuk jemi vrasës dhe nuk jemi radikal. Ndalë proceseve të montuara dhe sajesave të shërbimeve të Mihajllkovit dhe falangave të tyre që s’kanë as din, e as vatan. Poshtë partitë e shitura, Ali tradhtari, etj. etj. Në çdo protestë mund të ketë edhe incidente, është normale, kjo punë ndodh edhe në Londër... Nuk është e preferueshme, por mund të ndodhin, kurse te shqiptarët e Shkupit ka një mijë arsye mllefi i tyre, nuk është fetar, as kombëtar, mbi të gjitha është njerëzor për të jetuar...
Në fillim një shpjegim: kaur si fjalë e shqiptarizuar që përdoret sot ndër shqiptarët dhe e dëgjuar në protestat e Shkupit, është fjalë e librit të shenjtë Kur’anit, që në përkthim do të thotë: kur dikush mohon të vërtetën e Krijuesit se jemi krijesa të tij, nuk i falënderohet Atij për të gjitha që i ka dhënë dhe nuk është i drejtë dhe shkakton në tokë çrregullime për interesa personale ose grupore në emër të miteve, tagutëve që historisë i kanë sjellur vetëm luftëra dhe kanë riprodhuar idhuj të rrejshëm në kokat e njerëzve përmes dhunës dhe terrorit.
Pra, në infinit (masdar: arabisht) kjo fjalë ka tre shkronja K, F, R, që në shqip mund ta ketë po ashtu kuptimin modern Kaurët Fyejnë Religjionin.
Në këtë shkrim do të përqendrohem te kaurët “mysliman”. Në shkrimin tjetër te kaurët sllav.
Shqiptarët kurrë, hiq, kurrën e kurrës nuk kanë pasur problem as me katolik, as me ortodoks shqiptar që kanë kultivuar besimin e tyre, as me dervish, as me shehlerë, as me Teqe, as me të krishterë tjerë në shtetet perëndimore tash e qindra vjet që jetojnë shqiptarët, ku kanë edhe martesa të përziera, janë “ehli kitab” (popuj që kanë libra të zbritura nga Allahu). Shqiptarët kanë pasur problem dhe janë rrezikuar si komb gjatë historisë nga kishat nacionaliste serbe dhe greke dhe kjo vazhdon dhe do të jetë kështu deri kur të paraqitet Mesihu me caktimin e Zotit ku edhe përfundon historia. I vetmi shqiptar që ka amnistua kishën serbe dhe e ka ndarë nga politika gjenocidiale e Milosheviqit është Arben Xhaferi në simpoziumin e organizuar në Tiranë në vitin 2002. Ky ka qenë gabim i madh i tij, ndoshta ka qenë nën eufori, ndoshta nuk e ka kuptuar as rolin e vehabizmit në Arabin Saudite dhe aleancën e tyre të përjetshme me pax Britanica dhe pax Americana, ndoshta si njeriu më i preferuar dhe më i “mençuri” qëka mundur të futet atje sa për të shitur gogla nëpër ndejat e kaurëve të Tiranës. Por, më e keqja ka qenë se ka marr rolin e studiuesve të islamit, pa asnjë ditë në mejtep, pa asnjë vizitë në Lindjen e Mesme dhe këto gogla i ka shitur nga këndvështrimi i literaturës sllave dhe folesë së trans nacionales së tij radikale. Dikujt mund t’ju duken shqiptarët e Maqedonisë aziatik, arab, e tash edhe talibanca, por në politikë kanë interesa edhe shqiptarët e Maqedonisë dhe të Shkupit, shkaku i këtyre interesave në mbrojtje të qenies së tyre biologjike kanë ndëshkuar në të gjitha zgjedhjet partinë e Xhaferit dhe Thaçit dhe kanë përkrahur kaurin enverist Ali Ahmetin, pasi ky kurrë nuk ka pranuar se e kemi humbur Shkupin.
Gjithashtu, shqiptarët nuk kanë pasur kurrë problem edhe me Ibrahim Rugovën, që mbante fotografin e Papës, ndaj shqiptaret mysliman e votonin me shumicë. Sot Isa Mustafa mund të bëhet edhe me mysliman se i përfoluri Shefqet Krasniqi, njëjtë edhe shefi i Halil Matoshit, Veton Surroi, më papë se Papa, por s’mund ta kenë shumicën e votave të myslimanëve në Kosovë siç e kishte Ibrahim Rugova. A e dini pse, përgjigjen e keni se këta besonin në riparimin e ish-jugosllavisë me shoqata të ndryshme. Sa herë që do të dalin në zgjedhje, do të humbin nga simpatizantët e motrave Mustafa, o Halil Matoshi. Un mund të shkoj edhe në Tora Bora, që ti mua ma preferon, pasi unë jetoj në Londër, kam tri shtetësi, por ti ke vetëm një të kombit artificial kosovar dhe me siguri një tjetër të Serbisë që e mban ndër kauç, por që nuk e tregon. Të garantoj nga Londra se një ditë do të pajisesh edhe me pasaportë të Shqipërisë etnike dhe do ta fusish kosovarizmin në bërllog! Ne mund të të pranojmë si kaur, ama vetëm si kaur, jo edhe si mysliman deri sa na fyen tekbirin Allahu Ekber dhe ndjenjat fetare islame. Ti pasaportën e Shqipërisë etnike mund ta refuzosh, me zor ne nuk ta japim...
Kush janë kaurët mysliman? Enver Hoxha ka pasur babën hoxhë, emrin mysliman, por ka qenë kaurë dhe shpirtin e ka pasur te Stalini dhe Lenini. Njëjtë kjo punë është kështu edhe me Ali Ahmetin, vetëm emrin e ka Ali Ahmeti, por balli i tij kurrë në sexhde s’ka ra, edhe pse rrjedh nga një familje hoxhallarësh. Sot në Kosovë kaurët mysliman janë me bollëk. Disa janë edhe konsumatorë të devotshëm të “Skopsko Pivo” dhe keksëve serb “Plazma”. Kurse në Maqedoni i kemi pak apo edhe hiq, edhe ata që janë i kemi futur në vrima të miut. Vetëm një e kemi që belbëzon ende me shpirtin e Enver Hoxhës dhe e ka mik Menduh Thaçin kundër bashkëqytetarit të tij Ali Ahmetit duke i sajuar dosje për të ardhur ai në vendin e tij.
Në Kosovë kaurët ndahen ne dy grupe. Kemi kaurët e Enverit dhe kaurët e nostalgjisë për Beogradin. Me kaurët e Enverit mund të bashkëpunohet, edhe pse janë dinsëza, megjithatë në tabanin kombëtar janë OK, nuk janë nostalgjik për Beogradin. Pjesa dërmuese janë qytetar normal që i përgjigjen proceseve në mënyrë të natyrshme, siç ishte rasti me LDK-n e Ibrahim Rugovës dhe jo të Isa Mustafës. E sot elasticitetin e Rugovës e ka përvetësuar Hashim Thaçi me partinë e tij PDK-n me të cilën Albin Kurti ka problem dhe s’mund të ballafaqohet me kandidatët e tij në zgjedhje se ka krijuar armiqësi të panevojshme me shqiptarët mysliman shumicë të Kosovës.
Cilët janë kaurët e dëmshëm “mysliman” atëherë në Kosovë? Ata janë analistët e llojit të tipit të Halil Matoshit, Enver Robellit e ca të tjerëve që nuk përtojnë të sajojnë edhe komb kosovar, që në xhep mbajnë raki smederevka dhe mundohen të na shesin mend nga ndonjë pub i Prishtinës për shoqëri multietnike në Maqedoni. Ani kujt, neve që kombit i kemi dhënë dy nobelista, pa dallim feje, ua kemi dhënë edhe alfabetin që këta dinsëza na fyejnë identitetin tonë fetar islam, e shumë të tjera. Këta pinjollë për shefa njohin: Arben Xhaferin dhe Veton Surroin, edhe njëri edhe tjetri, gjatë këtyre dy dekadave i kanë mjelë të huajt dhe shqiptarët në emër të shqiptarisë dhe janë bërë kapo bandat me pasuri të pamerituar, ndaj nuk është çudi pse vjedhin vnerë kundër fuqisë të shtetit modern turk në rajon si anëtare e NATO-s dhe mundohen ta paraqesin historinë me parametrat e shekujve të kaluar dhe nuk shohin përtej hundëve të tyre asgjë më shumë për të kuptuar aleancën e pathyeshme të shqiptarëve me Amerikën, Britaninë dhe Turqinë në proceset e reja globale.
Sa herë kur ndodh diçka në Maqedoni, këta i dalin në ndihmë Menduh Thaçit, që haptazi u deklarua në konferencë për shtyp kundër protestave dhe thirri shqiptarët të mos dalin dhe i quajti thirrësit e tyre sajesa të shërbimeve serbe, duke përfshirë këtu edhe Diogardin, ambasadën amerikane në Shkup, diasporën shqiptare në Amerikë, Evropë, Lëvizjen e FKSH-së, Bardhyl Mahmutin, autorin e këtij teksti, listën e Shqipërisë natyrale të Koço Danajt, që thanë dilni dhe protestoni kundër diskriminimit dhe sistemit unitar të pushtetarëve të Shkupit. I vetmi që dështoi mbeti Aleanca Kuq e Zi e Kreshnik Spahiut dhe matematikat gabim të Albin Kurtit. Tash më kujtohet shkrimi i Kalosh Çelikut, na erdhën faqezinjtë edhe në Shkup!?
Ky që na quan sajesa të shërbimeve serbe është person nongrata në Perëndim dhe kurrë hiq këmba e tij nuk ka guxuar me shkelur tokat anglo-amerikane. A e dini pse, përgjigjen gjejeni vet pasi në shtetet sllave ky i ka dyert hapur deri sa edhe paguan sigurimsa pensionerë të UDB-së nga e kaluara kundër atyre që nuk mendojnë si ai.
Mirëpo dexhalli nuk do të ishte dexhall me PHD në Mashtrim nëse nuk do t’i bind falangat e tij se ky e ka patjetër kështu të deklaron, se me zemër edhe ai thërret tekbir Allahu Ekber, nuk është si Alija që kur ballin sexhde s’i ka rënë. Kjo pozitë e tij kështu bëhet edhe më e keqe, munafikllëk, dyfytyrësi, ngase shqiptarët mysliman në fillim të Kuranit janë të qortuar nga Allahu të kenë kujdes nga kjo kategori e njerëzve. Ndaj Ali Ahmeti çdo herë ka fituar zgjedhjet në Maqedoni, ka qenë kaur, por kaur i Enverit, kurse ky tjetri si kaur është marr dhe ende merret me dosje të Beogradit. Rahmet të pastë shpirti, o dr. Asllan Selmani! E kishte pas kërcënuar me dosjet e Dosta Dimovskes, nëse nuk bënë çka të them unë, ta nxjerri dosjen se ke qenë udbash. E ky, dr. Selman Asllani e kishte pas çuar në RR. S. me këngën e Adelina Ismailit. Nëse ka dikush që i rrinë këtij Toptani shkaku i kërcënimeve të tij, sa më parë ikni sa nuk ju ka rrok tërmeti.
Ja kujtoj deklaratën e tij te zyra e LSH-së në Shkup, që me Mashtrim e thirr në partinë e tij liderin e ri të saj, që më vonë të amortizojë aktivitetin politik të tij. “Unë gjithnjë kam qenë për federalizim, por kam pasur konsiderate faktorët e huaj për mosndryshimin e kufijve”. Ja kujtoj po ashtu deklaratën në ambasadën amerikane të publikuar në Wikileaks se “platforma ime është për Marketing, por vet un nuk mendoj ashtu...” Ndaj apeloj tek anëtarësia e kësaj partie të jenë syçelë dhe ta largojnë këtë mynafik që ka PHD në “deception” dhe jo në stomatologji. Rahmet të pastë shpirti, o Jakup Hasipi!
Shkupjanët e kanë lehte me kaurin Ali Ahmetin për ta larguar nga BDI-ja, por ju në Tetovë duhet ta kryeni misionin e juaj. Numri i juaj në protestë nuk ishte me numër të konsiderueshëm si në Shkup. Rritni protestat para të dy selive, jo vetëm te njëra. Menduh Thaçi s’ka seli në Shkup dhe nëse ka, do ta ketë në çajtore me ndonjë skutë. Nëse ai ende nuk largohet, atëherë hidhjani librezat para zyrës së tij në protestën e ardhshme. Vetëm duke i hequr këto dy pole të kundërta shqiptarët e Maqedonisë mund të ecin përpara dhe sistemi i shtetit unitar do të shkatërrohet dhe procesi i integrimeve do të dezhbllokohet.
Të jeni të sigurt se këta dy vetëm atëherë do të flasin për bashkëpunim, por jo. Pendimi i tyre nuk do të pranohet nga shqiptarët shumicë mysliman, është vonë. Do të shihni se do të përpiqen të kërkojnë ndihmë te kaurët sllav se janë zënë ngushtë nga radikalizmi islam shqiptar në Maqedoni, nga “haxhiqamilët e Shkupit”, sa qesharak do të dalin atëherë se nuk është koha e princ vidave dhe e magogëve të fuqishëm ruso-serb të para 100 vjetëve, janë në fundin e vdekjes në këto toka që quhen Iliri.
Vetëm me tekbir “Allahu Ekber” këta dy lider mund t’i largojmë dhe t’i fusim në kantet e bërllokut. Ata që nesër do të pretendojnë vendin e tyre në përfaqësim të shqiptarëve, do të marrin shembullin e këtyre dyve dhe do të jenë më ndryshe. A ju kujtohet kush reagoi për Gadafin kur me tekbir e ekzekutuan, i vetmi reagim që erdhi, pa dyshim, ishte reagimi nga magogi rus Vladimir Putin... sa qesharak që janë kaurët “mysliman” kur na sulmojnë se me “islam radikal” po ua prishim imixhin e rakisë “smederevka” dhe birrës “skopsko”... Ju sigurojmë se kemi ca, por vetëm ca që në dukje ju duken se janë si Bin Ladeni, por dosja e tyre është kriminale dhe asgjë s’kanë të përbashkët me fenë e Allahut dhe si mbrojtje ata kanë strukturat e policisë. Ata askund s’kanë qenë në protesta dhe askund nuk guxojnë të shfaqen se janë të gjallë se i njohim ne shkupjanët të bëmat e tyre.
Është për t’u përshëndetur sjellja e mirë nga Tirana, ishin më të kujdesshëm në lidhje me protestat në Maqedoni, nuk reaguan sikur që reaguan kaurët “mysliman” nga Kosova. Në Tiranë u organizua edhe protestë në përkrahje të shqiptarëve në Maqedoni dhe Kosovën Lindore. Tipat e Velos dhe Lubonjave nuk u shfaqen askund, pasi ekonomia e shtetit shqiptar gjatë sundimit të Gruevskit ka pësuar më së shumti dhe janë bërë ngecje të shumë mega projekteve të shteteve të Perëndimit për shkak të mendjemadhësisë me histori të vjedhur të Nikolla Gruevskit me bekimin e magogëve ruso-serb.
Nëse deri tash Ali Ahmeti është thirrur në legjitimitetin e shqiptarëve, duke mbledhur njerëz servil rreth vetit dhe jo të aftë, prej 11 Majit 2012 ai këtë legjitimitet më nuk e ka, lëre që nuk e ka, por i kërkohet edhe përgjegjësi politike, morale, luftarake. Nga kjo përgjegjësi Ali Ahmeti nuk mund të ikën me shkarkime në partinë e tij. Ai ka një përgjegjësi historike të dorëzojë përfaqësimin në mënyrën sa më të butë të mundshme dhe me më pak dëme deri te një elitë tjetër politike që është në ardhje me emrin e një koalicioni të madh shqiptar në Maqedoni ku do të përfshiheshin të gjithë, por ku aty nuk do të ketë vend për Menduh Thaçin, jo pse nuk duam, por ku shkel këmba e tij, aty bari ma nuk mbinë. Kush do tjetër prej PDSH-së po, por Menduh Thaçi dhe Arben Xhaferi jo. I pari ka vizën e ndalesës me shkelur mbi tokat e miqve tanë anglo-amerikan, kurse ky i dyti ka problem me shqiptarët mysliman dhe aleatët e fuqishëm dhe besnik të miqve tanë amerikan, Turqinë dhe Arabinë Saudite.
Këshilli organizativ i Shkupit duhet të vazhdoj punën e protestave, çdo të premte para selisë së Ali Ahmetit, në mënyrë paqësore, pa dhunë, pa incidente, me dinjitet, deri sa ky ta lëshoj qeverinë 3 të Gruevskit. Ju në Tetovë duhet ta bëni të njëjtën me Menduh Thaçin. Tashmë pjesa dërmuese e shqiptarëve të Maqedonisë janë lidhur rreth idesë së Diogardit që të veprohet ndryshe. Kjo iniciativë ka qenë e dhënë para zgjedhjeve parlamentare, por atëherë refuzimi erdhi nga kapriçot e interesave personale të shkurtpamësisë, kurse tani të gjithë subjektet tjera janë pro Diogardit dhe Lobit shqiptar në Amerikë dhe Evropë. Këtë apel e riaktivizoi Bardhyl Mahmuti, e pranuan edhe të tjerët, shoqatat e ndryshme dhe lëvizja FKSH, por e pranoi edhe Rufi Osmani dhe të tjerët me rend, duhet t’i thirrmi brenda në këtë koalicion edhe studentët, forumet e ndryshme, shoqatat humanitare në Maqedoni dhe të veprohet bashkërisht, që palës tjetër t’i japim ofertën e fundit serioze se ka po shkon Maqedonia? E doni me ne, apo në të kundërtën e paguni haraçin dhe e ndajmë, por jo siç ka menduar Arben Xhaferi dhe Menduh Thaçi pa Shkupin. Për hair na qoftë Pranvera Shqiptare në Shkup!

Bota Sot