Ke lindur nė zemrat tona
Krishti i vogėl, Krishti fėmi,
nė zemrėn time eja ti.
Aty mbrenda s`do kesh ftohtė,
dashuria ime do tė ngrohė.
Ti pėr ne je bėrė njeri,
dhe ke lindur si ēdo fėmi.
Ke ardhur tė na sjellesh lumturinė,
gėzimin, paqėn, dashurinė.
Kėtė vit nė lutje nuk do kerkojmė,
por mė gjithė zemėr do tė falenderojmė.
Sepse Kosova nė paqė jeton,
dhe nė liri sot feston.
Nuk i harrojmė ato qė dhanė jetėn,
Pėr t`ju dhuruar fėmijėve shpresėn.
Ato tash janė lart tek ti,
dhe buzėqeshin plot krenari.
Sonte nuk ke lindur nė grazhdin e ftohtė,
Por nė zemrat tona ku do te jesh ngrohtė.
Sepse aty ka shumė dashuri,
Pėr ty qė na sole pėrseri lumturi.
Dashuria jote e pafund
Erdhi dhjetori pėrseri,
dhe solli dėboren e bardhė,
qė me pėlerinėn e saj,
mbuloi vendin mbarė.
Solli dimrin e ashpėr,
dhe erėn e ftohtė,
qė pėrplaset nė fytyrė,
tė shpon pa mėshirė.
Dhe mendja ime vrapon tek ti,
qė nė atė dimėr tė ftohtė,
linde nė njė grazhd,
si mė i varfėri nė botė.
Ja, unė tė shoh ty,
shoh hapin tendė tė njomė,
tė shpuar nga kashta,
shoh duart e tua tė vogla,
tė ngrira si akull,
dhe them(i) e mahnitur,
sa shumė me ke dashur AMEN
Bookmarks