Aborti...Pasoja psikologjike tek femra?! [Arkiva]

Nosh

13-07-2009, 22:09

E dashura Ersida,
Në rendin e parë të përshëndes dhe dëshiroj jo vetëm të jesh e fatlume por edhe të realizohesh në jetë si një individ i pjekur dhe i përgjegjshëm fesë të cilës i përket.
Së dytit shumë faleminderit për fjalët e bukura që mi drejton mua personalisht.
Së tretit e cekë një tematik shumë të nxehtë e cila përveç vrasjes një krijese së re pason ndikime psikike dhe morale që nënat e tilla vuajnë po thuaj tërë jetën, që një vulë të tillë nuk mund ta heqin. Unë personalisht njoh me qindra gra që kanë kërkuar ndihmë tek unë si ta zbusin zërin e ndërgjegjes që nuk i le rahat, dhe ju ka çrregulluar jetën.

Tregohet në një shembull nga Danimarka, një princ i ri, e vret babën, për ta marrë pushtetin, se nuk i pritet që baba t’i vdesin nga natyra si dhe dëshiron të kurorëzohet më herët për mbretë. Para se do të marrin kurorën mbretërore, në një sallon të madh dhe të zbukuruar, me shumë mysafirë, muzikë dhe në kulmoren e solemnitetit. Princi i ri është i shqetësuar. I shtihet se sheh diçka si fantazme që tjerët nuk e shohin. Jep urdhër të pushojë muzika, të ndalen drita. Një fantazme i ofrohet në pamjen e babës. Mysafirët, të ftuam të gjithë mbeten të çuditur se çfarë po ndodh me princin e tyre.
Kur i ofrohet fantazma afër Princi, çohet në këmbë, dhe pyet: “Kush je ti?” por nuk ka përgjigje. Rishtas pyet se kush është, ashtu disa herë me radhë. Mysafirët e të pranishmin nuk shohin asgjë, vetëm pyetjet e princit që i shtron fantazmës.
Në fund princi i thotë: “Unë e di se kush jeni ju! Ju jeni baba imë që të kamë vrarë para kohës!” Dhe më në fund fantazma i përgjigjet dhe i thotë: “Jo unë nuk jam baba i yt, se baba moti ta ka falë këtë mëkat. Unë jam hija, zëri i ndërgjegjes që nuk ta fali kurrë këtë veprim që e ke bë!”

Në pozitën e tillë bien shumica e nënave herët apo vonë pas abortit.

Për ndryshe për abort si dhe pasojat e saj është shkruar mjaft në këtë forum, tek rubrika e mjekësisë me titull: aborti, ku përgjigjen në mes shumë të tjerëve Don Robert Jakaj, Patër Shtjefni, Don Alberti, dhe shumë me interes edhe teksti i Marises si edhe të tjerëve.

Pse është një temë mjaftë e rëndësishme dhe mjaftë e nxehtë, po tentoj edhe unë t’i jap disa mendime e mia edhe nga aspekti psikologjikë.

Por përpara qe të shikojmë abortin apo vrasje e njeriut të pafajshëm të shikojmë jetën dhe udhëtimin e njeriut gjatë nëntë muaj në barkun e nënës.
Gjithë natyra është e mrekullueshme. Dhe është kënaqësi kur ia njeh sekretet: jeta e bimëve në hollësi, e zogjve, e peshqve në det, ligjësitë e yjve në kupën e qiellit.
Por e para mrekulli për t’u njohur e admiruar është Jeta njerëzore! Ajo s’ka të krahasuar në botë. Le të gjykojmë së bashku..
Para se të filloj jeta ime, babai dhuroi me miliarda sperme fara gjatë marrëdhënies seksuale me nënën time, të cilat hynë në garë, dhe distanca për të arritur te veza e pjekur që ma ka dhuruar nëna është si gjashtë (6) km. notë dhe pas sa orvat të mundshme të notimin, sperma e parë që arrit në cak, te veza e pjekur, jam unë, veza mbyllet, dhe aty fillon mrekullia e parë, unë jam fitues një garës së pamëshirshëm dhe në atë sekondë përcaktohet gjinia, panja si do të dukem, çfarë syve, flokëve ngjyre do të kam, çfarë jetë gjatësi do të jetoj, çfarë tipareve pozitive dhe negative do të trashëgoi, kuptohet aty nuk janë të koduar po qe se nëna aborton, apo makina më shkelë ose marrë ndonjë sëmundje tjetër.
Dhe të shkojmë së bashku në këtë udhëtim. Si e thamë jeta ime filloi mu në këtë qelizë me bashkimin e vezës së nënës dhe farës së babës. Pastaj u ndava në dy qeliza tjera, pastaj në katër, tetë.. dhe u bëra një lëmsh me qeliza që shkoja duke u rritur e rritur derisa nuk u bëra i ngjashëm me një manaferrë të ndritshme.
Kur arrita në mitër, ku ishte përgatitur djepi për mua, lëshova rrënjë ngjashëm me rrënjët e lules dhe vazhdova që të rritem.
Jetoja në hapësirën e vogël e të errët, në nënën time, duke notuar në një qese me plotë ujë të ngrohët siç është përmbajtja edhe ujit të detit. Edhe pse kam vetëm tri javë jetë, zemra ime rrahë shumë mirë, lëkurën e kam shumë të hollë, sytë më vërehen si një pigment i zi dhe pas disa ditëve duart do të fillojnë të më rriten si dy sytha të vegjël.

Është java e tetë e jetës sime, të gjitha organet janë formuar si zemra, boshti kurrizor, mëlçia dhe veshkat. E ndje mirë çdo prekje dhe jam në gjendje të përgjigjem, edhe pse nëna ende nuk më ndjen. Unë fle, zgjohem, lëvizi kokën, rrotulloj shputat e mia në rreth, hapi dhe mbylli gojën, lëvizi lehtë me duar dhe këmbë duke notuar si peshku, unë qeshi por mund edhe të mrrolem.

Është java e gjashtëmbëdhjetë e jetës sime, kam filluar të dëgjoj për mrekulli zërin e nënës sime, të rrahurat e zemrës së saj dhe zhurmat e tjera nga jashtë. Shpeshherë lëvizi derisa dëgjoj zërin e saj dhe sikur dëshiroj të flas me tërë trupin tim, kurse zërat e larta më ngacmojnë dhe më shtyjnë të kërcej. Jeta në çerdhen time është kënaqësi e vërtetë, uji është gjithnjë i freskët dhe i ngrohtë. Ndonjëherë e thithi ujin në të cilin notoj dhe ushtroj lëvizjet, të cilat do të më duhen për të siguruar qumështin pasi të lind.

Është java e tetëmbëdhjetë, fillova të luaj me gishtërinjtë e mi, të cilët janë zhytur në ujë si zgjatimet e meduzës së detit. Fillova të prek lëkurën time të butë dhe të njomë. Pastaj, një ditë, gishtërinjtë e mi kanë gjetur buzët, fillova t’i prek ato, kjo ndjenjë më pëlqeu shumë dhe një ditë fillova ta thith gishtin tim.
Hapësira ime për çdo ditë ishte më e vogël, prandaj një ditë u mblodha si top, gjunjët i ngjita te mjekra, duart i gërshetova para vetes, kokën e puthita për kraharor, dhe kjo ishte pozita ime e vërtet].
Bota në të cilën erdha ishte plot dritë, e ftohtë dhe me zhurma të çuditshme. Fytyrat e njerëzve afroheshin dhe largoheshin nga unë si në mjegull, fillova të ndiej si më prekin, mbanin dhe përkëdhelin.
Asnjëherë nuk mund të harroj fytyrën e buzëqeshur dhe sytë plotë shkëlqim të nënës sime.
Si zogu i vogël në fole të sigurt, u mbështeta në gjirin e saj dhe fillova të thith e të thith derisa.. më zuri gjumi.
Unë jam lulja më e bukur, e dhuruar në këtë kopsht me lule.
Është kjo historia jonë e para, kështu çdo njëri prej nesh i ofrohet botes që nga e para shkëndijë e jetës: i krijuar për të dashuruar dhe për të qenë i dashuruar...

Siç edhe ju thoni se aborti është me të vërtetë një krim i rëndë:
1. Në rendin e parë aborti është vrasje e të pafajshmëve.
2. Së dytit aborti i kundërvihet mjekësisë moderne.
3. Së tretit aborti i kundërvihet demokracisë, dhe
4. Së katërtit të gjithë duhet të bëjmë çmos për t’ua shpëtuar jetën fëmijëve tanë.

Ad 1. Aborti është vrasje e të pafajshmit – vrasja e të pafajshmëve është mëkat që ngacmon qiellin. Këtë mësim të vazhdueshëm e vërteton edhe Koncili i II i Vatikanit (1965), i cili na mëson se vrasja e drejtpërdrejt e fëmijës së pafajshëm në barkun e nënës është i drejtuar kundra Zotit – zotëruesit të jetës. Po ashtu papa e fundit pas Koncilit II kanë shkruar mjaft qarkore mbi mbrojtjen e jetës së pafajshëm duke filluar me Palin e VI, Gjon Palin e dytë si dhe Bendikti XVI, i fundit abortin e quan “kultura e vdekjes!”

Ad 2. Aborti është kundërshtim me mjekësin moderne.
Mendimet e vjetra primitive dhe jashtë shkencore, të cilat ende përhapen për mes mediumeve, ashtu siç edhe ju e përshkruani mendimin e disave, që nëna ende nuk ka krijuar raporte intime me frytin e vetë. Njerëzit e tillë thonë se jeta e njeriut nuk fillon nga momenti i ngjizës së frytit në barkun e nënës, por “më vonë“ (por nuk tregohet kurë!). Thuhet se fryti është i lidhur me nënën si pjesë e trupit të saj dhe se ai në barkun e nënës është “agresor” i të drejtave dhe lirisë të saj (nuk tregohet se çfarë agresorit është fjala!)
Shkencat e antropologjisë (shkencat mbi njeriun) të cilat pohojnë se fëmija i zënë në barkun e nënës nuk është agresor e as pjesë e trupit të nënës, por prej çastit të parë, e ka jetën e vet personale së cilado i takojnë të gjitha të drejtat e një personit njerëzor. Sot vërtet rezultatet e hulumtimeve më të reja nga fusha e biologjisë dhe mjekësisë e pohojnë personin në zhvillim . Mjekët e ndërgjegjshëm përpiqen t’ua shpjegojnë njerëzve të keqen e abortit dhe ata thirren në të arriturat e shkencës mbi frytin. Ky fillim – fryti (zigoti) është qenie njerëzore prej momentit të bashkimit të qelizave mashkullore me ato femërore. Në atë moment ai menjëherë i ka të gjitha tiparet e atributet e një qenie të gjallë e të re njerëzore në kodin gjenetik. Në momentin e fekondimit të qelizës fillon zhvillimi i njeriut të ri, i cili zhvillimin nuk ndërpritet deri në vdekje. Pra, është fjala për një subjekt të ri i quajtur njeri, i cili është i papërsëritshëm, unik dhe me të cilin nuk ka të drejtë të manipulojë askush, pra as vetë nëna! Është fjala për individ, i cili është identik në vetvete dhe ka rrugën e vet jetësore. Ai është person i plotë edhe në barkun e nënës, të cilin e ushqen nëna, ai zhvillohet dhe rritet sipas një ligjit të mrekullueshëm. Ekzistojnë faza të ndryshëm të këtij zhvillimi, por në të gjitha këto faza janë në lidhshmëri njëra me tjetrën pa ndërprerje dhe kapërcime. Ky zhvillim në të vërtetë është pasoja e kodimit që gjinden që zanafillën e saj në bashkimin e vezës dhe farës, të shënuara në genom e të cilat përmbajnë tërësinë e qenies njerëzore.
Pra, që nga fillimi i ngjizës në çdo stadium të zhvillimit të embrionit, gjithnjë kemi të bëjmë me të njëjtin individ – person, i quajtur njeri deri në vdekje. Dhe për këtë arsye shkenca e sotme pohon që nga momenti i parë i formimit, të çmohet dhe të respektohet dinjiteti i një personit – individit të cilit i takojnë të gjitha të drejta e njeriut, në rendin e parë e drejta për jetë. Në lidhje me këtë çdo mjet artificial, mekanik (spiralja) – i cili nuk lejon mundësinë që fryti të vendoset në shtratin e përgatitur në mitrën e nënës, si kurse edhe çdo substancë kimike apo ndonjë lloj tjetër, e cila shkatërron frytin, edhe në rastet vetëm ca orë pas fekondimit, janë mjete aborti, të cilët e vrasin njeriun e pafajshëm, dhe ka përgjegjësi ndaj personit të pafajshëm – njeri në zhvillim.

Ad 3. Aborti është edhe kundër demokracisë.
Në demokraci nuk mund të vlejnë më ligjet moniste dhe diskriminuese. Demokracia e vërtetë nderon dhe i respekton të drejtat e njeriut dhe lirinë e tij. Pikërisht ajo e mbron të drejtat e atyre që janë të vegjël, të pambrojtur, të vobektët, të atyre të cilët nuk kanë mundësi të mbrohen prej armiqve, në këtë grup hyjnë sigurisht edhe fëmijët e pa lindur.

Ad. 4. Detyra e shpëtimit të fëmijëve të zënë në barkun e nënës. Të gjithë e kemi për detyrë të bëjmë çmos për shpëtimin e fëmijëve – njeriut, i cili fillon të jetoi dhe të zhvillohet që nga ngjizja në tubat e fallopit dhe vazhdon gati për tetë ditë rrugën për të arritur tek shtrati i përgatitur në mitrën e nënës, ku do të qëndrojnë për nëntë muaj.
Kurse aborti nuk është asgjë tjetër përveç luftë kundra jetës, në veçanti kundra fëmijëve të pafajshëm ende të pa lindur. Prindit, sidomos nëna, në këto raste, bëhet varr për fëmijën, në vend që të jetë gurrë jete dhe dashurie.

Pasojat e abortit
1. Humbja e fëmijës
Çdo fëmijë paraqet vlerë më të madhe se çdo pasuri materiale në tërë botën.

2. Pasojat fizike në nënën (prej disave mund edhe të vdesë):
- Lëndimet e qafës së mitrës, përforimi i mitrës, gjakderdhja, mbeturinat e placentës, lëndimet e zorrëve në tubat ovariale, në pelvikun e vogël dhe hapësirën abdominale, sepse (helmimi i gjakut) tromboebolitë (koagulimet e gjakut të cilët mbesin në enë të gjakut).
- Pa kalueshmëria e tubave ovariale, pa pjelloria -plleshmëria (steriliteti), gjakderdhje, si dhe jo e rregullt nga mitra, endometioza, paraqitja më e shpeshtë e shtatzënive jashtë mitrës, paraqitja po ashtu më e shpeshtë e aborteve “spontane”, dispozita për lindje të parakohshme, lindjes së zgjatur, placenta përvil, pengesat e periudhës së tretë të lindjes, atonisë së mitrës, izoimunizmi, insuficiencës së placentës, rritjes së mortaliteti paranatal!

3. Pasojat psikike.
Në rendin e parë është i dukshëm depresioni, i shoqëruar me ndjenjat e fajit, keqardhja, pagjumësia dhe ëndrra e rënda ankthit, friket, sulmet si dhe shqetësimet, frustrimet, humbja e vetë perspektivës, vetë rrënimet psikike, paraqitja e fazave të ftohta emotive dhe pesimizmi jetësor, zënia apo humbja e motivimit, paraqitja e çrregullimeve seksuale. Ndodh që të lajmërohet reaksione të mprehta psikike, reaksione skizofrene, psikoza afektive (depresioni, humbja e kujtesës, vështirësitë në përqendrim, humbja e interesit për aktivitetet e mëparshme dhe në përgjithësi për njerëz, dispozita ndaj sëmundjeve të varësisë, ndërrimet dramatike të personit dhe dispozita që të qajë tërë kohën. Nëse ka marrë pjesë edhe babai në mbytje, këtë pasoja do të lajmërohen herët apo vonë edhe te ai.

4. Pasojat në familje.
Për shkak të pasojave të numëruara fizike dhe psikike te prindërit, është e qartë se vjen edhe çrregullimi i marrëdhënieve në mes të anëtareve të familjes. Rënia e motivacionit, emocionet rigide, dëshpërimet dhe gjendjet e tjera neuroze apo psikike të shkaktuara me abortua i ndjejnë edhe fëmijët e lindur.

5. Pasojat në mesin e punës.
Pasojat e përmendura fizike dhe psikike të prindërve të cilët janë përfshirë në vrasjen e fëmijës –abortim reflektohen në pushimet mjekësore, në rënien apo humbjen e motivimit për punë, në kryerjen e dobët të detyrave të punës dhe në pengesa në marrëdhënie ndër njerëzore.

6. Pasojat në shoqëri
Shoqëria do të ishte shumë më e lumtur, po të mos ishin disa anëtarë të saj të plagosur me trauma të abortit. Çdo sëmundje e individit, fizike apo psikike, reflektohet edhe në gjendjen e të gjitha bashkësive. Veç kësaj, ndërprerja me dhunë e jetës së fëmijëve të pa lindur solli edhe deri te lindjet të rraha. Vallë, a nuk kemi vërejtur se fëmija në rrugë nuk ka me kë të luajnë, sepse moshatarët e shumtë prindërit e tyre i kanë mbytur ende të pa lindur? Ose edhe nëse fëmija gjen ndokënd për lojë, ajo nuk do të jetë lojë, por lojë e vogël. Nuk mjaftojnë pra për një ekip të futbollit, e lëne më për dy.

7. Pasojat ndërprerjes së dhunshme të jetës së fëmijës së pa lindur në pjesëmarrësit e abortit
Në rrafshin medicinal dhe farmacist, kanë përjetuar pasoja psikike të cilat janë të numëruara më sipër. E gjitha kjo, siç e pranojnë edhe vetë, është shprehur negativisht madje edhe në familje e tyre.

8. Suprimimi i jetës të fëmijës së pa lindur bie në konflikt me normat e etikës.
Ndërgjegjja na thotë se nuk guxon të mbytet. Secili mjek, para se ta marrë diplomën në duart e ka dhënë deklaratën solemne. E ka folur formulën e Gjenevës të betimit të Hipokritit: “.... Do ta nderoj në mënyrë absolute jetën e njeriut që nga fekondidimi... këtë e deklarojnë lirisht dhe me vetëdije duke u thirrur në nderin tim!”
Në fuqi është çmimi i rekompensimit për më se 300 lloje të kafshëve të posaçme të mbrojtura, sipas të cilit është paraparë dënimi nëse mbytet p. sh. Trumcaku në vezë, po ashtu bilbili në vezë apo asgjësohet foleja e milingonave në pyll etj., dhe atë pa marrë parasysh a duhen apo nuk duhen këto kafshë.
Atëherë lëreni foshnjat të jetojnë!:0svengo::t0oetap05::arrow:

Nosh

13-07-2009, 22:16

9. Si përfundim, mos ta harrojmë ti themi:
Jo spirales
Jo pilulës
Jo sterilizimit
Jo ngjizjes artificiale
Jo mëkatit

* Spiralja gruan e shëndetshme e shndërron në të sëmurë, pasi ajo shkakton qelbëzim në mitër, në tubat e Fallopit të mitrës, në vezore dhe në krejt hapësirën e barkut, gjakderdhje, dhimbje dhe anemi.
Spiralja e vret fëmijën! Pas kryerjes së marrëdhënieve seksuale mund të kemi një ngjizje. Por kur fëmija shkon në mitër dhe dëshiron të kapet e të ngulet në muret e saj, nuk arrin ta bëjë këtë gjë, sepse e pengon spiralja.

* Ka disa lloje pilulash antibaby, të cilat edhe pse merren, gruaja arrind eri tek ovulim dhe mund të kemi edhe ngjizje të fëmijës. Por, fëmija në këto raste vdes nga uria, sepse pilula shkakton mungesën e glikogenit në mukozën e mitrës, si rrjedhojë ajo thahet dhe nuk e ushqen fëmijën. Mungesa e menstruacionit na tregon se fëmija është i pranishëm, domethënë jeton dhe për këtë nuk guxon të vritet assesi. Gratë që përdorin pilula kundër ngjizjes vuajnë shumë nga kanceri i gjirit, i lëkurës dhe nga ai i mitrës. Ato janë të prirura për të patur infarkt të trurit dhe të zemrës, varriçe, të cilat mund të shkojnë deri në emboli, dëmtim të mëlçisë dhe të nervit të syrit, ulje të imunitetit etj. Pilulat antibaby nuk janë zgjidhje për rregullimin e ciklit jo të rregullt të menstruacioneve.

* Edhe me përdorimin e mjeteve të tjera të ashtuquajtura kontraceptive, domethënë kundërngjizës, arrihet deri te ngjizja, por vrasja e fëmijës bëhet në mënyrë automatike që në ditët e para. Jezusi ka thënë "Për të vërtetë po ju them, çkado bëtë për njërin ndër këta vëllezër të mi më të vegjël, e bëtë për mua" (Mt 25, 40). Ai fëmijë i vogël, është vëllai ynë më i vogël dhe motra jonë më e vogël, pasi jeta e njeriut fillon që në momentin e ngjizjes. Çfardo lloj problemesh që mund të kesh nuk guxon ta vrasësh. Në qoftë se ke probleme, të nevojitet ndihmë, lirisht paraqitu pranë ndonjë meshtari, motre apo "Lëvizjes për jetën". Duhet të kemi besim në Zotin. Krishti na mëson: "Mos u brengosni, prandaj duke thënë: 'Çka do të hamë?' e 'Çka do të pimë?', 'Me çka do të vishemi?' - këto gjëra i kërkojnë paganët - sepse Ati juaj qiellor e di mirë se ju keni nevojë për të gjitha këto. Kërkoni, pra, më së pari Mbretërinë dhe drejtësinë e tij e të gjitha këto do t'ju jepen si shtesë! (Mt 6, 31-33).

* Kisha katolike është mësuesja e fesë dhe e moralit. Ajo pareshtur mëson se marrëdhëniet bashkëshortore kanë dy dimensione që s'mund të ndahen nga njëri-tjetri: bashkimi seksual mes burrit dhe gruas në martesë përbën një dashuri dhuruese e njësuese; dashuria bashkëshortore është e hapur ndaj jetës.
Sqarime më të hollësishme do të mund të gjeni në dokumentet Humanae Vitae dhe Donum Vitae. Kështu, jo vetëm dështimi, por edhe kontraceptimi, sterilizimi dhe ngjizja artificiale, si p.sh ngjizja në provëz dhe mbjellja e farës janë kundër jetës, janë mëkate të rënda. Shumë pak prej fëmijëve që ngjizen në provëz jetojnë. Shumicën e tyre i mbysin apo i mbajnë të ngrirë në frigoriferë.

* Nuk lejohen procese diagnostike, si p.sh. amniocenteza e hershme, e cila ka për qëllim vrasjen e fëmijës së sëmurë. Nuk lejohet as vrasja e të sëmurje! Askush nuk ka arritur të bëhet i lumtur duke vrarë, por lumturia e vërtetë arrihet duke i shërbyer jetës. Mëkati asnjëherë nuk është zgjedhje.

* Papa Pio XI në Enciklikën Casti conubbi duke folur për mjetet kontraceptive dhe sterilizimin thotë: "Në çdo martesë ku me angazhimin e njeriut në marrëdhëniet seksuale pengohet aftësia natyrore e krijimit të jetës, thyhet Urdhri i Zotit dhe ai që vepron në këtë mënyrë, në shpirt ka bërë një mëkat mortar" (56).

* Nëse nuk dëshirojmë të kemi një fëmijë, atëherë duhet të jemi të përmbajtur në ditët pjellore të ciklit të gruas. Koha pjellore dhe ajo jopjellore mund të dallohet thjesht dhe me një saktësi të madhe, madje edhe në rastet kur gruaja ka një cikël të çrregullt. Një gjë e tillë është e mundur me anë të metodës natyrore Billings apo të metodës Simpto-termike.

Me kaq po e përfundoj këtë temë mjaft e nxehtë dhe aktuale në botën e sotme. Edhe njëherë shumë faleminderit për një pyetje të tillë si dhe të përqafoj nga Podgorica me shumë vapë por me ngrohtësinë e korrikut duke dëshiruar ta zgjedhim jetën dhe mos ta kultivojmë kulturës e vdekjeve apo varrezave don Noshi:0icon_bs::0driving::0banghead: